Czary i czarownice

Lektura naukowa podana w lekko strawny sposób.Niezbędnik każdego fascynata lykantropii.Nie powiem aby temat był tu wyczerpany,ale podstawy dotyczące legend,podań,wierzeń są jak najbardziej ujęte w tej publikacji.Jak uważano że wygląda ten mityczny stwór,kiedyś,jak go przedstawiają dziś w masowej kulturze.

Czy było warto przeczytać tą powieść? Tak. Nie wiem na ile są prawdziwe dane statystyczne. Pewnie w teraźniejszych badaniach statystyki są inne. Ale bardziej interesujące było czytanie o tym , w co ludzie wierzyli, jak bardzo obwiniali innych o całe zło które się im przytrafiło . Zaznaczyłam wiele ciekawych cytatów. Nawet kilka dotyczących Polski. Dowiedziałam się m.in. jak ludzie wyobrażali sobie szatana , o co potrafili oskarżyć "czarownicę", jak naprawdę kobiety potrafiły "latać". Jedyne co było dla mnie trochę straszne to opisy tortur w jednym rozdziale. Poza tym bardzo ciekawa lektura.

Zacznijmy od tego,że tytuł jest trochę mylący. Biorą do ręki książkę,zatytułowaną "Mitologia Wysp Brytyjskich",spodziewałem się szkicu religijno-historycznego,ewentualnie zbioru mitów,tymczasem publikacja ta ma formę leksykonu. Jako że było to moje pierwsze spotkanie z tą mitologią,strasznie ciężko było mi podążać śladem odsyłaczy przy każdej z postaci,żeby poskładać z ich opisów jakąś spójną opowieść. To tyle marudzenia. Do niewątpliwych zalet tej książeczki trzeba zaliczyć to,że jest naprawdę starannie opracowana i można z niej wyłapać wiele ciekawostek,rzadko (jeśli w ogóle) wspominanych w innych dostępnych w Polsce publikacjach (np. kim był Tomek Podglądacz). Reasumując: w moim odczuciu to bardzo dobra pozycja,ale raczej dla kogoś,kto już miał styczność z mitologią Wysp Brytyjskich i pragnie poszerzyć swoją wiedzę.Dla laika może okazać się skokiem na trochę zbyt głęboką wodę.

Bardzo dobry przegląd historii o wampirach i wilkołakach z różnych części Europy. Nie miałam wcześniej pojęcia, że było to tak powrzechne. Tylko jedna rzecz w książce mi przeszkadzała. Było w niej sporo nazw, czy tytułów po łacinie, włosku, francusku lub grecku, których tłumaczenie nie zostało podane (w przypadku greckich nazw, nie było nawet transkrypcji na alfabet łaciński).

Autor w bardzo skrupulatny i oparty na źródłach sposób opisuje rozwój alchemii i magii. Mimo naukowego zacięcia i podejścia książka jest napisana w przystępny sposób i wcale nie jest przeznaczona tylko dla badaczy tematu. Myślę, że może ją przeczytać każdy nie tylko zainteresowany magią, ale także historią i naukami społecznymi.

Sporo informacji o procesach czarownic w Europie, więcej w Zachodniej niż Wschodniej. Mało opisów co działo się w Polsce w okresie polowań na czarownice (choć w Polsce prawie wszystko działo się z opóźnieniem),ale książka nadrabia to sporą dawką informacji o przeprowadzaniu procesów i wyciągania informacji od domniemanych czarownic. Przedstawione w książce przykłady są dobrym odwzorowaniem atmosfery w czasach procesów czarownic. Warta polecenia, i dla laika (choć trzeba się przyzwyczaić do sposobu pisania autora) oraz dla osoby mającej już doświadczenie w tym temacie.

W czasie i przestrzeni, przez wszystkie południki i równoleżniki wód i kontynentów naszego globu, przez magię, religię do nauki, by tą żagiew pochodni przechowaną w kaganku religii odczytać w blasku żarówki, czy z wyblakłych nici tkany, misterny wzór tkaniny wydobyć. I mimo zastrzeżeń co do metotologii, tez czy hipotez stawianych w tej pracy Frazera, podróż przebytą na kartach jego dzieła można nazwać Epicką, wartą przebycia.

