Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Wesele

Okładka książki Wesele autora Stanisław Wyspiański, 837220568X
Okładka książki Wesele
Stanisław Wyspiański
5,2 / 10
Wydawnictwo: Zielona Sowa Seria: Lektura z opracowaniem utwór dramatyczny (dramat, komedia, tragedia)
222 str. 3 godz. 42 min.
Kategoria:
utwór dramatyczny (dramat, komedia, tragedia)
Format:
papier
Seria:
Lektura z opracowaniem
Data wydania:
2006-01-01
Data 1. wyd. pol.:
2006-01-01
Liczba stron:
222
Czas czytania
3 godz. 42 min.
Język:
polski
ISBN:
837220568X
Średnia ocen
5,2 5,2 / 10
2 opinii 21 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Posłuchaj fragmentu
00:00 /00:00
Reklama

Kup Wesele w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Wesele

Zuell_Zuell
Zuell_Zuell
książek na półce przeczytane 713 napisanych opinii 164

Oceny książki Wesele

Średnia ocen
5,2 / 10
21 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
2 ocen
9
1 ocen
8
1 ocen
7
2 ocen
6
6 ocen
5
1 ocen
4
1 ocen
3
2 ocen
2
3 ocen
1
2 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Wesele

avatar
169
57
Szogunek
06.04.2026
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

babka od polskiego miała racje, ze nie jest takie złe

babka od polskiego miała racje, ze nie jest takie złe

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
10
10
Adam
23.03.2026
10 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Z reguły za dramatami nie przepadam, ale Wesele super

Z reguły za dramatami nie przepadam, ale Wesele super

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
311
311
Monika
23.02.2026
10 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Ulubione

Co tu jeszcze można napisać? Ja, za każdym razem, gdy widzę inscenizację Wesela, czy czytam dramat...przepadam w tym świecie. Jest to dla mnie żywe, aktualne...a przede wszystkim wciąż po prostu ciekawe.

Co tu jeszcze można napisać? Ja, za każdym razem, gdy widzę inscenizację Wesela, czy czytam dramat...przepadam w tym świecie. Jest to dla mnie żywe, aktualne...a przede wszystkim wciąż po prostu ciekawe.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

31668 użytkowników ma tytuł Wesele na półkach głównych
  • 30 276
  • 1 243
  • 149
6358 użytkowników ma tytuł Wesele na półkach dodatkowych
  • 3 372
  • 1 685
  • 369
  • 364
  • 216
  • 211
  • 141

