Narcyzm Nowa Teoria

Książka polecona mi przez moją terapeutkę. Jako laik miałam chwilami problemy z przyswojeniem naukowej treści, ale warto było podjąć ten wysiłek. Dzięki tej książce wiele zakorzenionych odruchowych reakcji stało się dla mnie bardziej zrozumiałych. W terapii być może bardziej pomocna dla specjalistów niż dla pacjentów, ale czytana i konsultowana na bieżąco z terapeutką też była przydatna. Oprócz zastosowania do własnego przypadku, jest to pozycja ciekawa również poznawczo, cieszę się, że miałam okazję poszerzyć swoją wiedzę z zakresu psychologii.

Psychoterapia psychodynamiczna to podejście, które pomaga zrozumieć głębokie, często nieuświadomione wzorce myślenia, przeżywania i reagowania. Umożliwia dotarcie do źródeł trudności emocjonalnych, pozwala rozpoznać wpływ przeszłych doświadczeń, w tym traum na aktualne relacje i decyzje, a także uczy regulowania emocji oraz budowania bardziej świadomego i spójnego życia wewnętrznego. Długoterminowa forma tej terapii daje przestrzeń na stopniowe odkrywanie siebie, pracę nad trwałą zmianą i rozwijanie zdolności do głębokich, satysfakcjonujących relacji. Książka Glenna O. Gabbarda to wyjątkowo wartościowe i przystępne kompendium wiedzy o psychoterapii psychodynamicznej. Autor, jeden z najbardziej cenionych klinicystów i nauczycieli w tej dziedzinie, w klarowny sposób porządkuje kluczowe pojęcia, wyjaśnia podstawowe założenia oraz prowadzi czytelnika krok po kroku przez praktyczne aspekty pracy terapeutycznej. Ogromnym atutem tego wydania jest jego aktualność. Gabbard uwzględnia najnowsze badania kliniczne, rozwój neurobiologii oraz wpływ współczesnych form komunikacji — takich jak media społecznościowe czy wiadomości tekstowe — na proces terapeutyczny. Dzięki temu książka odzwierciedla realia pracy terapeuty w XXI wieku. Autor nie ogranicza się do teorii. Liczne przykłady kliniczne, opisy dylematów początkujących terapeutów oraz starannie przygotowane materiały wideo sprawiają, że czytelnik może zobaczyć, jak konkretne techniki funkcjonują w praktyce. Gabbard dzieli się doświadczeniem z wieloletnich seminariów klinicznych, dzięki czemu książka odpowiada na realne potrzeby osób uczących się zawodu. To publikacja napisana z myślą zarówno o rozwoju kompetencji, jak i o wspieraniu refleksyjnej, świadomej praktyki. Autor podkreśla znaczenie superwizji, edukacji i ciągłego doskonalenia — co czyni tę książkę nie tylko podręcznikiem, ale także inspiracją do dalszego rozwoju zawodowego. Dla kogo jest ta książka? Ta publikacja będzie szczególnie wartościowa dla: - osób rozpoczynających szkolenie w nurcie psychodynamicznym, - studentów i rezydentów psychiatrii, psychologii oraz kierunków pomocowych, - terapeutów w trakcie certyfikacji, - doświadczonych klinicystów, którzy chcą odświeżyć i pogłębić swoją wiedzę, - superwizorów i osób prowadzących szkolenia psychoterapeutyczne. To podręcznik, do którego warto wracać wielokrotnie — zarówno na początku drogi zawodowej, jak i po latach praktyki, kiedy można w pełni docenić jego głębię i zniuansowanie.

Nie jest to lista sztywnych zaleceń, lecz przesyconym człowieczeństwem i empatią podsumowaniem prowadzonej praktyki autora z uwzględnieniem tego co pomagało autorowi, a co okazało się błędem w relacjach z pacjentem. Książka ciekawa dla obu stron w gabinecie.

Odnoszę wrażenie, że książka zawiera przestarzałe poglądy na temat neuroatypowości czy homoseksualności (brakuje komentarza, posłowia?). Jest też dużo błędów redakcyjnych, co przeszkadza przy tak złożonych i trudnych treściach. Jednak tematyka jest bardzo ciekawa - autorka rozwija tezę, że emocje wyrażane są także poprzez ciało i może to przybierać skrajną formę, taką jak poważne choroby somatyczne.