Czytałam lata temu, ale wciąż jest dla mnie ważna ta książka. Pamiętam też, że nie byłam w stanie przeczytać całości, bo omijałam sporo z opisów okrucieństwa. Niemniej uważam, że to WAŻNA I BARDZO POTRZEBNA pozycja. Dobrze, że Autor miał natchnienie, by ją napisać! ❤️ Choć domyślam się, że ta praca w dużym stopniu nie należała do lekkich i przyjemnych 😔

Ciekawie opowiedziana historia rosnącej roli kościoła w średniowiecznej Europie i zmian mentalności, które doprowadziły do ograniczenia roli kobiety i polowań na czarownice. Zaletą książki jest fakt, że autor potraktował temat szeroko i wyszedł poza historyczne fakty, przedstawiając współczesne analogie prześladowań.

Świetna książka dr Andrzeja Wypustka, która opisuje zjawiska magii antycznej, umownie nazywaną magią grecko – rzymską. To popularnonaukowa synteza na temat magii w świecie antycznym, stanowiąca pierwszą poważną publikację na ten temat w Polsce. Autor podaje definicję magii, objaśnia specyfikę pojmowania magii w antyku, omawia najważniejsze i najciekawsze papirusy magiczne, a także charakteryzuje język magii i techniki pisma stosowane przy sporządzaniu zaklęć. Opowiada także o magii erotycznej w szerokim kontekście obyczajowym, pokazując jak ważnym źródłem wiedzy o seksualności starożytnych są zachowane teksty magiczne. Spis treści. Od autora. Objaśnienie skrótów. 1. Odkrycie magii antycznej. 2. Papirusy magiczne. 3. Tabliczki. 4. Amulety. 5. Święty język, święte pismo. 6. Magia erotyczna. 7. Magowie w społeczeństwie. 8. Prześladowanie i lek. 9. Zakończenie. Słowniczek. Bibliografia. Źródła i spis ilustracji. Przypisy .

Manuskrypt przetłumaczony na język polski. Pokazuje jak działała instytucja inkwizycji i jakimi krokami kierowała się by ująć heretyków. W sumie są mniej kategoryczne niż słyszało się na lekcjach historii. Ciekawe, choć zaszłości językowe troszkę utrudniają odbiór.

Warto ją przeczytać,gdyż autor zebrał informacje z innych książek i poskładał w jedną całość. Porównuje on różne teorie,obala je lub przyjmuje. Czasem książka mnie nudziła,gdyż najbardziej zależało mi na czasach pogańskich i konkretach,których często brakowało. Czyta się ją wolno,niemniej jednak każdy miłośnik kultury celtyckiej powinien ją przeczytać. W końcu wiemy o nich tak mało.Każda wiedza jest cenna.

Temat złożony i szeroki, opracowany dotąd w wielotomowych publikacjach. Zaletą tej pozycji jest jej syntetyczność. Seria wydawnicza, w ramach której pojawiłoby się to wydawnictwo, mogłaby nosić nazwę "Krótko i na temat". Potkowski w zwarty i przystępny sposób kreśli obraz obu tytułowych zjawisk. I z której strony by do tej materii nie podejść - wniosek jest jeden: mariaż religii i władzy to związek iście diabelski. Surowy, terrorystyczny wręcz, aparat kontrolno - represyjny bardzo szybko zaczął być z powodzeniem wykorzystywany do realizacji partykularnych a nierzadko wręcz prywatnych celów. Rzekoma walka w obronie katolickiej doktryny częstokroć prowadziła do zwykłego rozliczania się z politycznymi rywalami, rozszerzania stref wpływów i bogacenia się na drodze majątkowych konfiskat. Najsłynniejszym i najjaskrawszym przykładem tego procederu znamienna "rozprawa" Filipa Pięknego z zakonem Templariuszy. A symbolicznym przykładem bezwzględności i bezwzględnego bestialstwa słynna komenda cystersa i legata papieskiego - Arnauda Amaury'ego. Podczas rzezi mieszkańców Beziers, w ramach krucjaty przeciw albigensom, zapytano go, jak wśród wyrzynanych obrońców żołdactwo ma rozróżnić heretyków od katolików. Arcybiskup Narbonne równie roztropnie, co beztrosko, zawyrokował: "Mordujcie wszystkich. Bóg rozpozna swoich". Smutna to lektura. Ale książka o Inkwizycji nie może taką nie być. No chyba że temat podejmuje Monty Python.

