Hotel Kerobokan. Piekło na rajskiej wyspie Bali

Mieszane uczucia mam co do tej książki, tytuł mylący, bo autor niby dziennikarz anonimowy, bardziej badał ten rynek i jego mechanizmy, niż handlował. Rzecz dzieje się w Hiszpanii. Istnieją katalogi, oczywiście tylko dla zaufanych osób, gdzie możesz się przespać, oczywiście za ogromne pieniądze z większością celebrytek, modelek czy nawet pogodynek z TV. I jak to powiedziała jedna z osób, która korzysta czasem z tych usług, najgorsze jest to, że nie możesz się o tym nikomu pochwalić. Książka niby kończy się happy endem, bo łapią jednego czarnoskórego handlarza, ale jak to bywa w tych krajach "bardziej cywilizowanych" , za chwilę wychodzi na wolność.

Bardzo odważna dziennikarka meksykańska. Trochę brakuje jej talentu literackiego. Rekompensują to fakty, zdarzenia, do których dotarła. Niewolnictwo seksualne jest obecne na całym świecie, jednak, tam gdzie rządy, policja są skorumpowane występuje w zastraszającej skali. Prostytucja powinna być bezwzględnie zakazana.

Na książkę natrafiłam przypadkiem, podczas, gdy wspominała o niej na swoim profilu pewna sympatyczna blogerka i postanowiłam sama się o niej przekonać. Książka przedstawia autentyczną historię z życia Lindy Boreman, znanej przede wszystkim jako Linda Lovelace – słynna aktorka z filmu „Głębokie gardło”. 21- letnia Linda Boreman, chcąc uwolnić się spod klosza matki furiatki decyduje się uciec z domu rodzinnego, aby zamieszkać z niedawno poznanym Chuckiem Traynorem. I to jest jej największym błędem. Dziewczyna początkowo ufa mężczyźnie i jest ślepa na to, jakim człowiekiem jest Chuck, choć to wypływa stopniowo, w drobnych sytuacjach. Z czasem mężczyzna zaczyna przejmować nad Lindą i jej życiem całkowitą kontrolę, bijąc ją, zastraszając i poniżając poprzez zmuszanie do naprawdę okrutnych rzeczy. Później bierze z nią ślub na własne potrzeby i już wtedy Linda nie ma w zupełności prawa sama o sobie decydować, ani sprzeciwiać się, bo przecież „żona nie powinna sprzeciwiać się mężowi”. „Wciąż zadaję sobie pytanie: Czy Chuck by mnie zastrzelił? Nadal odpowiadam sobie twierdząco: Tak, położyłby mnie trupem na miejscu. Rozważając ten problem dalej, zastanawiam się, czy gdybym obecnie znalazła się w takiej sytuacji, postąpiłabym tak samo jak wtedy? Czy byłabym gotowa przejść przez to ponownie? Otóż z całą pewnością nie. Dzisiaj wybrałabym śmierć.” Zapoznając się z całą historią, czytelnik nie ma wątpliwości, co do powyższych słów bohaterki. Dziewczyna przez kilka lat jest katowana i zmuszana do najokrutniejszych aktów seksualnych, począwszy od zbiorowych gwałtów, poprzez zbliżenia z kobietami, aż po seksualne kontakty ze zwierzętami w roli głównej. Tego typu scen w książce, opiewających niesamowitą brutalnością, a niejednokrotnie obrzydzeniem jest mnóstwo. Okrucieństwo mężczyzny staje się coraz silniejsze, a to co najbardziej upodla i sprawia ból Lindzie, jej mąż stosuje najchętniej, napawając się jej cierpieniem i wstydem. „- Na trzydziestopięciomilimetrowej taśmie nakręcimy fabularny film o dziewczynie, która ma łechtaczkę w gardle. Najwyraźniej czekał na moją reakcję. Próbowałam się połapać o czym on mówił. […] Doszłam do wniosku, że się przesłyszałam.” I tak powstaje film „Głębokie gardło”, w którym główną rolę dostaje Linda, ze względu na swoje umiejętności, na potrzeby filmu. Zaczyna przynosić Chuckowi korzyści pieniężne, a on wciąż nienasycony pieniędzmi i cierpieniem swojej żony, wymyśla coraz to