Hans Christian Andersen
Duński pisarz i poeta, najbardziej znany ze swej twórczości baśniopisarskiej. Urodził się 2 kwietnia 1805 roku w najbiedniejszej dzielnicy Odense jako syn 27-letniego szewca Hansa Andersena i ok. 30-letniej, niepiśmiennej praczki Anne Marie z domu Andersdatter (inne źródła podają, że była o 15 lat starsza od Hansa Christiana). Ojciec umarł z powodu komplikacji zdrowotnych po udziale w wojnie napoleońskiej, matka z powodu alkoholizmu. W dniu urodzenia został ochrzczony w domu, ze względu na to, że w tamtych czasach wiele noworodków umierało zaraz po urodzeniu. 15 kwietnia został ochrzczony w kościele św. Jana w Odense. W krainę baśni pierwsza wprowadziła go babcia (od strony ojca). Andersen spotykał się z nią w szpitalu psychiatrycznym, gdzie przebywał jego chory dziadek. Kilka motywów z opowieści babki zostało później wykorzystanych przez Andersena w jego utworach. Po śmierci ojca i powtórnym małżeństwie matki (z Nielsem Gunersenem) Andersen wyjechał we wrześniu 1819 do Kopenhagi, z zamiarem zostania aktorem. W latach 1820-1821 uczęszczał do szkoły baletowej w Kopenhadze. Próbował także gry w teatrze, ale nie przyjęto go. Karierę rozpoczął jako śpiewak z wysokim sopranem, ale utracił go po mutacji. Za wszelką cenę starał się być jak najbliżej teatru, w którym zadebiutował jako autor w 1829 sztuką Kjærlighed paa Nicolaj Taarn (Miłość na Wieży Mikołaja). Od tego czasu pisał sporo sztuk teatralnych, które nie zawsze cieszyły się powodzeniem. Ze względu na brak wykształcenia sztuki pełne były błędów ortograficznych, interpunkcyjnych i stylistycznych. Krytycy od początku je odrzucali. Dzięki wytrwałości dostał w 1822 stypendium królewskie, które umożliwiło mu dalszą naukę w szkole, a później studia. Pomógł mu Jonas Collins, który od początku wierzył w talent chłopca. W jego synu, Edvardzie Andersen się zakocha, co rozpocznie jego homoseksualne przygody. Pewniejsza sytuacja materialna pozwoliła na kontynuowanie pracy twórczej i rozwijanie zainteresowań. Zwiedził niemal całą Europę. Ciekawość świata i ludzi, ale także nieustanny niepokój ducha, poczucie osamotnienia, kompleksy, skomplikowany charakter dziwaka, nadmierna wrażliwość, egocentryzm uniemożliwiały mu znalezienie stałego miejsca i prowadzenie ustabilizowanego życia. Martwił się, iż oszaleje podobnie jak jego dziadek. Miewał stany depresyjne i melancholiczne, a pod koniec życia chorował na gruźlicę. Miał wielu wybitnych i sławnych znajomych, należeli do nich: Bertel Thorvaldsen, Adam Oehlenschlager, Heiberg, Lind, Bjornson, Karol Dickens czy bracia Grimm. W 1851 w wyrazie uznania dla wiedzy i zasług Andersena przyznano mu tytuł profesora, a w 1874 tytuł radcy. Zmarł 4 sierpnia 1875 roku w Rolighed koło Kopenhagi. Debiutował w 1822 zbiorem utworów Młodzieńcze próby wydanych pod pseudonimem William Christian Walter. Twórczości dla dzieci początkowo nie traktował poważnie, raczej jako zajęcie na marginesie pisarstwa dla dorosłych. Choć zastrzegał, iż jego baśnie to pudełka: dzieci oglądają opakowanie, a dorośli mają zajrzeć do wnętrza. Bardzo nie lubił, gdy jego baśnie od początku uznano za dzieła dla dzieci, bez głębszego sensu. Jednak właśnie baśnie przyniosły mu wielki rozgłos i sławę. Pierwszy ich zbiór (Eventyr fortalte for Børn (Baśnie opowiedziane dla dzieci)),został wydany w Kopenhadze w roku 1835, a kolejne tomy ukazały się w latach 1836 i 1837. Zachęcony powodzeniem pierwszej serii, pisarz wydawał kolejne aż do roku 1872. Wydał kilka tomów wierszy, wiele opowiadań, szkiców, powieści, sztuki teatralne. Także dziennik swojego życia. Ilustratorami pierwszych (i wielu kolejnych, do dziś) wydań baśni Andersena byli Lorenz Frølich i Vilhelm Pedersen. Baśnie zostały przetłumaczone na ponad 80 języków. Na język polski tłumaczyli je m.in. Stefania Beylin, Jarosław Iwaszkiewicz, Franciszek Mirandola i Władysław Syrokomla. W 1956 powstała międzynarodowa nagroda dla najwybitniejszych twórców literatury dla dzieci – Medal im. H.C. Andersena, przyznawany co dwa lata przez IBBY, a także Lista Honorowa im. H.C. Andersena, na której umieszczane są najlepsze książki dla dzieci i młodzieży. W roku 2005, z okazji dwusetnej rocznicy urodzin baśniopisarza Poczta Polska wypuściła dwa znaczki, na których znajdują się wizerunki postaci z dwóch popularnych baśni Andersena: z Małej Syrenki oraz Królowej Śniegu. Natomiast w Danii postanowiono wydać wszystkie jego baśnie tak, jak je napisał – bez poprawek wydawnictw.
