Heretycy i Inkwizytorzy

Warto ją przeczytać,gdyż autor zebrał informacje z innych książek i poskładał w jedną całość. Porównuje on różne teorie,obala je lub przyjmuje. Czasem książka mnie nudziła,gdyż najbardziej zależało mi na czasach pogańskich i konkretach,których często brakowało. Czyta się ją wolno,niemniej jednak każdy miłośnik kultury celtyckiej powinien ją przeczytać. W końcu wiemy o nich tak mało.Każda wiedza jest cenna.

Ciekawie opowiedziana historia rosnącej roli kościoła w średniowiecznej Europie i zmian mentalności, które doprowadziły do ograniczenia roli kobiety i polowań na czarownice. Zaletą książki jest fakt, że autor potraktował temat szeroko i wyszedł poza historyczne fakty, przedstawiając współczesne analogie prześladowań.

W książce jest 5 ciekawych historii kierujących nas od starożytności aż po czasy XVIII wiecznej Francji. Każda historia - nieco inna, składa się mniej więcej na taki sam sens - W życiu dzieją się różne przypadki (nawet te nieprawdopodobne). Czytając, można się dobrze ubawić z naiwności niektórych jej bohaterów, pokazuje również paradoksy mających się za Elity ówczesnych czasów ludzi, pokazuje ludzkie wyrachowanie (obecne w każdych czasach). Dla mnie nie była ona nudna, a dla kogoś kto interesuje się choć nieco historią będzie ona ciekawym uzupełnieniem. Warto czasem sięgnąć po coś więcej niż zwykłe kryminały czy powieści. Z czystym sumieniem polecam, szczególnie, że książkę czyta się dosyć szybko.

Do końca sprawdzona wiedza na temat templariuszy, jak twierdzi autor, nie istnieje. W książce przedstawione są tezy, co do historii powstania i zasad funkcjonowania zakonu oraz ocena czy są one prawdopodobne. Ostatni rozdział przedstawia teorie na temat losów ocalalych członków zakonu oraz jego majątku po rozwiązaniu organizacji

Książka popularno-naukowa, opowiadająca nie tylko o gladiatorach, ale przede wszystkim o całym zjawisku, zwanym w Rzymie "munera". Czyli de facto o walkach gladiatorów, choć nie tylko. Są tu informacje o religijnych korzeniach tego zwyczaju i o tym jak rozrosło się ono w wielki biznes. Znajdziemy tu opis rozkładu dnia igrzysk, jakie dyscypliny na nich występowały (wbrew pozorom nie tylko walki gladiatorów). Książka przybliża też widowiska, odbywające się na arenie, wspomina o ich organizacji i znaczeniu. Wspomni też o kilku historycznych postaciach, jak Spartakus, czy Commodus i o ich powiązaniach z areną. No i oczywiście, opowiada nam o samych gladiatorach. O tym, jak powstawały poszczególne typy uzbrojenia, w jaki sposób odbywały się walki, jak wyglądał dzień powszedni gladiatora, jak ewoluowali i jak zmieniało się ich uzbrojenie na przestrzeni dziejów. Wzbogacona jest o krótki słowniczek, zawierający słownictwo, związane z munerą. Może nie nazbyt obszerna, ale zawiera podstawowe informacje dla zainteresowanych tematem.

Autor w bardzo skrupulatny i oparty na źródłach sposób opisuje rozwój alchemii i magii. Mimo naukowego zacięcia i podejścia książka jest napisana w przystępny sposób i wcale nie jest przeznaczona tylko dla badaczy tematu. Myślę, że może ją przeczytać każdy nie tylko zainteresowany magią, ale także historią i naukami społecznymi.

Czy było warto przeczytać tą powieść? Tak. Nie wiem na ile są prawdziwe dane statystyczne. Pewnie w teraźniejszych badaniach statystyki są inne. Ale bardziej interesujące było czytanie o tym , w co ludzie wierzyli, jak bardzo obwiniali innych o całe zło które się im przytrafiło . Zaznaczyłam wiele ciekawych cytatów. Nawet kilka dotyczących Polski. Dowiedziałam się m.in. jak ludzie wyobrażali sobie szatana , o co potrafili oskarżyć "czarownicę", jak naprawdę kobiety potrafiły "latać". Jedyne co było dla mnie trochę straszne to opisy tortur w jednym rozdziale. Poza tym bardzo ciekawa lektura.

