Gdy runą mury milczenia

Zależność małego dziecka od rodziców, jego zaufanie do nich, jego potrzeba otrzymywania i dawania miłości nie mają granic. Zdradę tej tęsknoty, wykorzystywanie zależności i zaufania dziecka - czyli to, co powszechnie nazywa się wychowaniem - Alice Milier potępia jako działanie przestępcze, powodowane ignorancją i niechęcią do zmiany.
Jakie tragiczne następstwa może mieć taka obłuda, pokazuje autorka światowego bestselleru "Dramat udanego dziecka" na przykładzie tyrana Nicolae Ceauęescu, który swoje wyparte doświadczenia z dzieciństwa, swój tragiczny los zgotował też milionom ludzi, przedstawiając swoją działalność jako zbawienną dla Rumunii. Nadzieją dla dorosłych, którzy cierpią z powodu wypartych urazów dzieciństwa lub są sprawcami cierpienia innych ludzi, jest dostrzeżenie przez nich samych i przez społeczeństwo sygnałów informujących o ich tragedii - dopiero wtedy mury milczenia ukrywające cierpienia dziecka zostaną na zawsze zburzone.

Zależność małego dziecka od rodziców, jego zaufanie do nich, jego potrzeba otrzymywania i dawania miłości nie mają granic. Zdradę tej tęsknoty, wykorzystywanie zależności i zaufania dziecka - czyli to, co powszechnie nazywa się wychowaniem - Alice Milier potępia jako działanie przestępcze, powodowane ignorancją i niechęcią do zmiany.
Jakie tragiczne następstwa może mieć...

Kolejna pozycja Alice Miller, w której autorka krąży wokół swego głównego tematu - krytyki wychowania dzieci opartego na dyscyplinie i posłuszeństwie, ignorującym odczucia i potrzeby samego dziecka.

Dziecko, które nie otrzyma przestrzeni do wyrażania siebie (w tym swych emocji i potrzeb),zamyka się w sobie, tłumi narastającą agresję, a potem w dorosłości odreagowuje ją na innych, w szczególności na własnych dzieciach (idealizując już własne dzieciństwo). W ten sposób błedne koło krzywdy się zamyka.

Ciekawa była uwaga autorki, że chroniczny wieloletni kaszel Nietzschego mógł wynikać z tłumienia przez niego wyrażania siebie, co zostało mu wdrukowane już w dzieciństwie.

A. Miller odrzuca jednak "terapie oparte na przebaczeniu". Wydaje mi się, że w jej rozumieniu przebaczenie zawsze zakłada stłumienie złości (i stąd nie zgadza się ona na proces przebaczenia). W moim przekonaniu przebaczenie prawdziwe zawsze musi zacząć się od przeżycia złości. Samo przebaczenie następuje później, jak efekt długiego procesu.

Kolejna pozycja Alice Miller, w której autorka krąży wokół swego głównego tematu - krytyki wychowania dzieci opartego na dyscyplinie i posłuszeństwie, ignorującym odczucia i potrzeby samego dziecka.

Dziecko, które nie otrzyma przestrzeni do wyrażania siebie (w tym swych emocji i potrzeb),zamyka się w sobie, tłumi narastającą agresję, a potem w dorosłości odreagowuje ją...

Autorka przedstawia trafne, moim zdaniem, spostrzeżenia co do istotnej roli dzieciństwa w życiu człowieka oraz sposobu wychowania przez rodziców i innych bliskich mu osób. Porusza kwestię tzw. „czarnej pedagogiki”, problem maltretowania dzieci przez dorosłych. Pisze też o wypieraniu tego wszechobecnego problemu i niechęci wielu środowisk, w tym dziennikarskich i naukowych, do zajmowania się nim. Przyczyną, jak twierdzi autorka, jest niechęć do zmierzenia się z własną przeszłością i stłumionym dziecięcym bólem. Książka napisana jest trochę chaotycznie, składam to jednak na bark wieku autorki, która w momencie wydania książki miała 80 lat.

