Felix, Net i Nika oraz Koszmarna Podróż

Narobił Serb bigosu Tytuł wskazuje na naukowy charakter książki lub na tematykę krążącą wokół nauki i tak właśnie jest. Może sam Tesla nie jest obecny na kartach powieści ciałem, ale duchem już tak, bo strych, o którym mowa należał nie do kogo innego jak do samego wynalazcy. Część domu, którą chłopak zapragnął przeznaczyć na swój pokój, skrywała ogromną ilość sprzętów mniej lub bardziej przydatnych. Jeden z nich uszkodził głowę chłopakowi w niefortunnej sytuacji i ten postanowił sprzedać przedmioty na wyprzedaży garażowej, które są tak  popularne w Ameryce. Chętnych nie zabrakło, a raczej ci, którzy dowiedzieli się o akcji chłopaka, z całych sił zapragnęli kupić ten czy inny przedmiot. Wniebowzięty chłopak liczył pieniądze i pozbywał się sprzętu. Wydawało się to zbyt piękne, aby było prawdziwe, ale było. Sprzęty znalazły nowych właścicieli, a Nicka znaleźli pewni panowie.  Intratny biznes sprowadził na nastolatka kłopoty, choć na początek wystarczyłoby stwierdzenie, że sprowadził na siebie natrętów. Wszystko za sprawą gratów, których już nie posiadał. Tak pokrótce rozpoczyna się fabuła tej młodzieżówki, która w żadnym momencie nie zwalnia tempa i cały czas coś nowego się dzieje. Ciągłość sprawia, że czyta się szybko, bo nie ma chwili, w której jest zmiana miejsca na zupełnie inne niezwiązane z tym co się dzieje lub czasu, lub bohatera. Tym samym lektura przypomina trochę taką wakacyjną przygodę, podczas której poznajemy nowych ludzi i w ich towarzystwie spędzamy czas, aczkolwiek "wakacyjna" to tylko porównanie, bo fabuła rozgrywa się w trakcie roku szkolnego.   Myśląc o "Strychu Tesli" chciałabym powiedzieć, że to pomysłowa powieść przygodowa, ale z tym ostatnim to nie jest tak do końca, bo nie ma tu zdarzeń rozgrywających się w tajemniczych miejscach, nieznanych krainach czy takich zarejestrowanych podczas podróży o bardziej lub mniej określonej destynacji. Są natomiast elementy odkrywania tego, co staje na drodze bohaterów. Fabuła zawiera wiele momentów zaskoczenia i niebezpieczeństwa, które dostarczają czytelnikowi rozrywkę, a obecny humor i mieszanka science-fiction z  detektywistycznym gatunkiem tworzą powieść raczej dla młodzieży niż dla dorosłego miłośnika na przykład literatury pięknej, ale dorosły lubujący się we wspomnianych gatunkach odnajdzie w niej wszystko, na co liczy: zabawną historię, przygodę, morał, tajemnicę. Historia Nicka jest bardzo realistyczna, bo nowa rzeczywistość, w jakiej chłopak musi się odnaleźć, zdawać by się mogła niczym  relacja przeciętnego gimnazjalisty, nieistotne czy w Polsce, czy gdzieś za granicą. I u nas i tam życie nowego ucznia w szkole jest podobne i początki w nowej szkole czy w klasie nie różnią się zbytnio. Autorzy przedstawiają historię nastolatków, nie znaczy to wcale, że używają jakiegoś infantylnego języka czy slangu. Jest tak jak być powinno jeśli chodzi o styl i treść.  Granica wieku nie zostaje ustawiona na 15 czy 16 lat. Rodzinna tragedia będąca motorem późniejszej akcji stanowi doskonały balans do części humorystycznej. Do tego dochodzi całkiem inteligentny przebieg kolejnych zdarzeń i dobrze skrojeni bohaterowie. Nick jest spokojnym rozważnym nastolatkiem, który musi poradzić sobie z rodziną tragedią na swój sposób. Ma młodszego brata i tak razem w trójkę z ojcem muszą się wreszcie posunąć choćby  o krok do przodu i zamieszkanie w nowym domu to dla nich ten pierwszy ważny i konkretny krok ku lepszemu.  Nowy dom to tak naprawdę dom po krewniaczce, której chłopak nawet nie znał. Żeby było ciekawiej, wśród bohaterów jest i pewien  samotnik, z którym Nick nawiązuje interesującą relację. Chłopcy, chłopcy, chłopcy... i dziewczyna. No musi być, bo chłopak ma  przecież swoje uczucia, które wreszcie ma okazję do kogo adresować.  Nastoletnia miłość to takie przyjemne niewinne zjawisko, które pięknie wrysowuje się w naukowo-odkrywczą intrygę. Jest jeszcze jedna dziewczyna, Petula. To imię nie może zwiastować niczego dobrego. Potrzebna jest taka dziwaczka, manipulantka i krejzolka, ale chyba nie do końca w pozytywnym tego ostatniego słowa znaczeniu. Ponadto zwyczajności życia szkolnego dodaję obecność Panny Planck, która serwuje posiłki, ale tak całkiem zwyczajna to ona nie jest.  Myśląc o niej, wiem, że warto doczytać powieść do końca. Pozytywnie odbieram interakcje między młodzieżą, relacje synów z ojcem i pomysł z gratami ze strychu. To takie niepospolite, żeby nadać zwykłym przedmiotom nowe funkcje. Funkcje niebanalne i zabawne, a czasem przerażające w skutkach. Jedynym elementem, który ciężko mi się trawiło była  obecność mężczyzn w garniturach, którzy jak tylko się zwiedzieli o przedmiotach, tak długo nie odpuszczali. No ale nie ma chyba historii, którą kupujemy i uwielbiamy w całości, w stu procentach. Choć często tak się wyrażamy, to zawsze znajdzie się jakaś część, jakieś ogniwo lekko nadrdzewiałe, które z jednej strony spaja powieść, a z drugiej staje kością w gardle. Ale to dobrze, bo tym lepiej taka historia wrzyna się potem w pamięć.

