Prawda o sprawie Harry'ego Queberta

Książka wyjątkowa, na pewno warto.

Książka wyjątkowa, na pewno warto.

Czytałem kilka lat temu, przyznaję, wówczas wciągające. Jednak ponowna lektura i.. co ja w tym widziałem? Sprawnie napisane, trzeba to przyznać, natomiast historia romansu z 15-latką jest lekko obrzydliwa. Albo absurdalna - pomyśl, po prostu pomyśl! Co!? Jak!? Daję 6/10 przez wzgląd na pierwszy "raz" kilka lat temu, teraz dałbym 4/10.

Czytałem kilka lat temu, przyznaję, wówczas wciągające. Jednak ponowna lektura i.. co ja w tym widziałem? Sprawnie napisane, trzeba to przyznać, natomiast historia romansu z 15-latką jest lekko obrzydliwa. Albo absurdalna - pomyśl, po prostu pomyśl! Co!? Jak!? Daję 6/10 przez wzgląd na pierwszy "raz" kilka lat temu, teraz dałbym 4/10.

Za długa... za nudna.

Za długa... za nudna.

Pokochałam ją w 2018 i kocham ją do dziś. To był pierwszy kryminał jaki przeczytałam, wzbudził we mnie wiele emocji, zaskoczył nieoczywistymi zwrotami akcji i no cudo, no.

Pokochałam ją w 2018 i kocham ją do dziś. To był pierwszy kryminał jaki przeczytałam, wzbudził we mnie wiele emocji, zaskoczył nieoczywistymi zwrotami akcji i no cudo, no.

Ostatnio szerzy się niestety moda, że kryminał koniecznie musi zaskoczyć czytelnika nieoczekiwanym i wielokrotnym zwrotem akcji.
O ile niespodzianka polegająca na zdemaskowaniu osobnika, którego nikt wcześniej o niecne uczynki nie podejrzewał, niesie z sobą zwykle miły dreszczyk emocji, to takie kilkukrotne zmiany są niebezpieczne. Po prostu, kiedy kończą się nam sensowni sprawcy posiadający jakiś motyw, zaczynamy dobierać z takich, którzy, delikatnie mówiąc, mordowali z przyczyn niepojętych dla rozumu, przynajmniej mojego.
Mamy tu więc ogólnie dobrą książkę z mocnym wstępem, intrygującym rozwinięciem, skomplikowaną ale logiczną przez większość akcji intrygą i – jak dla mnie –rozczarowującym, bardzo przekombinowanym zakończeniem. Generalnie z końcowymi kilkudziesięcioma stronami się męczyłem i miałem już solidnie dość coraz to nowych pomysłów autora na wywracanie kotka ogonem. Ostateczny morderca jest niewiarygodny z uwagi na brak motywu, kretyńskie jest też jego załamanie psychiczne pod ciężarem pedofilii, o którą co ciekawe do naszego starego pisarza pod koniec nikt nie ma specjalnych pretensji. Generalnie pomieszanie z poplątaniem. Doczytałem do końca, ale pozostało mi uczucie rozczarowania.

Ostatnio szerzy się niestety moda, że kryminał koniecznie musi zaskoczyć czytelnika nieoczekiwanym i wielokrotnym zwrotem akcji.
O ile niespodzianka polegająca na zdemaskowaniu osobnika, którego nikt wcześniej o niecne uczynki nie podejrzewał, niesie z sobą zwykle miły dreszczyk emocji, to takie kilkukrotne zmiany są niebezpieczne. Po prostu, kiedy kończą się nam sensowni...

To moja pierwsza przygoda z Dickerem. Okazuje się, że można bardziej uwikłać fabułę, przebieg wydarzeń, mnóstwo wątków i zagadek, które są wyjaśnione po przeczytaniu 95% powieści.
No cóż niech się schowa MRÓZ...

To moja pierwsza przygoda z Dickerem. Okazuje się, że można bardziej uwikłać fabułę, przebieg wydarzeń, mnóstwo wątków i zagadek, które są wyjaśnione po przeczytaniu 95% powieści.
No cóż niech się schowa MRÓZ...