Dawno już nie czytałam tak fajnie napisanej książki historycznej, pozycji która nie tylko potrafi wiele nauczyć i wyjaśnić ale także rozbawić. Świetne podejście - autorka nie ograniczyła się pod żadnym względem. Najpierw mamy prawdziwą historię Vlada Palownika zwanego Drakulą, jego ojca, jego braci i innych krewnych, włączając w to Macieja Korwina, króla Węgier, i Stefana III Mołdawskiego, wszystko na tle piętnastowiecznej Wołoszczyzny, Turcji i, generalnie, basenu Morza Czarnego z przyległościami. A do tego mamy skróconą historię mitu o Drakuli-wampirze, z odwołaniami do pop-kultury i Francisa Forda Coppoli. A także parę słów o Elżbiecie Bathory, zwanej krwawą Hrabiną z Čachtic. No i oczywiście o Bramie Stokerze i jego powieści. Jak dla mnie super - pani Czamańska to erudytka i historyk najwyższych lotów. Mój zachwyt był dodatkowo napędzany faktem że tej jesieni odwiedziłam Węgry i rumuński Siedmiogród więc widziałam większość wymienionych miejscowości na własne oczy. ETA: w książce można znaleźć kolorowe zdjęcia i mapy gdyby się ktoś pytał o obrazki ;p.

Z tymi tajemnicami w tytule to bym nie przesadzała. Bardziej ciekawostki, wydarzenia, które do dzisiaj frapują ludzi, nie tylko tych interesujących się historią. Bo i jakie znaczenie ma, ilu zamachowców kryło się w Dallas? Dla Kennedy'ego żadne, dla świata też niezbyt duże — czasami jedna kula wystarczy. Książka podzielona jest na trzy części. Każda zawiera kilkadziesiąt tematów (najwięcej opowiada o Polsce), którym poświęcono po kilka stron. W polskiej części dodatkowo wyróżniono sześć rozdziałów. Tematy w ramach działów ułożono chronologicznie. Nieco więcej szczegółów tutaj: http://finklaczyta.blogspot.com/2016/11/tajemnice-historii-raczej-ciekawostki.html