Autorka przedstawia trafne, moim zdaniem, spostrzeżenia co do istotnej roli dzieciństwa w życiu człowieka oraz sposobu wychowania przez rodziców i innych bliskich mu osób. Porusza kwestię tzw. „czarnej pedagogiki”, problem maltretowania dzieci przez dorosłych. Pisze też o wypieraniu tego wszechobecnego problemu i niechęci wielu środowisk, w tym dziennikarskich i naukowych,...

Myślę, że to kolejna dobra książka Aliice Miller, która dobitnie pokazuje w jaki sposób jest niszczone życie dzieci, a w konsekwencji dorosłych ludzi. Dramat większości dzieci jest ogromny co rzutuje później na następne pokolenia, i tak w kółko, jakby nigdy się nie kończąc, albo prawie nigdy się nie kończy.
To bardzo dobra książka by zrozumieć w jakim okrutnym Świecie żyjemy, ale także ta pozycja pokazuje nam też, co jest przyczyną naszych niepowodzeń i problemów życiowych. Gdzie w tym wszystkim szukać rozwiązania.
Autorka w dużej mierze tę pozycję poświęca A.Hitlerowi, gdzie jego osoba jest mocnym przykładem na to, jak dziecko bite, maltretowane i poniżane w dzieciństwie może stać się największym zbrodniarzem na Świecie. Miller przytacza jeszcze postać dyktatora z Rumunii, który również mając ogromnie trudne dzieciństwo "mści się" w dobrej wierze na swoich rodakach. Do samej śmierci myśląc, że robi dobrze.
Dobra książka dla osób poszukujących siebie i zrozumienia swojego dotychczasowego życia.

Myślę, że to kolejna dobra książka Aliice Miller, która dobitnie pokazuje w jaki sposób jest niszczone życie dzieci, a w konsekwencji dorosłych ludzi. Dramat większości dzieci jest ogromny co rzutuje później na następne pokolenia, i tak w kółko, jakby nigdy się nie kończąc, albo prawie nigdy się nie kończy.
To bardzo dobra książka by zrozumieć w jakim okrutnym Świecie...

Wałkowanie tego samego tematu, podając czasem te same przykłady. Jednak kilka opisów było ciekawych. Tak samo jak główny przekaz, aby traktować dziecko podmiotowo

Wałkowanie tego samego tematu, podając czasem te same przykłady. Jednak kilka opisów było ciekawych. Tak samo jak główny przekaz, aby traktować dziecko podmiotowo

Alice Miller poznałam najpierw przez książkę "Dramat udanego dziecka", która zrobiła na mnie wrażenie bardzo dobrej. Drugie spotkanie mnie zawiodło... Jeszcze na początku jakoś się zaczyna, ale im dalej w las tym gorzej. Główna myśl, którą chce przekazać autorka jest ważna, a mianowicie, każdemu dziecku należy się szacunek i choć jeszcze nie dorosłe ma już swą godność, o czym dorośli przez różne, często nieświadome mechanizmy i sposoby postępowania zapominają. Tylko jest to w książce w kółko powtarzane na nawet nie koniecznie nowe sposoby, jednocześnie wyolbrzymiane i generalizowane, a przez to w konsekwencji spłycone i przesadzone. Do tego parę wątków, jak królik z kapelusza. Ważna treść, podana w nienajlepszej formie.

Alice Miller poznałam najpierw przez książkę "Dramat udanego dziecka", która zrobiła na mnie wrażenie bardzo dobrej. Drugie spotkanie mnie zawiodło... Jeszcze na początku jakoś się zaczyna, ale im dalej w las tym gorzej. Główna myśl, którą chce przekazać autorka jest ważna, a mianowicie, każdemu dziecku należy się szacunek i choć jeszcze nie dorosłe ma już swą godność, o...

