Jak to jest być obojętnym i szarym? Czy warto dać sobie szansę na wyjście z cienia i życiowej nijakości, przeciętniactwa graniczącego z nieudacznictwem? Bez celu czy z celem? Iść do przodu czy pozostać w biernej egzystencji? Czy jest miejsce w codzienności na dobro? Ile może kosztować wysiłku i fizycznego bólu zmiana w życiu?
Te z pozoru banalne i oczywiste pytania, i zapewne wiele innych, znajdą swoją odpowiedź w „Posłańcu” Zusak’a, książce która totalnie mnie zaskoczyła treścią i przekazem. Zupełnie spodziewałem się czegoś innego. Przeczytałem opis książki i nie wiedzieć czemu moje skojarzenia szły w kierunku sensacji dużą dozą emocji.
Tymczasem otrzymałem opowieść o Edzie Kennedym, przegranym życiowo na samym starcie, pozbawionym perspektyw młodym chłopaku. Nieudaczniku przekonanym o swojej nijakości w czym utwierdza go środowisko w którym żyje, i jego bliscy, a zwłaszcza matka. Ed mieszka w jakiejś ruderze na przedmieściach ze starym psem mieszańcem wabiącym się Portier, z którym rozmawia, chodzi na spacery, dzieli się swoimi rozterkami i kawą. Ed kocha się, raczej bez wzajemności (ale to też mu nie przeszkadza) w Audrey, z którą spędza wolne chwile poza pracą. Czasem z nią i swoimi kumplami, równie przeciętnymi jak on sam, grają w karty. Nie jest w tym dobry. Ale w końcu czym jest…? Pracuje jako taksówkarz po sfałszowaniu daty swoich urodzin, ale w tym też nie jest zbyt dobry i chociaż jest wykorzystywany przez pracodawcę nie szuka niczego innego, jak również nie robi nic, aby zmienić coś w swoim życiu i wychynąć chociaż czubkiem nosa poza wszechobecną przeciętność.
Wszystko to zmienia się podczas napadu na bank, którego jest mimowolnym świadkiem i podczas którego wbrew sobie, wiedziony impulsem tajemniczej siły czego będzie za chwilę żałował, przeciwstawia się napastnikom udaremniając im skuteczny napad. Ten nieprzemyślany odruch zmieni jego życie. Ale zanim się to stanie zostanie wplątany w grę. W grę w której stanie się posłańcem, i w którą będzie grał wbrew sobie, na przekór przeciętności swojej egzystencji, przełamując bariery własnej psychiki i doświadczając wewnętrznego a czasem i fizycznego bólu. Czekają go zadania, których sens i zakres musi się sam domyśleć, i co gorsza sam zrealizować. Adresy na kartach do gry, które dostaje, wskazują mu miejsce działania. Kto mu je wysyła i czemu właśnie jemu? Ed stawia czoło tej misji niosąc zmiany ludziom do których prowadzą go karty. Wyboista, bolesna i trudna to droga, która ostatecznie zmienia również Eda.
Przyznam, że na początku poczułem rozczarowanie tą książką, w czym utwierdził mnie jeszcze lektor czytający głosem niemrawym, lekko posępnym, bez życia. Szybko jednak zrozumiałem, że lektor oddaje tak naprawdę naturę Eda, który jest narratorem. I dosyć szybko wsiąkłem w ten przeciętny świat Eda uczestnicząc w grze w której bierze udział. Grze dzięki której zmienił czyjeś życie ale też i siebie.
Fajna fabuła, z ciekawymi i nieoczywistymi wątkami, budząca szereg emocji. Jest ciekawie, zajmująco i z przesłaniem. Może to przesłanie jest i banalne, ale na pewno prawdziwe, zmuszające do pewnej refleksji i odpowiedzi na pytania postawione na początku opinii, ale też i inne. Czy my w swego rodzaju przeciętności nie funkcjonujemy? Czy chociaż raz na jakiś czas zdarza nam się być tak jak Ed posłańcem czegoś dobrego?
A nawet nie idąc górnolotnie w przesłania, wartą tą książkę przeczytać dla samej fabuły, a by zobaczyć jakie dziwne wyzwania podejmował Ed, jak każde z nich się dla niego skończyło i najważniejsze rozwiązać zagadkę kto i dlaczego "zmuszał" go do udziału w tej grze.
