Wilk i siedem małych kózek

"Stoliczku, nakryj się!" to baśń braci Grimm, opowieść o magicznym stoliczku, który na życzenie serwuje pyszne potrawy, złotym osiołku i worku, z którego wyskakują kije. To zabawna i pouczająca historia, która uczy ważnych wartości i bawi do łez. Książka jest idealna do czytania w rodzinnym gronie.

"Roszpunka" braci Grimm to klasyczna baśń, która od pokoleń fascynuje dzieci i dorosłych. To opowieść o dziewczynie o niezwykle długich włosach, uwięzionej w wieży przez złą czarownicę. "Roszpunka" to klasyczna baśń, która zachwyca swoją prostotą i głębią. To opowieść o sile miłości, która potrafi pokonać nawet największe przeciwności losu. Mimo pewnych mrocznych elementów, baśń pozostawia w sercu czytelnika nadzieję i wiarę w dobro.

„Czerwony Kapturek” to jedna z tych historii, które zna się zanim przeczyta się je naprawdę – obecna w dzieciństwie jako opowieść szeptana przed snem, bajka z kasety, rysunek w przedszkolu, potem odczytywana na nowo w dorosłości, gdy wraca się do niej z własnym dzieckiem. I choć mogłoby się wydawać, że ta opowieść niczym już nie zaskoczy, to właśnie ta wersja – opatrzona ilustracjami Franceski Rossi – uderza ze zdwojoną siłą, bo pod dobrze znaną narracją czai się coś znacznie głębszego. Zaczyna się niewinnie, jak zawsze – dziewczynka z czerwonym kapturem na głowie wyrusza z koszykiem przez las do chorej babci, mama ostrzega, by nie zbaczać ze ścieżki, dziecko kiwa głową, las się zaczyna. I wtedy pojawia się on – wilk. Ten wilk nie przypomina jednak śmiesznych karykatur z telewizyjnych kreskówek, nie mruga figlarnie do widza. Jest prawdziwy, niepokojący, niebezpieczny. Jego oczy patrzą inaczej, jego uśmiech nie jest ciepły, tylko cyniczny. I choć historia biegnie znanym torem, dziecko, które patrzy na te ilustracje, wie – coś tu nie gra, coś tu się wydarzy, coś, przed czym nikt nie ostrzegł. Siła tej opowieści tkwi właśnie w tym balansie pomiędzy znanym schematem a emocjonalnym ładunkiem ukrytym pod powierzchnią, bo gdy wilk przebiera się za babcię, zaczyna się prawdziwy teatr. To nie jest już tylko bajka o nieposłuszeństwie i konsekwencjach – to opowieść o zaufaniu, o złudzeniu bezpieczeństwa, o tym, jak zło potrafi się przebrać, uśmiechać i zapraszać do rozmowy. Dziecko zadaje pytania, dziwi się, protestuje – jak to możliwe, że nikt nie zauważył? Czemu Kapturek dał się oszukać? Czemu nikt nie przyszedł wcześniej? I w tym wszystkim, w tych pytaniach i emocjach, zaczyna się prawdziwa wartość tej książki, bo nie jest to opowieść zakończona banalnym morałem o posłuszeństwie, tylko wielowarstwowa lekcja empatii, czujności, odwagi i refleksji. Ilustracje nie łagodzą przekazu – wręcz przeciwnie, wzmacniają go, dodają dramaturgii i zostają w pamięci. Czerwień Kapturka wybija się na tle ciemnego lasu, jak ostrzeżenie, jak krzyk, jak ślad, który nie znika. Postacie nie są jednowymiarowe – każda mina, każdy gest opowiada osobną historię, a sam tekst, choć prosty, nie infantylizuje. Jest rytmiczny, nieprzegadany, pozwala działać wyobraźni, nie zakładając z góry, że dziecko nie zrozumie. Właśnie to podejście – powaga wobec małego czytelnika – sprawia, że książka ta działa. Uczy nie poprzez dydaktyzm, ale przez przeżycie. Moje dziecko, mimo strachu, nie uciekło, nie zamknęło książki – przeciwnie, wracało do niej, opowiadało ją po swojemu, analizowało, wchodziło w dialog. Dla mnie jako dorosłej osoby ta wersja była też zaskakująco poruszająca, bo choć zakończenie wydaje się znane – przychodzi myśliwy, wszystko wraca na miejsce – to jednak pozostaje coś więcej. Ślad. Cień. Wilk nie znika całkowicie. On zostaje. W pytaniach, w oczach postaci, w naszej pamięci. Czerwony Kapturek już nigdy nie będzie tą samą dziewczynką, bo teraz wie. Że świat potrafi być piękny, ale i groźny. Że nie każdy, kto mówi przyjaźnie, ma dobre intencje. I że czasem nie da się wrócić do domu tak samo, jak się z niego wyszło. To wszystko sprawia, że ta książka – mimo że ubrana w klasyczne szaty baśni – staje się czymś więcej niż bajką do poduszki. Jest opowieścią o dojrzewaniu, o świadomości, o granicach, o czujności. Dla dziecka – przeżyciem. Dla dorosłego – przypomnieniem. A dla obojga – początkiem ważnej rozmowy.