Lektura na pewno otworzyła mi oczy na parę spraw, nawet jeżeli chodzi o kwestię "czarnej pedagogiki" w Biblii, mogę znaleźć sens i logikę z racji tego, że sama wcześniej uważałam to za bardzo skomplikowane doświadczenie do którego trzeba zdobyć się na całościowe wyparcie i wyzbycie się siebie lub za bardzo zawiłą filozofię o chwiejnych fundamentach. Koncepcja poznania siebie i nie wypierania swojej przeszłości brzmi interesująco ale to, na co zawsze zwracam uwagę czytając jej książki jest to, że nigdy nie mówi w jaki sposób można spróbować to osiągnąć.

Lektura na pewno otworzyła mi oczy na parę spraw, nawet jeżeli chodzi o kwestię "czarnej pedagogiki" w Biblii, mogę znaleźć sens i logikę z racji tego, że sama wcześniej uważałam to za bardzo skomplikowane doświadczenie do którego trzeba zdobyć się na całościowe wyparcie i wyzbycie się siebie lub za bardzo zawiłą filozofię o chwiejnych fundamentach. Koncepcja poznania...

Autorka pokazuje globalny wpływ przemocy stosowanej na dzieciach. Postuluje ważne zmiany, stara się uzmysłowić "czemu są winne niewinne klapsy", jaki to ma wpływ na życie dorosłego, a także na społeczeństwo w jakim żyje. W książce przedstawione zostały mechanizmy stojące za wyrządzaniem krzywdy dziecku oraz ich zatrważajace skutki. Pozycja godna uwagi, mimo, że sposobów radzenia sobie z osobistym doznaniem przemocy tutaj nie znajdziemy - poznamy sposób zapobiegania rozprzestrzenianiu się fali krzywdy, agresji i bólu. Uważam, że każdy rodzic powinien się zapoznać z treścią.
Książka napisana jest nieco chaotycznie, występuje w niej wiele powtórzeń, jednak jest na tyle zwięzła, że można przeczytać ją w jeden wieczór.

Autorka pokazuje globalny wpływ przemocy stosowanej na dzieciach. Postuluje ważne zmiany, stara się uzmysłowić "czemu są winne niewinne klapsy", jaki to ma wpływ na życie dorosłego, a także na społeczeństwo w jakim żyje. W książce przedstawione zostały mechanizmy stojące za wyrządzaniem krzywdy dziecku oraz ich zatrważajace skutki. Pozycja godna uwagi, mimo, że sposobów...

O autorce: W 1953 w Bazylei uzyskała doktorat z filozofii, psychologii i socjologii, następnie kształciła się w zakresie psychoanalizy przez ponad dwadzieścia lat prowadziła własną praktykę terapeutyczną.
Zapewne wydaje Wam się, że autorka jest osobą niezwykle oczytaną, mądrą i doświadczoną. Otóż nic bardziej mylnego.

Temat ważny, bo rzeczywiście wyparte urazy mogą negatywnie oddziaływać na osobę pokrzywdzoną, a przez nią na jej otoczenie, ale poza tym nic dobrego nie mogę powiedzieć dobrego o tej książce.

Autorka wykazuje się brakiem profesjonalizmu. Przeczy samej sobie. W kółko powtarza to samo - całą książkę można streścić w pięciu zdaniach. Usiłuje wszystkich przekonać do swoich racji, pewna swej nieomylności. Uznaje swoje teorie za jedyną bezwzględną prawdę. Przesadza, wyolbrzymia, koloryzuje, przeinacza i nagina fakty. Generalizuje i upraszcza.
Książka o maltretowaniu, ale nigdzie ani słowa o tym, co autorka rozumie pod tym pojęciem.
Powołuje się na badania, których autorów i ich daty przeprowadzenia nie podaje.