Nie jest to dzieło kompletne, przedstawiające bardzo szeroki zakres badań nad omawianym zagadnieniem, choć trzeba przyznać, że jest to solidnie napisana książka. Szczególnie należy docenić choćby analizę opowiadań Lovecrafta, którego w wersji książkowej jeszcze nie było w Polsce. Z drugiej strony nie wszystko wydaje się właściwe, jak choćby ukazanie Lovecrafta jako odludka nienawidzącego ludzi. W świetle badań S.T. Joshiego jest to zdecydowanie zbyt negatywna ocena, aczkolwiek Wydmuch napisał "Grę ze strachem" w latach '70 więc i tak wielki szacunek za tę książkę, gdyż wtedy mało kto w ogóle pewnie kojarzył nazwisko Lovecrafta.

Kilka słów o książce. Polski tytuł książki dobrze streszcza całość dzieła, jest to skrótowa opowieść (wzbogacona ilustracjami) o drodze formowania się kompleksu czarownictwa (obszaru europejskiego) w materii historii. Przez czarownictwo nie rozumiane są tu czaro dzieje, czy historia "doktryn" okultnych, a splot: czarów, religii pogańskich, folkloru, herezji chrześcijańskiej, teologii i sądów inkwizycyjnych. Natomiast w obrębie tej matrycy sformułowane zostają problemy m. in. źródłosłowia; przesądu; greckiego zróżnicowania magii na teurgię, mageię oraz goïtię; węzła utożsamienia idei kobiecości z ideą diaboliczności; współczesnego czarownictwa (wiccan, postcrowleyowców),etc. Dwa słowa krytyki. Pierwsze wiąże się z prezentacją tematu, która to, przedstawiona przez autora-historyka, wyczerpuje się na rekonstrukcji ruchu idei i formowania się kompleksu czarownictwa, tym samym zbyt słabo akcentując jej filozoficzne ugruntowanie (jej "życie wewnętrzne"). Co prawda w książce autor kilkakrotnie nieśmiale odsłania swoją sympatię jungowską, acz jest to tylko "puszczenie oka" w stronę czytelnika. Nie istnieją wszak "słowa neutralne", za każdym z nich kryje się jakaś filozofia. Drugą zaś kwestią jest problematyczna redakcja polskiego wydania. Otóż, z niewyjaśnionych powodów, postanowiono usunąć z książki numerowane przypisy, równocześnie pozostawiając same odnośniki do danego przypisu. Tym większe zdziwienie budzi ów zabieg, że pozostawiono przypisy asteriskowe. Ponadto pozbyto się całej zagranicznej bibliografii, w zamian wprowadzając rodzime tytuły. Sam fakt dodania ich, jednakże, nie rekompensuje nieobecności pozycji wymazanych. Słówko wieńczące. Książka sześciogwiazdkowa ze względów sentymentalnych, czterogwiazdkowa ze względów merytorycznych. Jako uzupełnienie lektury - acz niewyczerpujące - można polecić książkę Paolo Lambardi'ego "Filozof i czarownica. Rozum i świat magiczny".