Kot w butach jest znaną bajeczką . Są różne warianty tej baśni. Wydawnictwa prześcigają się ,jeżeli chodzi o autorów i ilustratorów. Skupmy się na wydaniu z czasów PRL-u, z roku 1980 , NRD . Większy format, twarda oprawa. Bajka znana jak świat. Chodzi jednak w tym wydaniu o coś innego, a konkretnie o ilustracje. Przypominają te z serii ,,Małych atlasów ’’ Ewy i Pawła Pawlaków. Prześliczne kolaże ze sznurków, wełny angorskiej, z materiałów najwyższej jakości, koralików, sztucznego futerka, koronek, włóczek itd. Nie sposób wymienić. Postacie jak żywe, włożono wiele pracy i serca w te ilustracje. Uważam, że jeżeli Ty i Twoje dziecko kochacie tego typu ujęcia obrazkowe, to serdecznie polecam i zapraszam do obejrzenia przynajmniej tej książeczki. Prawdziwe cudo. Majstersztyk!

Jak chyba wszystkie baśnie Andersena i ta łapie czytelnika za serce. Miałam ochotę krzyknąć, zrobić cokolwiek by przerwać nieszczęścia, które spotykały naszego dzielnego ołowianego żołnierza. A tak naprawdę nie jest to oczywiście baśń o ołowianej zabawce i papierowej panience, ale o ludziach. Ci dobrzy i dzielni często są pogardzani... możemy tylko mieć nadzieję, że pozostanie po nich chociaż wspomnienie, chociaż baśń. 7/10

"Kopciuszek" autorstwa Charlesa Perraulta to jedna z najbardziej znanych wersji tej baśni na świecie. Francuski pisarz stworzył opowieść, która od wieków fascynuje czytelników w każdym wieku. Perrault nadał bajce wyjątkowy francuski szyk. Opisy strojów, balów i pałaców są pełne elegancji i wyrafinowania. Wróżka, która pomaga Kopciuszkowi, dodaje bajce elementu magii. Przemiana z dziewczyny w księżniczkę jest niezwykle efektowna i podkreśla motyw przemiany. Perrault wplata w swoją opowieść morał o tym, że dobro zawsze zwycięża, a cierpliwość i wytrwałość są nagradzane. Choć bajka jest skierowana przede wszystkim do dzieci, zawiera też subtelne przesłania społeczne. Kopciuszek symbolizuje osoby pokrzywdzone przez los, które mimo wszystko odnajdują szczęście. Tematy poruszane w bajce, takie jak miłość, zazdrość, dobro i zło, są uniwersalne i odnajdujemy je w każdej kulturze. Klasyczny happy end, w którym dobro zwycięża, sprawia, że bajka jest pełna nadziei i optymizmu. Perrault używa pięknego i poetyckiego języka, który sprawia, że czytanie tej bajki jest prawdziwą przyjemnością.