Chaos i bełkot słowny - w tekście roi się (m. in.) od błędów logicznych. Albo pani Alice nie potrafi poprawnie formułować zdań, albo tłumacz nie potrafi posługiwać się językiem polskim. Przykład: „W literaturze i sztuce także można znaleźć świadectwa istnienia tej dziecięcej bezradności opisanej przez dorosłych (…)” (str. 84) lub „halucynacje w snach”.

Uważa się za wielką pionierkę, która odkryła Amerykę, co wynika z faktu, że kompletnie nie jest obeznana we współczesnej (książka została pierwszy raz wydana w Niemczech w 2003 roku) psychoterapii – przykładowo:
1) Twierdzi, że wszyscy psychoterapeuci omijają temat dzieciństwa szerokim łukiem i zajmują się wyłącznie tym , co jest teraz. Otóż większość nurtów współczesnej psychoterapii jak najbardziej zajmuje się sięganiem do dzieciństwa.
2) Twierdzi, że terapeuci uciekają w stosowanie psychoanalizy wobec pacjentów i nie zajmują się ich dzieciństwem, żeby ich własne wyparcia nie zostały ujawnione. Otóż certyfikowani terapeuci muszą przejść własną psychoterapię, żeby uporządkować swoje życie wewnętrzne, przez co muszą zmierzyć ze swoimi skrzywieniami (w tym ujawnić własne wyparcia i inne mechanizmy obronne),żeby nie przenosić ich na pacjentów.
3) Twierdzi, że psychiatrzy wyłącznie przepisują leki i nie obchodzi ich kontekst zaburzeń/ choroby. Otóż obecnie psychiatrzy i lekarze jak najbardziej widzą związek większości objawów z przeżyciami pacjenta i często wysyłają pacjentów na psychoterapię (oczywiście nie wszyscy).

Wkłada w usta Nietschego głupie monologi. Nie sądzę, żeby sobie tego życzył. Uważam to za bezczelne nadużycie.

Niejednokrotnie broni Hitlera i jemu podobnych, zrzucając całą winę za ich przyszłe czyny na ich rodziców, np. „Gdyby Adolf Hitler zaznał choć incydentalnie przyjaznego, ciepłego traktowania ze strony swoich rodziców, nie stałby się największym przestępcą w historii” (str. 66) Zupełnie nie uwzględnia tego, że różnorakich zachowań (zarówno dobrych, jak i złych) można nauczyć się w dorosłości. Pomija też fakt (a może o tym nie słyszała),że LUDZIE, KTÓRZY OBWINIAJĄ INNYCH, NIE SĄ W STANIE WZIĄĆ ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA WŁASNE ŻYCIE. A tak w ogóle, to skąd zna dzieciństwo Hitlera w najmniejszych szczegółach?

„Mówią [że niby niektórzy terapeuci] o ambiwalencji dziecka w stosunku do rodziców i sugerują swoim pacjentom, że powinni zaakceptować i nauczyć się kochać dobre i złe strony swoich opiekunów, jak dwie strony tego samego człowieka, który kocha dziecko mimo wszystko. Mówią, że dziecko może „dojrzeć” i wybaczyć, jeżeli uda mu się zintegrować pozytywny i negatywny obiekt, jeżeli nauczy się „kochać także negatywne cechy rodziców”” (str. 90). Są tutaj elementy prawdy, ale większość jest przeinaczeniem. Nie kochamy i nie akceptujemy czyiś dobrych czy złych stron (wiadomo, że kochanie złych to absurd),ale człowieka, które ma swoje wady i zalety. Co to za miłość, kiedy kochamy człowieka za coś (za pozytywne cechy)? Zresztą sama sobie zadaje to pytanie w innym miejscu tej książki, w którym mowa o bezwarunkowej miłości do dziecka. Po powyższym cytacie temat się urywa – autorka nie przedstawia swojego punktu widzenia i nie dowodzi swojej racji, uznając najwidoczniej, że jest to oczywiste.