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Antologia poezji polskiej Niezapomniane Strofy Krzysztof Kamil Baczyński, Seweryn Goszczyński, Maria Konopnicka, Ignacy Krasicki, Zygmunt Krasiński, Jan Lechoń, Adam Mickiewicz, Julian Ursyn Niemcewicz, Cyprian Kamil Norwid, Wincenty Pol, Jan Potocki, Juliusz Słowacki, Stanisław Wyspiański
Ocena 8,4
Antologia poezji polskiej Niezapomniane Strofy Krzysztof Kamil Baczyński, Seweryn Goszczyński, Maria Konopnicka, Ignacy Krasicki, Zygmunt Krasiński, Jan Lechoń, Adam Mickiewicz, Julian Ursyn Niemcewicz, Cyprian Kamil Norwid, Wincenty Pol, Jan Potocki, Juliusz Słowacki, Stanisław Wyspiański
więcej
Stanisław Wyspiański
Stanisław Wyspiański
Polski dramaturg, poeta, malarz, grafik, architekt, projektant mebli. Jako pisarz związany z dramatem symbolicznym. Tworzył w epoce Młodej Polski. Bywa nazywany czwartym wieszczem polskim. Urodził się w Krakowie, jego matka zmarła gdy miał siedem lat. Ojciec, rzeźbiarz i fotografik, nie radził sobie z samotnym wychowaniem dziecka, dlatego Stanisław wychowywał u się u wujostwa - Kazimierza i Joanny Stankiewiczów. Stankiewiczowie byli ludźmi wysokiej kultury, w ich domu bywali m.in. Jan Matejko, Józef Szujski, Karol Estreicher i Władysław Łuszczkiewicz. Pierwsze próby artystyczne Stanisław podjął jeszcze w szkole. W czasie pobytu w szkole nawiązał koleżeńskie stosunki z Józefem Mehofferem, Lucjanem Rydlem, Stanisławem Estreicherem, Henrykiem Opieńskim i Jerzym Żuławskim. Po maturze Wyspiański zapisał się na wydział filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie uczęszczał na wykłady z historii, historii sztuki i literatury, i rozpoczął studia malarskie w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie. W czasie studiów pomagał Janowi Matejce, ówczesnemu dyrektorowi szkoły, w wykonaniu zaprojektowanej przez niego polichromii w odnawianym kościele Mariackim. Dużo podróżował po Europie, studiując architekturę i stykając się z artystami i nurtami innych krajów. W tym czasie stale malował, jednocześnie jednak jego uwagę coraz bardziej przyciągał teatr, szczególnie francuski, antyczny i szekspirowski. Pod koniec lat 90. XIX wieku artysta odegrał istotną rolę w ruchu modernistycznym. Zaprojektował i częściowo wykonał polichromię w restaurowanym kościele Franciszkanów złożoną z motywów kwiatowych, heraldycznych i geometrycznych oraz witraże: bł. Salomei i św. Franciszka oraz Boga Ojca zatytułowany Stań się. Zdobył Nagrodę Polskiej Akademii Umiejętności za pejzaże z kopcem Kościuszki. Jako malarz i dekorator nawiązał współpracę z Teatrem Miejskim w Krakowie pod dyrekcją Tadeusza Pawlikowskiego. Wkrótce na jego scenie rozwinął swoją twórczość dramatyczną. Jednak z początku ani dramaty ani malarstwo nie przyniosły Wyspiańskiemu większego uznania. Szerszy rozgłos zyskał dopiero w ostatnich latach XIX wieku. W roku 1900 Wyspiański poślubił chłopkę Teodorę Teofilę Pytko. W 1906 Wyspiański został profesorem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, był także członkiem krakowskiej Rady Miejskiej. W ostatnim okresie życia schorowany i niedomagający fizycznie artysta leczył się w Rymanowie i Bad Hall, a potem przeniósł się do swojej chaty we wsi Węgrzce. Wyspiański chorował przez wiele lat i zmarł na nieuleczalną wówczas kiłę. Pogrzeb Wyspiańskiego w Krakowie w 1907 roku stał się manifestacją narodową. Pochowany został w Krypcie Zasłużonych na Skałce. Dorobek artystyczny Wyspiańskiego jest bardzo szeroki i obejmuje dzieła różnego typu: malarstwo (rysunki, szkicowniki, obrazy olejne, pastele) przedstawiające widoki Krakowa, portrety i autoportrety, rośliny, projekty witraży i malowideł, ilustracje; grafika; projekty mebli i wnętrz; architektoniczny projekt zabudowy Wawelu; dramaty, wiersze i inne. W twórczości dramatycznej kontynuował tradycje romantyczne. Tak jak romantycy, zdobył się na formację samodzielną, tworząc dramatyczne struktury odmienne i swojskie. Tematyka dramatów Wyspiańskiego jest bardzo rozległa – od dziejów legendarnych i wczesnohistorycznych po powstanie listopadowe. W Wyzwoleniu i Legionie polemizuje z