Naprawdę bardzo dobrze napisana, niezwykle Bahdajowska w duchu i wykonaniu (to dużej klasy komplement) przygodowo-detektywistyczna powieść młodzieżowa. Sprawny, współczesny język młodych ludzi udowadnia, że autorka ma ucho do tego, jak mówi współczesne młode pokolenie. Czytane z synem i obu nam się podobało. Historia, zagadka, prowadzenie równolegle kilku postaci - wszystko na naprawdę wysokim, angażującym czytelnika w fabułę, poziomie. Mały zgrzyt jedynie pod koniec, gdy autorka ulega pokusie dydaktycznego smrodku i pisze niejako dodatkowe zakończenie po tym jak sprawa już jest wyjaśniona w stylu "nie dość, że młodzi i zdrowi to jeszcze piękni i bogaci". To ten przypadek, gdy lepsze jest wrogiem dobrego. Zauważyłem, że jest to częsty przypadek sporej grupy polskich autorów piszących dla młodzieży (vide np. Rafał Kosik i pierwszy tom Felix, Net i Nika). Atrakcje trzeba mnożyć ad absurdum). U Joanny Olech na szczęście tak nie jest (poza opisanym przypadkiem finału),dlatego polecam lekturę tej pozucji.

Książka odniosła ogromny sukces w Hiszpanii. Młodzi czytelnicy pokochali niezwykłe przygody Laili i jej trzech zbuntowanych przyjaciółek.Książka ma szansę stać się hiszpańskim "Harrym Potterem". Już jest tak samo popularna w Hiszpanii, a przy tym równie udana. Moim zdaniem książka jest wyśmienita: ekscytująca, momentami straszna, momentami śmieszna - po prostu idealna. Jedyne co mnie smuci to to, że dalsze części nie są przetłumaczone na język polski.

W tej części wyjątkowo denerwował mnie Net i wcale a wcale nie dziwię się Felixowi, że reagował tak, czy inaczej. Wychodziły tu jego najmroczniejsze wady i zachowywał się tak, jakby krzywda całego świata dotyczyła tylko jego, a innych męczyły najwyżej drobne niedogodności. No litości. Sam klimat bardzo mi się podobał, ale motyw snu jednak w wykonaniu Rafała Kosika jest trochę już przereklamowany. Trochę powtarzalne zjawisko. Nie wyciągnęłam nowego wow po lekturze. Nie była zła, czytało się z niecierpliwością, ale zabrakło tego czegoś, co sprawia, że po lekturze orientujesz się, że przez cały czas byłaś spięta.

