Terapia poznawczo behawioralna i zaburzenia odżywiania

Pozycja godna polecenia. Momentami zbyt chaotyczna i powierzchowna. Dla ludzi nie znających koncepcji Melanie Klein i rozwoju podejścia relacji z obiektem może wydać się w pełni nie zrozumiała. Mimo to, czekam na koleją pozycję autora przetłumaczoną na polski.

Znakomite opracowanie tematu. Domyślam się, że jest to pozycja bardzo niewygodna dla tych, którzy bardziej są w internecie niż w realnym życiu. Cóż, warto się skonfrontować z rzeczywistością, choćby w poszukiwaniu innego niż fasadowe poczucia sensu. Książka dostępna online, za darmo.

Konkretna, napisana przystępnym językiem, jednak dosyć podstawowa - raczej dla osób na początku drogi, które jeszcze nie radzą sobie na żadnym froncie za to wykazują tendencje samobójcze/okaleczają się. Książka bardziej skupia się na zachamowaniu zachowań agresywnych w stosunku do siebie lub innych, choć rozdział o uważności jest dosyć szczegółowy, to niewiele zostało poświęcone samemu w sobie poczuciu pustki i niestabilności nastroju.

Czym jest trauma? W jaki sposób możemy ją opisać? Jakie są jej rodzaje? W jaki sposób reagujemy na traumatyczne wydarzenie? W jaki sposób nasz organizm broni się przed tak trudnym doświadczeniem? Autor w niezwykle przystępny, ale i wnikliwy sposób odpowiada na powyższe pytania, uwzględniając osobisty aspekt traumy (pewien subiektywizm w odczuciu danego wydarzenia przez każdego z nas). Pisze on m.in. o nadmiernym pobudzeniu, dysocjacji czy też zaprzeczeniu. Niezwykle ciekawym fragmentem książki jest ten o przymusie powtarzania określonych działań, o ściąganiu na siebie określonego typu zdarzenia (o reinscenizacji). I tu pojawia się opowieść - o mężczyźnie, który napadł na bank bez broni w ręku, odtwarzając w ten sposób schemat z przeszłości; - o żeglarzu, który spowodował wypadek podświadomie, przywołując zdarzenie z dzieciństwa - o możliwym losie kobiet po głębokim naruszeniu ich granic... Autor przywołuje też obserwacje z życia zwierząt, wyjaśnia reakcje machania łapami przez niedźwiedzia (jakby ten kończył ucieczkę przez napastnikiem) czy też sytuację "zamrożenia się" przez antylopę, której zagraża np. gepard. Wyjaśnia, w jaki sposób zwierzęta pozbywają się nagromadzonej energii i powracają do równowagi. Następnie proponuje bardzo dużo ćwiczeń związanych z odzyskaniem czucia swojego ciała, stanem relaksu i odprężenia, kształtowaniem uważności na tu i teraz... I choć pewnie owe ćwiczenia łatwiej jest wykonywać na warsztatach, to jednak cała pozycja jest niezmiernie ciekawa. Ważnym fragmentem książki jest też ten o traktowaniu osoby po przebytej traumie, a dodatkową wartością - nadzieja, że trauma może zostać przekształcona, a sam "proces leczenia może być katalizatorem głębokiego przebudzenia - bramą wiodącą do autentycznej transformacji emocjonalnej i duchowej" :) Ciekawe!

Świetna książka, nie tylko teoretycznie mocna, ale też bardzo praktyczna. Zawiera mnóstwo konkretnych narzędzi do pracy zarówno z samym sobą, jak i z pacjentami. Obawiałam się, że będzie traktować o problemach z regulacją emocji w sposób oderwany od rzeczywistości, ale nic z tych rzeczy, autorzy naprawdę wiedzą, o czym piszą. Czuć, że mają doświadczenie kliniczne i że proponowane rozwiązania są przemyślane.

