Przewodnik po filozofii dla inteligentnych

bardziej romantyczna niż anarchistyczna, tak bym powiedział. choć czy w ogóle powinno się oceniać thoreau w kategorii anarchizmu? według mnie też nie. kilka dość ciekawych myśli, choć nie zmieniłt drastycznie mojego postrzegania świata. to jest mój problem, który zawsze mam z filozofią - im pisarz dalej od współczesności, tym bardziej narastają mi myśli, że przecież to co tu jest to ja już wiem. taka wada człowieka zbudowanego na ideach, które tylko kiedyś były rewolucyjne. książeczka krótka, więc warta sięgnięcia. mi się akurat fartnęła za 3.5 na kiermaszu. nowe wydanie jest zresztą niewiele droższe. warte przejrzenia.

"Czy był Bogiem? Nie mam pojęcia. Ale jeśli jakiś Boży człowiek żył kiedykolwiek na tej ziemi, to był nim On. W przesłaniu Jezusa jest przynajmniej jedna rzecz, która nie wzbudza wątpliwości i nie jest kontrowersyjna: to, że całe Jego życie i całe nauczanie toczy się w cieniu dnia ostatniego, dnia nieuchronnego Sądu." pojawił się człowiek i czas się wypełnił a jego koniec przyjdzie niebawem... o postaci przez świat ośmieszonej za diagnozę jego kondycji i o świecie przez tą postać ośmieszonym za jego śmieciowe przywiązanie do rzeczy czwartorzędnych... zachód żyje dziedzictwem Jezusa, nawet gdy o tym nie wie i nie da się zrozumieć jego kultury bez chrześcijaństwa... sceptycyzm nie wyklucza szacunku dla religii, zaś sam Jezus jest figurą, która przekracza wszystkie uproszczenia.... *** Tekst, napisany w połowie lat osiemdziesiątych i nieukończony, nie został przez Autora nigdy ostatecznie opracowany i przygotowany do publikacji.

Kolejna taka meh książka, raczej nie polecam zbytnio. Studiowało się tą filozofię w sumie bodajże 6 lat, więc i troszkę filozoficznych książek się przeczytało. To książka z mojej półki "różności", wrzucam tu te setki książek które przeczytałem w życiu w latach 2000-2019.

Pisząc opinię do tej książki Chantal Delsol posiadam również wiedzę dotyczącą jej innych, późniejszych publikacji. Tę akurat czytałem jako pierwszą ponad pięć lat temu i to jej treść i przesłanie autorki powodują, że w zasadzie kupuję w ciemno wszystko co napisała i ukazuje się w polskich księgarniach. Również internetowych. Co do "Nienawiści do świata" to właściwie nie wiem co pisać, aby opinia nie wyszła zbyt laurkowato, ale obawiam się, że może być trudno, bo książka jest naprawdę niemożliwie mocna. Zarówno w samej warstwie opisowo-analitycznej, ale przede wszystkim jako kontra wobec obowiązującej narracji w mediach wiodącego nurtu...chociaż jeżeli Delsol jest uczennicą Hannah Arendt to można się było czegoś takiego po dyrektorze Ośrodka Studiów Europejskich spodziewać. Główna teza którą stara się w książce autorka udowodnić ( i wychodzi jej to naprawdę przekonywająco) brzmi: "Nie jest prawdą, że totalitaryzm to tylko zamordystyczny terror. Przemianę istniejącego świata (a to jest główne zadanie totalitaryzmów) można próbować dokonać również innymi metodami." I to co obecnie dzieje się w Europie - zdaniem Delsol - jest w zasadzie podporządkowane działaniom aby dotychczasowy świat zmienić, chociaż siłom dążącym do przemiany przeciwstawiają się ci, którzy chcą go jednak bronić i ochraniać. Przy czym nie jest tak, że obrońcy są głusi na pojawiające się wyzwania: "Bronić świata i chronić go to brać rzeczywistość na poważnie; to wierzyć, że świat przyrody i świat człowieka zawiera strukturę i prawa, które powinniśmy uszanować" Sama bowiem natura naszego świata nieustannie dąży do ulepszenia i poprawy i działania różnych emancypacyjno-rewolucyjnych demiurgów są po prostu niebezpieczne... czego najlepszym dowodem historia XX wieku. To co powyżej to idea przyświecająca autorce, a sama Chantal Delsol to stara, dobra, konserwatywna szkoła, czyli to, co ostatnio nie tylko w Europie powraca do łask.