różniejsze sposoby na to aby zarobić, a jednocześnie sprawić ból kobiecie. Myślę, że u każdego z nas wreszcie pojawia się pytanie i niedowierzanie, dlaczego Linda po prostu nie ucieknie. A otóż próbuje podejmować próby wyzwolenia się z opresji, jednak niejednokrotnie na marne: „Przy każdej próbie ucieczki wciągałam w swoje plany innych ludzi i właśnie ze względu na nich ponosiłam porażkę. […] Postanowiłam, że się nie poddam i jeszcze raz spróbuję. Tyle, że następnym razem będzie to udana próba ucieczki.” Możliwości ucieczki pojawia się kilka, począwszy od tabletek, które otrzymuje od klienta, ale ostatecznie spuszcza je w muszli klozetowej, aż po ataki cukrzycy swojego oprawcy, podczas których teoretycznie mogłaby wyjść nie udzielając mu pomocy. Praktycznie jednak to nie jest takie proste. Linda przede wszystkim się boi, nie chce także mieć niczyjej śmierci na sumieniu, choć sama najchętniej wolałaby umrzeć, a sama o sobie mówi: „Przetrwałam, ale tak naprawdę nie żyłam.” Ta świadomość pozwala jej zebrać siły na kolejną próbę ucieczki. Czy jej się to w końcu udaje? Czy skończą się wreszcie przykrości, czy może horror w jakimś sensie będzie trwał nadal? Jedno jest pewne, to co przeżyła na zawsze pozostawia ślad w jej psychice, w jej duszy. Po takich wydarzeniach, każda kobieta, nawet jeśli to przetrwa, nigdy nie czuje się bezpieczna. Jak wspomina autorka: „Zdarza się, że gdy się tego nie spodziewam, dostrzegam go w twarzy nieznajomego na ulicy, który zmierza w moją stronę. Kiedy indziej rozmawiam z kimś i widzę go w cudzych oczach, uśmiechu lub choćby w geście. Jest w pobliżu, i to się nie zmieni.” Jedne z końcowych słów zwracają się bezpośrednio do czytelnika: „Jak można rozpoznać w kimś Chucka Traynora? Odpowiedź brzmi: nie można. Taki Chuck z początku wydaje się normalny i sympatyczny, ale nagle sięga po pistolet i przystawia go wam do głowy.” Nigdy nie czytałam tak brutalnych, odrażających niekiedy scen i trudno mi pojąć, że to wydarzyło się naprawdę, ale jednocześnie mam świadomość, że takie rzeczy się dzieją. Czytając miałam w głowie tylko jedną myśl: wychodząc z domu mijamy na ulicy, w sklepie różne twarze. Jak wielu Chucków Traynorów mijamy w swoim życiu i jak wiele razy tylko przypadek stanowi o tym, czy wpadniemy w jego sidła, czy też uda nam się przemknąć niezauważoną? Jak wiele razy mijamy zabójców, zboczeńców, porywaczy, o których nikt nie wie, a o których ofiarach niejednokrotnie słyszymy w mediach? Jak często mijany przez nas, na pozór sympatycznie wyglądający mężczyzna, jest oprawcą przetrzymującym w swojej piwnicy ofiarę. Jak wiele razy mijamy samochód, w którym ktoś siedzi na miejscu pasażera wcale nie z własnej woli? Po przeczytaniu mogę śmiało stwierdzić, że polecam tą książkę osobom pełnoletnim, o mocnych nerwach. Książka bardzo mnie wciągnęła i pochłonęłam ją w trzy dni, jednak przerwy były nieuniknione i konieczne. Jedyne co mnie denerwowało, to fakt, iż bohaterka przedstawiona została, jako niewinna, a jednak już jako nastolatka miała dziecko, które oddane zostało do adopcji. Irytowało mnie również zachowanie matki, gdy Linda próbowała wyznać prawdę o tym, co się dzieje. Bardzo ciężko wyrazić opinię wobec czegoś, co oparte zostało na faktach autentycznych. Z tego również względu nie pokuszę się tym razem o ocenę, bo uważam, że byłoby to nawet nie na miejscu bo co może oznaczać w takiej sytuacji, że książka się podoba lub nie? Mogę ją jedynie polecić lub też nie - i polecam.