"Baldwin IV był dwunastowiecznym królem Jerozolimy, który zapisał się w historii tym, że zaraził się trądem. Jest to prawdopodobnie ostatnia rzecz, jakiej by sobie życzył" - tymi słowami Bernard Hamilton rozpoczyna podsumowanie swej książki i trudno się z nim nie zgodzić. Rację ma zarówno w pierwszym przypadku, gdyż to właśnie choroba władcy jerozolimskiego przyciąga ku niemu uwagę licznych badaczy oraz "zwykłych" czytelników i pasjonatów historii, jak i w drugim choć tu nie mamy pewności, gdyż nie jesteśmy w stanie (i najpewniej nigdy już nie będziemy) głębiej wniknąć w psychikę Baldwina. Wiemy o nim wiele, a zarazem zaskakująco mało. Wiele, jeśli przyjąć perspektywę, że to postać XII-wieczna, żyjąca bardzo krótko. Zarazem jednak mało, gdyż nie wiemy, jak dokładnie funkcjonował trędowaty władca, nie widzimy go praktycznie jako "osoby prywatnej". Oczywiście mamy m.in. relacje Wilhelma z Tyru i jego słynne już słowa dotyczące choroby młodego królewicza, który nie odczuwał bólu podczas zabawy z rówieśnikami, jednak zaskakująco mało posiadamy informacji, jeżeli chodzi o funkcjonowaniu szóstego króla Jerozolimy na dworze, pomiędzy urzędnikami itp. Niejeden uczyni z tego zarzut w kierunku niniejszej książki, po którą miałem okazję sięgnąć już po raz drugi. Możliwe, że ktoś spodziewał się czegoś innego, zaczynając przygodę ze stojącą na wysokim poziomie pracą Hamiltona. Po części to rozumiem, będę jednak bronił jego dzieła. Widzę bowiem kilka bardzo ważnych korzyści z niego wynikających. Po pierwsze autor przedstawia bardzo dobrze krajobraz polityczny Bliskiego Wschodu w latach 70. i 80. (a nawet odrobinę wcześniej) dwunastego stulecia. Nie opisuje jedynie sytuacji w Królestwie Jerozolimskim (a to też czyni bardzo dobrze), ale także w państwach ościennych, muzułmańskich. Aleppo, Mosul, Damaszek - te ośrodki non stop pojawiają się na kartach niniejszej książki i dzięki temu doskonale widzimy, jak bardzo - do czasów największych sukcesów Saladyna - świat muzułmański był rozbity. Po drugie - i nie ukrywam, że dla mnie możliwe, że najważniejsze - Hamilton odkłamuje pewne mity. Chyba najciekawszą postacią tego okresu - poza samym Baldwinem i ewentualnie Saladynem - jest książę Renald z Châtillon, z reguły ukazywany jako watażka, okrutnik i rozbójnik z pasją napadający na karawany wyznawców islamu. Osoby, które swoją wiedzę o tej postaci czerpią np. z filmu "Królestwo niebieskie" mogą być co najmniej zaskoczone. Okazuje się bowiem, że Renald był jedną z kluczowych postaci z czasów Baldwina IV, ale - co bardzo ciekawe - wcale nie stojącą w opozycji do działań króla. Trudno mu odmówić okrucieństwa, ale tu powoli kończą się zbieżności z jego stereotypowym wizerunkiem, ponieważ z książki Hamiltona wyłania się obraz pragmatycznego i dobrze kalkulującego polityka, a przede wszystkim stratega, który - za przyzwoleniem monarchy jerozolimskiego - próbuje nie dopuścić lub przynajmniej opóźnić jednoczenie ziem muzułmańskich przez Saladyna. Tu oczywiście na uwagę zasługuje przede wszystkim rozdział 8. książki, czyli fragment zatytułowany "Inicjatywa księcia Renalda", gdzie autor opisuje próbę akcji dywersyjnej i operacji morsko-lądowej obejmującej Morze Czerwone i jego wybrzeża. Tezy stawiane przez Hamiltona są śmiałe, a jego spojrzenie z pewnością zaskakuje świeżością i oryginalnością. Choć w ten sposób trudno określić - bo czynili już to wcześniej inni - pokazywanie Saladyna nie tylko jako dobrodusznego, tolerancyjnego i oświeconego władcy Wschodu, ale raczej jako twardego polityka, który przyjmował pozę obrońcy religii, kiedy wymagała tego sytuacja. Autor książki "Baldwin IV..." to kolejna osoba, która odbrązawia obraz wielkiego sułtana. I bardzo dobrze. Gdybym mógł, oceniłbym tę pozycję na 8.5. Powody wymieniłem powyżej, a dodać do nich należy po prostu dobry i ciekawy sposób pisania Hamiltona, który nie nudzi czytelnika i mimo że przedstawia bardzo dużo faktów, to nie robi tego w sposób chaotyczny. Jest to barwna, choć nie tak łatwa w odbiorze, opowieść o królu trędowatym i jego czasach. Sam przeczytałem książkę dwukrotnie i nie dziwię się, jeśli za pierwszym razem niektóre wydarzenie nie wydają się tak oczywiste i łatwe do przyswojenia. Dobrą pracę wykonał również tłumacz, do tego praca nie zawiera niemal żadnych błędów stylistycznych i językowych, choć kilkukrotne pojawienie się "przysiądz" zamiast "przysiąc" trochę razi. Ale to szczegół. Zdecydowanie polecam, zwłaszcza tym, którzy zetknęli się jedynie z "tradycyjną" narracją dotyczącą wypraw krzyżowych.

Subiektywny ale ciekawie opisany wpływ spraw miłosnych na politykę. Okazało się, że sprawy te decydowały o losach nie tylko pojedynczych ludzi ale też państw czy świata. Kilka wybranych fotek, miękka oprawa i przystępny sposób opisania powodują,że jest to pozycja dla każdego.

Książka jest pełna ciekawostek i wielkich postaci, mitów i niedomówień. Czyli smaczek całej historii. Wbrew pozorom nie są bezużyteczne, ale wiadomo nie zaważą znacznie na punktacji w eseju na maturze. Co możemy wyczytać w tej książce? O paleniu czarownic w Polsce, o tym jak Leszek Biały odmawia pojechania na wyprawę krzyżową i jako jeden z powodów podaje ten oto: "W Palestynie nie ma piwa!", o czarnej legendzie królowej Bony, o naszych bohaterze narodowym Tadeuszu Kościuszce w obiektywny sposób. Książka posiada wiele przydatnych ilustracji, portretów, to zdecydowanie może pomóc w maturze.

Długo zabierałam się za tą ksiażkę... Autorzy ciekawie opisali wybryki "następców św. Piotra"... Ludzie ci, którzy powołali Wielka Inkwizycję, w celu tępienia herezji, sami powinni byli paść ofiarami tej Instytucji... Niegodni byli tronu Piotrowego.