Książka jest dobra, ale mam jednak wrażenie, że nie do końca wykorzystano jej potencjał. Nie wyjaśniono do końca, jak to się wszystko zaczęło? Od kogo? Gdzie nasze światy spotkały się pierwszy raz? Wiele rzeczy (tak naprawdę, tak do końca ) nie wyjaśniono. Rozumiem co się wydarzyło w przedostatnich rozdziałach – poświęcenie. Dlatego się udało. Zbił mnie natomiast z tropu ostatni rozdział. Bo co to niby miało znaczyć? Ktoś tu na forum pisał, że będzie druga część, ale „ sądzę, że wątpię ”. Od czasu wydania książki minęły już chyba 4 lata. Czy możliwa jest kontynuacja po takim czasie? A może jest, tylko ja niedokładnie szukam? Na koniec powiem tak: Podobało mi się. A kto jeszcze nie czytał, to i tak jak przeczyta i wyrobi sobie swoją własną opinię. A kto czytał i książkę już zna, może się zgodzić z moją opinią lub nie. Wolna wola ;-) Na duży PLUS zasługują ryciny… robią wrażenie. No i od razu chciałoby się pojechać do Poznania i pochodzić uliczkami i zobaczyć na własne oczy… i uwierzyć… lub nie.

Uwielbiam tę serię! Nastolatką nie jestem, bliżej mi do 50-tki, a czytam i zaśmiewam się (akcja Gilberta z rozmową przez trampek powaliła mnie!). Uwielbiam żart, którym Kosik operuje i te naukowe wstawki podane w takiej formie, że człowiek nawet nie wie, kiedy uczy się czegoś nowego ;)

Yumi, Ulrich, Odd i Jeremy to czwórka przyjaciół, która odkrywa istnienie zamkniętej w internetowej przestrzeni dziewczynki - Aelity. Próbując ją ratować natrafiają na groźny wirus komputerowy, X.A.N.Ę. Tylko ich nowa koleżanka może go powstrzymać... tylko czy jej się to uda? Jak ma to zrobić? I co najważniejsze, w jaki w ogóle sposób Aelita trafiła do sieci? Kod Lyoko to seria, która powstała na bazie francuskiego serialu dla dzieci. Sama nigdy nie miałam z nim styczności, nie oglądałam go, jednak... podobno jest całkiem popularny. Dlatego też na jego podstawie stworzona została seria książek, którą ja sama polecałabym dla dzieci w wieku od 8 do może 12, 13 lat? Podziemny Zamek napisany jest ciut łatwiejszym językiem niż np. Złodziej Pioruna. Z resztą, sam wygląd książki świadczy, że nie została ona stworzona dla starszego odbiorcy - litery wewnątrz są dość duże, jak to zwykle przy takich książkach bywa. W czasie zakupu moją uwagę do tej książki przyciągnął przede wszystkim jej wygląd. Książka ma obwolutę z bardzo przyjemną dla oka grafiką. Po jej ściągnięciu oczom ukazuje się prosta, acz twarda i fajnie zaprojektowana okładka, a wewnątrz poza zwykłymi nielicznymi obrazkami możemy znaleźć kolorową wkładkę. Naprawdę, ta pozycja prezentuje się bardzo dobrze i uważam, że dlatego nieźle nadawałaby się na prezent. Jak jednak sprawa mnie się w środku? Hmm... całkiem nieźle, jak na książkę dla dzieci. Nie jest to wprawdzie historia najwyższych lotów, ale dla dziecka? Czemu nie. Powinna się sprawdzić. Historia jest bardzo prosta i dość oklepana jak na science-fiction, nie ma w niej w sumie nic bardzo zaskakującego, ale bohaterowie są przyjemni, stosunkowo wyraźni, a prosty styl powinien młodego czytelnika bez problemu wciągnąć. Jedyne, czego się mogę nieco bardziej przyczepić, to... mały chaos w fabule. Autor nieco skacze z teraźniejszości w przeszłość, czasami wrzuca nam krótkie scenki z innych żyć - i to przynajmniej mnie trochę rozpraszało, zwłaszcza, że przez skoki w czasie autor moim zdaniem za dużo rzeczy odkrywa na raz. Wolałabym przeczytać osobną książkę o początku przyjaźni dzieciaków z Aelitą, a osobną o tym, co było dalej... Wszystko byłoby bardziej składne. No ale cóż, może taki rozwój wydarzeń dyktował serial? Nie mam tu zbyt wiele do dodania. Podziemny zamek to powieść, która spełnia swoje zadanie jako rozrywka dla dzieci, daleko jej jednak do książki wysokich lotów, z której zrobiłby się dziecięcy klasyk. Ale jeśli tylko znacie dzieci, którym by się spodobała, nie bójcie się na nią polować, bo jest całkiem przyzwoita :)