Zarówno opisana historia, jak i komentarze innych czytelników wywołały we mnie całe spektrum emocji. Przestępstwa którego dopuścił się bohater, ani trochę nie jest adekwatne do kary, która go spotkała. Przerażające jest, że ecstasy (MDMA),które jest badane pod kątem leczenia traum, traktowane w prawie jest gorzej niż morderstwo. Nie dziwię się, że autor bez skrupułów opisuję otaczającą go rzeczywistość. Zaskoczyły mnie również komentarze oceniające brak pokory czy refleksji. W moim odczuciu "pokora" była w momencie, kiedy bohater doświadczał łamania praw człowieka w każdym aspekcie i nie mógł nic z tym zrobić. Ale nie zrozumie tego człowiek, który tego nie doświadczy.. Opisana historia z pewnością skłania do refleksji nad życiem.

Swego czasu sprawa kreta Al-Kaidy które spenetrował szerego CIA była głośna i nawet pamiętam jak była nagłośniona przez media, w czasie kiedy wyszła na jaw. Może nie będę spojlował w jakich okolicznościach sprawa tego kreta wypłynęła na światło dzienne, bo mogę zepsuć lekturę tej książki, ale konsekwencje dla USA oraz dla samej CIA były tragiczne. Joby Warick, nagrodzony dziennikarz, autor wielu książek dokumentalnych podjął się tematu kreta Al-Kaidy i według mnie w dobry sposób opisał całą sprawę. Kretem Al-Kaidy był jordański lekarz wykształcony w Turcji. Ten przypadek poraz kolejny pokazuje iż ludzie dobrze wykształoceni, którzy widzieli kawał świata, odwiedzili kilka krajów, mający dobry zawód, perspektywy rozwoju kariery zawodowej w dodatku posiadający rodzinę, małe dzieci są zdolni do prowadzenia podwójnego, potrójnego czy nawet poczwornego życia. Jedno z tych żyć wiązało się z prowadzenie działaności terrorystycznej w efekcie które ginęło mnóstwo ludzi. Dla ciekawostki podam, iż swego czasu w Pakistanie zginął polski naukowiec (Piotr Stańczak) z rąk terrorystów związanych z Al-Kaidą. Kret, bohater tej książki był również zaangżowany w śmierć Polaka. Ale to tylko jeden z wielu innych przykładów działalności terrorystycznej głównego bohatera. Mimo terrorystycznej działalności ów kret dał się zrekrutować na agenta CIA. W dodatku CIA aktywpnie prowadziła go jako swojego agenta. Kret był potrójnym kretem, bo oprócz współpracy z CIA, współpracował z jordańskimi tajnymi służbami no i oczywiście z Al-Kaidą. Równocześnie oczywiście prowadził życie rodzinne i zawodowe w Jordanie. Ciekawym fragmentem książki była analiza przeprowadzona przez autora, dotycząca błędów popełnionych przez pracowników CIA, wszystkich szczebli, od oficera prowadzącego aż po szefów którzy na bierząco informowali prezydenta Obamę. Okazuje się, iż sporo błędów popełniono w tej sprawie i spenetrowanie struktur CIA przez kreta Al-Kaidy można wytłumaczyć błędami jakie popełniano. To ciekawy aspekt książki. Bardzo zainteresowała mnie ta książka.

Bardzo dobrze opisane śledztwo dziennikarskie i historia trudna do uwierzenia. Zabrakło mi jedynie kontekstu historycznego i społecznego. Skąd wziął się Kaddafi? Dlaczego społeczeństwo na to pozwalało? Jakie mechanizmy psychologiczne kierowały ofiarami i ich rodzinami? Odpowiedzi na te pytania w książce były dla mnie niewystarczające jednak jest to pozycja godna polecenia.