"ACT jest terapią przed wszystkim terapią behawioralną w ścisłym słowa znaczeniu" dlatego wiernym sympatykom terapii psychodynamicznej podczas czytania może się otwierać nóż w kieszeni. Aczkolwiek fanom psychologii wartości książka może smakować niczym wysokogatunkowe cukierki - act łączy teorie wartości z behawioryzmem i życiem chwilą obecną. Nie mniej wydaje mi się, że zamysł uniwersalności (ogólności) treści sprawia, że byłoby mi trudno zastosować teorię w praktyce klinicznej.

Książka polecona mi przez moją terapeutkę. Jako laik miałam chwilami problemy z przyswojeniem naukowej treści, ale warto było podjąć ten wysiłek. Dzięki tej książce wiele zakorzenionych odruchowych reakcji stało się dla mnie bardziej zrozumiałych. W terapii być może bardziej pomocna dla specjalistów niż dla pacjentów, ale czytana i konsultowana na bieżąco z terapeutką też była przydatna. Oprócz zastosowania do własnego przypadku, jest to pozycja ciekawa również poznawczo, cieszę się, że miałam okazję poszerzyć swoją wiedzę z zakresu psychologii.

Jedna z najważniejszych książek w moim życiu, rzeczy które tylko wyczuwałem, po tej lekturze już rozumiem. Była ciężka do strawienia, bo sam mam zaburzenie narcystyczne borderline, które też w końcu zrozumiałem. Książka ta była pisana przed erą internetu, a co dopiero social mediów, a już wtedy Lowen mówił, że mamy bardzo dużo narcyzów, do teraz musi już być to pewnie epidemia. Okazuje się również, że jeżeli jesteśmy świadomi i otwarci na pomoc sobie, to książki Lowena mogą bardzo pomóc zdiagnozować nasze problemy, lecz najtrudniejsze będzie podjęcie decyzji o wprowadzeniu zmian w życiu, żeby wyjść z ciągłego życia w traumach, mechanizmach obronnych i schematach, które wytworzyliśmy żeby jakoś przetrwać. Ogromnie dużo pracy przede mną, ale w końcu nie czuję się jak dziecko we mgle ze swoimi problemami.

Jedna z lepszych pozycji w tej tematyce, z jakimi miałem okazję się zapoznać. Książka napisana jest lekkim, przystępnym i zrozumiałym językiem, dzięki czemu czyta się ją płynnie, bez poczucia przeciążenia treścią. Autor w sposób klarowny i uporządkowany przedstawia praktyczne narzędzia, metody oraz strategie, które czytelnik może realnie wdrożyć w swoim życiu. Dużym atutem publikacji jest jej zdecydowanie praktyczny charakter — obok części teoretycznej znajdziemy liczne ćwiczenia, formularze oraz schematy pracy, pozwalające nie tylko lepiej zrozumieć własne mechanizmy działania, ale również monitorować postępy i oceniać efekty proponowanej terapii, do której autor konsekwentnie i metodycznie zachęca. Każdy rozdział zakończony jest zwięzłym podsumowaniem, co znacząco ułatwia porządkowanie wiedzy i szybki powrót do najważniejszych informacji. Dodatkowo każdy podrozdział zawiera propozycje konkretnych wyzwań i zadań do samodzielnej pracy, które realizowane tydzień po tygodniu umożliwiają stopniowe rozwijanie nowych umiejętności. Taki model pracy sprzyja systematyczności, wzmacnia poczucie sprawczości i może w istotny sposób przyczynić się do zmniejszenia poziomu lęku oraz stresu w codziennym funkcjonowaniu. Na szczególną uwagę zasługuje również spójność całej struktury książki — poszczególne rozdziały logicznie się uzupełniają i tworzą przemyślany proces pracy nad sobą, a nie zbiór przypadkowych porad. Dzięki temu publikacja może być wartościowa zarówno dla osób, które dopiero zaczynają interesować się tą tematyką, jak i dla czytelników posiadających już pewne doświadczenie w pracy terapeutycznej lub rozwojowej. Całość sprawia wrażenie solidnego, dobrze zaprojektowanego narzędzia do samodzielnej pracy, szczególnie dla osób poszukujących konkretnych, możliwych do zastosowania rozwiązań, a nie jedynie ogólnych wskazówek czy motywacyjnych haseł.

