Pierwsze damy II Rzeczpospolitej

Można się wiele dowiedzieć.

Można się wiele dowiedzieć.

Bardzo spodobała mi się ta pozycja. Autor opisuje w sposób ciekawy, czasem pozwala sobie na cięty komentarz czy ripostę, jednakże pozostaje w miarę neutralny. Chwilami aż chciałoby się wejść w polemikę z autorem, co uważam za dobry znak, bo faktycznie o żadnej z ukazanych pań nie da się mieć powiedzieć, że były biało-czarne! Książka wciąga, ani przez moment się przy niej nie nudziłam. Patrząc na pokaźną bibliografię, autor - że tak ujmę - odwalił kawał dobrej roboty. Ciekawe spojrzenie na międzywojenną Polskę - właśnie z perspektywy pierwszych obywatelek.

Bardzo spodobała mi się ta pozycja. Autor opisuje w sposób ciekawy, czasem pozwala sobie na cięty komentarz czy ripostę, jednakże pozostaje w miarę neutralny. Chwilami aż chciałoby się wejść w polemikę z autorem, co uważam za dobry znak, bo faktycznie o żadnej z ukazanych pań nie da się mieć powiedzieć, że były biało-czarne! Książka wciąga, ani przez moment się przy niej...

Od razu powiem, że wybierając tę konkretną książkę nie oczekiwałam podręcznika historycznego a raczej pokazania życia w Polsce międzywojennej, trochę anegdotek i plotek o życiu wyższych sfer. I książka spełniła moje oczekiwania w tym zakresie. Kompletnie nie miałam świadomości jak funkcjonowały panie Mościckie, teraz mam wrażenie, że poznałam je trochę lepiej. Język przyjazny, niewydumany, pozwala na szybką lekturę.

Od razu powiem, że wybierając tę konkretną książkę nie oczekiwałam podręcznika historycznego a raczej pokazania życia w Polsce międzywojennej, trochę anegdotek i plotek o życiu wyższych sfer. I książka spełniła moje oczekiwania w tym zakresie. Kompletnie nie miałam świadomości jak funkcjonowały panie Mościckie, teraz mam wrażenie, że poznałam je trochę lepiej. Język...

Zwykle przedstawia się historie głów danego państwa, wydają się być bardziej interesujące, ale i bardziej wartościowe oraz potrzebne ze względu na piastowane stanowisko w kontekście historycznym, oraz politycznym państwa, a przy tym zapomina się i na pewno w jakiś sposób pomijana i pomniejszana jest rola kobieca, czyli w tym przypadku mowa o pierwszych damach, czyli żonach prezydentów.

W tej lekturze przedstawiono trzy historie niby niewiele znaczących żon prezydentów II Rzeczpospolitej, ale wydaje mi się, że przy tym mocno niedocenionych kobiet, próbujących również osiągnąć coś więcej, nie próbując równocześnie przyćmiewać głównych ról przewodników narodu. 
Trzy historie kobiet, które nieśmiało lub bardziej odważnie nie chciały stanowić wyłącznie nagłówka pierwszej damy Rzeczpospolitej. Więcej, pragnęły dokonać czegoś więcej dla dobra ogółu i użytku społecznego. 

Jak na wątki związane z osobowościami historycznymi, które niespecjalnie leżą w kręgu moich książkowych zainteresowań, tak ta lektura niezwykle mnie wciągnęła i z ogromnym zainteresowaniem zgłębiałam los tychże trzech dam, mianowicie: Maria Wojciechowska oraz Michalina i Maria Mościcka.

Zwykle przedstawia się historie głów danego państwa, wydają się być bardziej interesujące, ale i bardziej wartościowe oraz potrzebne ze względu na piastowane stanowisko w kontekście historycznym, oraz politycznym państwa, a przy tym zapomina się i na pewno w jakiś sposób pomijana i pomniejszana jest rola kobieca, czyli w tym przypadku mowa o pierwszych damach, czyli żonach...

Lektura do polecenia na zbliżające się lato. W lekkiej formie historia naszej państwowości z okresu 20-lecia międzywojennego przedstawiona z perspektywy prezydenckich żon. Maria Wojciechowska, Michalina Mościcka, Maria Mościcka. Dwie pierwsze z przedstawionych w książce prezydenckich żon mogą być inspiracją dla współczesnych nam "pierwszych dam".

Lektura do polecenia na zbliżające się lato. W lekkiej formie historia naszej państwowości z okresu 20-lecia międzywojennego przedstawiona z perspektywy prezydenckich żon. Maria Wojciechowska, Michalina Mościcka, Maria Mościcka. Dwie pierwsze z przedstawionych w książce prezydenckich żon mogą być inspiracją dla współczesnych nam "pierwszych dam".