Nie jest to pierwsza książka poświęcona Korei Północnej, jaką czytałam, więc wiele szczegółów dotyczących łamania praw człowieka w tym kraju nie było mi obcych. Jednak biografia Shina jest na swój sposób wyjątkowa, bo był pierwszą szerzej znaną osobą, która urodziła się w obozie dla więźniów politycznych i uciekła za granicę. Co więcej, Shin urodził się w obozie 14, uważanym za jeden z tych o najostrzejszym rygorze. Chłopak nie tylko nie znał świata poza Koreą Północną - on nie znał nawet Korei, nie poddano go "standardowemu" praniu mózgu. Urodził się w obozie, by pracować i pokutować za "grzechy" rodziców, aż do przedwczesnej śmierci - po co mu było wiedzieć cokolwiek o Korei? Wiedza o państwie to jedno, Shina nie nauczono jednak tak podstawowych rzeczy jak miłość i troska, własną rodzinę uważał za konkurentów w walce o przeżycie, a donoszenie na nich wpojono mu jako podstawowy obowiązek. Harden wielokrotnie rozmawiał z Shinem, a także z wieloma specjalistami od Korei Północnej. Potwierdzali oni wiarygodność zeznań uciekiniera - w końcu jego historii nie da się zweryfikować, wszyscy jego bliscy już zapewne nie żyją, a państwo zaprzecza istnieniu obozów. Amerykański dziennikarz zebrał jednak w całość historię Shina, przeplatając ją znanymi faktami nt. koreańskich obozów koncentracyjnych oraz życia i zwyczajów uciekinierów z Północy po przybyciu do Chin, Korei Południowej czy Stanów Zjednoczonych. Książkę pomimo trudnej tematyki czyta się zaskakująco lekko, ale głównego bohatera ciężko darzyć sympatią, nawet jeśli współczuje się mu jego doświadczeń życiowych. "Urodzony w obozie nr 14" skupia się jednak na głównym bohaterze i jego przeżyciach, warto więc wcześniej zapoznać się z inną lekturą dot. Korei Północnej (moja mocna polecajka: "Światu nie mamy czego zazdrościć" Demick),a książkę Hardena potraktować jako ciekawe uzupełnienie.

Historia wręcz ,absurdalna ,niemożliwa a jednak prawdziwa ."Przecież nie mogą skazać kogoś kto niczego nie zrobił " Niewinni ludzie nie powinni spędzić więzieniu ani jednej minuty są to słowa 18 letniego chłopaka ze Stanu Arkansas pełnego nadziei z planami na przyszłość który w 1993 roku wraz ze swoimi dwoma kolegami zostali skazani za zbrodnie których nie popełnili .Daj mi człowieka a znajdę na niego paragraf .Ktoś coś ,zobaczył ,coś usłyszał resztę sam sobie do powiedział .Kłamstwa ,wymuszanie zeznań bo policji nie podoba się obywatel ubrany na czarno jego poglądy i zainteresowania .Zapewne nie jest nie był i nie będzie jedyny .W USA jest obecnie kara śmierci na którą został skazany Damien spędził w celi śmierci 18 lat .Bity poniżany odizolowany od najbliższych i dręczony nie tylko przez osadzonych ale przede wszystkim strażników .Walczył aby zostać przy zdrowych zmysłach książki aktywność fizyczna ,modlitwa i kobieta która o niego walczyła będąc już jego żona .Opuścił zakład karny mając 37 lat .Nie na mocy prawa o ułaskawieniu.Paradoks mówię jestem niewinny i trafiam do więzienia a przyznając się do zarzucanych czynów jestem wolny .To prymitywna ugoda władz stanowych zwana Alfroda mająca na celu pozbycia się problemu i ukrycia własnych zaniedbań i lenistwa oraz oszustw i uniknięcia wypłaty odszkodowania .W Polsce nie ma takiej ugody i nie ma kary śmierci ale bezpodstawnie skazanych jest wielu .Wzruszająca opowieść o swoim dzieciństwie i życiu w dążeniu do prawdy o wolność i sile przetrwania .

Sponiewierała mnie emocjonalnie ta książka jak żadna inna wcześniej. Książka opowiada autentyczną wstrząsającą historię Jenny Miscavige,siostrzenicy Davida Miscavige głowy kościoła scjentologicznego. Jenna w wieku siedmiu lat została oddana przez swoich rodziców do szkoły kadetów sekty scjentologicznej,gdzie w całkowitej izolacji od swojej rodziny spędziła 14 lat przeżywając piekło na ziemi. Trudno uwierzyć,że w XXI wieku w cywilizowanym,demokratycznym kraju istnieje oficjalnie i ma się dobrze taka organizacja jak sekta scjentologiczna,która gwałci elementarne prawa człowieka. Przejmujący reportaż który nie czyta się łatwo,ale przeczytać powinien każdy.