polskim romantyzmem, w Sędziach i Klątwie porusza kwestie współczesnej wsi polskiej. Parafrazuje eposy Homera. Toczy zaciętą walkę z romantyczną poezją ruin i grobów, ze złudami i marami przeszłości, z sentymentalną nastrojowością i tragicznym bałamuceniem się, z obciążeniem przeszłości. W jego utworach istnieje żywioł fantastyczny, przeobrażający rzeczywistość, i jednocześnie skłonność do konkretu i autentyzmu, widocznych w świecie przyrody. Równie pobudzającą rolę ma otoczenie, znane osoby i przeżyte sprawy, stryj – wiarus z powstania, usłyszana melodia Warszawianki czy wesele Lucjana Rydla powracają w późniejszych jego dziełach. Równie ważne są impulsy płynące od autentycznych dzieł sztuki: np.: gobeliny katedralne i pomniki nagrobne, ożyłe w Akropolis, czy ożywionego z obrazu Matejki Wernyhorę w Weselu. Widoczne są także wpływy mitów helleńskich i judejskich.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Kordian Juliusz Słowacki
Kordian
Juliusz Słowacki
Polska Winkelriedem narodów ! Swego rodzaju rozprawa z Powstaniem Listopadowym. Nierządnica i car Katarzyna ... dała nam za króla, króla z trupią głową ... Deszcz szatanów wtedy. Teraz to już nawałnica. Powiem, że uważam zjawisko tych polskich wieszczów - Słowacki, Mickiewicz, nawet Krasiński za coś absolutnie fenomenalnego. Jako żywo !
Nagzymsie - awatar Nagzymsie
ocenił na101 miesiąc temu
Przedwiośnie Stefan Żeromski
Przedwiośnie
Stefan Żeromski
Jestem trochę zdziwiona jak fabuła tej książki się potoczyła. Uważam, że autor mógłby bardziej rozwinąć trzecią część utworu, bo zawiera główne przesłanie tej książki, które niestety jest skrócone. Można byłoby bardziej pociągnąć wątek opisu "obecnego" stanu Polski i działalności ruchu robotników, zamiast stawiać nacisk na dokładny opis tułaczki Baryki z ojcem do ich ojczyzny. Duża zaletą tego utworu są przemycane w nim wątki historyczne, które ułatwiają zrozumienie okoliczności w których rozgrywa się akcja oraz ukazanie jak narodził się komunizm (z różnych punktów widzenia).
Gabi05 - awatar Gabi05
ocenił na77 dni temu
Nie-Boska komedia Zygmunt Krasiński
Nie-Boska komedia
Zygmunt Krasiński
Można by z tego zrobić całkiem niezłą powieść. Jako dramat "Nie-boska komedia" Zygmunta Krasińskiego nie jest dziełem nieudanym, ale forma – stosunkowo krótka i dialogowa – siłą rzeczy ogranicza możliwość pełnego rozwinięcia psychologii postaci oraz społecznej panoramy konfliktu. Dramat nie daje bohaterowi przestrzeni, by naprawdę „pulsował” emocjami tak, jak mógłby w powieściowej narracji. A przecież ambicją Krasińskiego było ukazanie wielowymiarowego starcia idei, klas i racji historycznych. W efekcie dramat społeczny, który aż prosi się o pogłębione studium motywacji obu stron, zostaje przedstawiony w sposób skrótowy. Największy problem mam z rozłożeniem sympatii i z jednoznacznym określeniem, kto w tym dziele jest protagonistą, a kto antagonistą. Współcześnie, po zwrocie ludowym i postkolonialnym, czytanie „Nie-boskiej komedii” siłą rzeczy różni się od odbioru XIX-wiecznego. Dziś akcenty rozkładają się inaczej, a moralne intuicje przesuwają się w stronę tych, którzy w epoce autora byli postrzegani jako klasa niewykształcona, politycznie niema, nie będąca w stanie wytworzyć własnej tożsamości, myśli czy racji. Konflikt rozgrywa się między szlachtą a rewolucjonistami, w dużej mierze wywodzącymi się z chłopstwa. Hrabia Henryk dostrzega bratobójczy charakter walki i jej destrukcyjny wpływ na naród. Zauważa też niesprawiedliwości systemu: nadużycia władzy, wyzysk, okrucieństwo panów żyjących w luksusie kosztem poddanych. Problem w tym, że to „zrozumienie” ma swoje wyraźne granice. Każde oskarżenie wobec stanu szlacheckiego zostaje natychmiast zrównoważone figurą „dobrego pana” – tego, który pomaga w kryzysie, odbudowuje dom po pożarze, ratuje przed okrutnym zarządcą. Tylko czy takie zachowanie rzeczywiście jest czymś wyjątkowym? W istocie to jedynie moralne minimum, w dodatku często motywowane pragmatyką: zdrowy i najedzony chłop pracuje wydajniej niż wycieńczony. Moralność staje się tu czymś relatywnym, ocenianym na tle innych, bardziej