Połówka żółtego słońca

Książka opisująca wojnę domową w Nigerii, która wybuchła w latach 60 XX wieku. Chociaż to historia z kraju odległego zarówno geograficznie, jak i kulturowo, przy lekturze nie miałam najmniejszego problemu w identyfikacji z bohaterami, było coś w tej narracji "swojego", a może uniwersalnego dla ludzkości. Bardzo dobra lektura.

Książka opisująca wojnę domową w Nigerii, która wybuchła w latach 60 XX wieku. Chociaż to historia z kraju odległego zarówno geograficznie, jak i kulturowo, przy lekturze nie miałam najmniejszego problemu w identyfikacji z bohaterami, było coś w tej narracji "swojego", a może uniwersalnego dla ludzkości. Bardzo dobra lektura.

Historia rodziny, skupiająca się na dwóch siostrach, do tego na tle historycznego konfliktu? – brzmi jak coś co powinno przypaść mi do gustu!

Ale nie przypadło. Najbardziej byłam ciekawa relacji między siostrami, ale jest ona potraktowana mocno po macoszemu. Więcej zdań poświęcono opisowi tyłka dziewczyny co podobała się Ugwu, niż powodom, dla których siostry bliźniaczki oddaliły się od siebie. Najwięcej uwagi autorka poświęca wątkom miłosnym a te, bądźmy szczerzy, wcale nie są specjalnie ciekawe.

Najlepszą częścią książki jest wojna domowa i życie w Biafrze. Szkoda więc, że w częściach które dzieją się kilka lat przed wojną nie dowiadujemy się wiele o powodach konfliktu, napięciach etnicznych, poglądach różnych frakcji politycznych... Części przedwojenne skupiają się niemal wyłącznie na nijakich romansach.

Historia rodziny, skupiająca się na dwóch siostrach, do tego na tle historycznego konfliktu? – brzmi jak coś co powinno przypaść mi do gustu!

Ale nie przypadło. Najbardziej byłam ciekawa relacji między siostrami, ale jest ona potraktowana mocno po macoszemu. Więcej zdań poświęcono opisowi tyłka dziewczyny co podobała się Ugwu, niż powodom, dla których siostry bliźniaczki...

Piękna opowieść, jeszcze wspanialsza czyni ja to, ze pewne kwestie zostały napisane na podstawie prawdziwych wydarzeń czy postaci. Czułam na skórze ten żar, to słońce, pot, łzy... fantastycznie dobrane słowa, ciekawi bohaterowie. Zakończenie słodko-gorzkie jak to w życiu bywa. Polecam.

Piękna opowieść, jeszcze wspanialsza czyni ja to, ze pewne kwestie zostały napisane na podstawie prawdziwych wydarzeń czy postaci. Czułam na skórze ten żar, to słońce, pot, łzy... fantastycznie dobrane słowa, ciekawi bohaterowie. Zakończenie słodko-gorzkie jak to w życiu bywa. Polecam.

Okrucieństwa wojny, spojrzenie na cierpienie ludzkie, śmierć, ale też kultura i pasja do życia.

Okrucieństwa wojny, spojrzenie na cierpienie ludzkie, śmierć, ale też kultura i pasja do życia.

Zauroczyła mnie ta nostalgiczna książka. Niełatwo jest pisać przekonująco o wojnie, o cierpieniu i okrucieństwie. Autorce się to udało. To, co przeczytałam jest we mnie i długo pozostanie.

Zauroczyła mnie ta nostalgiczna książka. Niełatwo jest pisać przekonująco o wojnie, o cierpieniu i okrucieństwie. Autorce się to udało. To, co przeczytałam jest we mnie i długo pozostanie.

Kiedyś było takie powiedzenie "w dechę". Taka jest ta książka :)

Kiedyś było takie powiedzenie "w dechę". Taka jest ta książka :)

Bardzo udana powieść o losach rodziny intelektualistów w czasach wojny domowej w Nigerii, pod koniec lat 60-tych. Wojna pokazana głównie z perspektywy kobiety. Bardzo polecam.

Bardzo udana powieść o losach rodziny intelektualistów w czasach wojny domowej w Nigerii, pod koniec lat 60-tych. Wojna pokazana głównie z perspektywy kobiety. Bardzo polecam.

Mam trudność z oceną tej książki. Sięgnęłam po nią w ciemno, zachwycona inną książką autorki, "Amerykaaną". O ile tamta powieść poruszyła mnie, ta nie wywołała podobnych emocji. Czytałam ją "na zimno", nie angażując się w opowiadaną historię, nie lubiąc bohaterów (zwłaszcza Odenigbo),nie czując, że ta historia dotyka czegoś we mnie.