Umysł ponad nastrojem. Ma świetne opinie. Jest bardzo często polecana. Kupiłam na spotkania z psychoterapeutą. Poznałam różne rodzaje myśli i co robić z każdym rodzajem myśli. Trudna do zrozumienia i trudna do zastosowania w życiu codziennym w naszym kraju. Pisana przez zagranicznych autorów i na życie w ich a nie naszym kraju. Nie jestem zadowolona z zakupu.

W pierwszych pięciu rozdziałach mamy wprowadzenie do pojęcia poznawczo- behawioralnego i opisu badań skuteczności terapii w zaburzeniach osobowości. W tych rozdziałach znajdziemy odbiór świata przedstawionego przez pacjenta. W poszczególnych rozdziałach przedstawione są zaburzenia i co robi terapeuta wraz z pacjentem, aby się ich pozbyć.Dla mnie książka jest gratką intelektualną, jedna z najlepszych książek o terapii, godna polecenia przyszłym terapeutą.

Specyficzna książka. Z jednej strony zawiera szereg bardzo trafnych obserwacji i wniosków, które w czasie jej powstawania uchodzić mogły za rewolucyjne i obrazoburcze a dziś są po prostu podstawą wychowanie: dziecku należy się szacunek, nie wolno go krzywdzić fizycznie ani emocjonalnie. Z drugiej strony jest jednak mocno zanurzona w postpsychoanalizie. Autorka jest wielką zwolenniczką tego nurtu i sama go praktykowała, nie trudno więc się dziwić, że psychoterapię w duchu psychoanalizy uważa za jedyną słuszną drogę do odkrycia stłumionych popędów i przepracowania traum. Kontrowersyjny jest też pogląd, zgodnie z którym każde działanie o charakterze pedagogicznym jest z gruntu szkodliwe i nastawione na niszczenie woli dziecka – to chyba jednak zbyt daleko idące uproszczenie. Mam też poczucie pewnej nadinterpretacji biografii osób, których życiorysy są analizowane. Każdy fakt – łącznie z tymi nie mającymi historycznego potwierdzenia – wykorzystuje autorka jako dowód na poparcie swojej tezy. Robi to bardzo sprawnie a jednak ma się często wrażenie, że pewne wnioski wyciągane są na wyrost. Trudno to ocenić nie będąc specjalistą. Mając to wszystko na uwadze nadal sądzę, że z tą książką warto się zapoznać. To jedna z tych pozycji, które mają za zadanie udzielić odpowiedzi na odwieczne pytanie „unde malum?” – i uważam, że robi to dobrze. Nie ma urodzonych złoczyńców – są tylko źle traktowane dzieci, które nie poradziły sobie z przemocą dorosłych. Nikt nie ma moralnego prawa potępić nawet zbrodniarza – bo splot okoliczności, które doprowadziły do jego wykolejenia jest nie do powtórzenia. Nie możemy mówić „ja na jego miejscu” bo nikt nigdy nie jest na innym miejscu, niż swoim własnym. Ludzi, którzy popełnili straszne czyny możemy i powinniśmy izolować od społeczeństwa, ale zamiast łatwego osądu o wiele właściwsze jest zadanie pytania, skąd wzięły się destrukcyjne popędy przestępcy. Można potępić czyn jednocześnie starając się zrozumieć człowieka. The Other Person Is You.

Największym minusem pozycji jest fakt, że jest już trochę przestarzała i trzeba to wziąć pod uwagę; książka wydana w 1999 roku i w związku z tym opis relacji rodzinnych w początkowych rozdziałach uwzględnia rodziny patriarchalne, tradycyjne podejmowane role i oczekiwania społeczne. Zaletą natomiast jest przekrojowość treści i dzięki temu możliwość uporządkowania w głowie podejść wewnątrz korzeni nurtu systemowego.