"Śpiąca Królewna" Charlesa Perraulta to klasyczna baśń, która od wieków zachwyca dzieci i dorosłych na całym świecie. Opowieść koncentruje się na losach królewny, która w wyniku klątwy rzuconej przez złą wróżkę zapada w stuletni sen. Dopiero pocałunek księcia przywraca ją do życia, a miłość triumfuje nad złem. Baśń jest pełna magicznych elementów, tajemniczości i morałów, które uczą o sile dobra i miłości. „Śpiąca Królewna” to dzieło literatury dziecięcej, które zachwyca pięknym językiem, bogatą wyobraźnią i uniwersalnym przesłaniem. Baśń ta jest wspaniałym przykładem tego, że dobro zawsze zwycięża.

To pierwszy raz, kiedy czytałam tę bajkę. Miałam nadzieję poznać Królową Śniegu, która pojawia się w popkulturze, a tymczasem była prawie nieobecna, co trochę mnie rozczarowało. Miała tylko swoje triumfalne wejście, po czym praktycznie zniknęła. Mimo że opowiadanie jest krótkie, zaledwie kilkadziesiąt stron, fabuła jest pełna przygód, z mini-historiami splecionymi ze sobą, które, przyznam, nie wciągnęły mnie ze względu na swoją prostotę. Krótko mówiąc, nie jestem właściwym odbiorcą. To, co szczególnie doceniłam, to nieposkromniona wyobraźnia autora i sposób, w jaki tak delikatnie wplótł motywy religijne. Poruszane tematy bowiem krążą wokół duchowego wznoszenia się, wykraczania poza własne ego ku miłości bliźniego. Jeśli chodzi o ilustracje, miałam te autorstwa Edmunda Dulaca, które przyciągają wzrok swoim eleganckim i misternym pięknem. Jednak nie wydawały mi się naprawdę baśniowe i trochę nie pasowały do fabuły. W każdym razie, ostatecznie pozostawiła we mnie ciepło w sercu, a nie tylko estetyczno-wyobrażeniowe doznania.

Po pierwsze jest to jedna z ładniejszych baśni. Po drugie i najważniejsze kupię każdą książkę gdzie widzę ilustracje wykonane przez Joannę Concejo. To jest mistrzostwo!!! Piękna treść, super autor bo Hans Christian Andersen tworzył je tak, że każdy chciał przeczytać. Nie muszę chyba mówić o czym jest ta baśń ? 12 braci, których zła macocha przemieniła w łabędzie i ich dzielna siostra ... polecam dla dzieci

Kruchość szczęścia Była sobie kiedyś bardzo stara, pięknie zdobiona szafa. A na niej stali blisko siebie porcelanowa pasterka i porcelanowy kominiarczyk. Bardzo się w sobie kochali. Jednak bronił im być szczęśliwymi brzydki, drewniany stworek, który chciał wziąć pastereczkę za żonę. Nikczemnika popierał wielki Chińczyk, twierdząc że pasterka jest jego wnuczką. Porcelanowa para postanawia uciec. Co z tego wyniknie? Czy znajdą szczęście poza domem? Duński baśniopisarz posiadał niezwykły dar, nie tylko czarowania słowem, ale przede wszystkim ożywiania przedmiotów martwych. Za ich pomocą, prostymi słowami, tłumaczył prawdy ponadczasowe. Baśń mówi o kruchości szczęścia, symbolizowanego przez figurki. W dużej mierze jest ono zależne od bliskich. Przypomina też o tym że próba ucieczki w świat przed negatywnie usposobionymi ludźmi i cierpieniem, kończy się powrotem do tych nieżyczliwych osób ale żyjących gdzie indziej. Tej ciekawej, świetnie skonstruowanej, krótkiej baśni stawiam 9/10.