brutalnych właścicieli. Hrabia Henryk, świadomy patologii własnej klasy, mimo wszystko opowiada się po stronie szlachty. Wybiera solidarność stanową ponad realną sprawiedliwość społeczną. Zostaje ukształtowany jako bohater tragiczny, cierpiący za winy zbiorowe, lecz jego wybór nie jest pozbawiony alternatywy. Przywódca rewolucjonistów oferuje mu możliwość zachowania majątku w zamian za neutralność. Decyzja Henryka wydaje się więc raczej kwestią dumy i tożsamości klasowej niż dramatycznego braku wyboru. W tym miejscu ujawnia się ograniczony horyzont emancypacyjny autora. Krasiński dostrzega krzywdy chłopów, przyznaje im prawo do godności, ale nie przekracza granicy systemowej zmiany. Nie postuluje ich rzeczywistej wolności, nie podważa fundamentu pańszczyźnianego porządku – dopuszcza jedynie „łagodniejszą” jego wersję. Chłop ma być traktowany dobrze, lecz wciąż pozostaje podporządkowany. Co więcej, mimo deklarowanego obiektywizmu autor ostatecznie wyraźnie wartościuje strony konfliktu. Hrabia Henryk zostaje przedstawiony jako moralnie wyższy, natomiast rewolucjoniści, choć posiadają logiczne motywacje i momentami autentyczną szlachetność idei, zyskują również rys fanatyczny. Zrywają z katolicyzmem, popadają w bluźnierstwo, organizują quasi-bachanalia i jawią się jako żądni krwi rzeźnicy, którzy w gruncie rzeczy chcą jedynie zamienić się miejscami z dotychczasowymi ciemiężycielami. Krasiński wyrasta więc na moralistę o wyraźnych ograniczeniach. Jego wizja, być może odważna jak na epokę, z dzisiejszej perspektywy wydaje się zachowawcza. Autor dostrzega problem, lecz nie jest gotów ponieść konsekwencji radykalnego rozwiązania. Widać to zresztą po samej biografii autora, który był uległym oportunistą, świadomym napięć społecznych, ale funkcjonującym bezpiecznie w obrębie własnych przywilejów. Mimo tych zastrzeżeń „Nie-boska komedia” pozostaje dziełem ciekawym i wartym lektury, zwłaszcza że jest napisana w dość lekkim i współczesnym stylu. Obecnie wymaga jednak odczytania w zupełnie innym kluczu interpretacyjnym. Ponadto nie jest to utwór na tyle wybitny, by stawiać Krasińskiego na równi z Mickiewiczem czy Słowackim, dlatego osobiście uważam, że kreowanie go na trzeciego wieszcza jest mocno nad wyrost. Ocean 6/10
Kuba - awatar Kuba
oceniła na61 miesiąc temu
Granica Zofia Nałkowska
Granica
Zofia Nałkowska
Nałkowska pisze o moralnych barierach i zacieraniu ich we współczesnym świecie. Jej bohaterowie mierzą się z własną uczciwością, ambicjami, pragnieniami, badają na ile mogą sobie pozwolić, by osiągnąć zamierzone cele. Z czego trzeba zrezygnować w konfrontacji z pokusami, presją społeczną. Każdy wybór niesie konsekwencje, a moralność to przeszkoda na polu walki między pragnieniem a rozsądkiem. Brak tu jednoznacznych ocen, istotniejsze jest pokazanie granicy - społecznej, wewnętrznej i śladu, jaki jej naruszenie pozostawia w człowieku. Czy dziś nie jest podobnie? Presja sukcesu, rywalizacji, natychmiastowej nagrody sprawia, że wielu testuje własne ograniczenia: moralne, finansowe, społeczne. Sky is the limit. Granica wydaje się elastyczna, a czasem nieistniejąca, tak jak u bohaterów Nałkowskiej, którzy nie zawsze potrafią, chcą się zatrzymać. W tym sensie powieść Nałkowskiej to nie tylko portret psychologiczno - społeczny międzywojennej Polski, ale i uniwersalna diagnoza ludzkiej natury. Pytanie o granice moralne i osobiste nie traci na aktualności. Wciąż musimy wybierać, decydować, konfrontować się z pokusą.
mariuszowelektury - awatar mariuszowelektury
ocenił na713 dni temu
Ludzie bezdomni Stefan Żeromski
Ludzie bezdomni
Stefan Żeromski
Ocena publiczności jest przykrym objawem ignorancji oraz niedocenienia zwięzłości idei, uwydatnienia cnót, które p. Stefan Żeromski spróbował nam, Polsce uzależnionej od martyrologii, zaproponował bezinteresownie. Judym jest jednym z najbardziej potrzebnych archetypów. Do pracy nad poprawą tego wskaźnika, proszę Was!
targoskey - awatar targoskey
ocenił na911 dni temu
Tango Sławomir Mrożek
Tango
Sławomir Mrożek