Kto z nas przed tak gorącym okresem świątecznym nie chce mieć nad wszystkim kontroli? No chyba zgodzicie się, że wszyscy lubimy mieć wszystko pod kontrolą. Oczywiście z pewnością są osoby, które robią wszystko spontanicznie, jednak ja do takich nie należę. Zawsze muszę mieć listę potraw na święta a co a tym idzie oczywiście listę zakupów. W tym roku nawet prezenty zaczęłam już kupować w październiku. Czasem jednak warto wyluzować i zadziałać spontanicznie. Książka przeprowadza nas przez różne fazy życia w odniesieniu do kontroli i skupia się głównie na relacjach z innymi ludźmi. Porusza temat wpływu kontroli na nasze codzienne życie w rodzinnym domu, w pracy czy w szkole.   Autorka swoje przemyślenia zobrazowała ogromem przykładów z życia wziętych. Przykłady bardzo wzbogaciły książkę i spowodowały, że nie jest ona takim zwykłym poradnikiem, który czyta się opornie. Wręcz przeciwnie czyta się naprawdę lekko. Czasem nawet miałam wrażenie, że czytam osobie. Jednak jest coś jeszcze w tych stereotypach. Książkę naprawdę polecam. Pomaga otworzyć oczy na sprawy, które wydaje nam się że są w porządku a jednak można na nie spojrzeć z innej perspektywy i zobaczyć, że jednak coś nie gra.

Książkę zaczynałem z dużym zaangażowaniem. Już na początku mocno wciągnęła mnie historia samej autorki — to, przez co przeszła, oraz jej determinacja i odwaga w walce o samą siebie. Te fragmenty były poruszające i autentyczne, dawały poczucie obcowania z kimś, kto naprawdę zna cierpienie, a nie tylko o nim teoretyzuje. ___ W połowie książki moje zainteresowanie zaczęło jednak słabnąć. Pojawiło się wrażenie pewnej powtarzalności, a także brakowało mi spójnej klamry, która łączyłaby poszczególne wątki i nadawała im wyraźniejszy sens. Niektóre fragmenty wydawały się oderwane od całości lub rozwinięte bardziej, niż było to potrzebne. ___ Pod koniec czytałem już znacznie szybciej, momentami bardziej z poczucia obowiązku niż ciekawości. Ostatecznie część treści po prostu pominąłem, bo nie wnosiły dla mnie nic nowego ani pogłębiającego wcześniejsze refleksje. ___ Mimo tych zastrzeżeń uważam, że największą siłą tej książki jest jej główne przesłanie. Idea, że można przejść przez życiowe piekło, a mimo to nauczyć się żyć dalej i świadomie budować życie warte przeżycia. To książka, która przypomina, że cierpienie nie musi być końcem historii — może stać się jej trudnym, ale znaczącym początkiem.

Ta książka jest z jednej strony genialna, jeśli ktoś jest otwarty na tego typu tematy, a równocześnie przeraźliwie nudna. Wymagało to mojej silnej woli, by dokończyć tę książkę, ale między stronami powtarzania tego samego w kilka różnych sposobów zawsze znalazły się perełki z prawdziwą wiedzą i natchnieniem. Polecam wytrwałym, nie polecam szukających wprowadzenia do tematu i łatwej lektury.

Ta książka to ogromne źródło wiedzy, zarówno dla studentów, specjalistów, jak i szukających pomocy na własną rękę. Arkusze z zadaniami do samodzielnego wykonania prowadzą nas przez cały proces przepracowywania lęku. Pozycja obowiązkowa na półce, do ponownego przeczytania.