Bajka opowiada o Lutku, który pracuje u szewca w Warszawie. Pewnego dnia dostaje propozycję od złotej kaczki, która po wyjściu z wody zamienia się w księżniczkę. Dostaje worek złotych talarów, który w ciagu dnia musi wydać tylko na swoje potrzeby. Niestety spotyka biedaka i wręcza mu pieniądze zapominając o przestrodze. Lutek nie dostaje już pieniędzy, czar pryska. W spadku po szewcu dostaje jego zakład, ma żonę, dzieci, wnuki. Nigdy nie stał się bogatym człowiekiem, ale za to pozostał szczęśliwy. Pięknie ilustrowana książka z duża czcionką do czytania już dla najmłodszych.

Najpiękniejsze wiersze i historyjki dla dzieci, na których się człowiek wychował i bez których ciężko by było być takim samym jak teraz... Wiele z tych bajek mimo upływu wielu, wielu lat pozostają w pamięci... Bo trudno zapomnieć takiego tekstu: "Pan Kotek był chory i leżał w łóżeczku"... Wiersz ten osładzał czas spędzany w domu i w łóżku w czasie choroby... Jak dla mnie klasyka i arcydzieło... Polecam...

Miłość nie wygrywa. Książę nie jest świadomy, że to syrenka go uratowała, jest przekonany, że życie zawdzięcza ksiezniczce, uczącej się w klasztorze, a syrenka umiera. Żeby jednak nie było aż tak smutno, nie odchodzi na zawsze jak to bywa w przypadku innych syren, nie posiadających nieśmiertelnej duszy. Zamiast tego zostaje magiczną pianą morską, spełniającą dobre uczynki. Wydaję mi się, że ta bajka nie spełniła by dzisiejszych kryteriów, wszak syrenka nie dostaje tego, czego pragnie.

Krótka historyjka, którą pewnie pamiętacie ze szkoły. Rybak złowił zlotą rybkę, ale wypuścił ją z powrotem do morza, niczego nie żądając w zamian. Jednak jego zachłanna żona bardzo się zezłościła na męża. Wysłała go nad morze i zażądała przynajmniej nowego koryta. Potem zapragnęła domu. Wiele jej życzeń spełniła zlota rybka. Ale zachłanność nie popłaca. Baba została ukarana. Piękna jest ta historia. Napisana świetnym literackim językiem, wierszowana. Pięknie brzmi czytana na głos. Zastanawia mnie nieporadność staruszka. Jak wytrzymał z taką babą trzydzieści lat? Ta bajeczka pokazuje dużo prawdy o ludziach i ich charakterach. W opowieści na uwagę zasługuje też rola przyrody. Na początku morze jest spokojne, a pogoda piękna. W miarę rozwoju fabuły natura się zmienia, tak jakby przeżywała emocje razem z rybką, babą i staruszkiem. Polecam. Na przykład do głośnego czytania dzieciom na dobranoc. Spodoba im się ta historia.

Jest to zbiór wierszy jednego z najwybitniejszych polskich poetów, Juliana Tuwima, dedykowany najmłodszym czytelnikom, zawierający takie utwory jak tytułowy "Słoń Trąbalski", "Lokomotywa", czy "Abecadło". To absolutna klasyka polskiej poezji dziecięcej, która powinna znaleźć się w każdej bibliotece, bo jej rytm i dowcip są niezapomniane.

Janina Porazińska ma bardzo sympatyczny styl. W opowiadaniu, chociaż opisuje jawną niesprawiedliwość, czyni to w sposób ujmujący, przyjazny dla dzieci. Oczywiście zło musi zostać ukarane, a krzywda wynagrodzona. Jak to bywa z bajkami dla dzieci, jest tu wiele uproszczeń i stereotypów. Pokrzywdzeni są dobrzy i piękni, a krzywdziciele brzydcy (choć nie zawsze). Tylko dlaczego zawsze macochy są wredne, a pasierbice piękne i biedne?