„Tango” Sławomira Mrożka nie było dla mnie jakąś bardzo złą lekturą, ale momentami mnie przynudzało. Największym problemem było dla mnie nagromadzenie groteski i absurdów, które chwilami wydawały mi się przesadzone. Mam wrażenie, że niektóre rzeczy można było przekazać w prostszy i bardziej bezpośredni sposób. Mimo tego książka porusza bardzo ważne i aktualne tematy. Pokazuje świat bez zasad, w którym wszystko zostało już zanegowane – tradycja, autorytety, normy – i w efekcie powstaje chaos oraz brak jakiegokolwiek punktu odniesienia. Bardzo ciekawy jest motyw „nadmiernej tolerancji”, gdzie starsze pokolenie pozwala na wszystko, przez co młodsze nie ma się już przeciw czemu buntować. Widać też, że w takiej próżni wartości prędzej czy później pojawia się ktoś silniejszy, kto narzuca własne zasady – często prymitywne, ale skuteczne, bo ludzie zaczynają szukać jakiegokolwiek porządku. Mimo że forma nie do końca do mnie trafiła, to przekaz jest mocny i daje sporo do myślenia, szczególnie w kontekście współczesnego świata.
Robert - awatar Robert
ocenił na625 dni temu
Dziady Adam Mickiewicz
Dziady
Adam Mickiewicz
Kolejna zmora uczniów jeśli chodzi o lektury, ale nie potrzebnie 😁 Dziady jest bardzo wartościowym dziełem ukazujący wiele aspektów tragedii, kultów, sytuacji politycznej oraz dramatu czasów XIX wieku. 3 części (wraz z Widmem będącą umownie 1 częścią Dziadów) przedstawia 3 różne historie, w których Mickiewicz po mistrzowsku wplótł patriotyczne kwestie związane z narodowością, bytem, miłością czy jestestwem. Ten dramat romantyczny jest swego rodzaju książkowym przykładem dzieł pisanych w czasach romantyzmu, warta przeczytania i uświadomienia sobie, że cudze chwalicie, a swego nie znacie 😁
Arek - awatar Arek
ocenił na71 miesiąc temu
Król Edyp Sofokles
Król Edyp
Sofokles
„Król Edyp” Sofoklesa to klasyczny dramat, który niewątpliwie miał ogromne znaczenie w historii literatury. Sama fabuła jest ciekawa i koncepcja historii naprawdę robi wrażenie, szczególnie jeśli pomyśli się, że powstała w tak dawnych czasach. Jednak znając wcześniej całą historię jeszcze z liceum, nie zrobiła na mnie aż tak dużego wrażenia podczas czytania. Ani język, ani same rozważania nie porwały mnie szczególnie mocno. Nie jest to zła książka — raczej solidna i interesująca, ale bez większego efektu „wow”. Mimo to trzeba docenić, że jak na swoje czasy był to naprawdę bardzo wysoki poziom literacki i pomysłowy dramat.
Robert - awatar Robert
ocenił na71 miesiąc temu
Cierpienia młodego Wertera Johann Wolfgang Goethe
Cierpienia młodego Wertera
Johann Wolfgang Goethe
Motyw głównego bohatera może wydawać się trochę załosny i męczący, ale z czasem zacząłem mu współczuć oraz rozumieć jego działania. Prawdą jest, że nikt kto nie był nigdy prawdziwie zakochany nie zrozumie tej powieści oraz motywacji Wertera. Porusza bardzo ważne tematy natury ludzkiej, moralności i cierpienia zarówno mentalnego jak i fizycznego. Na wielki plus na pewno zakończenie które było wręcz podbudowane perfekcyjnie.
Teufelskreis - awatar Teufelskreis
ocenił na76 dni temu
Świętoszek Molier
Świętoszek
Molier
Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.
Marianna - awatar Marianna
oceniła na1029 dni temu
Mendel Gdański Maria Konopnicka
Mendel Gdański
Maria Konopnicka
„Mendel Gdański” Marii Konopnickiej, wysłuchane: Wolne LekturyTaka praca, wciąż wracamy do dobrych i ważnych tekstów. Ta niezwykle precyzyjna historia starego introligatora z Warszawy, jak to widać w tytule (tak, tak, taki żart polonistyczny, a w pracy pisarki – mowa ezopowa),nie jest lekturą obowiązkową, ale warto wybrać ją jako uzupełniająca. Krótka (można przeczytać na lekcji, to wartość w dzisiejszych czasach),precyzyjna, sprawnie operująca kontrastami (pijana agresywna tłuszcza kontra student, piękniejący w momencie heroicznego oporu),dająca nam bohatera pełnego godności, mądrości życiowej – tytułowego Mendla. A łączność z teraźniejszością wskazują same dzieciaki, i to jest właśnie przerażające – czekam (pewnie się nie doczekam) chwili, kiedy po lekturze tekstu Konopnickiej okaże się, że stracił swoją uniwersalność. „MG”, no, tu jest i warsztat, i przesłanie, i moc. Dlaczego tak pisać nie chcecie, panowie? (panie, oczywiście też, ale to pytanie to prawie cytat przecież).