Czym jest psychoterapia? Czemu powstała? Na te pytania znaleźć można odpowiedź w owej, świetniej, pozycji. Ja znalazłem również namiastkę odpowiedzi na pytanie: "Czemu nie jestem szczęśliwy?" Odpowiednia również dla osób szczęśliwych i ciekawych świata ludzkich relacji. ;)

Autorka przełożyła trudną teorię na język pełen szacunku i zrozumienia dla ludzkiego cierpienia. „Diagnoza psychoanalityczna” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto interesuje się psychologią czy psychoterapią. Po tej książce spojrzenie na drugiego człowieka zmienia się bezpowrotnie.

Jest to jedna z tych wyjątkowych książek, które będąc specjalistyczne są jednocześnie zrozumiałe i przyjemne w lekturze. Trudno powiedzieć czy jest to podręcznik, przewodnik czy poradnik (ale z tych dobrych poradników). Autorka skupia w nim swą uwagę na sprawach technicznych prowadzenia psychoterapii. Mało tu teorii psychoanalitycznej, jej założeń i hipotez, które jej oponenci stale atakują. Aspekty techniczne są tu natomiast (co jest, jak się wydaje, osią prac psychoanalitycznych od czasów Freuda) poparte przykładami z kliniki. Autorka nie owija w bawełnę i nie próbuje nas przekonać, że reprezentowany przez nią sposób myślenia o psychoterapii jest jedynym prawidłowym. Z resztą znana jest jako osoba niedogmatyczna (w przeciwieństwie do większości środowiska psychoanalityków) przez co jej twórczość budzi duża sympatię. Bardzo polecam wszystkim zainteresowanym psychologią.

Książka która bardzo dobrze opisuję zjawisko niedojrzałości emocjonalnej rodziców. W głównej mierze opowiada o 2 mechanizmach radzenia sobie, jakie wytwarza dziecko wychowywane przez niedojrzałych emocjonalnie rodziców - eksternalizację i internalizację. W książce są również testy i ćwiczenia zachęcające do zagłębienia się w Siebie i faktycznego zastanowienia nad własnymi przeżyciami życiowymi. Osobiście pomogła mi ona przy stopniowym uświadamianiu sobie, że moje relacje z członkami rodziny nigdy nie były zdrowe i w głównej mierze naznaczone były właśnie ową niedojrzałością osób dorosłych - opiekunów mających za zadanie wspierać własne dzieci, dbać o nie w codziennym życiu, szczególnie gdy dorastają. To, co zrobiło na mnie duże, pozytywne wrażenie, to fakt, że autorka nie zachęcała tylko do jednego - całkowitego odcięcia się od rodziców, lecz proponowała różne opcje kontaktu, w oparciu o przyjrzenie się własnym, realnym potrzebom. Po tej lekturze mam również poczucie, że o wiele lepiej rozumiem funkcjonowanie osób niedojrzałych emocjonalnie i lepiej radzę sobie w kontaktach z tego typu ludźmi w rodzinie.

Świetna pozycja. Bardzo naukowe i rzetelne podejście do tematu, podparte wieloma badaniami i przykładami. Będzie to ciekawa lektura nie tylko dla osób zainteresowanych samym zaburzeniem borderline ale także innymi schorzeniami. Najbardziej podobał mi się rozdział Społeczeństwo z pogranicza, polecam każdemu.

Bardzo dobra książka. Niewiele jest na rynku pozycji tego typu. Obejmuje pracę z różnymi klientami, dzięki czemu powinna okazać się przydatna dla szerokiego grona początkujących psychologów, niezależnie od miejsca ich zatrudnienia. Zawiera przydatne, konkretne wskazówki. Szkoda tylko, że wydawca nie pokusił się o zatrudnienie korektora, bo wysoką wartość merytoryczną publikacji zaniżają liczne błędy w budowie zdań, literówki, a nawet rażące błędy ortograficzne. Jednak nawet to nie zdołało mnie zrazić do tej książki, więc naprawdę jest niezła.

książka zdecydowanie warta przeczytania,jeśli myśli się o pracy jako psycholog lub psychoterapeuta. w zwięzły sposób opisuje założenia głównych szkół psychoterapii i spójny praktyczny pomysł na integracyjne podejście. mnóstwo treści można przerzucić do swojej praktyki terapeutycznej. jest dostatecznie szczegółowa, by posłużyć za podkładkę do pracy dla niedoświadczonych osób. niestety czyta się ją niezbyt dobrze, co uważam za jej jedyny, ale poważny minus. mimo że treści w niej poruszone były interesujące i przedstawione w dość przystępny sposób, czytałam ją strasznie długo, za co w pewnym stopniu obwiniam sposób jej wydania.