Kwiat Paproci Józefa Ignacego Kraszewskiego jest propozycją baśnią dla młodego czytelnika wydaną w serii ze skrzatem, gdzie baśnie, legendy lub podania zostały wydane. Miałem nadzieje na przyjemną i lekką podaną opowieść, która mnie wciągnie i pozwoli dobrze bawić się podczas czytania. Dlatego po książkę sięgnąłem. Książka Kwiat paproci oparta na podaniu o niezwykłym kwiecie jaki można zdobyć tylko raz do roku spełniającym wszelkie życzenia i bohaterze próbującym go odnaleźć. Autor bardzo dobrze opowiada i wciąga w baśniową opowieść od samego początku. Przedstawia nam nie tylko historie, lecz także dodaje morał jaki pojawia się po przeczytaniu. Dotyczący decyzji i wyborów bohatera nie zdolnego do pozbycia się w czarodziejski sposób otrzymanych bogactw. Płacący nie małą cenę za swoje marzenia dotyczące zerwania kwiatu oraz za życie w luksusie, które staje się jego więzieniem pod każdym względem. Nie mogąc podzielić się z bliskimi bogactwem i przeżywający wszystko staje przed dylematami jakie go trapią. Ciekawie opowiedziana baśń z przypowieścią i ostrzeżeniem przed wyborami jakie mogą przynieść przykre konsekwencje dla każdego nie mogącego podzielić się tym wszystkim co posiada z innymi. Bardzo dobrze wypada prowadzenie historii i niesamowite przygody bohatera jaki staje przed decyzjami mogącymi zaważyć na jego losie. Autor w przystępny sposób, lekko i przyjemnie prowadzi swoją opowieść o kwiecie paproci. Dodatkowo dodane ilustracje przyczyniają się dodają jej uroku i baśniowego klimatu jaki jest obecny przez cały czas. Chociaż skierowana do młodszego czytelnika, to nawet starszy może bawić się przy niej świetnie. Nie z nachalnym morałem podana co mnie ucieszyło i zarazem spodobało mi się. Bohaterowie dobrze zarysowani i mogą podobać się. Głowna postać obarczona wyborami jakie niesie zerwanie kwiatu musi wybierać lub ponieść konsekwencje swoich decyzji. Sięgając po Kwiat paproci byłem zorientowany o czym będzie, lecz autor świetnie sobie poradził i mnie wciągnął w pełną magii swoją opowieść. Napisana bardzo dobrze cudna baśń z niezwykłym czarodziejskim klimatem od początku. Pomimo swojego już wieku nadal może podobać się i nie staje się ramotką jaką dostajemy w tym przypadku. Świetnie przedstawione wydarzenia lecące szybko i akcja nie zwalniającą wraz z baśniowym klimacie wypada ciekawie, wciągająco i świetnie czyta się. Kolejna książka z tej serii za mną i nie zawiodłem się, a za sprawą baśni jaką dostałem mam chętkę na przeczytanie coś jeszcze Józefa Ignacego Kraszewskiego w przyszłości jeśli nadarzy się taka okazja.

Nie spodziewałem się, że tak krótkie opowiadanie może być tak intensywne. Tekst skierowany jest raczej do młodszych czytelników, w końcu to klasyczna baśń, ale ja uważam, że każdy ma w sobie wewnętrzne dziecko, i czasem warto je w sobie uruchomić. Ta historia, choć opowiedziana prostym językiem, nosi w sobie sporo wartości, symboliki a nawet dramatyzmu. Sama relacja Pięknej i Bestii jest oparta na znanym motywie: nie oceniaj po wyglądzie, dobroć i serce są ważniejsze niż powierzchowność. Ale w tym wydaniu całość ma bardziej surowy, baśniowy ton, nie próbuje być „ładna” na siłę, tylko zostawia trochę mroku i grozy - mówię tutaj o zakończeniu. Rozbawiło mnie, ale zaskoczyło jednocześnie, bo jest dosyć "brutalne".