Na czym polega myślenie filozoficzne. Józef Maria Bocheński jest jednym z największych i znanych na świecie filozofów w XX wieku. Bocheński był filozofem, logikiem i historykiem logiki, sowietologiem, rektorem Uniwersytetu we Fryburgu. Niestety w Polsce był i jest zupełnie nieznany, gdyż po pierwsze był dominikaninem, a po wtóre marksizm uważał za jeden z największych zabobonów. W okresie PRL jego publikacje były objęte cenzurą i dopiero w osiemdziesiątych latach można było publikować jego prace w Polsce. Co ciekawe, jak sam się wypowiadał, został dominikaninem, żeby być wolny w swoich dociekaniach filozoficznych. Zajmował się też szeroko rozumianą popularyzacją filozofii. „Ku filozoficznemu myśleniu” należy do publikacji mających na celu popularyzację filozofii. W 1958 roku na zaproszenie Radia Bawaria w Monachium wygłosił na antenie radia dziesięć wykładów wprowadzających z zagadnienie filozofii. Oczywiście w ciągu 27-minutowej audycji nie można wyczerpać tematu, trzeba zdecydować się na wybór zagadnień. Autor uważa, że tak zwane „obiektywne” omawianie podstawowych zagadnień filozoficznych jest utopią, dlatego prezentuje w niej swój punkt widzenia. Wykłady te później zostały wydane w formie książki. W tym wydaniu dołączył posłowie, gdyż niektóre poglądy zmienił od czasu wydania pierwszej wersji. Zaczyna ciekawie, od zastanowienia się czym jest prawo. Naukowcy z poszczególnym dyscyplin zakładają, że istnieją prawa, formułują i badają. Natomiast, czym są prawa, to już zagadnienie filozoficzne. Dopiero w drugim wykładzie, zastanawia się, czym jest właściwie filozofia i co jest jej przedmiotem. Następnie przechodzi do zagadnień filozoficznych, takich jak poznanie, myślenie, prawda, wartości, byt, człowiek, społeczeństwo i Absolut. W każdym z tych tematów przedstawia różne koncepcje, które pojawiały się w filozofii. Autor w interesujący sposób wprowadza w podstawowe zagadnienia filozofii, zakładając, że poziom wiedzy na ten temat u czytelnika jest zerowy. Jednak nie są to suche wykłady, gdzie przytłoczeni jesteśmy wiedzą, ale pokazuje nam, na czym polega myślenie filozoficzne i zachęca do takiego myślenia. Wykłady są krótkie, dzięki temu nie nużą i zachęcają do następnych poszukiwań.