Książka porusza bardzo ważną tematykę - depresji ukrytej pod maską perfekcjonizmu. Autorka ujawnia trudność otoczenia w odbiorze ukrytego smutku, poczucia całkowitej porażki nieudanego życia cierpiącej osoby. Przywołuje przy tym konkretne, życiowe sytuacje... Stawia czytelnikowi pytania i skłania go do pracy nad sobą. Tym, co utrudnia odbiór treści, jest forma publikacji - zbyt duża ilość słów ... wyjaśnienia, dlaczego taka tematyka, jak korzystać z publikacji...

Jeśli ktoś poszukuje wieloaspektowego uzasadnienia rozwoju struktur charakteru tj. narcystycznego, borderline i maniakalno-depresyjnego to polecam. Autor podaje także możliwe sposoby pracy z takimi osobami nie zatrzymując się tylko na jednym właściwym uzasadnieniu. Książkę czyta się jednym tchem i można poświęcić na nią dwa wieczory.

Ciekawe, co pani Horney miałaby do powiedzenia na temat mojej osobowości i poczucia satysfakcji z tego, jak mnie sponiewierała tą książką :D Pomimo tego, że po raz pierwszy wydano tę pozycję prawie 90 lat temu, to nadal jest w znacznej mierze aktualna. Wprawdzie w szeroko stosowanym przez autorkę pojęciu neurotyczności obecnie rozpoznamy objawy różnego rodzaju zaburzeń osobowości, to same przemyślenia i wnioski wydają się prawdziwie ponadczasowe, niezależnie od tego, jak wyglądają wytyczne diagnostyczne.