Czasem warto przeczytać taką książkę.....Ciekawostki, fakty, informacje, które fajnie znać, bo to przecież historia naszego kraju.

Czasem warto przeczytać taką książkę.....Ciekawostki, fakty, informacje, które fajnie znać, bo to przecież historia naszego kraju.

Sięgając po tę pozycję, myślałam, że będzie to wstęp do poszukiwań informacji o małżonkach prezydentów międzywojennych. Zapomniałam, że były tylko trzy. Także historie tych trzech kobiet opisane są w tej książce. Nie są potraktowane po łebkach, więc jeśli ktoś chce wiedzieć o nich więcej niż przeciętny obywatel, to ta pozycja przedstawi mu te sylwetki lepiej niż by mógł się tego spodziewać. Rysy historyczne są ciekawe, rzeczowe i kompletne. Nie odczuwam potrzeby wyszukiwania dodatkowych źródeł i pogłębiania swojej wiedzy, szczególnie, że autor zawiera informacje również o tym, jakie były negatywne komentarze oraz niepochlebne opinie na temat każdej z pań.

Styl autora uważam za bardzo ciekawy i wciągający, a historie są opowiedziane od A do Z.
Mogę szczerze polecić tę pozycję.

Sięgając po tę pozycję, myślałam, że będzie to wstęp do poszukiwań informacji o małżonkach prezydentów międzywojennych. Zapomniałam, że były tylko trzy. Także historie tych trzech kobiet opisane są w tej książce. Nie są potraktowane po łebkach, więc jeśli ktoś chce wiedzieć o nich więcej niż przeciętny obywatel, to ta pozycja przedstawi mu te sylwetki lepiej niż by mógł się...

Chyba na razie najsłabsza z serii... ale nie jestem obiektywna, bo skończyłam czytać te książki zanim powyrastało pozycji w tym cyklu jak grzybów po deszczu.
No mnie nie porwała.

Chyba na razie najsłabsza z serii... ale nie jestem obiektywna, bo skończyłam czytać te książki zanim powyrastało pozycji w tym cyklu jak grzybów po deszczu.
No mnie nie porwała.

Lepsze. Nadal kobiety w ogonku, ale już więcej o nich było niż w "Kobietach dyktatorów".

Lepsze. Nadal kobiety w ogonku, ale już więcej o nich było niż w "Kobietach dyktatorów".

II Rzeczpospolita miała trzy pierwsze damy – Marię Wojciechowską, Michalinę Mościcką i Marię Mościcką. Każda z nich była zupełnie inna, każda inaczej radziła sobie na stanowisku pierwszej damy, ale życie wszystkich było przeciekawe – w końcu były tymi pierwszymi, dosłownie i w przenośni, bo przecież oprócz tego, że były małżonkami prezydentów, to były też pierwszymi w historii Polski pierwszymi damami i to one miały wyznaczać ścieżki dla kolejnych. W tych trzech minibiografiach Kamil Janicki pokazuje początki demokracji w Polsce, opowiada o tym ciekawym okresie historycznym, jakim było dwudziestolecie międzywojenne, ale przede wszystkim mówi o trzech kobietach, na które wówczas skierowane było światło reflektorów. W czasach nieprzychylnych kobietom zajmującym się polityką te trzy pierwsze damy musiały się przez tę niechęć przebić – choć to przecież ich mężowie sprawowali najważniejszy w kraju urząd, to na nich także spoczywała duża odpowiedzialność. Często miały duży wkład w podejmowane przez prezydentów decyzje, a na co dzień były równie zajęte co oni. Bycie pierwszą damą nie ograniczało się do funkcji reprezentacyjnej, ale oznaczało tez na przykład angażowanie się w różne akcje dobroczynne. O pierwszych damach wiemy mało, zwłaszcza tych, które żyły sto lat temu, warto więc się nimi zainteresować, bo z pewnością nie były mniej ważne od swoich mężów, prezydentów.

Po więcej moich recenzji zapraszam na Instagram: https://www.instagram.com/niefikcyjna/

II Rzeczpospolita miała trzy pierwsze damy – Marię Wojciechowską, Michalinę Mościcką i Marię Mościcką. Każda z nich była zupełnie inna, każda inaczej radziła sobie na stanowisku pierwszej damy, ale życie wszystkich było przeciekawe – w końcu były tymi pierwszymi, dosłownie i w przenośni, bo przecież oprócz tego, że były małżonkami prezydentów, to były też pierwszymi w...