Częściowo filozoficzny, częściowo psychologiczny i częściowo historiozoficzny esej Paula Tillach na temat 'męstwa bycia' jego zrozumienia w przeszłości, od stoików, po współczesność. Czym w istocie jest ten nieco enigmatycznie brzmiący termin? Jest reakcją na lęk – autor podaje tutaj 3 rodzaje – przed niebytem, przed bezsensem i przed winą, które w historii dominowały w różnych proporcjach, tworząc odpowiednie reakcje, czy to w postaci reformacji, czy egzystencjalizmu czy kolektywizmów, takich jak marksizm czy komunizm. Jest to dość trudna książka, którą warto czytać w skupieniu. Paul Tillich zresztą zdążył już mnie do swojego stylu przyzwyczaić. Na końcu proponuje on natomiast swoją własną wersję 'męstwa bycia' opartą o jego teologiczne postrzeganie Boga jako gruntu każdego bytu. Ogólnie jest to ciekawa lektura, ale warto trochę się w nią wgryźć i niektóre fragmenty powtórzyć, dla lepszego zrozumienia. "Wiara, która umożliwia męstwo rozpaczy, polega na przyjęciu mocy bytu nawet w uścisku niebytu. Nawet w akcie utraty nadziei co do sensowności istnienia, byt potwierdza się przez nas. Akt przyjęcia bezsensu jest sam w sobie obdarzony sensem. To akt wiary. Widzieliśmy, że ten, kto posiada męstwo, aby potwierdzić swój byt wbrew losowi i winie, nie usuwa ich tym samym. W dalszym ciągu grozi mu cios z ich strony. Człowiek ten akceptuje jednak to, że jest przyjęty przez moc samego bytu, w którym uczestniczy i który udziela mu męstwa podjęcia lęku przed losem i winą. To samo można powiedzieć o wątpieniu i bezsensie. Wiara, która rodzi męstwo ze zintegrowania ich w sobie, nie ma żadnej specjalnej treści. To po prostu wiara nieukierunkowana, absolutna. Jednakże nawet absolutna wiara nie jest erupcją subiektywnych uczuć czy nastroju nie posiadającego obiektywnej podstawy".

Książka przedstawia w sposób ogólny zasady libertarianizmu. I tu autor naprawdę daję radę, dlatego też można ją polecić osobie, która nie ma zbyt dużej wiedzy na temat tejże idei. Mamy tu opisaną historię libertarianizmu, podstawowe założenia oraz możliwe zastosowanie zasad libertariańskich do rozwiązania wielu współczesnych problemów. Należy zaznaczyć, że autor nie jest radykalnym libertarianinem propagującym zniesienie państwa i stworzeniem ładu anarchokapitalistycznego, lecz libertariańskim minarchistą. Jest też sporo minusów. Książka napisana została dla amerykańskiego czytelnika, więc większość przykładów odnosi się do historii, polityki i sytuacji gospodarczej Stanów Zjednoczonych, a jednym z najczęstszych argumentów autora jest powoływanie się na tamtejszą konstytucję. Została ona wydana w latach dziewięćdziesiątych, co automatycznie powoduje, że wiele statystyk i przykładów wymaga zaktualizowania, a część z przewidywań autora okazała się nietrafiona. Boaz twierdził przykładowo, że Rosja nie jest w stanie zagrozić żadnemu państwu, a wiemy jak to się skończyło. Dodatkowo autor ma manierę nazywania libertarianami osób, które realnie są/były klasycznymi liberałami. I tak F.A. Hayek, umiarkowany liberał (do tego stopnia umiarkowany, że co poniektórzy libertarianie nazywają go socjaldemokratą) jest określany przez Boaza jako libertarianin. Niemniej książka spełnia swoją funkcję jaką jest przedstawienie podstaw libertarianizmu przeciętnemu czytelnikowi, dlatego daję 7.

Broszurowe wydanie „Erystyki”, zaopatrzone w ciekawy wstęp, którego autor szczerze potępia wszelkie chwyty erystyczne i broni Schopenhauera jako tego, który co prawda napisał o nich, ale ku przestrodze ogółu. Niczym Machiavelli. Sama pozycja jest mocno przeceniana w dyskursie. Schopenhauer nie napisał nic odkrywczego, co można by podciągnąć pod coś więcej niż: „gdy typ się rzuca, zacznij go wyszydzać”. Tak naprawdę to bardziej kilka strategii prowadzenia kłótni, których zapewne sam się nauczył, bowiem w swoich tekstach używa tak wielu kontrowersyjnych (nawet jak na tamte czasy) zdań, że trudno uwierzyć, by jego otoczenie było na to głuche. Podsumowując, Schopenhauer bardzo mnie rozczarował. Spodziewałem się błyskotliwego wywodu, a dostałem porady złośliwego starca.

