Mickiewicz

Opasła biografia Mickiewicza. I to nie tylko jego twórczości i życia, ale również życia osób z jego bliskiego otoczenia. Napisana tuż po wojnie i to przez autora, który sam słynie ze swojej poezji. Multum informacji, ale język trudny do przyswojenia. Ciężko się to czytało.

Opasła biografia Mickiewicza. I to nie tylko jego twórczości i życia, ale również życia osób z jego bliskiego otoczenia. Napisana tuż po wojnie i to przez autora, który sam słynie ze swojej poezji. Multum informacji, ale język trudny do przyswojenia. Ciężko się to czytało.

Biografia poety napisana przez innego poetę – Mieczysława Jastruna. Przeczytana obowiązkowo w liceum, wówczas wyszło wznowienie (do wyboru byłą inna pozycja o wieszczu – autorstwa Aliny Witkowskiej, już wypożyczona z biblioteki).
Klasyczna, stonowana biografia, bez smaczków, skandali i tego, czym karmi się dziś popkultura. Także dość ciekawe podobno sprawy alkowy mistrza były mocno wyciszone lub przedstawione w sposób zgoła romantyczny, a mniej cielesny. Podobno niektóre informacje są zdezaktualizowane, ale swój cel książka spełniła. Życiorys wieszcza wraz z umieszczeniem w nim poszczególnych dzieł został przyswojony.
W sumie wówczas najciekawsze wydawały się w książce kwestie związane z Towiańskim i towiańszczyzną oraz działalnością publiczną Mickiewicza,próbami organizowania legionów polskich przy okazji Wiosny Ludów oraz wojny krymskiej. Ogólnie porządna lektura, która jednakże nie budziła żadnych emocji ani nawet chęci pogłębienia wiedzy o wieszczu.

Biografia poety napisana przez innego poetę – Mieczysława Jastruna. Przeczytana obowiązkowo w liceum, wówczas wyszło wznowienie (do wyboru byłą inna pozycja o wieszczu – autorstwa Aliny Witkowskiej, już wypożyczona z biblioteki).
Klasyczna, stonowana biografia, bez smaczków, skandali i tego, czym karmi się dziś popkultura. Także dość ciekawe podobno sprawy alkowy mistrza...

Czytałam dawno, w liceum. Pamiętam, wywarła na mnie niezwykłe wrażenie, bo pisał to poeta o poecie. Nie dbam, czy każdy szczegół się zgadza, bo ważniejsza aura romantyczna, jaką autor bohatera otoczył i potrafił zauroczyć tym czytelnika, a szczególnie 16-letnią czytelniczkę. Książka stoi mi na półce, ale za wysoko, by dosięgnąć, jednak pamiętam porywające mnie rozdziały o książkach zbójeckich lub dotyczący Maryli, że poeta był już nastawiony na zakochanie się, już czekał. I że pierwszy, kto na pniu drzewa wyrył serce przebite strzałą, był poetą, ale drugi - już idiotą, co celnie obrazuje, czym jest oryginalność w literaturze i sztuce. Dobrze przeczytać taką książkę w liceum i dać się jej porwać na zawsze, czyli ustawić na takie przeżywanie świata. Tylko obawiam się, że współczesna młodzież na podobne porywy odporna. Ale obecny, 2022 rok ogłoszono Rokiem Romantyków!

Czytałam dawno, w liceum. Pamiętam, wywarła na mnie niezwykłe wrażenie, bo pisał to poeta o poecie. Nie dbam, czy każdy szczegół się zgadza, bo ważniejsza aura romantyczna, jaką autor bohatera otoczył i potrafił zauroczyć tym czytelnika, a szczególnie 16-letnią czytelniczkę. Książka stoi mi na półce, ale za wysoko, by dosięgnąć, jednak pamiętam porywające mnie rozdziały o...

"Mickiewicza" czyta się przyjemnie, niemal jak powieść; lektura tej książki może więc sprawić przyjemność, ale pod warunkiem, że podejdzie się do niej z dystansem, pamiętając o sporej domieszce fikcji. Nie radziłabym opierać swojej wiedzy o Mickiewiczu na dziele Jastruna: niektóre tezy autora są już dość przestarzałe, jak chociażby historia jego romansu z Marylą (w rzeczywistości poeta poznał kobietę o wiele później, niż zakłada Jastrun - ta często powtarzana pomyłka wynika z kłamstw Odyńca - a hrabia Puttkamer wcale nie musiał być tak dobrą partią). Polecałabym raczej osobom, które gotowe są czytać tę książkę z przymrużeniem oka albo później doczytać inne książki o mickiewiczologii, aby skonfrontować treść "Mickiewicza" z prawdą.

"Mickiewicza" czyta się przyjemnie, niemal jak powieść; lektura tej książki może więc sprawić przyjemność, ale pod warunkiem, że podejdzie się do niej z dystansem, pamiętając o sporej domieszce fikcji. Nie radziłabym opierać swojej wiedzy o Mickiewiczu na dziele Jastruna: niektóre tezy autora są już dość przestarzałe, jak chociażby historia jego romansu z Marylą (w...