,,Koalicja Szpiegów” to trylogia, autorstwa Agnieszki Stelmaszyk . Robert mógłby się wydawać zwyczajnym trzynastolatkiem gdyby jego rodzice nie zniknęli w tajemniczych okolicznościach. Wszyscy myślą, że zginęli oni w wypadku, spadając z urwiska w Andach. Chłopiec uważa jednak inaczej. Myśli, że ich śmierć nie była przypadkowa, i ktoś maczał w niej palce. Robert znajduje dziwny list, którego treść potwierdza jego obawy … Ktoś przyczynił się do śmierci jego rodziców ! Tylko kto ? I dlaczego ? Chłopiec postanawia to odkryć i sam zbadać sprawę . Na policję nie ma co liczyć, gdy w grę wchodzą szpiedzy i ich międzynarodowe koalicje, no i tajemniczy Luminarusz. Kim on jest ? I czy można mu ufać? W głowie Roberta tłoczą się różne pytania na które nie zna odpowiedzi. W tym czasie, na dwóch krańcach świata listy o podobnej treści dostaje dwójka innych dzieci. Oni też zamierzają poznać prawdę. Ciąży na nich wielkie brzemię. Trafiają w wir przygód i niebezpieczeństw, a ich drogi krzyżują się. Wspaniały wynalazek ! Niespodziewane zwroty akcji! Dziwne ataki terrorystyczne ! Agenci i tajemnice tylko w trylogii książek ,,Koalicja Szpiegów” .

Nie wiem co sądzić o tym tomie. Ta książka była zupełnie inna niż się spodziewałam. Oczekiwałam więcej fantastyki i samej gry, a dostałam powieść przygodowo-historyczną. Początkowe 30-40% książki było strasznie nudne i przeraźliwie mi się dłużyło. Zastanawiałam się nawet nad zrobieniem DNF'a. Dopiero od połowy książki w końcu zaczyna dziać się coś ciekawego i na szczęście utrzymuje się to do samego końca. Sokół i lew w sumie kończy się tak, że nie widzę konieczności powstania, a tym samym czytania trzeciego tomu, choć nie wykluczam, że po niego sięgnę.

Ciekawa i wciągająca lektura. Napisana jest bardzo przystępnym językiem, z lekkim humorem. Jako młodej mamie podnosiła mi momentami ciśnienie, ze względu na wykorzystywane metody wychowawcze czy opis jazdy samochodem z dziećmi. Rozumiem, że wydarzenia dzieją się w latach 60. XX wieku, jednak mimo wszystko mocno zwracałam na to uwagę. Pomijając to, podobała mi się ta książka.

"Niebieskie migdały" Ewy Nowak to literatura dziewczyńska. Ponad 500 stron książki to 5 opowiadań o sześciu nastolatkach: Elizie, Zuzi, Hani, Laurze, Karolinie i Oli. Oprócz głównych bohaterek znajdziemy tu ich koleżanki, kolegów, rodzeństwo, rodziców, dziadków, siostrzeńców, nauczycieli, sąsiadów. Główną osią każdego opowiadania jest potrzeba miłości. A także potrzeba akceptacji i zrozumienia oraz marzenia i kłopoty. W każdym opowiadaniu pojawia się młodzieżowe czasopismo "Niebieskie migdały". Autorka niewątpliwie ma pisarski talent i niesamowite wyczucie młodego pokolenia. Prosty (ale nie infantylny) język dostosowany jest do młodego czytelnika. Książkę czyta się szybko. Wciągają wartka akcja i naturalne dialogi. Bohaterki mieszkają w różnych miejscowościach, nie łączy ich prawie nic prócz młodości i obozu językowego. Jedna ma bezrobotnego ojca, drugiej dokuczają starsi bracia, trzecia boryka się z kłamstwami, czwarta próbuje łączyć sport z innymi obowiązkami, a siostry-bliźniaczki wychowuje bardzo surowa i nieco staroświecka babcia. Fascynacje, zakochania, przyjaźnie, marzenia, kompleksy, samotność, kłamstwa i prawda, talent i brak talentu, choroby, poświęcenie, pozory, brak pracy lub pracoholizm, rozwód, romans... To tylko niektóre z poruszanych tu spraw. Spraw dojrzewających dziewcząt i bliskich im dorosłych. Wsiąkłam w każdą z tych historii. Przywiązałam się i wzruszyłam. Polecam gorąco! https://bajdocja.blogspot.com/2020/01/niebieskie-migday.html