Tu fanatyczni ateiści zapewne przyznają rację: „Można coś zrobić, żeby zostać przez Boga zaakceptowanym i kochanym; chodzić do kościoła, rozdawać datki, modlić się, żyć wstrzemięźliwie. Ale myśl, że jest się zależnym od kapryśnego, niesprawiedliwego i nieobliczalnego Boga jest nie do zniesienia” (str. 85). Otóż wg nauki KK Bóg kocha wszystkich bezinteresownie, bez względu na zasługi. A osądzanie Boga jej miniaturowym ograniczonym móżdżkiem tylko dowodzi o jej głupocie.

„Czy nie wiedzą [protestujący przeciwko aborcji], że pełne sto procent [przepytała wszystkich ludzi na świecie?] maltretowanych dzieci było dziećmi niechcianymi? [Nawet jeżeli tak wywnioskowała ze swojej praktyki psychoterapeutycznej, to to, że maltretowane dzieci czują się niechciane, nie oznacza, że faktycznie tak jest. Poza tym ktoś mógł chcieć mieć dziecko, a jednak po pewnym czasie od jego narodzenia zmienił zdanie, bo np. okazało się, że jest niegrzeczne i przysparza problemów.] Czy nie wiedzą, że rodzice maltretując swoje dzieci, mszczą się na nich, bo nigdy tych dzieci mieć nie chcieli? [Niemal zawsze dziecko z „wpadki”, początkowo niechciane, zostaje mimo wszystko pokochane, bo jest to naturalne, a zemsta na dziecku za własny błąd – za to, że ktoś się pieprzył, w dodatku bez zabezpieczeń – nie należy do normalności, jak jej się wydaje.] Czy władze mając dostęp do takich informacji [nie sądzę, żeby mieli dostęp do jej wymysłów] , nie powinny zrobić wszystkiego, co w ich mocy, żeby na świat przychodziły tylko te dzieci, które są oczekiwane, upragnione i kochane? W ten sposób można by nie dopuścić do powstania i trwania zła na świecie” [No proszę, wszechwiedzący bóg-wybawiciel się znalazł, nic tylko stosować się do jej przykazań, a będziemy mieć istny raj na ziemi. Otóż wszelkie nauki społeczne dowodzą, że zło na świecie ma różne przyczyny i w najmniejszym stopniu jest to zakaz aborcji] (str. 102-103). Btw., raz mówi, że w pełni popiera aborcję, a raz, że życie musi byś chronione „zawsze i wszędzie”.

„Nie jest niczym dziwnym, że właśnie ofiary i orędownicy przemocy i bezwzględności w wychowaniu stale głoszą swoją wielką miłość do nienarodzonego dziecka, to znaczy zarodka życia.” Ciężko nawet powiedzieć, że owszem, jest to dziwne, bo jest to po prostu bzdurą.

„Narzucanie roli matki kobiecie, która matką być nie chce, jest przestępstwem wobec ludzkiej wspólnoty.” O, gender. Zapomniała dodać, że narzucanie kobiecie roli kobiety też jest przestępstwem. Narzucanie człowiekowi roli człowieka chyba też. Jak już jakaś głupia suka nie chce wychowywać dziecka, to niech da je do adopcji.

Twierdzi, że przebaczenie osobom, które nas skrzywdziły, jest szkodliwe. Nie zna definicji słowa „przebaczyć”. Otóż przebaczyć nie oznacza zapomnieć czy też stłumić uczucia (np. nienawiści),nie oznacza to też, że nie musimy być ostrożni w stosunku do osób, które nas skrzywdziły. A szkodliwe (co udowodniło mnóstwo naukowców i liczne praktyki psychoterapeutów) to jest właśnie nadmierne rozpamiętywanie, chowanie urazów, żywienie gniewu i nienawiści i karmienie poczucia krzywdy, co ona uważa za słuszne.