Sięgnęłam po książkę Dickera raczej z zawodowego poczucia obowiązku niż z przekonania, zwłaszcza że nieszczególnie lubię powieści tego gatunku, ale bardzo się cieszę, że to zrobiłam.

Powieść zaskakuje. Pewny siebie czytelnik myśli, że wie, o czym będzie czytał i dokąd mniej więcej zmierza fabuła, ale w pewnym momencie odkrywa, jak bardzo się mylił. Wtedy dopiero lektura nabiera tempa i chce się poznać prawdę jak najszybciej.

Sięgnęłam po książkę Dickera raczej z zawodowego poczucia obowiązku niż z przekonania, zwłaszcza że nieszczególnie lubię powieści tego gatunku, ale bardzo się cieszę, że to zrobiłam.

Powieść zaskakuje. Pewny siebie czytelnik myśli, że wie, o czym będzie czytał i dokąd mniej więcej zmierza fabuła, ale w pewnym momencie odkrywa, jak bardzo się mylił. Wtedy dopiero lektura...

Sam pomysł książki o książce chyba już się zdarzał. Zagmatwane do granic wytrzymałości śledztwo kryminalne, wywracające wielokrotnie prawdopodobne hipotezy i kończące się ruiną kilku z zasady nieposzlakowanych postaci. Dziwi jedynie tym, że sukcesy w nim notuje przypadkowy amator, dopuszczony do współuczestnictwa przez bezradnego, jakby doświadczonego policjanta.
No i trochę nadmiernie eksponowany wątek niemocy twórczej artysty-pisarza; z innej puli - szczegół w charakterystyce tamtego społeczeństwa - stereotypy niektórych postaw typowych Amerykanek ogarniętych jakimś amokiem narzucania własnych opinii i postaw. Także - inny policjant, który swoje wyznania wobec wielbionej wybranki, nim je jej ujawni, spisuje na kartkach i uczy się ich na pamięć, by nie popełnić błędu - a w końcu i tak "zapomina jezyka w gębie". Taki chwyt humorystyczny?
No i 715 stron... Trochę przygniata.

Sam pomysł książki o książce chyba już się zdarzał. Zagmatwane do granic wytrzymałości śledztwo kryminalne, wywracające wielokrotnie prawdopodobne hipotezy i kończące się ruiną kilku z zasady nieposzlakowanych postaci. Dziwi jedynie tym, że sukcesy w nim notuje przypadkowy amator, dopuszczony do współuczestnictwa przez bezradnego, jakby doświadczonego policjanta.
No i...

Autor trzyma do końca w niewiedzy. Odkrywa przed nami wątki dotyczące tego co się stało ale nie odkrywa wszystkich kart. Bardzo dobrze się czyta, ciekawa historia

Autor trzyma do końca w niewiedzy. Odkrywa przed nami wątki dotyczące tego co się stało ale nie odkrywa wszystkich kart. Bardzo dobrze się czyta, ciekawa historia

📖🐲
DNF str. 60, ale próbowałam jeszcze poczytać w środku jakieś przypadkowe fragmenty, żeby zobaczyć, czy coś mnie tam zainteresuje, ale niestety było równie słabo jak na początku. Intro jest poza tym według mnie strasznie nudne, żeby nie powiedzieć megalomańskie. Te wszystkie zachwyty nad młodym genialnym pisarzem i jakieś banały dotyczące znaczenia poszczególnych rozdziałów na samym początku mnie skutecznie zraziły do przedzierania się przez dalszy ciąg. Uważam też, że dialogi są nienaturalne i pełne niepotrzebnych powtórzeń. No i last but not least romans starego faceta z 15-latką? Będącą jego "prawdziwą miłością". No proszę Was. Nie przekonało mnie te 60 stron i ostatecznie oceniam na 2/10.

📖🐲
DNF str. 60, ale próbowałam jeszcze poczytać w środku jakieś przypadkowe fragmenty, żeby zobaczyć, czy coś mnie tam zainteresuje, ale niestety było równie słabo jak na początku. Intro jest poza tym według mnie strasznie nudne, żeby nie powiedzieć megalomańskie. Te wszystkie zachwyty nad młodym genialnym pisarzem i jakieś banały dotyczące znaczenia poszczególnych...