Podmorska wyspa

Dałbym wyższą ocenę, bo przez większość czasu książka nie była taka zła (chociaż do najlepszych powieści Allende nie należy),ale wątek kazirodztwa kompletnie zepsuł dla mnie tę historię. Nie wiem, w jakim celu został wprowadzony, i z powodu mojej niechęci do niego cieszę się z zakończenia, aczkolwiek uważam, że mógłby nawet zostać, gdyby tylko autorka podeszła do niego w sposób krytyczny, a nie próbowała romantyzować takie zboczenia.

Dałbym wyższą ocenę, bo przez większość czasu książka nie była taka zła (chociaż do najlepszych powieści Allende nie należy),ale wątek kazirodztwa kompletnie zepsuł dla mnie tę historię. Nie wiem, w jakim celu został wprowadzony, i z powodu mojej niechęci do niego cieszę się z zakończenia, aczkolwiek uważam, że mógłby nawet zostać, gdyby tylko autorka podeszła do niego w...

Taka sobie.

Taka sobie.

Jedna z najlepszych książek Isabel Allende, jaką czytałam. Stylem bardzo mi przypomina powieści Marqueza.
Historia dziejąca się na przełomie XVIII-XIX wieku na wyspie Saint - Domingue (obecnie Haiti),a potem w Luizjanie, w Nowym Orleanie (byłe kolonie francuskie). Główny temat to niewolnictwo i nierówności rasowe i klasowe. W tamtych czasach niewolnictwo w tamtych stronach, mimo że w Europie już zakazane, kwitło w najlepsze i było uznawane za oczywistość. Również podziały klasowe.
Pięknie napisana powieść, historia życia Zarité (które urodziła się jako niewolnica) oraz ludzi których spotkała w swoim życiu.

Jedna z najlepszych książek Isabel Allende, jaką czytałam. Stylem bardzo mi przypomina powieści Marqueza.
Historia dziejąca się na przełomie XVIII-XIX wieku na wyspie Saint - Domingue (obecnie Haiti),a potem w Luizjanie, w Nowym Orleanie (byłe kolonie francuskie). Główny temat to niewolnictwo i nierówności rasowe i klasowe. W tamtych czasach niewolnictwo w tamtych...

Tym razem zrobię rozbiór i omówię osobno cztery filary, na których zbudowana jest cała książka: 1/. Temat: wyzysk i niewolnictwo w XIX wieku na Karaibach. W takiej formie, jak ta przedstawiona w powieści, nie wnosi nic nowego. Inna sprawa, że historie te wyeksploatowane już były w czasach „Chaty Wuja Toma” lecz nieustająco nadal są przejmujące same w sobie, z racji potworności tamtych wydarzeń. 2/. Religia vodoo – bardzo powierzchownie potraktowana, sprowadzona do najbardziej podstawowych elementów by nadać koloryt: zaklinania chorób, zaklęć, wielogodzinnego tańca i wtrącania słówek odnoszących się do tej religii (loa, hungan, mambo…). Nic, ale to dosłownie NIC mi nie zostało z tego elementu, czego bym wcześniej nie wiedziała. By podać przykład: nawet, jeśli bohaterka całe popołudnie przetańczyła w rytualnym tańcu, wiemy tylko, że następnego dnia czuła „w całym ciele ciepło i zmęczenie”. Miałam wrażenie, że Autorka nie bardzo wiedziała jak ogarnąć ten motyw, bez pogłębienia własnej wiedzy. 3/. Historia tworzenia nowego państwa Haiti, rewolucja niewolników, pierwsi amerykańscy osadnicy w Luizjanie, walki o zniesienie niewolnictwa. Ten aspekt najciekawszy, może po prostu najmniej o tym wiedziałam. No i 4:. Fabuła. Nie umiem wyjaśnić dlaczego powieść z interesującą akcją, wydała mi się martwa. Może jest przegadana? Zbyt sentymentalna? Może zachwiana jest proporcja mocnych, nieomal królewskich kobiecych postaci w stosunku do męskich, przedstawionych jako dranie, lowelasi lub słabeusze? A może fabuła utonęła w kilometrach czułostkowych opisów? Czy może dlatego, że powieść nie ma zakończenia?
Nie wiem także, czemu powieść ma taki tytuł i nie podoba mi się jej okładka.

Tym razem zrobię rozbiór i omówię osobno cztery filary, na których zbudowana jest cała książka: 1/. Temat: wyzysk i niewolnictwo w XIX wieku na Karaibach. W takiej formie, jak ta przedstawiona w powieści, nie wnosi nic nowego. Inna sprawa, że historie te wyeksploatowane już były w czasach „Chaty Wuja Toma” lecz nieustająco nadal są przejmujące same w sobie, z racji...

Na dzień dzisiejszy jest to chyba najsłabsza książką Allende, którą przeczytałam.
Początkowo byłam zauroczona tą książką, ten klimat, bohaterowie. Jednak w trakcie czytania zaczęli mnie irytować, ich postępowanie, motywacja. Autorka poruszyła bardzo smutny i ciężki temat jakim jest niewolnictwo. Nie potrafiłam jednak przywiązać się do żadnego z bohaterów. Zazwyczaj postaci wymyślone przez autorkę są ciekawe, razem z nimi przeżywam dobre i złe chwile. A tutaj czułam tylko znużenie. Odniosłam również wrażenie, że końcówka była napisana na kolanie, byleby dopowiedzieć do końca historię.
Mimo wszystko na pewno sięgnę po kolejną książkę tej autorki.