I na koniec. W trakcie czytania o posłannictwie Eda miałem skojarzenie z okresu dzieciństwa kiedy co tydzień w niedzielę rano był program dla młodzieży „Niewidzialna ręka to także ty”. Ci z mojego pokolenia wiedzą o co chodzi, dla młodszych to będzie pewnie abstrakcja. Był to program inicjatywa zachęcająca aby bezinteresownie pomagać innym, którzy tej pomocy potrzebują. Wiele dzieciaków, w tym ja jarało się tym aby być niewidzialną ręką:)
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Złodziejka książek
Piękna książka. Język niesamowity.
Piękna książka. Język niesamowity.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrochę infantylna
Trochę infantylna
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrochę za długa ale i tak świetna💕
Trochę za długa ale i tak świetna💕
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCudownie się czyta
Cudownie się czyta
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDruga Wojna Światowa. Mnóstwo piękna i brzydoty. Mnóstwo miłości i bólu, śmierci i oddania za życie. Ciężko tą książkę opisać. Ogromne emocje. Płakałam przy je czytaniu. To książka, która chciało by się przeczytać jeszcze raz po raz pierwszy. Wrócę do niej to pewne. Ale zostawia w środku wiele smutku. Polecam
Druga Wojna Światowa. Mnóstwo piękna i brzydoty. Mnóstwo miłości i bólu, śmierci i oddania za życie. Ciężko tą książkę opisać. Ogromne emocje. Płakałam przy je czytaniu. To książka, która chciało by się przeczytać jeszcze raz po raz pierwszy. Wrócę do niej to pewne. Ale zostawia w środku wiele smutku. Polecam
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to[1/26 BOOKS FOR 2026]
Skończyłam tę książkę równo o północy. Nie sądziłam, że mnie wzruszy.
Mam z fikcją zajmującą się tematyką II wojny światowej pewien problem, który zapewne można sprowadzić do pojęć "trauma porn" oraz "natchnione pierdolenie". Z jednej strony straszą człowieka jak upiory tacy chłopcy w pasiastych piżamach, co to chcą rozmawiać o złożoności ludzkiej natury, kiedy ich autor nie umie złożyć nawet serwetki, a z drugiej rzuca się cały tłum tatuażystów, bibliotekarek i każdej innej profesji – zawsze z Auschwitz. W popkulturze inne obozy po prostu nie istnieją. "Złodziejka książek" zawsze się w tym krajobrazie gdzieś dla mnie rozmywała, bliżej niż dalej tej pierwszej z wymienionych stron – chociaż przyznam szczerze, całe życie byłam pewna, że jest to książka o Żydówce.
Ale miejmy z głowy kwestie najważniejsze – czy jest to książka wybitna? Nie. Dobra? Umiarkowanie. Potrzebna? Powiedziałabym, że bardziej niż w chwili publikacji.
Ponieważ Zusak robi ciekawą rzecz: zdobywa się na niuans. Kiedy myślimy o czymś tak potwornym jak Trzecia Rzesza, lubimy jako społeczeństwo myśleć o *tamtym* społeczeństwie jako bycie, w którym każdy był zły i zepsuty. Zusak robi coś dużo ciekawszego – obserwuje. Oczywiście, mamy tu postaci Niemców, których moralność nigdy nie stanowi dla czytelnika powodu wątpliwości, głównie Liesel i jej rodzinę. Tylko że nie mieszkają oni na Himmelstraße sami, i autor skłania nas do poznawania tej społeczności, do życia ich problemami. Doprowadza do chwili, w której czytelnik zapomina, że opłakiwani przez starszą kobietę synowie to hitlerowcy; że obojętność sympatycznego ojca kolegi nie jest wobec rosnących cen, a katorgi milionów ludzi. A później Zusak to odwraca scenami żydowskich marszów, swastykami wyszytymi własnoręcznie na domowych ubraniach jednej z sympatyczniejszych postaci. Nie próbuje tego usprawiedliwiać, a jedynie pyta, choć nie wprost, jak ludzie mogą się godzić na takie zło? To chyba najlepsza część tej książki, najbardziej interesująca i przede wszystkim – najbardziej aktualna wobec obecnej sytuacji geopolitycznej. Myślę że części osób, którym "Złodziejka książek" się nie podobała, sprawiła ona zwyczajnie dyskomfort powiedzeniem, że w liczącym miliony narodzie nie było podziału na 95% potworów i 5% ukrytych bohaterów. Że stanowcza większość to zwykli ludzie, którzy po prostu... Pozwalają.