Zwięzła w treści, a doniosła w znaczeniu. Książka pokazuje, że to, co społeczeństwo uznaje za zdrowe przystosowanie (posłuszeństwo, kontrolę emocji czy dostosowanie dziecka do dorosłych), w istocie stanowi subtelną formę psychicznego przetrwania poprzez adaptację do emocjonalnych potrzeb dorosłych, zamiast spontaniczego rozwoju własnego „ja”. Prawdziwa zmiana zaczyna się wówczas, gdy człowiek zbierze się na odwagę, aby zobaczyć historię swojego życia, bez jej idealizacji, jak również bez zaprzeczania własnym emocjom.

Ogólnie wstęp mi się dłużył i musiałam trochę przeskoczyć weteranów wojennych bo już o nich czytałam w innej książce. Ale nie żałuję że to zrobiłam bo książka jest spoko i pokazuje mózg umysł i ciało w terapii traumy bardzo dobrze i rozumiem że autor musiał wprowadzić nas w traume przez weteranów. Książka godna polecenia. Szkoda że wciąż mamy tak zacofane społeczeństwo na świecie. Dowiedziałam się dużo nowych rzeczy a jak wcześniej wspomniałam o traumach już czytałam ;) także polecam!

O autorze usłyszałam od jednej ze znanych psychoterapeutek, którą cenię. Carl Rogers jest prekursorem nurtu humanistycznego w psychologii, który od pewnego czasu mnie interesował. Książką jestem absolutnie zachwycona. Nie jest może najłatwiejsza w odbiorze, niektóre rozdziały wchodzą w detale prowadzenia badań psychologicznych, porządkowania ich, co może być lekko zniechęcające dla osób spoza branży. Podejście tego nurtu do pacjenta urzekło mnie. Skupia się on na rozwoju jednostki, jak określa to Rogers na staniu się osobą, którą najbardziej się jest, czyli na poznawaniu siebie i wyrażaniu w zgodzie ze sobą. Dodałam 3 cytaty, a mogłabym o wiele, wiele więcej:) Dużo jest tutaj o akceptacji dla natury ludzkiej, o czerpaniu z doświadczeń - bardzo otwarty stosunek do życia. Nie dążmy po prostu do szczęścia...., dążmy bardziej do sensu, wyzwań, satysfakcji, ruchu.....tam odnajdziemy szczęście i wewnętrzny spokój. :) Cała moja wypowiedź tu jest chaotyczna, ale jestem tak pod wrażeniem tej pozycji, że chciałabym powiedzieć zbyt wiele. :)