„W literaturze i sztuce także można znaleźć świadectwa istnienia tej dziecięcej bezradności opisanej przez dorosłych, chociaż autorzy nie byli świadomi, o czym tak naprawdę piszą. (…) Twórca posługuje się symbolami, aby jego własne wyparcie pozostało nienaruszone” (str. 84). Zdanie nielogiczne, ale można się domyślić, co poeta miał na myśli. Jest to kolejna generalizacja. Owszem, zdarza się, że nie są świadomi, ale w większości przypadków autorzy celowo posługują się symbolami – jest to zamysł twórczy.

Demonizuje posłuszeństwo i kary. Wiarę w to, że „(…) dzięki surowemu wychowaniu i posłuszeństwu można ukształtować odpowiedzialnego i wrażliwego człowieka” porównuje do przekonania panującego w niektórych kulturach o słuszności kastracji dziewczynek (str. 52). Ja natomiast w pełni popieram Mary Pipher, która w „Ocalić Ofelię” opisuje następujące wyniki badań (badań, nie wymysłów, jak w przypadku pani Miller): „Rodzice o niskim stopniu kontroli i znacznej akceptacji (pobłażliwi) mają dzieci bardzo impulsywne, niezbyt odpowiedzialne i w dużej mierze zależne od nich. Wytworem rodziców o wysokim stopniu kontroli i wysokim stopniu akceptacji (surowi, ale kochający) są nastolatki niezależne, odpowiedzialne i pewne siebie. Według tych badań w idealnej rodzinie dzieci odbierają od rodziców przekaz: „Kochamy cię, ale musisz robić to, co mówimy”.” Mary Pipher przedstawia w swojej książce liczne stadia przypadków, gdzie rozpieszczane dzieci niejednokrotnie wpadają w poważne tarapaty (np. uzależnienia, zaburzenia emocjonalne, w tym depresja, czy aspołeczne, destrukcyjne i autodestrukcyjne zachowania, w tym próby samobójcze). Alice Miller natomiast udowadnia swoje racje na przykładzie twórców totalitarnych reżimów (głównie Hitlera),którzy nie byli jej pacjentami i o których życiu wewnętrznym ma blade pojęcie.

Maltretowanie i zabijanie dzieci uważa za europejską tradycję (str. 53),dodając: „Od tysięcy lat maszerujemy na wojnę, bo ZABIJANIE LUDZI TO TEŻ TRADYCJA.” (str. 54) Rozumiem, że chciała udowodnić, że tradycje bywają absurdalne, ale chyba znowu trochę za bardzo się rozkręciła. Zabijanie ludzi na wojnie jest tylko efektem ubocznym, a nie celem wojny (którym jest obrona własnych granic lub poszerzenie terytorium).

„Dziecko, podobnie jak wyraził to Jeremiasz 2600 lat temu, kocha i jest przywiązane nawet do najbardziej okrutnych i brutalnych rodziców [to akurat prawda], ponieważ czeka i spodziewa się cudu, wybawienia [brak wyjaśnień, co autorka miała na myśli, w każdym razie dziecko przywiązuje się głównie dlatego, że jest uzależnione od rodziców i nie jest to proces świadomy i dobrowolny, jak wydaje się autorce]. Za tę iluzję płaci niebezpieczną ślepotą, która później daje mu prawo równie okrutnie traktować swoje dzieci [daje prawo? Moim zdaniem nic nie daje takiego prawa]” (str. 90).

Podsumujcie sobie sami.

O autorce: W 1953 w Bazylei uzyskała doktorat z filozofii, psychologii i socjologii, następnie kształciła się w zakresie psychoanalizy przez ponad dwadzieścia lat prowadziła własną praktykę terapeutyczną.
Zapewne wydaje Wam się, że autorka jest osobą niezwykle oczytaną, mądrą i doświadczoną. Otóż nic bardziej mylnego.

Temat ważny, bo rzeczywiście wyparte urazy mogą...

Mocno naciągana teoria

Mocno naciągana teoria