Życie po śmierci

Historia wręcz ,absurdalna ,niemożliwa a jednak prawdziwa ."Przecież nie mogą skazać kogoś kto niczego nie zrobił " Niewinni ludzie nie powinni spędzić więzieniu ani jednej minuty są to słowa 18 letniego chłopaka ze Stanu Arkansas pełnego nadziei z planami na przyszłość który w 1993 roku wraz ze swoimi dwoma kolegami zostali skazani za zbrodnie których nie popełnili .Daj mi człowieka a znajdę na niego paragraf .Ktoś coś ,zobaczył ,coś usłyszał resztę sam sobie do powiedział .Kłamstwa ,wymuszanie zeznań bo policji nie podoba się obywatel ubrany na czarno jego poglądy i zainteresowania .Zapewne nie jest nie był i nie będzie jedyny .W USA jest obecnie kara śmierci na którą został skazany Damien spędził w celi śmierci 18 lat .Bity poniżany odizolowany od najbliższych i dręczony nie tylko przez osadzonych ale przede wszystkim strażników .Walczył aby zostać przy zdrowych zmysłach książki aktywność fizyczna ,modlitwa i kobieta która o niego walczyła będąc już jego żona .Opuścił zakład karny mając 37 lat .Nie na mocy prawa o ułaskawieniu.Paradoks mówię jestem niewinny i trafiam do więzienia a przyznając się do zarzucanych czynów jestem wolny .To prymitywna ugoda władz stanowych zwana Alfroda mająca na celu pozbycia się problemu i ukrycia własnych zaniedbań i lenistwa oraz oszustw i uniknięcia wypłaty odszkodowania .W Polsce nie ma takiej ugody i nie ma kary śmierci ale bezpodstawnie skazanych jest wielu .Wzruszająca opowieść o swoim dzieciństwie i życiu w dążeniu do prawdy o wolność i sile przetrwania .

Historia wręcz ,absurdalna ,niemożliwa a jednak prawdziwa ."Przecież nie mogą skazać kogoś kto niczego nie zrobił " Niewinni ludzie nie powinni spędzić więzieniu ani jednej minuty są to słowa 18 letniego chłopaka ze Stanu Arkansas pełnego nadziei z planami na przyszłość który w 1993 roku wraz ze swoimi dwoma kolegami zostali skazani za zbrodnie których nie popełnili .Daj...

„Życie po śmierci” Damien Echols
„Termin „ugoda Alforda” pochodzi od decyzji Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych z 1970 roku w sprawie Karolina Północna przeciwko Alfordowi. Oskarżony mężczyzna, chcąc uniknąć kary śmierci, przyznał się do winy, chociaż usilnie utrzymywał, że jest niewinny. Sąd Najwyższy uznał, że oskarżony może przyzanć się do winy, jednocześnie zachowując niewinność, jeśli leży to w jego najlepszym interesie.”
Taki paradoks jak się okazuje może człowieka w życiu spotkać, w USA.
Biografia mężczyzny niesłusznie skazanego na karę więzienia w którym spędził 18 lat w celi śmierci.
Opowiada w niej jak sobie radził przez te lata, jak wyglądało jego życie przed tą sprawą, natomiast o samej zbrodni nie ma wiele, o samym życiu bądź wynaturzeniach w zamknięciu: łagodnie autor potraktował temat, wiec Ci co nie lubią drastycznych wątków mogą być spokojni.
Dużo przemyśleń, zaglądania do wnętrza siebie.
Nie jest zła, ale też nie porywa.
Na Maxie dostępny dokument „Paradise lost” o trójce nastolatków z West Memphis skazanych za morderstwo w 1993 roku.

„Życie po śmierci” Damien Echols
„Termin „ugoda Alforda” pochodzi od decyzji Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych z 1970 roku w sprawie Karolina Północna przeciwko Alfordowi. Oskarżony mężczyzna, chcąc uniknąć kary śmierci, przyznał się do winy, chociaż usilnie utrzymywał, że jest niewinny. Sąd Najwyższy uznał, że oskarżony może przyzanć się do winy, jednocześnie...