Zobacz stronę autora
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Mała syrenka
To dla mnie wzór klasycznej bajki, która mimo upływu lat, wciąż zachwyca i uczy. Cenię w tej historii uniwersalny morał, przepiękną symbolikę. Bajka pobudza wyobraźnię, której tak bardzo brakuje w wielu nowoczesnych opowieściach. Klasyka zawsze dobra.
To dla mnie wzór klasycznej bajki, która mimo upływu lat, wciąż zachwyca i uczy. Cenię w tej historii uniwersalny morał, przepiękną symbolikę. Bajka pobudza wyobraźnię, której tak bardzo brakuje w wielu nowoczesnych opowieściach. Klasyka zawsze dobra.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDzieci bardzo przepadają, z przyjemnością słuchają i chcą powtórek. To chyba najlepsza rekomendacja.
Dzieci bardzo przepadają, z przyjemnością słuchają i chcą powtórek. To chyba najlepsza rekomendacja.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSeria klasycznych bajek z przepięknymi ilustracjami, które zrobiła Francesca Rossi. Piękne baśniowe rysunki akwarelami, są delikatne ale szczegółowe. Ilustracje ożywiają opowiadanie, przyciągają wzrok dziecka, są urocze.
Seria klasycznych bajek z przepięknymi ilustracjami, które zrobiła Francesca Rossi. Piękne baśniowe rysunki akwarelami, są delikatne ale szczegółowe. Ilustracje ożywiają opowiadanie, przyciągają wzrok dziecka, są urocze.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMiłość nie wygrywa. Książę nie jest świadomy, że to syrenka go uratowała, jest przekonany, że życie zawdzięcza ksiezniczce, uczącej się w klasztorze, a syrenka umiera. Żeby jednak nie było aż tak smutno, nie odchodzi na zawsze jak to bywa w przypadku innych syren, nie posiadających nieśmiertelnej duszy. Zamiast tego zostaje magiczną pianą morską, spełniającą dobre uczynki.
Wydaję mi się, że ta bajka nie spełniła by dzisiejszych kryteriów, wszak syrenka nie dostaje tego, czego pragnie.
Miłość nie wygrywa. Książę nie jest świadomy, że to syrenka go uratowała, jest przekonany, że życie zawdzięcza ksiezniczce, uczącej się w klasztorze, a syrenka umiera. Żeby jednak nie było aż tak smutno, nie odchodzi na zawsze jak to bywa w przypadku innych syren, nie posiadających nieśmiertelnej duszy. Zamiast tego zostaje magiczną pianą morską, spełniającą dobre uczynki....
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMała Syrenka pragnie przekroczyć dotychczasowe ograniczenia i wejść w wyższy świat – świat świadomości reprezentowany przez świat ludzi. Podejmuje zatem próbę integracji bezpiecznego świata nieświadomości (wody) z nieprzewidywalną rzeczywistością świadomości (ląd). Jednak robi to nie z wewnętrznego imperatywu samorozwoju, ale z powodu projekcji romantycznej - pewnego razu wyłaniając się z wody zauważa mężczyznę, księcia, którego uznaje za „wybawiciela”. W tym kontekście połączenie z ukochaną osobą (a właściwie iluzoryczną projekcją) staje się ważniejsze od własnego procesu psychicznego. Fascynacja Syrenki obcym mężczyzną skutkuje oddaniem głosu czarownicy, a tym samym utratą centrum komunikacji z Jaźnią, co czyni ją bierną w świecie ludzi. Baśń doczekała się animowanej, „happy endowej” adaptacji, podczas, gdy w wersji Andersena jest to obraz bardziej moralizujący, pełen mistycznej symboliki i mroku.