Książkę zdecydowanie polecam, bo oprócz ciekawej teorii ma też praktykę medytacji – medytacji, zupełnie innej niż sobie wyobrażałem, bardziej ludzkiej, przyziemnej i zupełnie dostępnej dla każdej osoby. Medytację w tej książce widzę jako sposób/praktykę myślenia, obserwowania swoich myśli i kierowania skupieniem w umyśle na tym, na czym nam zależy, nie ukrywając niczego, ale też nie poświęcając zbyt wiele czasu i energii na to, co nam nie służy. Chodzi o świadome decydowanie o tym, na których myślach się skupiamy. Książkę czytałem dość długo – mając wiele wielokrotne przerwy w powrocie do lektury. Trochę, by przetrawić treść, trochę z obawy przed tym czy może kolejne strony będą dotyczyły zbyt głębokich treści, trochę przy ćwiczeniach, by może nie czytać dalej, póki nie zrobię ćwiczeń – ostatecznie ćwiczenia próbuję wykonywać w trakcie czytania i nie rozstanę się z książką po skończonej lekturze, właśnie po to, by móc stale wracać do zalecanych ćwiczeń. Ostatecznie stwierdzam raczej, że moje obawy były bezzasadne, a to czy kolejna strona będzie „zbyt mocna” to w gruncie rzeczy jest bardzo indywidualne, to od nas zależy co nam przyjdzie akurat do głowy i na czym konkretnie się skupimy. Czy możemy nauczyć się by ze złości i smutku czerpać impuls do działania w kierunku poprawy stanu rzeczy naszego i innych? Zauważyć ból, odczuć go, zrozumieć jego przyczynę, wymyślić sposób zmniejszenia bólu i zapobiegania mu w przyszłości, czerpać radość z nadziei na poprawę sytuacji. Akceptować swoje uczucia i emocje, pomyśleć skąd się biorą, co jest ich źródłem, pozwolić im być, niech trwają, widocznie potrzebujemy, żeby były. Zaakceptować, że coś przeżywamy i pozwolić temu być, jednocześnie wracać uwagą do tego, co akurat w danym momencie jest dla nas najważniejsze – tu i teraz. Być tu i teraz, mieć świadomość tego co jest we mnie i dookoła mnie. Na przeciwległym biegunie od “muszę” i “odpocznę po śmierci/na emeryturze”, od ciągłego działania; “Nic nie robię, donikąd nie idę, niczego nie zdobywam” W książce jest mowa o tym jak podchodzimy do faktów z naszego życia czy z łagodnością i akceptacją, czy sprzeciwiamy się faktom i walczymy z nimi powodując w sobie wzrost napięcia, stresu i bólu (bo faktów nie zmienimy naszą szamotaniną psychiczną czy emocjonalną). To kojarzy mi się z podejściem stoickim, gdzie też mowa jest o tym, że to nie jakieś trudne zdarzenie jest naszym problemem, ale nasze podejście do tego co się dzieje. Problem mamy wtedy, gdy nie jesteśmy w stanie zaakceptować tego co się stało. Słowa w stylu „muszę” czy „powinienem” wpędzają nas na drogę cierpienia, rozczarowania, gdy nie uda nam się osiągnąć celu. „[…] kluczowe okazuje się raczej, jak staramy się zdobyć to, co chcemy, i jak reagujemy, kiedy nie możemy tego uzyskać.” „Budda twierdził, że ze względu na ogromną determinację, by dążyć do przyjemności i unikać bólu, jesteśmy podatni na destrukcyjne emocje chciwości i nienawiści, a pod wpływem tych emocji możemy spowodować ogromne cierpienie innych żyjących istot. Na przykład sposó wytwarzania przez nas żywności powoduje obecnie cierpienie miliardów zwierząt, z którymi dzielimy naszą planetę. […] im bardziej koncentrujemy się na samych sobie, starając się unikać bólu i zabiegając o przyjemności, tym bardziej podporządkowujemy się chciwości i przestajemy się dzielić […]” Kiedy nadmiernie identyfikujemy się z jakimiś wartościami, które są w nas z naszego wyboru lub przyswoiliśmy w trakcie swojego życia, może to prowadzić do konfliktów wewnętrznych i zewnętrznych. Czujemy się zobowiązani do obrony tychże wartości, przez co możemy stać się agresywni albo podatni na depresję. „Jeśli utożsamianie się ze szczupłą i atrakcyjną sylwetką stanowi podstawową wartość, któa definiuje, kim jesteśmy, to przybranie na wadze zagraża naszemu Ja i może wywołać poczucie wstydu, pogardę dla siebie czy depresję.” I tutaj też mamy parafrazę „jesteśmy tym czym się karmisz”; we fragmencie książki autorzy proszą nas, by przywołać w myślach wspomnienie radości, sytuacji, gdy się śmiejemy i obserwacji co dzieje się w nas i z naszym ciałem. A po chwili autorzy proszą nas o coś przeciwnego – przywołanie sytuacji trudnej i bolesnej. Tym razem nasze odczucia w ciele i umyśle będą inne. Na bazie tego autorzy tłumaczą moc uważności – tego na czym koncentrujemy swoją uwagę, na których myślach się skupiamy. W książce są też fragmenty, gdy mowa jest o tym, że to jak żyjemy, jak się zachowujemy, jak myślimy w dużej mierze nie zależy od nas i nie powinniśmy siebie w tym względzie krytykować. Kształtują nas osoby w naszym otoczeniu od najwcześniejszych lat, kultura także ma wpływ. Dobrze jest zauważać to jak się zachowujemy i brać odpowiedzialność za to, żeby pracować nad poprawą. Chciejmy widzieć i chciejmy pracować nad sobą.