Historię Trójki z West Memphis znałam już od dawna, więc chętnie sięgnęłam po książkę „Życie po śmierci” Damiena Echolsa. Kiedy w końcu przyszła odpowiednia pora, aby się w nią zagłębić, mogłam spojrzeć na całą tę sprawę jego oczami, poszerzając to, co widziałam w dokumentach.
Damien Echols to jeden z trójki nastolatków skazanych w 1993 r. za morderstwo. Cała sprawa, jak i proces była głośna, a wszyscy byli przekonani o ich winie. Damien jako jedyny pełnoletni został skazany na karę śmierci. W celi śmierci spędził ponad siedemnaście lat, wiedząc, że w każdej chwili może być wykonany wyrok. Po latach dzięki nowym dowodom, a także wielkiej kampanii na rzecz uwolnienia Trójki z West Memphis w końcu zyskali wolność. „Życie po śmierci” opowiada praktycznie całą jego historię – dotykamy czasów jego dzieciństwa, pochylamy się razem z nim nad feralnym oskarżeniem o morderstwo, czytamy o procesach i życiu w więzieniu, aż w końcu dochodzimy do momentu jego wyjścia na wolność.
„Życie po śmierci” nie jest łatwą książką. Oddaje czytelnikowi bardzo wiele przeróżnych emocji. Od drobnych dobrych i w miarę szczęśliwych chwili, nutkę humoru, po frustrację, złość i wdzierające się do głowy brak poczucia sprawiedliwości i utratę nadziei. Tę historię czytałam dość wolno, ale nie raz musiałam zrobić sobie przerwę, bo nie jest to prosta, a niekiedy mało przyjemna lektura w odbiorze. Nie wyjdzie też tak szybko z głowy, bo jest to taka sprawa, której nie da się tak łatwo zapomnieć. Sama forma przedstawienia całej sprawy jest nieco rozchwiana, ponieważ Damien Echols nie zawsze trzyma się chronologii i są pewne skoki i wtrącenia, które potrafią nieco wybić czytelnika z rytmu.
Ogólnie „Życie po śmierci” jest naprawdę bardzo dobrą książką, która trafia do czytelnika – szczególnie gdy zna się sprawę Trójki z West Memphis. Sprawdzi się jako uzupełnienie i poszerzenie całej tej historii.

Historię Trójki z West Memphis znałam już od dawna, więc chętnie sięgnęłam po książkę „Życie po śmierci” Damiena Echolsa. Kiedy w końcu przyszła odpowiednia pora, aby się w nią zagłębić, mogłam spojrzeć na całą tę sprawę jego oczami, poszerzając to, co widziałam w dokumentach.
Damien Echols to jeden z trójki nastolatków skazanych w 1993 r. za morderstwo. Cała sprawa, jak i...

"Życie po śmierci"
Książka autobiograficzna, w której autor, Damien Echols, opisuje historię swojego życia. Przedstawia swoje trudne dzieciństwo, brutalne warunki życia w więziennej celi śmierć oraz poważne błędy popełniane przez wymiar sprawiedliwości. Książkę czyta się bardzo dobrze, sprawia wrażenie zwykłej prozy, a niestety jest to smutna historia, która wydarzyła się naprawdę.
Choć nie trafiłam na najlepszy moment w swoim życiu, by czytać tego typu literaturę, to mimo wszystko doceniam autora, który obnażył się przed nami swoją historią, łącząc ją z naprawdę przyzwoitym piórem.

"Życie po śmierci"
Książka autobiograficzna, w której autor, Damien Echols, opisuje historię swojego życia. Przedstawia swoje trudne dzieciństwo, brutalne warunki życia w więziennej celi śmierć oraz poważne błędy popełniane przez wymiar sprawiedliwości. Książkę czyta się bardzo dobrze, sprawia wrażenie zwykłej prozy, a niestety jest to smutna historia, która wydarzyła się...

Książka o życiu chłopaka, który spędził w więzieniu 18 lat za niewinność przez błędy wymiaru sprawiedliwości masakra. Szacun dla autora za przetrwanie i że znosił tyle czasu krzywdę i zło, które go tam spotkało.
Polecam

Książka o życiu chłopaka, który spędził w więzieniu 18 lat za niewinność przez błędy wymiaru sprawiedliwości masakra. Szacun dla autora za przetrwanie i że znosił tyle czasu krzywdę i zło, które go tam spotkało.
Polecam

Ciekawa opowieść o życiu przed aresztowaniem, a także już po z więziennego życia.
Podobała mi się mimo wielu błędów w interpunkcji i ortografii.

Ciekawa opowieść o życiu przed aresztowaniem, a także już po z więziennego życia.
Podobała mi się mimo wielu błędów w interpunkcji i ortografii.