O psychoanalizie, stosunkach pacjenta z psychoanalitykiem oraz możliwości wykorzystania narzędzi psychoanalizy, by przypatrywać się własnej osobie. Mimo iż psychoanaliza zaczęła się właśnie od Freuda analizującego samego siebie (podobnie było z Jungiem),środowisko zawodowych psychoanalityków usiłuje nas przekonać, pewnie m. in. ze względów ekonomicznych, że do badania psychiki konieczny jest doświadczony specjalista. Karen Horney zadaje temu twierdzeniu kłam i pokazuje, że autoanaliza nie tylko jest możliwa, lecz także bardzo pomocna w trakcie profesjonalnej terapii, a nawet konieczna w przypadku każdego człowieka, który pragnie rozwijać swoją osobowość. To był mój pierwszy kontakt z panią Horney, która zrobiła na mnie pozytywne wrażenie. Wybaczam usilną próbę odróżnienia się od Freuda, Junga i Adlera - "neurotyczna struktura charakteru" jest po prostu autorską nazwą "kompleksu psychicznego". Za to bardzo spodobało mi się szczere wyznanie, że psychoanalityk nie zawsze wie, skąd coś wie i czasem nawet nie jest w stanie wyjaśnić, jak na coś wpadł. -------------------------------------------- „Skłonności narcystyczne, stanowiąc pożywkę dla pragnienia wewnętrznego rozwoju, równocześnie utrudniały jego realizację. Jak określił to jeden z pacjentów, „skłonności narcystyczne prowadzą do rozwinięcia fałszywego «ja»”. Rozwijanie fałszywego „ja” odbywa się zawsze kosztem „ja” rzeczywistego, które traktowane jest z pogardą, w najlepszym razie jak ubogi krewny. Z mojego doświadczenia wynika, że im szybciej ulatnia się fałszywe „ja”, tym większe zainteresowanie przejawia pacjent swoim „ja” prawdziwym i tym bardziej dojść do głosu może jego motywacja, tak że wyzwala się z wewnętrznych okowów, by żyć pełnią życia na tyle, na ile pozwalają okoliczności. W moim przekonaniu chęć rozwijania swego wewnętrznego potencjału należy do tych dążeń, które opierają się dalszej analizie”. „Ludzie tacy godzinami zajmowali się bólem żołądka, swoim wyglądem, krzywdą, którą ktoś im wyrządził, konstruując skomplikowane i donikąd nie prowadzące „psychologiczne wyjaśnienia”, jeszcze zanim zetknęli się z psychoanalizą. Tacy ludzie używają, a właściwie nadużywają psychoanalizy po to, by dalej krążyć po starych orbitach; dzięki niej mogą podtrzymywać iluzję, że to, co robią jest uczciwym i sumiennym badaniem własnego wnętrza. Dlatego sytuacje tego rodzaju trzeba traktować jako przykład ograniczeń autoanalizy, a nie związanych z nią niebezpieczeństw”. „Jak wspomniałam wcześniej, psychoanaliza ma nie tylko wartość kliniczną jako sposób leczenia nerwic, ale także czysto ludzką, ponieważ zawiera w sobie możliwości pomocy konkretnym ludziom w ich rozwoju wewnętrznym. Oba wymienione cele można realizować także na inne sposoby; psychoanalizę wyróżnia to, że stara się je osiągać, opierając się na głęboko ludzkim zrozumieniu drugiego człowieka – przy czym nie chodzi tu o zwykłe współczucie, wyrozumiałość czy intuicyjne uchwycenie zależności różnych czynników, a więc nieodłączne atrybuty towarzyszące każdej próbie zrozumienia drugiego człowieka, ale o sięgnięcie głębiej i podjęcie wysiłku mającego na celu otrzymanie dokładnego obrazu całej osobowości danej osoby. Osiąga się to za pomocą specjalnych technik umożliwiających wydobycie na powierzchnię czynników nieświadomych, gdyż, jak pokazał to wyraźnie Freud, nie sposób otrzymać takiego obrazu, nie biorąc pod uwagę nieświadomych sił naszej osobowości. Dzięki Freudowi wiemy, że siły te skłaniają nas do działań, reakcji i emocji często odmiennych od tego, czego świadomie pragniemy, wpływając nierzadko destrukcyjnie na nasze dotychczas poprawne relacje ze światem. Te nieświadome czynniki istnieją w każdym człowieku i – podkreślmy to – nie zawsze prowadzą do zaburzeń. Dopiero pojawienie się zaburzeń powoduje, że należy je ujawnić i rozpoznać. Nieważne, jakie nieświadome siły rodzą w nas chęć malowania lub pisania – nie zaprzątamy sobie nimi głowy, jeśli nie potrafimy wyrazić siebie w malarstwie lub twórczości literackiej mnie więcej tak, jak tego chcemy. Nieważne, jakie nieświadome czynniki rodzą w nas miłość lub oddanie drugiej osobie – nie obchodzą nas one dopóty, dopóki wnoszą w nasze życie zadowolenie i satysfakcję. Musimy natomiast koniecznie wziąć je pod uwagę, jeśli