Kate Lost - awatar Kate Lost
ocenił na106 miesięcy temu
Konrad Wallenrod Adam Mickiewicz
Konrad Wallenrod
Adam Mickiewicz
Szczerze powiedziawszy jestem trochę zdziwiony ocena ogólna tego dzieła. Gdyż Konrad Wallenrod jest naprawdę bardzo ciekawą powieścią poetycką. Książka ukazuje rozdarcie Konrada Wallenroda jego wcielenie do zakonu krzyżackiego na rzecz ochrony Litwy. W ciekawy sposób Mickiewicz inspiruje się Machiavellim tworząc wallenrodyzm - być lisem i lwem. Można również zauważyć w tym dziele dużo patriotyzmu, tragizmu postaci. Polecam serdecznie 👍
Arek - awatar Arek
ocenił na72 miesiące temu
Antygona Sofokles
Antygona
Sofokles
„Antygona” Sofoklesa to bardzo dobra tragedia, której siłą jest przede wszystkim konflikt racji – obie strony sporu mają swoje uzasadnienie i trudno jednoznacznie wskazać, kto naprawdę ma rację. Dzięki temu utwór zmusza do refleksji nad prawem, moralnością i obowiązkiem wobec państwa oraz rodziny. Mimo że nie porwała mnie aż tak mocno, uważam, że zdecydowanie warto ją przeczytać, zwłaszcza że powstała w bardzo dawnych czasach i pokazuje wysoki poziom ówczesnej literatury. Dodatkowo jest to kontynuacja historii znanej z „Króla Edypa”, więc dobrze znać oba utwory, żeby lepiej zrozumieć cały kontekst.
Robert - awatar Robert
ocenił na81 miesiąc temu
Makbet William Shakespeare
Makbet
William Shakespeare
Powieść opowiada historię Makbeta, Szanownego szkockiego Szlachcica, który ma zamiar za wszelką cenę dosiąść szkockiego tronu, nawet gdyby to miało wymagać kilku zbrodni. „Makbet" Williama Szekspira- króla dramatów, jest z pewnością jednym z najbardziej znanych i cenionych dzieł w historii literatury. Jednak jak wypada ona z mojej perspektywy? Napewno jest to lektura, która zasługuje na chwilę uwagi, tym bardziej, że do długich nie należy i warto poświęcić półtora godziny na oznajmienie się z tym dziełem.. w nawet nie. Cała masa bogatych walorów literackich i ciekawych motywów. Bardzo dobrze ukazana psychologia postaci, nakłaniająca do refleksji nad ludzką naturą i ambicjami (czasami również chorych). Nie da się ukryć, że książka momentami staje się dużym językowym wyzwaniem i czasami jej ton potrafi zmęczyć, na szczęście nie jest ona długa. za to wartościowa i dość zgrabnie napisana.
Filip Błaszczyk - awatar Filip Błaszczyk
ocenił na913 dni temu
Ferdydurke Witold Gombrowicz
Ferdydurke
Witold Gombrowicz
Chociaż czytając tą książkę w elementach, wydaje się ona sklejeniem słów i zdań, które nie mają sensu (w logicznym rozumieniu zdań ale też w prawach istnienia),to prawda jest taka, że całokształt tejże lektury jest bardzo inteligentny i mający głębokie przesłanie. Chociaż przeczytałam całą lekturę, to bez opracowania ani rusz!!!
itz_Hann - awatar itz_Hann
ocenił na75 dni temu
Jądro ciemności Joseph Conrad
Jądro ciemności
Joseph Conrad
Jedna z ważniejszych książek w wielkiej Brytanii krytykujaca kolonializm, analizujaca ludzką naturę i z ironia podchodząca do "wielkości imperium" które zmienią swoich "najlepszych synów" w potwory zmieniające afryke w piekło które zmienia ich. Ksiazka która zainspirowala Czas Apokalipsy oraz masę innych książek podrozniczych zmieniając krajobraz literatury oraz filmów. Na polskiej stronie ma ocene 6/10 . Bo się "ciezko czyta." oraz bo to lektura. Tak czyta sie ciężko bo ksiazka ma miec klimat podróży w głąb dżungli. Ma być gęsta jak powietrze rownikow. eh... James Sligo Jameson - szkocki badacz naturalny, który podróżował do Afryki zindetyfikowal i opisal kilka gatunków. Jego wizerunek znajduje się na jednej z irlandzkich whisky. Najbardziej zapamietany przez to, że za cenę 6 bawelnianych chusteczek kupił 10 letnią dziewczynkę i oddał ją w ręce kanibali. W trakcie wykonał 6 rysunkow przedstawiających całe wydarzenie. Po wszystkim tlumaczyl sie że byl ttm zaskoczony i myślał ze to żart ze strony handlarza niewolników. To wierzchołek gory lodówej tego co robili zachodni europejczycy innym ludziom uznawanym za gorszych i jak się potem tłumaczyli. Conrad to rozumiał jako polak, i jako osoba ktorej rodacy byli również prześladowani.