Książka jest bardzo sprawnie napisana i wzbogaciła moją wiedzę na temat życia nigeryjskiej klasy średniej czy też historii Nigerii i Biafry, jednak nigdy bym tej lektury nie powtórzyła i raczej żałuję, że sporego czasu jej poświęconego nie spędziłam na jakiejś innej książce. Po prostu ta opowieść w żaden sposób nie jest "moja".

Mam trudność z oceną tej książki. Sięgnęłam po nią w ciemno, zachwycona inną książką autorki, "Amerykaaną". O ile tamta powieść poruszyła mnie, ta nie wywołała podobnych emocji. Czytałam ją "na zimno", nie angażując się w opowiadaną historię, nie lubiąc bohaterów (zwłaszcza Odenigbo),nie czując, że ta historia dotyka czegoś we mnie.

Książka jest bardzo sprawnie napisana...

Emilia Dłużewska w "Jak płakać w miejscach publicznych"napisała, że literatura z wyższej półki nie walczy o naszą uwagę, to my musimy się starać o nią. I taka właśnie jest "Połówka żółtego słońca". Książka jest ciężka i przytłaczająca, parę razy miałam ochotę ją rzucić w kąt, ale to już kolejna czytana przeze mnie książka Adichie, więc wiedziałam, że warto dokończyć. Książka bez owijania w bawełnę, ale bez zbędnego epatowania okrucieństwem pokazuje okropności wojny o Biafrę. Gdzieniegdzie przewijają się w niej wspomnienia okresu kolonialnego (np. wstęp tylko dla białych do kina w Kinszasie),a przede wszystkim widać w niej trudne początki tworzenia się Nigerii i dysonans między tożsamością narodową, sztucznie wytworzoną przez podział granic po dekolonizacji i plemienną, obecną od wieków. Znamienna jest tu wypowiedź jednego z bohaterów, który twierdzi, że jest Nigeryjczykiem, bo to mu narzucili biali, a byłby Igbo nawet, gdyby biali nigdy nie pojawili się w Afryce. Jak na dłoni widzimy to, o czym pisał Kapuściński - jak bardzo sztuczny był podział granic po dekolonizacji. Widzimy też, jak z jednej strony wielu Nigeryjczyków wykazywało się skrajną służalczością wobec  białych (np obsługiwanie poza kolejką na lotnisku),z drugiej, jak niektórzy bohaterowie poszukują swoich korzeni i tożsamości nieskażonej kolonizacją np. Olanna twierdzi, że wolałaby znać język igbo, niż łacinę i francuski (które zna dzięki swojemu wykształceniu). Widzimy, jak wojna desensytyzuje ludzi na okrucieństwo, poczynając już od dzieciństwa - fragment o małej dziewczynce, która z rezolutną miną mówiła na lekcji, że chce zabić wszystkich barbarzyńców, porażający. Jeszcze mocniejsze wrażenie książka wywiera, gdy weźmiemy pod uwagę, że wśród wielu Nigeryjczyków z plemienia Igbo do dziś kultywuje pamięć o Biafrze (warto przeczytać artykuł w miesięczniku "Znak" na ten temat). Ważna lektura dla wszystkich, którzy chcieliby zrozumieć współczesną Afrykę.

Emilia Dłużewska w "Jak płakać w miejscach publicznych"napisała, że literatura z wyższej półki nie walczy o naszą uwagę, to my musimy się starać o nią. I taka właśnie jest "Połówka żółtego słońca". Książka jest ciężka i przytłaczająca, parę razy miałam ochotę ją rzucić w kąt, ale to już kolejna czytana przeze mnie książka Adichie, więc wiedziałam, że warto dokończyć....

Niesamowita, poruszająca, monumentalna powieść o życiu kilku bohaterów, których losy przeplatają się z wojną o niepodległość Biafry i wydarzeniami politycznymi Nigerii w tle. Pomimo konkretnego historycznego i geograficznego umiejscowienia jest niezwykle uniwersalna. W pełni zasłużone uznanie dla literackiego kunsztu pisarki i liczne nagrody dla tej porywającej książki. Ciężko się oderwać!

Niesamowita, poruszająca, monumentalna powieść o życiu kilku bohaterów, których losy przeplatają się z wojną o niepodległość Biafry i wydarzeniami politycznymi Nigerii w tle. Pomimo konkretnego historycznego i geograficznego umiejscowienia jest niezwykle uniwersalna. W pełni zasłużone uznanie dla literackiego kunsztu pisarki i liczne nagrody dla tej porywającej książki....