Ostania książka przeczytana w roku 2024!!! wyszło ich w sumie 105, jestem bardzo zadowolona z tego wyniku. Marcin Wrona jest dziennikarzem, który na co dzień relacjonuje nam wydarzenia zza oceanu, dokładnie z USA. Jest to moja druga książka przeczytana tegoż autora. Pan Marcin przedstawia nam swoje początku w Stanach oraz to co Go zaskoczyło oraz zaintrygowało w tym kraju. Traktowałam tą książkę jako ciekawostkę i tak trzeba do niej podchodzić. To jest taki mini przewodnik po USA. Jednym z moich marzeń jest kiedyś wyjazd do Stanów i zobaczenia choć kawałka tego różnobarwnego kraju, który nam się wydaje taki niedostępny i niesamowity.

„Guantanamo. Pięć lat z mojego życia” to reportaż o człowieku, który wskutek fatalnych zbiegów okoliczności dostał się w tryby amerykańskiego systemu walki z terroryzmem. Posądzony o członkostwo w Al-Kaidzie został schwytany i uwięziony na prawie pięć lat, podczas których był torturowany. Książka jest wstrząsającym dowodem na to, jak okrutna potrafi być polityka: Kurnaz miał szansę wyjść na wolność o wiele wcześniej, ale o przedłużeniu jego cierpień zadecydowały względy polityczne, opieszałość urzędników, przerzucanie na siebie odpowiedzialności przez różne organy, nieścisłości i sprzeczności dowodowe, wreszcie zwykła ludzka nieprzychylność. Wydarzenia opisane w książce nastąpiły po atakach z 11 września, kiedy świat ogarnęła gorączka walki z terroryzmem. Chociaż Kurnaz przez pięć lat mówił prawdę o swej niewinności, wciąż zarzucano mu kłamstwa. Przedstawiciele władz byli tak wrogo nastawieni, że w tym wszystkim całkiem zatracili rozsądek, życzliwość, empatię. Ta książka to także opowieść o tym, jakimi monstrami są ludzie. Udowadnia, że wystarczy dać jednemu człowiekowi pozbawioną konsekwencji władzę nad drugim i przekonać go do słuszności tego, że ten zasługuje na traktowanie go niczym znienawidzonego śmiecia, a wówczas ten pierwszy najczęściej skwapliwie wykorzysta okazję do obnażenia swych sadystycznych zapędów. Wprawdzie Kurnaz opisuje dwóch żołnierzy w Guantanamo, którzy nie chcieli stosować takiej bezsensownej przemocy wobec więźniów, ale stanowili ledwie wyjątek od reguły. „Guantanamo” było dla mnie mocną lekturą uświadamiającą bezlitosność i brutalność świata, na którym żyję. Los potrafi być naprawdę niesprawiedliwy, a jego zawirowania mogą dotknąć każdego. Każdy też zawsze może paść ofiarą potworów – a te nie są wcale wymysłem z baśni, ale codziennie mijają nas na ulicy.

O aferze z Amber Gold każdy słyszał. Tysiące oszukanych ludzi. Książka skupia się przede wszystkim na niej. Ukazuje powiązania, machlojki i trudności z dostępem do dokumentów. Kittel przeprowadził żmudne śledztwo próbując poznać chociaż część prawdy. Porusza też temat mafii ze Stogów oraz nieco zapomnianą już aferę z Multikasą. Temat jest ciekawy ale całość jest chaotyczna, przez co nieco ciężko się czytało. Ale mimo wszystko ciekawa lektura.

Książka ukazuje trochę kulturę wschodnich sąsiadów, która zupełnie nie jest rozumiana przez zachód. Mimo tego warte przeczytania, dużo ciekawych informacji o katastrofie i tym co działo się później. Przyznam, że wciągnęła mnie dopiero za drugim razem, kiedy byłam już po wizycie w strefie skażonej. Polecam dla ludzi otwartych i ciekawych tamtej historii i innego spojrzenia na świat.