Dominik Go - awatar Dominik Go
ocenił na92 dni temu
Zdążyć przed Panem Bogiem Hanna Krall
Zdążyć przed Panem Bogiem
Hanna Krall
Przeczytałam reportaż Hanny Krall prawie za jednym zamachem. Być może dlatego, że wcale taki długi nie jest, ale kolejnym tego powodem było to, że całkowicie przykuł moją uwagę - nie tylko poruszoną tematyką, ale też wyjątkowym sposobem przekazu informacji. Dla mnie jest to ten rodzaj literatury, który aż się prosi o rozgłos czy nawet wyniesienie na książkowe ołtarze. Zresztą jest też lekturą dla szkół średnich (i bardzo słusznie). „Zdążyć przed Panem Bogiem” to opowieść Marka Edelmana o wydarzeniach getta warszawskiego – powstaniu w getcie w 1943 roku; jego życiu po zakończeniu wojny; pracy kardiochirurga i ciągłej walce, nieustannym wyścigu z Panem Bogiem o życie człowieka. Czytając ma się wrażenie, jakby śledziło się wywiad, ale nie w takim wydaniu, jakie znamy np. Z telewizji. W rozmowie Hanny Krall z Edelmanem nie ma żadnej wzniosłości, patosu. Nie ma mowy o wielkości wydarzeń wojny. Jest to po prostu relacja niby zwykłego człowieka, a jednak jednego z dowódców żydowskiego powstania, który musiał zmierzyć się ze światem, w jakim się znalazł. Który razem z innymi zamkniętymi w getcie musiał podjąć ryzyko, aby nie dać się obedrzeć z resztek godności. Uważam, że jest to dzieło, z którym warto się zapoznać. Mogłabym jeszcze więcej o nim pisać, ale czuję, że bierze mnie przygnębienie, więc na tym zakończę.
Manuela - awatar Manuela
oceniła na101 miesiąc temu
Inny Świat. Zapiski sowieckie Gustaw Herling-Grudziński
Inny Świat. Zapiski sowieckie
Gustaw Herling-Grudziński
Uważam, że to świetna książka dla każdego, kto chce zrozumieć, jak Związek Sowiecki traktował własnych obywateli oraz Polaków. Pokazuje bardzo jasno, do czego był zdolny ten system i jak wyglądała rzeczywistość w tamtych czasach. Mam też wrażenie, że mimo upływu wielu lat niewiele się w Rosji zmieniło — tak jak przed II wojną światową, tak i dziś państwo potrafi brutalnie obchodzić się ze swoimi obywatelami. Gorąco polecam tę historię wszystkim, którzy uważają Rosję za całkowicie normalne państwo. Ta książka naprawdę daje do myślenia i może na długo zmienić spojrzenie na historię oraz na to, jak wyglądała i wygląda polityka rosyjska.
Avellin Karinskiy - awatar Avellin Karinskiy
ocenił na101 miesiąc temu
Kamizelka Bolesław Prus
Kamizelka
Bolesław Prus
„Kamizelka” Bolesława Prusa to piękne, krótkie opowiadanie z bardzo mocnym i poruszającym przesłaniem. Prosta historia, a jednocześnie pokazuje ogromne uczucia, poświęcenie i troskę między dwojgiem ludzi. Szczególnie uderza motyw ukrywania prawdy dla dobra drugiej osoby i próby dodawania sobie nawzajem nadziei mimo trudnej sytuacji. Świetna lektura dla młodzieży, bo w przystępny sposób pokazuje, czym jest prawdziwa miłość, empatia i odpowiedzialność za drugiego człowieka.
Robert - awatar Robert
ocenił na825 dni temu
Gloria victis Eliza Orzeszkowa
Gloria victis
Eliza Orzeszkowa
To książka, której nie doceniłam jako szkolnej lektury, ale po latach wróciła do mnie z ogromną siłą i poruszyła tak, jak się tego nie spodziewałam. Orzeszkowa w mistrzowski sposób ukazuje delikatność, piękno i spokój przyrody – kontrastujące z brutalnością i okrucieństwem wojny. Ten kontrast sprawia, że tragedia staje się jeszcze bardziej wyrazista. Bohaterowie są charyzmatyczni i indywidualni, a ich losy nie pozwalają przejść obojętnie. Szczególnie bolesne są przerwane w zarodku relacje, niewykorzystane talenty, zgaszone młode życia i utracone osobowości. To wszystko składa się na przejmujące przesłanie – aby młodzi ludzie nigdy więcej nie musieli oddawać życia w walce o niepodległość. „Gloria Victis” przypomina, by pamiętać o ofiarach minionych pokoleń, uczyć się z historii i cenić wolność, którą dziś mamy. Dla mnie to właśnie ta książka stała się początkiem chęci powrotu do klasyki, którą kiedyś czytałam z obowiązku, a dziś z większym życiowym doświadczeniem mogę odkrywać na nowo. ⭐ Ocena: 6/10
Weronika - awatar Weronika
oceniła na66 miesięcy temu