Podręcznik Misia w sposób krótki i rzeczowy wprowadza w świat filozofii współczesnej, prezentując większość jej aktualnie komentowanych nurtów. Autor prezentuje swój sposób rozumienia filozofii, jako odpowiedzi na zerwaną komunikację pomiędzy człowiekiem i światem, wg tego też kryterium grupuje stanowiska filozoficzne, pokazując różnorodność odpowiedzi dotyczących tego problemu. Dużą zaleta tego podręcznika jest jego objętość. Nie ma żadnego problemu żeby przeczytać go w całości i dobrze, bo tak powinien być czytany. Kolejne filozofie są bowiem omawiane poprzez konkretną wizję samej filozofii, co świetnie pokazuje zależności między nimi. Kolejne rozdziały, mimo że krótkie, nie są więc typowymi podręcznikowymi "pigułkami" suchych faktów. Książka pomogła mi zrozumieć filozofię współczesną, a jako że jest napisana w sposób prosty, mogę ją polecić każdemu zainteresowanemu tą tematyką.

Przesiąknięta "myślą" komunistyczną pozwalającą zapoznać się z jej zarysem, jednak poza tą "niedogodnoscią", książka przystępnie szkicuje świat głównych zagadnień i problemów w historii filozofii. Dobra rozgrzewka przed epickim Tatarkiewiczem.

To jest dokładnie jak ktoś niżej napisał "zbiór faktów i ciekawostek" - książka którą można wziąć na wakacje, albo do kina na nowego Jarmusha. Niczego więcej się nienależy spodziewać. Ale jak chcesz się wyluzować, a jesteś za bardzo ęą, żeby czytać Clarksona, to polecam.