Cóż mogę powiedzieć? Tytuł od razu przykuł moją uwagę z racji tego, że zawsze miło jest się zapoznać z dwulicowością gniazda hipokryzji jakim jest kościół katolicki. Książka rewelacyjna nie jest, aczkolwiek nie można jej zarzucić przystępnego języka i dużej ilości informacji o praktykach, nie tylko seksualnych, papieży, wysokich kardynałów i całej tej sitwy wokół Piotrowego Tronu. Duża ilość informacji jest jednakże również minusem, a to z tego powodu, że papieży było wielu, jeden drugiego w zboczeniach, hipokryzji i okrucieństwie przeganiał i duża część książki to swego rodzaju... kalendarium, gdzie konkretną postać opisują 2 - 3 zdania. Niemniej lektura książki radowała moje serce, gdy dowiadywałem się o kolejnych uczynkach ludzi, którzy mieli i nadal mają śmiałość nazywać siebie autorytetami w dziedzinach moralności, etyki, czy dobrych obyczajów. Kolejna pozycja utwierdzająca mnie, iż kościół katolicki to hipokryzja przez takie duże H, że aż mam problemy sobie to wyobrazić.

Jeśli jest jedna rzecz, jakiej nie lubię w biografiach, jest nią brak obiektywizmu ze strony autora. W tym dziele jest on nadto widoczny. Neron raczej automatycznie kojarzy się negatywnie, mimo to Holland robi wszystko, żeby go wybielić i zrzucić jego karygodne działania na karb trudów życia, młodości i błędów innych ludzi. Mimo to, jeśli przefiltrować treść, znajdzie się tu parę ciekawych informacji.

Bardzo przyjemnie napisana książka popularyzatorska, w której siedem cudów świata jest tylko pretekstem do rozważań na temat cywilizacji egipskiej, mezopotamskiej i greckiej. Autor napisał książkę bardzo atrakcyjną pod względem literackim (bardzo udane są odniesienia do współczesności, co nie jest łatwe, bo łatwo o banał lub chybioną analogię), a zupełnie przyzwoitą pod względem merytorycznym. Można by mieć tylko pretensje do niepotrzebnej chyba chęci ujęcia wszystkiego: w rozdziale o mauzoleum w Halikarnasie kilka stron rozważań o Krecie minojskiej nie jest chyba potrzebnych. Marksistowska gadanina, na którą zwróciło uwagę w swoich recenzjach kilku użytkowników rzeczywiście trochę przeszkadza, ale na szczęście zachowuje granice, a wzmianka o "zatrutej strzale reakcji", która ugodziła Fidiasza, wzbudziła mój szczery i niekłamany uśmiech. "Tropami siedmiu cudów świata" przypomina mi "Bogów, groby i uczonych" Cerama, choć tematyka jest troszkę inaczej zakreślona. Obie te prace zasługują na lekturę i odnoszę wrażenie, że gdyby studenci zaczynający kierunki humanistyczne dysponowali wiedzą o świecie Egiptu, Mezopotamii i Grecji na poziomie książki Zamarovskiego, to byłbym z takiego stanu rzeczy bardzo rad. Tomasz Babnis

Słowo ,,gladiator" kojarzy się powszechnie z człowiekiem walczącym pieszo na arenie, odzianym w nietypowy hełm, biodra przepasane chustą z ciężkiego materiału i jakieś nagolenniki. Jednym słowem, największą popularność przez wieki udało się utrwalić stylowi trackiemu, który był tylko jednym z kilku, jakie przedstawiano na arenie. Niektórzy będą jeszcze wiedzieć, że geneza nazwy wywodzi się od ,,gladius" - miecza i może kilka faktów, związanych z powstaniem Spartakusa. Myślę, że ta rzetelnie napisana, a niezbyt obszerna pozycja w przystępny sposób przybliży tematykę każdemu, kto rozpoczyna zagłębianie się w dzieje Starożytnego Rzymu.

Jeśli można na 240 stronach wyjaśnić czym jest judaizm, to Alanowi Untermanowi udało się to zrobić w tej książce. Najkrócej mówiąc opowiada ona o religii, rytuałach i stosunku Żydów do otaczającego świata. W pierwszej części autor prezentuje wierzenia religijne Żydów, omawia judaizm jako doktrynę oraz zawarte w niej pojęcie Boga i wyobrażenia duszy. Cały rozdział został poświęcony także kabale czyli mistycyzmowi żydowskiemu. Druga część to dokładna prezentacja żydowskich rytuałów we wszystkich przejawach życia. Albowiem religia narodowa, jaką jest judaizm głęboko wpływa na wszystkie dziedziny życia swoich wyznawców. Ortodoksyjni Żydzi przywiązują ogromną wagę do tradycji. Unterman przedstawia je z wielką dbałością o szczegóły. Polecam tę książkę wszystkim zainteresowanym kulturą żydowską, jak i tym, którzy pragną tylko zapoznać się z jej podstawami.