Wspomnienia i zapiski więźnia, który niewinnie został oskarżony o potrójne morderstwo... Czytało się dosyć fajnie, bynajmniej początek bardzo wciągający. Potem tempo zwolnilo

Wspomnienia i zapiski więźnia, który niewinnie został oskarżony o potrójne morderstwo... Czytało się dosyć fajnie, bynajmniej początek bardzo wciągający. Potem tempo zwolnilo

Przypadki ewidentnych błędów, popełnianych przez wymiar sprawiedliwości nie są rzeczą nową i zdarzają się permanentnie we wszystkich niemal krajach, niezależnie od ich rozwoju czy poziomu demokracji. Również u nas głośna była ostatnio sprawa Tomasza Komendy, skazanego na 25 lat pozbawienia wolności za brutalne zabójstwo 15-letniej dziewczyny, którego de facto nie popełnił. Po blisko 18 latach w więzieniu, po ponownym rozpatrzeniu sprawy SN go uniewinnił.

"Życie po śmierci" ma podobny wymiar; Damien Echols na kartach swojej autobiograficznej powieści opowiada o dramatycznych przeżyciach i przejściach w więzieniach i zakładach karnych w stanie Arkansas, gdzie trafił po nieudolnie prowadzonym przez policję stanową postępowaniu, manipulowaniu dowodami i zeznaniami świadków, bez jednoznacznych dowodów. Został skazany w wieku 18 lat na karę śmierci, a jego dwaj koledzy na podwójne dożywocie bez możliwości skrócenia kary. Wszyscy ci młodzi ludzie, w tym jeden niepełnosprawny umysłowo, oskarżeni zostali o zabicie trzech 8-letnich chłopców w niewielkim miasteczku West Memphis w stanie Tennessee, a motywem zabójstwa miał być wyznawany, przez rzekomych sprawców, satanizm.

Damien opisuje w swych wspomnieniach z ogromną dokładnością zarówno swoje relacje rodzinne, trudne dzieciństwo, wielokrotne przeprowadzki, przemoc domową, ale skupia się przede wszystkim na swoich przeżyciach, poniżeniu, przemocy jakich doznał przez wszystkie lata pobytu w zakładach karnych ze strony strażników więziennych, opowiada o głodzie, torturach, dramatycznych, wręcz nieludzkich warunkach bytowych, o podjętej osobistej, wewnętrznej walce z własnym umysłem i ciałem, aby przetrwać w tym piekle.
Więzienie w Arkansas przeznaczone było dla skazanych na karę śmierci; to tam Damien miał okazję poznać więzienne życie, również tych, którzy często nie mieli świadomości co ich czeka, gdyż wielu z nich było ludźmi niepoczytalnymi, z defektami psychicznymi, a tacy ludzie nie powinni być skazywani na śmierć. Ale dla władz stanu nie miało to znaczenia.
Przeraził i wstrząsnął mną szczególnie taki zapis z dziennika autora: "Arkansas to jedyny stan w Stanach Zjednoczonych, w którym naczelnik więzienia ma prawo sam decydować o sposobie wykonania wyroku śmierci. To znaczy, że w majestacie prawa może zagłodzić człowieka na śmierć. Lub spalić żywcem. Albo ukamienować. W Arkansas mogą z tobą zrobić, co im się żywnie podoba. Tutaj to, co jest legalne, i to co jest właściwe, to dwie różne rzeczy." NIEPRAWDOPODOBNE, a to przecież XXI wiek.

W poszukiwaniu prawdy i uwolnieniu Damiena Echolsa brało udział wielu znanych ludzi świata kultury, polityki, biznesu. Jego historię opowiedziano w trzy odcinkowym filmie HBO "Paradise Lost", który do dziś można obejrzeć na YouTube.

Książka jest niestety trochę rozwlekła, niektóre zdarzenia są opisane zbyt szczegółowo, ale nie można mieć do autora pretensji, że chciał przelać na papier wszystkie swoje emocje, przeżycia, tęsknoty, nadzieje.

Przypadki ewidentnych błędów, popełnianych przez wymiar sprawiedliwości nie są rzeczą nową i zdarzają się permanentnie we wszystkich niemal krajach, niezależnie od ich rozwoju czy poziomu demokracji. Również u nas głośna była ostatnio sprawa Tomasza Komendy, skazanego na 25 lat pozbawienia wolności za brutalne zabójstwo 15-letniej dziewczyny, którego de facto nie popełnił....

O warsztacie tej prozy można powiedzieć chyba jedno. Nie jest on Mount Everestem literatury, ale górą wystarczająco wysoką, by dotknąć szczytu wiecznej pamięci.

O warsztacie tej prozy można powiedzieć chyba jedno. Nie jest on Mount Everestem literatury, ale górą wystarczająco wysoką, by dotknąć szczytu wiecznej pamięci.

BARDZO DOBRA KSIĄŻKA

BARDZO DOBRA KSIĄŻKA