Wspomnienia Marisy Merico, której niepiśmienna babcia stała na czele imperium mafijnego w Mediolanie, handlujące najpierw papierosami z przemytu a później narkotykami i bronią. Nie jest to kronikarskie szczegółowe opisane kompendium informacji o mafii a raczej osobiste doświadczenia autorki która miała okazję odrzec się od interesów mafijnych a jednak postanowiła zanurzyć się w tym świecie po same uszy. Historia jest napisana dość suchym językiem ale nie brakuje tu emocji. Sama historia to gotowy scenariusz na serial i taki nakręcono „Bang bang baby” dostępny na jednej z platform streamingowych. Z pełną świadomością polecam każdemu. Nie trzeba znać mafijnego świata by zrozumieć wydarzenia przedstawione.

Ja cię kręcę! – żeby nie przytoczyć tutaj bardziej dosadnych okrzyków, jakie wyrywały mi się od czasu do czasu podczas czytania tej fascynującej, zwariowanej, spektakularnej (tutaj pasuje każde określenie towarzyszących mi emocji w ilościach nieograniczonych) historii o człowieku, który przez trzydzieści lat był tym, kim być chciał. Christopherem Chichesterem, Christopherem Crowem, Clarkiem Rockefellerem i Chipem Smithem. Człowiekiem o wielu tożsamościach, pracującym w prestiżowych firmach, wykonującym elitarne zawody bez przygotowania formalnego, bez problemu pnącym się po drabinie społecznej i zawodowej, posiadającym inteligentną, bardzo dobrze zarabiającą żonę i dziecko, a wszystko to bez ubezpieczenia społecznego, jakichkolwiek dokumentów go identyfikujących, bez rozliczeń podatkowych i prawa jazdy, mimo że potrafił kierować samochodem, własnych kart kredytowych i telefonów komórkowych. Nic, co mogłoby zostawić jakikolwiek ślad w dokumentach urzędników i pracodawców, kartotekach policyjnych, bankach danych czy bazie zasobów internetowych. Człowiek-widmo, który był jednocześnie bardzo znany, lubiany i podziwiany w środowisku społecznych elit amerykańskich, w czasach, kiedy nawet zwierzęta mają chipy identyfikacyjne, a ludzie są coraz bardziej nieufni wobec obcych, zwłaszcza tych pochodzących z zewnątrz. Jak to możliwe?! Dokładnie to pytanie zadałam sobie, sięgając po tę książkę, ale nie spodziewałam się, że oprócz odpowiedzi na nurtujące mnie pytanie, otrzymam niesamowitą powieść sensacyjną, thriller, kryminał i powieść psychologiczną w jednym, a poziom adrenaliny, który rósł systematycznie w miarę czytania, podnosiła autentyczność opisywanych wydarzeń. To dlatego początkowe pytanie z czasem ustąpiło okrzykom zaskoczenia i podziwu, ale nie potępienia. Dlaczego? – wyjaśnię na końcu. Cała opowieść o życiu, a właściwie o życiach, Christiana Karla Gerhartsreitera, bo tak brzmiały jego prawdziwe imiona i nazwisko, rozpoczyna się niczym dobra sensacja – porwaniem własnej córki. Jedynej osoby, którą obdarzał miłością, według jednego z bostońskich policjantów, do której dodam od siebie określenie – patologiczną. Jednak zgodzę się, że jedynego, prawdziwego elementu w jego życiu. Wszystko pozostałe było kłamstwem. Cholernie dobrym kłamstwem. Autor, dziennikarz śledczy, sceną porwania otwiera i zamyka wyjątkową dla mnie biografię na tle tych, które poznałam do tej pory (Tak daleko jak nogi poniosą, Niezłomny, Komandos, Snajper),wypełniając przestrzeń między nimi rekonstrukcją wydarzeń, począwszy od momentu przyjazdu z Niemiec do USA w 1978 roku aż do momentu aresztowania w 2008 roku, opartą na własnym dochodzeniu i ustaleniach zdobytych podczas podróży śladami tropionego bohatera po Ameryce i Niemczech, z rozmów z ludźmi, którzy go znali, z raportów policyjnych, protokołów sądowych i doniesień