Na dzień dzisiejszy jest to chyba najsłabsza książką Allende, którą przeczytałam.
Początkowo byłam zauroczona tą książką, ten klimat, bohaterowie. Jednak w trakcie czytania zaczęli mnie irytować, ich postępowanie, motywacja. Autorka poruszyła bardzo smutny i ciężki temat jakim jest niewolnictwo. Nie potrafiłam jednak przywiązać się do żadnego z bohaterów. Zazwyczaj postaci...

ciekawa fabuła, książka wciągająca, lekko się czyta

ciekawa fabuła, książka wciągająca, lekko się czyta

Strasznie tandetna okładka, nigdy bym nie sięgnęła po tę książkę gdybym nie znała autorki. Ciężka to była lektura, niby czytałam dużo brutalniejsze książki o niewolnictwie, ale ta mnie jakoś wyjątkowo zasmuscała - może dlatego że jest tak skupiona na macierzyństwie? Poważna tematyka, czasy rewolucji i dużych zmian przedstawione z punktu widzenia niewolnicy. Polecam, ale nie jako rozrywkę na wieczór.

Strasznie tandetna okładka, nigdy bym nie sięgnęła po tę książkę gdybym nie znała autorki. Ciężka to była lektura, niby czytałam dużo brutalniejsze książki o niewolnictwie, ale ta mnie jakoś wyjątkowo zasmuscała - może dlatego że jest tak skupiona na macierzyństwie? Poważna tematyka, czasy rewolucji i dużych zmian przedstawione z punktu widzenia niewolnicy. Polecam, ale nie...

Chciałam naprawdę wyżej ocenić tą powieść - zaczarował mnie początek i liczyłam na wciągającą i intrygującą historię w nieznanym mi dobrze zakamarku świata, czyli na Haiti (Saint-Domingue w ówczesnych czasach) oraz w Luizjanie. Jednak im dalej tym coraz niechętnej przewracałam kolejne strony. Bohaterowie, którzy z początku wydali mi się tak fascynujący, miast zyskiwać na głębi stawali się coraz bardziej płascy, wciśnięci w ewidentnie za ciasne stereotypy. Ci, których początkowo lubiłam, stali się wręcz nie do zniesienia nudni, przewidywalni, a zarazem absurdalni. Podobnie cała fabuła, wiecznie tocząca się wokół tematu niewolnictwa, choć nic by nie utraciła, a nawet istotnie zyskała, gdyby dać jej choć odrobinę czegoś innego - było nieskończenie wiele możliwości! Wiele niepotrzebnych stron, pustych dialogów, scen bez znaczenia...

Jednak nie mogę powiedzieć, aby to była zła powieść, ma swój urok. Gdyby przełknąć w dwa wieczory (w jeden może być jednak przez objętość ciężko),może stanowić całkiem ciekawą odmianę od rzeczywistości.

Chciałam naprawdę wyżej ocenić tą powieść - zaczarował mnie początek i liczyłam na wciągającą i intrygującą historię w nieznanym mi dobrze zakamarku świata, czyli na Haiti (Saint-Domingue w ówczesnych czasach) oraz w Luizjanie. Jednak im dalej tym coraz niechętnej przewracałam kolejne strony. Bohaterowie, którzy z początku wydali mi się tak fascynujący, miast zyskiwać na...

Allende jest szeroko znana i czytana, a ta pozycja z 2010 roku ma na LC, po 8 latach, 7.49 (467 ocen i 85 opinii). Recenzenci piszą o niewolnictwie, o realizmie magicznym, a ja oceniam krótko: dobre czytadło.
Z przeczytanych recenzji przytaczam fragment najbardziej mnie odpowiadający z: http://www.recenzjeksiazek.pl/p/skala-ocen.html
„…..’Podmorska wyspa’ to nie tylko historia niewolnictwa przeniesiona na karty powieści. To nie tylko historia represji jakim poddawane były osoby o ciemnym kolorze skóry. To także, a może należałoby powiedzieć: przede wszystkim historia kobiety doświadczonej przez niesprawiedliwość, bezwzględność, surowość i cierpienie. Tété jednak nawet pośród ciężkich doświadczeń jakimi obdarowało ją życie potrafi znaleźć szczęście i spełnienie, a także zdobyć wolność.
Autorka kreśli bogaty portret psychologiczny bohaterki, który świetnie uzupełniony jest dzięki prowadzeniu podwójnej narracji: narrator wszechwiedzący opisuje wydarzenia, które przeplecione są fragmentami wyjętymi z umysłu Zarité.
‘Podmorska wyspa’ przesycona jest pamiętającymi odległe czasy wierzeniami. Występuje w niej wiele określeń pochodzących z języków plemiennych, które dokładnie zrozumiemy dzięki rzetelnemu słowniczkowi zamieszczonemu z tyłu książki…”
Polecam, 7/10

Allende jest szeroko znana i czytana, a ta pozycja z 2010 roku ma na LC, po 8 latach, 7.49 (467 ocen i 85 opinii). Recenzenci piszą o niewolnictwie, o realizmie magicznym, a ja oceniam krótko: dobre czytadło.
Z przeczytanych recenzji przytaczam fragment najbardziej mnie odpowiadający z: ...

Ciekawie poprowadzona narracja, dobrze skonstruowane postaci, tło, interesujący temat (niewolnictwo na plantacjach bawełny). Nowy, ciekawy świat. Początek świetny, potem się już trochę nudziłam. Nie jest zachwycająca, ale na pewno dobra. Chętnie obejrzałabym film na podstawie książki. 

Ciekawie poprowadzona narracja, dobrze skonstruowane postaci, tło, interesujący temat (niewolnictwo na plantacjach bawełny). Nowy, ciekawy świat. Początek świetny, potem się już trochę nudziłam. Nie jest zachwycająca, ale na pewno dobra. Chętnie obejrzałabym film na podstawie książki.