Życie Miguela de Unamuno obfitowało w radykalne zwroty. Z początkowego komunisty krytykującego instytucje kościelne i państwowe przemienił się w chrześcijańskiego socjalistę, który w instytucji Kościoła widzi sporo zła, ale dostrzega też dobro. Religia jest taka jacy są jej wyznawcy, a oni są tylko ludźmi z zaletami i wadami. W Agonii chrystianizmu tłumaczy nam, dlaczego wiele wartości chrześcijańskich minęło, dlaczego nastąpił rozłam na wschód i zachód, a później nastąpił czas reformacji. Unamuno wyjaśnia nam sprzeczność chrześcijaństwa z uczestnictwem w życiu publicznym i zabieganiem o dobra tego świata. Z tej perspektywy krytykuje struktury kościelne, które mimo wszystko usiłują wpływać na politykę państw. Unamuno obnaża paradoksy idei powstałej w obliczu kryzysu poglądowego i politycznego w I w. n.e. Poniżej kilka fragmentów doskonale oddających klimat i główne myśli przemyśleń z książki, która dość długo w ojczyźnie filozofa znajdowała się na liście ksiąg zakazanych: „W tej tak głęboko antychrześcijańskiej książce [Enquête sur la monarchie Charlesa Maurras ] przeczytałem (z programu L’Action Française, z 1903 roku),że «prawdziwy nacjonalista stawia ojczyznę ponad wszystko, a zatem pojmuje, rozważa i rozstrzyga wszelkie kwestie polityczne w ich odniesieniu do interesu narodowego». Czytając to, przypomniałem sobie inne zdanie: «królestwo moje nie jest z tego świata», i pomyślałem, że dla prawdziwego chrześcijanina – jeśli w ogóle można być prawdziwym chrześcijaninem w życiu publicznym – każda kwestia, czy to polityczna, czy inna, powinna być pojmowana, rozważana i rozstrzygana w odniesieniu do indywidualnej korzyści wiecznego zbawienia, wieczności. A jeśli przepadnie ojczyzna? Ojczyzna chrześcijańska nie jest z tego świata. Chrześcijanin winien poświęcić ojczyznę dla prawdy”. „I tu właśnie tkwi źródło tragedii. Bo prawda jest czymś wspólnym, społecznym, nawet publicznym; prawdziwym jest to, w czym się zgadzamy, co pozwala nam się porozumieć. A chrystianizm jest czymś indywidualnym i niemożliwym do przekazania. Oto dlaczego agonizuje w każdym z nas”. „Życie jest walką i solidarność na rzecz życia jest walką, i tworzy się w walce. Nie zmęczę się powtarzaniem, iż tym, co najbardziej łączy nas, ludzi, między sobą, są istniejące wśród nas rozdźwięki. Również tym, co spaja wewnętrznie każdego, co tworzy głęboką jedność naszego życia, są nasze osobiste rozdźwięki, wewnętrzne sprzeczności naszych rozdźwięków. Pokój można zawrzeć z samym sobą – jak Don Kichote – tylko po to, by umrzeć”. „Agonia jest więc walką. Chrystus przyszedł, aby przynieść nam agonię, walkę, a nie pokój. Sam nam to powiedziała: «Nie sądźcie, że przyszedłem pokój nieść na ziemię. Nie przyszedłem przynieść pokoju, ale miecz. Bo przyszedłem poróżnić syna z jego ojcem, córkę z matką, synową z teściową; i będą nieprzyjaciółmi człowieka jego domownicy» (MT 10, 34-36). Pamiętał, że jego bliscy, domownicy, jego matka i bracia wzięli go za szalonego, który nie panuje nad sobą, obłąkanego, i przyszli po niego (Mk 3, 21)”. „Chodzi jednak o to, że ów pokój wydarza się wśród wojny, a wojna wśród pokoju. I to właśnie jest agonia”. „Istnieje w mojej hiszpańskiej ojczyźnie, w moim narodzie hiszpańskim, narodzie agonijnym i polemicznym, kult Chrystusa agonizującego; ale istnieje też kult Dziewicy Boleściwej, Matki Bolesnej, z sercem przeszytym siedmioma mieczami. I właściwie nie jest to Pietà italiana. Otacza się czcią nie tyle Syna, który martwy spoczywa na łonie swojej matki, ile ją, Dziewicę Matkę, która agonizuje z bólu, z Synem w ramionach. Jest to kult agonii Matczynej”. „A jeśli chodzi o to, by dać się zabić za Boga jezuitów, to może być to sprawa polityczna. Ludzie pozwalają się zabić za idola. Lecz niewielu ma na tyle ducha, by ogrzać swego Boga w agonii, by obdarzyć go w ten sposób życiem, by uczynić z agonii życie”. „Krucjata też jest sprawą męskości. Wywodzi się z wolnej woli, a nie z łaski. A każda krucjata jest jednym z najbardziej agonijnych aktów chrystianizmu. Ten, kto idzie narzucać jakąś wiarę innemu za pomocą miecza, usiłuje przekonać samego siebie. Prosi o znaki, prosi o moc dokonania cudu, by podtrzymać swą wiarę. A każda krucjata dokonana mieczem, kończy się podbojem podbijającego przez podbijanego, i podbijający staje się nadystą”. „Wiara jest pasywna, kobieca, jest córka łaski, a nie aktywna, męska, wytworzona przez wolną wolę”. „Nie wierzy ten, kto ma ochotę wierzyć. Męskość sama jest bezpłodna. Tymczasem religia chrześcijańska wymyśliła czyste macierzyństwo, bez współudziału mężczyzny, wiarę z czystej łaski, łaski skutecznej”. „Ci, którzy chodzili za nim, chcąc go zgubić, postanowili zapytać go, czy jest dopuszczalne płacenie podatku Cezarowi, najeźdźcy, wrogowi żydowskiej ojczyzny, który był organem władzy. Jeśli odpowie, że tak, przedstawią go ludowi jako złego Żyda, złego patriotę, a jeżeli powie, że nie oskarżą go przed władzami cesarskimi jako buntownika. Gdy zadano mu pytanie, Jezus prosi o monetę i pokazując odciśniętą na niej podobiznę, zapytał: «Czyj nosi obraz i napis?», «Cezara», odpowiedzieli. A on: «Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga». Co można zrozumieć tak: najpierw oddajcie Cezarowi, światu, społeczeństwu pieniądz, który należy do Cezara, do świata, do społeczeństwa, a Bogu – duszę, która ma zmartwychwstać w ciele. Uwolnił się w ten sposób od całego problemu ekonomiczno-społecznego, On, który powiedział, iż trudniej jest bogatemu wejść do królestwa niebieskiego, niż wielbłądowi przejść przez ucho igielne, i pokazał, że jego Dobra Nowina nie ma nic wspólnego z kwestiami ekonomiczno-społecznymi lub narodowymi, nic z demokracją czy międzynarodową demagogią, nic z nacjonalizmem”. „Jednak po Konstantynie, kiedy zaczęła się romanizacja chrześcijaństwa, gdy litera – nie słowo – Ewangelii zaczęła przemieniać się w coś w rodzaju prawa Dwunastu Tablic, cesarze zapragnęli ochraniać Ojca, Boga Chrystusa i chrześcijaństwa. I powstała ta przerażająca rzecz zwana prawem kanonicznym. I umocniła się koncepcja prawna, światowa, społeczna domniemanego chrystianizmu. Św. Augustyn, człowiek litery, już był prawnikiem, kauzyperdą. Był nim i św. Paweł. Będąc równocześnie mistykiem. Walczył w nim mistyk z prawnikiem. Z jednej strony prawo, z drugiej łaska”. „Jednakże skoro chrześcijanin jest człowiekiem w społeczeństwie, dotyka spraw publicznych, jest obywatelem, czyż może nie interesować się życiem społecznym i publicznym? Ach!, przecież chrześcijaństwo domaga się doskonałej samotności; przecież ideałem chrześcijaństwa jest kartuz, który pozostawia ojca i matkę, i braci dla Chrystusa, i rezygnuje z założenia rodziny, z bycia mężem i ojcem. Co – jeśli ma przetrwać rodzaj ludzki, jeśli ma przetrwać chrześcijaństwo pojęte jako wspólnota społeczna i obywatelska chrześcijan, jeśli ma przetrwać Kościół – jest niemożliwe. I to właśnie jest najstraszniejsze w agonii chrystianizmu”. „Nie jest misją chrześcijaństwa rozwiązywanie problemu ekonomiczno-społecznego, problemu biedy i zamożności, problemu podziału dóbr ziemskich; tak właśnie, gdyż to, co odkupi biedaka z jego biedy, odkupi bogatego z jego bogactwa, tak i to, co odkupi niewolnika, odkupi też tyrana, i należy skończyć z karą śmierci, by oswobodzić nie przestępcę, lecz kata. Jednakże nie to jest misją chrześcijaństwa. Chrystus wzywa jednakowo biednych i bogatych, niewolników i tyranów, przestępców i katów. Wobec bliskiego końca świata, wobec śmierci, cóż znaczą bieda i bogactwo, niewola i tyrania, bycie skazanym lub wykonywanie wyroku śmierci?” „A ponieważ bez cywilizacji i bez kultury chrześcijaństwo nie może żyć, stąd agonia chrystianizmu. A także agonia cywilizacji chrześcijańskiej, która nosi w sobie wewnętrzną sprzeczność. I z tej agonii żyją obydwoje: chrystianizm i cywilizacja, którą nazywamy grecko-rzymską lub zachodnią. Śmierć jednego z nich byłaby śmiercią drugiego. Jeśli umrze wiara chrześcijańska, wiara rozpaczliwa i agonijna, umrze nasza cywilizacja; jeżeli umrze nasa cywilizacja, umrze wiara chrześcijańska. Musimy żyć w agonii”. „Religie pogańskie, religie związane z Państwem, były polityczne; chrystianizm jest apolityczny. Jednak odkąd stał się katolicki, co więcej – rzymski, spoganizował się, przemieniając w religię związaną z Państwem – było nawet Państwo Kościelne! – stał się polityczny. I powiększyła się jego agonia”. „Czy chrystianizm jest pacyfistyczny? Oto pytanie, które wydaje nam się pozbawione sensu. Chrystianizm jest ponad , albo –jeśli ktoś woli – poniżej tych światowych i czysto moralnych lub może jedynie politycznych rozróżnień na pacyfizm i wojowniczość, na umiłowanie tego, co cywilne, i militaryzm; si vis pacem, para bellum: jeśli chcesz pokoju, szykuj wojnę; które zamienia się w si vis bellum para pacem: jeśli chcesz wojny, przygotuj pokój; przygotuj się do niej w pokoju”. Podsumowanie: doskonałe obnażenie niedociągnięć chrześcijaństwa