mediów. A ponieważ jest jednocześnie pierwszoosobowym narratorem, umiejętnie zaangażował mnie intelektualnie i emocjonalnie w inwigilację i śledztwo człowieka wysoko ponadprzeciętnie inteligentnego, który całą swoją wiedzę zdobył z filmów i książek. To "biblioteki zawsze odgrywały ważną rolę w jego życiu. Spędzał w nich dużo czasu, aby się nauczyć, jak zostać kimś innym". Dzięki intelektowi, wiedzy, precyzyjnie postawionym sobie celom i umiejętności manipulacji osiągnął to. Zgubiła go zbyt duża pewność siebie, rosnąca odwrotnie proporcjonalnie do narastającego, kilkudziesięcioletniego braku konsekwencji swoich kłamstw. I tutaj wrócę do mojej deklaracji braku potępienia jego postawy jako oszusta tożsamości, a to za sprawą teorii jednego ze znajomych bohatera wydarzeń, wprawdzie odosobnionej od reszty opinii, ale dla mnie zawierającej w sobie wiele racji – "Truman Capote posłużył się kiedyś określeniem „prawdziwe fałszerstwo”. To znaczy, że nikt nie jest w stu procentach hochsztaplerem. Wręcz przeciwnie. Można być najzupełniej autentyczną osobą, ale zbudowaną na fałszywych fundamentach. Myślę, że wszyscy Amerykanie w jakimś sensie są tworami swojej wyobraźni. Na tym po części polega urok tego kraju. Clarka można postrzegać jako archetyp imigranta, który buduje sobie nowe życie i nową osobowość, wolną od ograniczeń z kraju swojego pochodzenia". Clark nie był jedynym, w tym, co robił. Wystarczy pomyśleć o innym znanym imigrancie – Jerzym Kosińskim. Jednak o ile ten ostatni robił to bardzo nieudolnie i był demaskowany niemalże natychmiast, o tyle Clark był w tym mistrzem, który umiejętność konstruowania rzeczywistości wokół siebie doprowadził do skrajnej perfekcji, w której ogromnym atutem było tkwiące w niej ziarno prawdy. Zmyślone historie z prawdziwymi szczegółami. Mieszanka fikcji filmowej i literackiej z realiami. Ułożyłam razem z autorem ten skomplikowany obraz człowieka-zagadki z tysiąca puzzli, ale mimo to czuję niedosyt. Nadal towarzyszy mi uczucie, że Clark, pomimo tej całej wiwisekcji jego kroków postępowania, nadal ukrywa przede mną najważniejszy obszar przed spenetrowaniem – własny umysł. Tak naprawdę poznałam go po czynach, słowach, zachowaniach i działaniach, bez możliwości wniknięcia w jego intelektualny i emocjonalny „warsztat pracy”. Do perfekcji opanował niszczenie śladów świadczących o tym. Dane mi było tylko jeden raz uchylić rąbka tej tajemnicy, zajrzeć mu przez ramię i podejrzeć sposób działania. Wejść do wnętrza jego samochodu, w którym "wszędzie poprzyklejane były żółte karteczki – żeby nie zapomniał , co powiedział i zrobił podczas pobytu w San Marino…" A poza tym nic. To nadal, również dla badających go biegłych psychologów i psychiatrów, ciekawy przypadek. Kolejną zagadką pozostaje również wątek kryminalny, który jest obecnie w toku śledztwa. Clark mordercą? – nie zdziwiłabym się. W jego przypadku WSZYSTKO jest możliwe. Podejrzewam, że to jedyny człowiek, który sprostałby ironicznemu zdaniu krytykującemu quasi-poradniki – Jak w trzy dni zostać papieżem? Postawiłabym na niego bez zastanowienia, bo jestem przekonana, że gdyby tylko zechciał, może nie w trzy dni, ale zostałby. Zabrzmiało niepokojąco… Po prostu – Ja cię kręcę! – żeby nie powiedzieć dosadniej. I jeszcze jedno. Gdyby ktoś, kiedyś zapytał mnie, z kim chciałabym wybrać się na obiad ze znanych postaci, bez wahania wskazałabym bohatera tej książki, bo on ma w głowie bibliotekę (pomijam filmotekę, pinakotekę i płytotekę) z esejami-komentarzami do każdego (chyba nie przesadziłam) tytułu. naostrzuksiazki.pl