Przeczytałam wielokrotnie wszystkie książki o genialnym detektywie Sherlocku Holmesie autorstwa Arthura Conan Doyla. Utkwił mi w głowie fakt i zawsze byłam poruszona stwierdzeniem, że brat Sherlocka ‐‐Mycroft był jeszcze inteligentniejszy i potrafił jeszcze logiczniej myśleć, ale umiłował stacjonarny tryb życia i pracę w ministerstwie w Londynie. Jak to możliwe, że ktoś mógł być bardziej genialny, od najlepszego detektywa wszech czasów?? A jednak. Do tego wątku m.in. nawiązuje seria o młodym Sherlocku Holmesie. Dowiadujemy się więcej o jego rodzinie: bracie Mycrofcie, który miał piecze nad młodym Sherlockiem, gdy ich ojciec pojechał służyć w wojsku, rodzinie i nauczycielu, który zajmował się domową edukacją przyszłego detektywa. Jest to tom 2, polecam czytać tomy po kolei, zwłaszcza, że każdy kolejny jest lepszy! Nie mogę doczekać się kiedy zostanie wydany po polsku 4 tom tej serii Młody Sherlock Holmes.

Ta książka to zupełnie nie moja kategoria wiekowa, jednak wciągnęła mnie na tyle, żeby przeczytać ją na jednym posiedzeniu. Język bardzo przystępny, plastyczny, miejscami poetycki przez co dodaje uroku całej historii. Fabuła ciekawie poprowadzona. Myślę, że to bardzo dobra pozycja dla czytelniczek od 13 lat w górę, które lubią w książkach motyw pierwszych motyli w brzuchu.

Książką napisana na podstawie maili od nastolatków. Przedstawiająca życie Hani, niby zwykłej dziewczynki, a jednak na tyle fascynującej by stworzyć na tej podstawie powieść. Jednocześnie podczas podróży przez wycinek jej życia, możemy na nowo przypomnieć sobie co to znaczy być nastolatkiem, jak i jakie problemy natury towarzyskiej oraz emocjonalnej się z tym wiążą. Znam osoby które marzą o karierze pisarza, lecz przez lata nie mogły się zabrać do publikacji lub nie były wystarczająco pewne siebie by zacząć… Natomiast Ewa Nowak pokazuje, że nawet zwyczajne rzeczy w życiu nastolatek mogą być pretekstem do napisania książki, o ile ktoś ma tyle samozaparcia. Piękna historia zwyczajnej dziewczynki pokazuje, że historia każdego z nas jest wyjątkowa i nadaje się na książkę, pytanie Ile osób będzie wystarczająco zdeterminowanych, żeby przerobić ją i spisać. Sympatyczna książka. W ramach odprężenia i zmiany perspektywy na nastoletnią, wraz z nastoletnimi problemami jak najbardziej warta przeczytania.

Może nie czytałam tego w dobrym momencie. Trochę mam na głowie i odrywałam się od lektury. Myślę, że dlatego łapałam się na tym, że nie wiem co właściwie czytam. Tylko ta cała intryga głównej czarnej postaci jakoś taka naciągana mi się wydawała i generalnie to jak poradzili sobie główni bohaterowie też jakoś grubymi nićmi szyte. Lubię starożytność i fajnie autor pokazał igrzyska w starożytnym Rzymie ale czegoś mi brakowało. Jest to młodzieżówka i do tego napisana, żeby dać rozrywkę czytelnikowi i na pewno spełnia powyższą rolę.. Mi jednak brakowało , że autor umieszcza akcję w bardzo dawnych czasach a czytając i tak czułam, że jakby wszystko działo się współcześnie.