I nie ukrywajmy, wobec faktu, jak Trzecia Rzesza się uformowała, stwierdzenie, że Hitler byłby niczym bez słów, jest bardzo trafne. Po prostu brzmi dosyć sztucznie w ustach bohaterów, ale gracja to nie jest najlepsza cecha Zusaka.
Ogólnie, czysto technicznie, jest to książka nieco powyżej przeciętnej. Styl jest trochę pretensjonalny, ale przyjemny; pomysł na narrację śmierci ciekawy, ale realizowany trochę niekonsekwentnie. Trafiają się klisze czy banalne tropy realizowane z wręcz godnym podziwu uporem w egzekwowaniu najbardziej oklepanej opcji. I nie wiem po co był ten wątek komiczny z blackfacem – w polskim The Office zrobili podobny w piątym sezonie, i tam to pasuje bardziej niż tu.
Mimo wszystko cieszę się, że ją przeczytałam. Bo jest to jednak pozycja, której tytuł przewijał się w wielu konwersacjach o kulturze, których świadkiem bądź uczestnikiem byłam przez lata, a po którą nigdy nie czułam potrzeby sięgnąć sama, więc nadal oceniałabym ją surowo.
[1/26 BOOKS FOR 2026]
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSkończyłam tę książkę równo o północy. Nie sądziłam, że mnie wzruszy.
Mam z fikcją zajmującą się tematyką II wojny światowej pewien problem, który zapewne można sprowadzić do pojęć "trauma porn" oraz "natchnione pierdolenie". Z jednej strony straszą człowieka jak upiory tacy chłopcy w pasiastych piżamach, co to chcą rozmawiać o złożoności ludzkiej...
Wspaniała! Jak ja płakałam. Fabuła niesamowicie wciąga, czułam się jakbym była częścią te historii więc niesamowicie ją przeżywałam.
Wspaniała! Jak ja płakałam. Fabuła niesamowicie wciąga, czułam się jakbym była częścią te historii więc niesamowicie ją przeżywałam.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSkradła moje serce
Skradła moje serce
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toŚwietna i wzruszająca.
Świetna i wzruszająca.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOstatnio dostałem wiadomość od osoby, której wiele lat temu pożyczyłem książkę. Napisała zwykłego SMS-a: „Wiesz, czuję się trochę jak złodziejka z tej książki. Już tyle czasu nie oddaję ci tej książki – tylko, a może aż tyle”.
I wtedy pomyślałem, że właściwie coś w tym jest. Nie chodzi przecież o to, że nie mam tej książki i że wydałem na nią pieniądze. Książki są po to, żeby je czytać, krążyć z rąk do rąk, żyć w cudzych historiach – a nie tylko stać równo na półce.
Właśnie o tym, między innymi, pisze Markus Zusak w „Złodziejce książek”. Choć książka jest trochę o wojnie – a właściwie nawet więcej niż trochę – o Holokauście i nazizmie, to przede wszystkim opowiada o sile słów. O tym, że słowa zapisane w książkach mają ogromną moc: potrafią pocieszać, budować nadzieję, ale też niszczyć. Myślę, że zgodzicie się, że słowa naprawdę ją mają.
Jednym z najbardziej niezwykłych elementów tej powieści jest narrator. Historię Liesel Meminger opowiada sama Śmierć – zmęczona ludzkimi tragediami, a jednocześnie zaskakująco uważna i pełna refleksji. Dzięki temu cała opowieść nabiera innej perspektywy i zostaje w głowie na długo.
A jak jest z waszymi księgozbiorami? Czy są tylko wasze?
Myślę, że warto poznać historię Liesel Meminger. A kto wie – może jeszcze kiedyś wkradnę się przez okno do tej znajomej i „ukradnę” tę książkę z powrotem, żeby przeczytać ją jeszcze raz.
Ostatnio dostałem wiadomość od osoby, której wiele lat temu pożyczyłem książkę. Napisała zwykłego SMS-a: „Wiesz, czuję się trochę jak złodziejka z tej książki. Już tyle czasu nie oddaję ci tej książki – tylko, a może aż tyle”.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toI wtedy pomyślałem, że właściwie coś w tym jest. Nie chodzi przecież o to, że nie mam tej książki i że wydałem na nią pieniądze. Książki są po to,...