Krótkie wprowadzenie do filozofii jest naprawdę krótkie. Nie jest to jednak wada w tym przypadku, ponieważ autor na niespełna 100 stronach daje nam zajawkę tego, czego możemy się spodziewać po zagłębieniu się w tę fascynującą dziedzinę. Nagel uważa, że filozofia nie jest jak nauki przyrodnicze, ponieważ nie opiera się na obserwacji i doświadczeniu. Różni się też od matematyki brakiem formalnych metod dochodzenia. Zdaniem autora filozofia opiera się po prostu o myśleniu. Na znajdowaniu argumentów za i przeciw jakiejś tezie. Nagel posługuje się słowami mogącymi wywoływać kołatanie serca u laików, jak na przykład solipsyzm, dualizm, fizykalizm, niemniej jednak w przystępny sposób od razu je wyjaśnia. Przez większość książki autor zachowuje bezstronność przedstawiając różne stanowiska w danym temacie. W książeczce autor nie daje jednoznacznie do wiadomości, ze stoi w opozycji do materialistycznych teorii umysł. Pokazuje jedną i drugą stronę. Inaczej jest w rozdziale dotyczącym sprawiedliwości, gdzie Nagel bez pardonu opowiada się za szeroko zakrojoną redystrybuja dóbr. O ile książka stanowi wprowadzenie mogące rzeczywiście zachęcić nas do zagłębienia się w arkana filozofii, to rozdział dotyczący sprawiedliwości spokojnie można pominąć.