@_olivia.czyta_ | 4/5⭐ | [współpraca reklamowa] Dzień dobry! Zapraszam Was na recenzję książki ,,Młody Sherlock Holmes. Zabójcza chmura" autorstwa Andrew Lane'a. Dziękuję wydawnictwu Replika za egzemplarz do recenzji. Przed przeczytaniem tej książki nie miałam zbytnio styczności z Sherlockiem. Gdzieś kiedyś mignęły mi dwa odcinki serialu, ale nic poza tym, więc była to idealna okazja, aby zacząć poznawać jego historię, zwłaszcza od najmłodszych lat. Sherlock na wakacje wyjeżdża do stryjostwa do Farnham. Na początku wydaje mu się, że to będą najgorsze wakacje w jego życiu, ale nie spodziewa się, że ten wyjazd zmieni jego życie. W lesie znajduje ciało pewnego człowieka, wtedy zaczyna myśleć o tej sprawie i nie potrafi o niej zapomnieć. Sama postać Sherlocka była bardzo ciekawa. W jego kreacji nie mogło zabraknąć wielu myśli i łączenia faktów, o których większość ludzie by nie pomyślała. Oceniam go zdecydowanie na plus. Bardzo polubiłam też pozostałych bohaterów tj. Virginię, jej ojca, wujostwo (dość specyficzne) oraz nowego przyjaciela - Matty'ego. Drobne minusiki. Pierwszy jest taki, że akcja czasem działa się za szybko. Sherlock coś wymyślił, ale nie wiadomo skąd itd. A drugim minusem jest zbyt wiele walk. Moim zdaniem było za mało wyciągania wniosków i analizy, a za dużo uciekania przed złoczyńcami, zwłaszcza w drugiej części książki. Podsumowując, książka podobała mi się i była dość ciekawą i przyjemną rozrywką. W przyszłości prawdopodobnie będę kontynuować tę serię, aby poznać dalsze losy młodego Sherlocka Holmesa. 𝐱𝐨𝐱𝐨, 𝐎𝐥𝐢𝐰𝐤𝐚🩵

Drugi tom przygód Davida i Larissy i bardzo mi siępodobał teraz mamy zagadke tego jak naprawić planete i uratować ją przed działalnością człowieka, a nad planem odbudowy główkują geniusza świata m.in. Leonardo da Vinci, Maria Skłodowska-Curie, Graham Bell i wiele innych, czy udało im się znaleźć sposób? Dowiecie się jak sięgniecie po tę historie 😊 Bardzo dobrze obserwuje się relacje naszych głównych bohaterów, detektywów którzy się rozwijają w poszukiwaniu przygód ale i w odkrywaniu swoich emocji. Świetna książka i świetna rozrywka, idealna na jeden wieczór.

Pomysł,że Sherlock i Iren Adler byli w dzieciństwie przyjaciółmi uważam za genialny, a dodanie do tej dwójki znanego złodzieja Lupina tylko dodaje dodatkowego blasku fabule. Książka dla wszystkich miłośników kryminałów, a przede wszystkim dla fanów Holmesa i historii o nim.

Ostatnia część przeczytana. Otwarte zakończenie wskazuje jednak na to, że nie jest to koniec historii. Mam nadzieję, że autor pisze bądź napisał już kolejną część. Książkę przeczytałam w ramach wyzwania: https://3.bp.blogspot.com/-JXaaTbTK4PQ/WNTsTgcGdMI/AAAAAAAADig/ohFawVjtE7oBf64M4FQAaw_jZ_xzJdGagCLcB/s1600/olipiada2017.jpg

Nigdy nie słyszałam o tej książce, dopóki jej nie znalazłam na półce w bibliotece. Zapowiadało się bardzo ciekawie, bo jak, można wejść do obrazu ? Do tego, co namalowane? Intrygujące. W dodatku podobał mi się wykreowany świat. Piec Tajemnic - odpowiadające pięciu zmysłom. Bardzo polubiłam naszego głównego bohatera - Mela. Może to nie jest jakaś wybitna książka, ale ogółem historia ciekawa, czasem mi się czytanie dłużyło.