Mała Syrenka pragnie przekroczyć dotychczasowe ograniczenia i wejść w wyższy świat – świat świadomości reprezentowany przez świat ludzi. Podejmuje zatem próbę integracji bezpiecznego świata nieświadomości (wody) z nieprzewidywalną rzeczywistością świadomości (ląd). Jednak robi to nie z wewnętrznego imperatywu samorozwoju, ale z powodu projekcji romantycznej - pewnego razu...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAndersen jak zwykle tworzy rzeczywistość z pogranicza snu i baśni, ale tym razem coś nie zagrało. Choć doceniam kunszt opisu – zwłaszcza obrazy podwodnego królestwa i wewnętrzną tęsknotę syreny za „innym” światem, to sama historia nie poruszyła mnie tak głęboko, jak inne baśnie autora. Być może dlatego, że zakończenie, mimo swojej symbolicznej wymowy, nie daje tej emocjonalnej satysfakcji, której potajemnie oczekiwałem.
Nie da się też uciec od porównań z disneyowską wersją. Film, choć uproszczony i ugrzeczniony, uderza w emocje bardziej bezpośrednio. Tam Ariel ma głos, bunt, marzenia i światło. U Andersena – więcej tu cienia, rezygnacji i bolesnej przemiany. Wydaje mi się, że w przypadku tej historii wizja i dźwięk działa na jej korzyść.
Andersen jak zwykle tworzy rzeczywistość z pogranicza snu i baśni, ale tym razem coś nie zagrało. Choć doceniam kunszt opisu – zwłaszcza obrazy podwodnego królestwa i wewnętrzną tęsknotę syreny za „innym” światem, to sama historia nie poruszyła mnie tak głęboko, jak inne baśnie autora. Być może dlatego, że zakończenie, mimo swojej symbolicznej wymowy, nie daje tej...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZakończenie zupełnie mnie zaskoczyło
Zakończenie zupełnie mnie zaskoczyło
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Mała Syrenka" to baśń duńskiego pisarza Hansa Christiana Andersena, po raz pierwszy opublikowana w 1837 roku. Historia opowiada o młodej syrenie, która marzy o życiu na lądzie i zakochuje się w księciu. By móc być z nim, zawiera pakt z morską czarownicą Urszulą, która odbiera jej piękny głos w zamian za ogon.
Baśń Andersena jest ponadczasową historią o miłości, poświęceniu i dążeniu do marzeń. Choć często kojarzona z disneyowską adaptacją, baśń Andersena jest znacznie mroczniejsza i bardziej złożona. Porusza m.in. takie tematy jak śmiertelność, ból, strata, rozczarowanie.
Język Andersena jest prosty i piękny, a jego opisy podwodnego świata są niezwykle sugestywne. Baśń pełna jest symboliki, która może być interpretowana na wiele różnych sposobów. "Mała Syrenka" to baśń, która spodoba się zarówno dzieciom, jak i dorosłym. Jest t o wzruszająca i pouczająca historia, która na długo pozostaje w pamięci.
"Mała Syrenka" to baśń duńskiego pisarza Hansa Christiana Andersena, po raz pierwszy opublikowana w 1837 roku. Historia opowiada o młodej syrenie, która marzy o życiu na lądzie i zakochuje się w księciu. By móc być z nim, zawiera pakt z morską czarownicą Urszulą, która odbiera jej piękny głos w zamian za ogon.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBaśń Andersena jest ponadczasową historią o miłości, poświęceniu...
Pamiętam, że zakończenie tej baśni wywołało u mnie niezły szok, gdy przeczytałam ją w dzieciństwie, chyba moje pierwsze zetknięcie z nieszczęśliwym zakończeniem. Wciąż doceniam, chociaż uważam, że lepiej by wyszło, gdyby opowieść kończyła się na tragicznej zmianie syrenki w pianę morską. Ten późniejszy dopisek o tym, że syreny nie mają duszy, ALE jeśli będąc duszkiem zasłuży sobie dobrymi uczynkami, Bóg po jakimś czasie dopuści ją do nieba... w tym momencie już zrobiło się dla mnie zbyt religijnie.
Pamiętam, że zakończenie tej baśni wywołało u mnie niezły szok, gdy przeczytałam ją w dzieciństwie, chyba moje pierwsze zetknięcie z nieszczęśliwym zakończeniem. Wciąż doceniam, chociaż uważam, że lepiej by wyszło, gdyby opowieść kończyła się na tragicznej zmianie syrenki w pianę morską. Ten późniejszy dopisek o tym, że syreny nie mają duszy, ALE jeśli będąc duszkiem...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo smutna historia. Pierwsze zetknięcie miałam w dzieciństwie w skróconej wersji w formie książeczki dla dzieci. Od zawsze chwyta za serce.
Bardzo smutna historia. Pierwsze zetknięcie miałam w dzieciństwie w skróconej wersji w formie książeczki dla dzieci. Od zawsze chwyta za serce.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to