Wyśmienity koncentrat z Epikteta. Dobrze dobrane fragmenty, pogrupowane w tematyczne kategorie. Notowałem sobie najlepsze, absolutne perełki... i wyszło, że zaznaczyłem 1/3 tej książeczki. Wrzucę tylko kilka początkowych: ------------- 7. „Zrozum, że pożądanie obiecuje zdobycie tego, czego pragniemy; wstręt chce uniknąć tego, czym się brzydzi. Nieszczęśliwy jest, kto nie osiągnie, czego pożądał; zrozpaczony, kogo to spotkało, czego się obawiał. Gdy wstręt twój odnosi się do rzeczy pod twoją władzą zostających, unikniesz, czego chcesz uniknąć. Będziesz jednak biedny, jeżeli masz wstręt do choroby, śmierci lub ubóstwa. Obawiaj się więc tylko tego, co w twojej mocy. Pożądaniom oprzyj się natychmiast w zupełności, nie pojmujesz bowiem jeszcze, czego pragnąć trzeba w rzeczach, nad którymi masz władzę, a jeżeli pożądasz czegoś, co nie w twojej jest mocy, ominiesz szczęście. Tymczasem używaj chwili obecnej, ale zawsze spokojnie i bez pośpiechu”. 8. „Choroba jest przeszkodą dla ciała, ale nie dla woli, chyba że wola jej pragnie. Jestem kulawy to przeszkoda dla mojej nogi, ale w żadnym razie dla mojej woli. Wobec każdego zdarzenia przeciwnego powiedz sobie to samo, a przekonasz się, że przeszkoda istnieje dla czego innego, ale nie dla ciebie”. 9. „Nie zapominaj, czym są w rzeczywistości osoby i najdrobniejsze przedmioty i zdarzenia, które cię rozweselają, służą ci i które lubisz. Jeżeli przywiązałeś się do garnka glinianego, powiedz sobie, że to garnek gliniany, bo gdyby się zabił, nie byłbyś tym wzruszony. Jeżeli kochasz swego syna lub swoją żonę, powiedz sobie, że kochasz człowieka śmiertelnego, a nie będziesz poruszony, gdy umrze”. 11. „Nie żądaj od zdarzeń, aby się stosowały do twoich pragnień, lecz stosuj twoje pragnienia do biegu wypadków, a będziesz zawsze zadowolony”. 13. „Jestem zawsze zadowolony, bo wiem, że to, czego bogowie chcą, jest lepsze dla mnie, niż to, czego ja chcę. Przywiązuję się więc do nich, idę za nimi, stosuję do nich moje pragnienia, moje czynności, moje obawy. Słowem, chcę, czego oni chcą.”