Inne materiały dotyczące książki Wesele

Klasyka kultury i konteksty z popkultury, czyli przygotowania do matury – poradnik dla wszystkich
Publicystyka
Marcin Waincetel - awatar
Marcin Waincetel
4

Klasyka kultury i konteksty z popkultury, czyli przygotowania do matury – poradnik dla wszystkich

Niektórzy mówią, że matura to bzdura, inni, że to najważniejszy, bo pierwszy egzamin dojrzałości. Jaka jest prawda? Majowe wyzwanie to nie tylko sprawdzenie wiedzy i umiejętności, ale także radzenie sobie ze stresem, presją i oczekiwaniami. Do jakich lektur warto zajrzeć przed maturą? Co powtórzyć? Jak się przygotować? Oczywiście klasyka wiecznie żywa, ale istotne jest również umiejętne wykorzystanie kontekstów z kultury popularnej.
„Wesele” Stanisława Wyspiańskiego. Dramat, mem, inspiracja?
Publicystyka
LubimyCzytać - awatar
LubimyCzytać
9

„Wesele” Stanisława Wyspiańskiego. Dramat, mem, inspiracja?

Stanisław Wyspiański użył hucznej i szalonej imprezy w Bronowicach jak soczewki skupiającej wady i zalety Polaków. Użył ponad 120 lat temu. Dziś młodzież w szkołach się z „Weselem” męczy. Niektórzy tylko w szkolnych ławach lub na teatralnej widowni przechodzą swój „Damaszek” i potem, nie tyle oślepieni, ile oświeceni, już się od dramatu odczepić nie mogą. Wybrani z niektórych sami biorą się za bary ze spektaklem, próbują go odczytać po nowemu. Jeszcze inni, wybrani z wybranych spośród niektórych piszą o „Weselu”: analizują, habilitują, tłumaczą…
Zobacz więcej treści

Cytaty z książki Wesele

Więcej
Stanisław Wyspiański Wesele Zobacz więcej
Stanisław Wyspiański Wesele Zobacz więcej
Stanisław Wyspiański Wesele Zobacz więcej
Więcej