Zacząć trzeba małego ostrzeżenia: owszem, to jest książka popularnonaukowa, ale z XVIII wieku, także jej wartość poznawcza nie dotyczy naukowego opracowania ludowej demonologii ani analizy mitów z perspektywy etnograficznej. Jej głównym atutem jest raczej zniewalający urok starej, tracącej myszką "naukowości", subtelny czar postawy dawnego badacza-amatora. Sikes stara się oczywiście zachować naukową rzetelność, to znaczy spisuje i kataloguje zasłyszane opowieści, przekazane mu przez ludzi, którzy na własne oczy widzieli gobliny i elfy, którzy tańczyli w ich kręgach, odwiedzali tajemniczy ludek w ich siedzibach albo przez jakiś czas dzielili swoje obejście z magicznym rezydentem. Naukowo wyjaśnia różnicę między elfami i goblinami oraz podaje, jakie są sposoby na ochronienie się przed psotną istotką albo zapewnienie sobie życzliwości tej przychylnie nastawionej; dokładnie informuje, czego elfy nie tolerują w żadnym wypadku i co może sprawić im przyjemność. Jednym słowem - kto jedzie do Walii, niech czyta Sikesa. Dla mnie była to książeczka urocza, przede wszystkim z powodu kontrastu między absolutnie poważnym ujęciem tematu i samą jego, powiedzmy sobie, utrudnioną weryfikacją. Autor zdaje się o tym wiedzieć i z przymrużeniem oka traktować i sam przedmiot badań, i swoją do niego słabość. Jak pisze we wstępie, jeszcze siedemdziesiąt lat wcześniej mieszkańcy jednej wsi sceptycznie odnosili się do istnienia elfów, ale byli przy tym święcie pewni, że mieszkańcy wsi sąsiedniej głęboko wierzą w obecność goblinów, które pojawiają się w tamtejszych lasach, co jest faktem nie do podważenia. Oczywiście, oświecony wiek XVIII raz na zawsze rozprawił się w wierzeniami w elfy i inne magiczne stworzenia, ale też trzeba przyznać, że nauka okazuje się bezradna wobec pewnych zjawisk... Zatem, drogi czytelniku - oczywiście, że wszyscy wiemy, że elfy i gobliny nie istnieją i nie ma co do tego wątpliwości. Ale gdybyś usłyszał w lesie czarowną muzykę dzwonków i fletów, gdyby elfy zaprosiły cię do swojego kręgu - po lekturze opracowania Skiesa będziesz wiedział, co robić.

Kocham antykwariaty. Szczególnie kocham je za to, że mogę znaleźć zupełnie nową książkę za niecałe 5 zł. Ponownie wyłowiłem książkę, która podchodziła pod moje upodobania. Czy tym razem okaże się ona dobrym wyborem? „Tajemnicza historia wampirów” jest książką, która stara się być naukową. Autor bada skąd wziął się pierwotny mit wampira, który dopiero Stoker przekuje na współczesny wizerunek. Książka ma 144 strony (z posłowiem 150),więc Ameryki raczej z nią nie odkryjemy. Jeśli już czytało się publikację na ten temat dostaniemy te same informacje o strzygach, upiorach, vrykołakach itp. Co jest być może bardziej interesujące to raporty na które się powołuje autor. Dość sporo raportów jest z terenów ówczesnej Polski: Wrocław, Poznań. W Aneksie znajdziemy dwa sprawozdania, jedno klasyczne o wampirach z Medvegii i drugi o wampirze z Bendschin. Oczywiście w książce są próby racjonalizowania zjawiska wampiryzmu w klasyczny sposób: wścieklizna (najczęściej) i ludzie byli głupi. Osobiście od jakiegoś już czasu mam problem z tym tłumaczeniem ponieważ ówczesny człowiek wiedział więcej o śmierci niż człowiek współczesny, natomiast wścieklizna była już znana w starożytnym Egipcie i nie chce mi się wierzyć by lekarze nie rozpoznawali w XVIII wścieklizny, ale to tylko ja. Jest to dobra książka dla każdego który rozpoczyna przygodę z wampiryzmem i chce jakieś źródło naukowe. Natomiast jeśli już przeczytałeś jakąś naukową pozycję na ten temat proponuję pominąć tą książkę. Podaje w większości rzeczy znane i raczej nie znajdzie się tutaj nic nowego.

Niczego lepszego na temat klątwy w kulturze ludowej Słowian nie przeczytacie. Engelking po prostu nie zostawia innym szans. Problem został tutaj tak wnikliwie przeanalizowany i wyjaśniony, że innym pozostaje już tylko pokornie dopowiadać mniej znaczące kwestie. Engelking tłumaczy jaka była zależność między językiem a rzeczywistością, dlaczego magia słowa wydawała się mieć podstawy racjonalne (w ogóle sama magia staje się zrozumiała),a gdy czytelnik ma już otwarte oczy tak, że świat ludowej wyobraźni przestaje być zlepkiem bezsensownych przesądów a staje się logiczną konstrukcją wtedy umiejscowienie w tym układzie rozumienia "klątwy" i "klęcia" staje się już tylko formalnym dopełnieniem.