Książka trudna, bo i materia skomplikowana. Teksty Platona - kolejno: "Gorgiasz", "Państwo", "Fajdros", "Polityk", "Timajos", "Krytiasz" i "Prawa" - analizowane są w niej z perspektywy przede wszystkim politycznej, co rzutuje na wizję samego Platona, jaka się z pracy Voegelina wyłania. Mam wrażenie, że część rozważań jest trochę chaotyczna, lecz zarazem można się tu natknąć na wyjątkowo trafne pomysły interpretacyjne. Żeby w pełni wykorzystać lekturę tej pracy, trzeba posiadać bardzo dobrą wiedzę o dialogach Platona i na pewno nie jest to książka, od której można zacząć poznawanie jego postaci, tak by wyrobić sobie na jego temat jakąś opinię.

Króciutka, ale bardzo treściwa książka. Autor w ciekawy sposób opisuje podejście do uprawiania nauki, poświęcenie, jakie temu towarzyszy i problemy oraz rozwiązania, z którymi naukowiec musi się mierzyć podczas jej uprawiania. W pewnym momencie można odnieść wrażenie, że jest to dosyć wyniszczające, zarówno dla naukowca jak i otoczenia, ale biorąc pod uwagę to, że fascynować i uprawiać można wszystko, odnosi się to nie tylko do nauki, ale właśnie do każdej sfery życia człowieka. Polecam, zwłaszcza żeby poznać inny (lub głębszy) punkt widzenia na wszystko co robimy.

Pesymistyczne maksymy autora noszą w sobie niewiele mądrości, a sporo pretensjonalnego tonu, który znać chociażby z demotywatorów. Co lepsze i co gorsze zostały w tym wydaniu oznaczone przypisami. Zarówno te przypisy, jak i sporych rozmiarów wstęp, zasługują na duży plus. Dzięki temu dziełko to czytało się mniej sucho. Mimo wszystko nie rozumiem, dlaczego la Rochefoucauld zapisał się na kartach światowej filozofii. Jego maksymy są niekiedy odważne, ale rozważania moralne wydają się mizerne. Jak dla mnie to bardziej literat niż filozof.

no sobie chłop pisze co i jak, ja się z nim - i jego argumentacją w większości - zgadzam, więc mi się dobrze czyta. Ktoś o innych poglądach się n zgadza może i pewnie nie będzie się mu dobrze czytać, chyba że ktoś lubi słuchać przeciwnej strony sporu, to może będzie.