Hej! To dobra książka do poczytania, nie nabrania wiedzy. Jest przyjemnie napisana, bardzo mocno osadzona w osobie autora, skupia się na jego doświadczeniach co jest miłe pod względem percepcji autentyczności. Osoby szukające podręcznika dla swoich pomysłów raczej się zawiodą ;)

Swego rodzaju autobiografia Tiga Hague, zwykłego angielskiego trzydziestolatka, który na lotnisku w Moskwie zostaje przyłapany ze śladową ilością narkotyków i ląduje w XXI-wiecznym odpowiedniku łagru. Opowieść o niezbyt bystrym człowieku, który sam sobie nie pomógł, ale też o tym, jak niewiele trzeba, by zatruć komuś życie na dobre. Mocne, choć mimo wszystko nie zaskakujące. Mocno przeciętne tłumaczenie.

zaimponował mi richard grzybowski, udowodnił że można i trzeba marzyć, by coś mogło się wydarzyć. swoją karierę rozpoczął w komunistycznej Polsce, w IES od pracownika zakładu mechanoskopii, by później przez Wiedeń uciec do stanów, osiąść w mieście Świętego Franciszka i zająć stanowisko eksperta od broni palnej i balistyki w lokalnej policji, a w przyszłości w agencji ATF. w książce autor przedstawia w sposób niemalże reportażowy swoje największe i najciekawsze, rozwiązane sprawy kryminalne. mnie akurat najbardziej zaciekawił wątek Richarda Ramireza, seryjnego mordercy, który grasował po zachodnim wybrzeżu m.in także po san francisco. nie zabrakło również wątków szołbiznesowych, takich jak wizyta Clinta Eastwooda podczas kręcenia filmu brudny harry w laboratorium Richarda. książkę bardzo sprawnie i szybko się czyta. bez wątpienia mogę śmiało polecić wielbicielom kryminalistyki i nauk sądowych.

Ok. Pisząc te słowa zastanawiam się czy ktoś mnie nie szpieguje. Nic już nie będzie takie samo. Teraz korzystając z dóbr XXI wieku będę myślała o tym co działo się w książce Luke Hardinga "Polowanie na Snowdena". Książka sama w sobie strasznie się dłuży i momentami czytelnik może się zgubić. Moim zdaniem za mało w niej Snowdena, ale jeśli chodzi o przesłanie związane z prywatnością w sieci to trafiło ono do mnie od razu.

To historia brytyjskiego żołnierza, o tym co przeżył podczas wojny, jak dobrowolnie dostał się do obozu w Oświęcimiu, jak się z niego wydostał i co działo się po tych wszystkich zdarzeniach. Do tej pory rzadko sięgałam po literaturę obozową. Z doświadczenia wiem, że taką książkę należy czytać w odpowiednim czasie. Zazwyczaj jej treść zostaje w głowie na dłużej i nie można jej tak poprostu skończyć, odłożyć i zapomnieć. Historia głównego bohatera Denisa jest wstrząsająca, to bez wątpienia. Zresztą wszystko co działo się w tamtych czasach do takich należy. Jest to obecnie nie do wyobrażenia. Auschwitz już jako samo słowo budzi strach i przerażenie. Ogrom zła i cierpienia, którego doświadczyło tyle ludzi. Pamiętam, że chodząc do gimnazjum każda ostatnia klasa odwiedzała Oświęcim. Uwierzcie mi, że nigdy chyba nie zapomnę tego, jak to miejsce wpłynęło na grupę gówniarzy jaka z nas była wówczas. Wiadomo wycieczka szkolna, nie ma lekcji, nauki, swawola, żarty, żarciki. Tak zaczynaliśmy wizytę w Auschwitz, podejrzewam, że jak większość młodzieży. Mam wrażenie, że do domu wracaliśmy zupełnie inni. Nie było już śmiechu. Wszyscy byliśmy przybici, mało rozmowni, przerażeni wybrażając sobie co działo się w tym miejscu. A widok tak ogromnej ilości butów w gablocie, pozostałych po więźniach zostanie ze mną długo. To straszne. To miejsce to coś okropnego na mapie naszego kraju. Tymbardziej mocno poruszyła mnie historia Denisa, który opisuje to co się tam działo od wewnątrz. Tym samym wchodząc tam zupełnie dobrowolnie.