dobrze wykonana praca, nawiązanie satysfakcjonującego związku z drugą osobą czy sukces, którego rozpaczliwie oczekiwaliśmy, rodzą w nas tylko pustkę i rozczarowanie lub jeśli nasze próby osiągnięcia lub realizacji czegoś w życiu spełzają na niczym, a my, mimo usilnych starań, by przerwać złą passę, czujemy niewyraźnie, że nie da się wytłumaczyć wszystkich naszych niepowodzeń okolicznościami zewnętrznymi. Krótko mówiąc, jeśli sytuacja wskazuje na to, że coś wewnątrz nas utrudnia nam realizację naszych zamierzeń, musimy przyjrzeć się naszym nieświadomym motywom działania”. „Stosunek pacjenta do zmiany często ulega przeobrażeniom. Pacjent niejednokrotnie rozpoczyna terapię, oczekując w skrytości ducha cudownego uzdrowienia, co oznacza zazwyczaj nadzieję, że wszystkie jego kłopoty znikną bez konieczności zmiany czegokolwiek czy nawet bez konieczności pracy nad sobą. Na skutek tego przypisuje psychoanalitykowi magiczną moc i najczęściej obdarza go bezkrytycznym podziwem. Z czasem, kiedy uświadamia sobie, że jego nadziei nie da się spełnić, najczęściej całkowicie wycofuje wcześniejsze „zaufanie” do analityka. Jeżeli analityk jest takim samym człowiekiem jak on, to jak może mu pomóc? Co więcej, zaczyna dochodzić do głosu jego własne poczucie beznadziei. Dopiero kiedy (jeśli w ogóle) wyzwoli w sobie energię spontanicznej i samodzielnej pracy nad sobą, jest w stanie uznać swój rozwój za sobie tylko przypisane zadanie, a psychoanalityka za kogoś, kto jedynie podaje mu pomocną dłoń. Zadania, przed którymi staje pacjent w czasie analizy, najeżone są trudnościami, ale niosą ze sobą także wiele korzyści. Wyrazić siebie z całkowitą szczerością to zadanie trudne, ale i wspaniałe. To samo można powiedzieć o uzyskanym wglądzie i o zmianie. Psychoanaliza jako jeden z możliwych środków pomocniczych w rozwoju wewnętrznym nie jest zatem łatwą drogą. Wymaga od pacjenta dużej dozy determinacji, samodyscypliny i pełnej zaangażowania walki. Pod tym względem terapia psychoanalityczna nie różni się od innych sytuacji życiowych, które pobudzają nas do rozwoju. Stajemy się silniejsi, pokonując trudności, jakie napotykamy na naszej drodze”. „Wyjątkowo łatwo zignorować objawy niemające na pozór nic wspólnego z psychiką, takie jak bóle głowy, rozstroje żołądka czy zmęczenie. Prawdę powiedziawszy, można zaobserwować dwie przeciwstawne postawy w stosunku do tego rodzaju zaburzeń, obie równie skrajne i jednostronne. Pierwsza polega na przypisywaniu bólów głowy pogodzie, zmęczenia – przepracowaniu, rozstroju żołądka – nieświeżej żywności lub wrzodom, bez brania pod uwagę na przykład czynników psychicznych. Taka postawa może być wynikiem zwykłej ignorancji, ale także charakterystyczną cechą neurotyczną osób, które nie potrafią znieść jakiejkolwiek myśli o tym, że w ich osobowości może kryć się jakaż skaza lub niedoskonałość. Na drugim biegunie mamy przekonanie, że każde zaburzenie organizmu ma swe korzenie w psychice. W wypadku takich osób nie wchodzi w grę wyjaśnienie, że mogą być zmęczone, ponieważ pracują ponad siły, lub ich przeziębienie było skutkiem kontaktu z osobą chorą, gdyż przede wszystkim nie są w stanie pogodzić się z myślą, że mogą wywierać na nich wpływ jakiekolwiek czynniki zewnętrzne. Jeżeli coś im się przytrafia, to widocznie oni sami to spowodowali, a jeśli jakiś objaw ma swe korzenie w psychice, potrafią go usunąć”. „Wniosek płynący z tych rozważań to banalna prawda, że jeśli pragnie się analizować siebie, nie wolno zatrzymać się tylko na tym, co najbardziej widoczne. Trzeba korzystać z każdej okazji, by poznać bliżej tą nieznaną nam lub znaną z grubsza osobę, którą jesteśmy my sami. Powyższe zdanie to nie tylko figura retoryczna; większość ludzi wie bardzo mało o sobie i bardzo powoli dowiaduje się, jak wielka jest ich ignorancja. Jeśli ktoś chce poznać Nowy Jork, nie patrzy na miasto wyłącznie z wierzchołka Empire State Building. Idzie na Broadway, odwiedza Central Park, opływa statkiem Manhattan, wsiada w autobus na Fifth Avenue i przygląda się z bliska wielu innym miejscom. Sposobności lepszego poznania siebie pojawiają się same i z pewnością je zauważymy, pod warunkiem że naprawdę będziemy chcieli dowiedzieć się więcej o tej niezwykłej personie, która żyje naszym życiem”.