Kurczaki Luzaki i bazyliszek

http://www.nieperfekcyjnie.pl/2015/05/stare-misie-nie-chodza-po-drzewach.html Niezwykle cenię literaturę dziecięcą za wartości, jakie przekazuje. Niekiedy bardzo trudno jest wytłumaczyć maluchom to, co jest istotne, ponieważ nie wiadomo nawet, jak należy to uczynić. Naprzeciw rodzicielskim oczekiwaniom wychodzą właśnie tak wspaniałe książeczki stanowiące nieocenioną pomoc w wychowywaniu dzieciaczków. Mały Miś zostaje niejako zmuszony do opuszczenia swojej mamy i spędzenie kilku dni u swoich dziadków, co zupełnie mu nie pasuje. Nie dość, że musi rozstać się z ukochaną mamusią, to na dodatek przez pewien czas ma przebywać z dziadkami. Jest przekonany, że tych kilka dni będzie ogromną męczarnią i monstrualną nudą, bo co można robić ze starymi niedźwiedziami? Okazuje się jednak, że dziadkowie są bardzo przydatnymi członkami rodziny, gdyż "najważniejszą rzeczą, która przychodzi z wiekiem, jest wiedza"*, jaką starsi przekazują młodszym. Ta niepozorna historia kryje w sobie mnóstwo mądrości, jakie warto przekazać maluchom, szczególnie tym nieprzepadającym za spędzaniem czasu nie tylko u dziadków, ale i cioć bądź wujków. Starsi również potrafią być niezastąpionymi towarzyszami w zabawie - wystarczy dać im tylko takową szansę. Owszem, może nie posiadają tak dużych pokładów energii, jakimi może pochwalić się ktoś młodszy od nich o kilkadziesiąt lat, ale w zamian za to mogą podzielić się swoim doświadczeniem, a także wiedzą nabytą w ciągu całego swojego życia. "Stare misie nie chodzą po drzewach", pomimo swojej niewielkiej objętości, wzbudziły we mnie falę pozytywnych uczuć, jednocześnie powodując nostalgię, ponieważ straszliwie smutno zrobiło mi się na samą myśl o tym, że moi dziadkowie nie żyją od wielu lat, a dwóch nie poznałam w ogóle. Być może dlatego bardzo irytują mnie ludzie narzekający na swoich dziadków, bo tak naprawdę nie zdają sobie sprawy z tego, jakimi są szczęściarzami. Pewnie kiedyś to docenią, ale podejrzewam, że może to nadejść już zbyt późno... * cytat ze str. 30

"Był sobie pewnego razu wilczek, który wszystkiego się bał. [...] Dla WILKA to okropnie kłopotliwa sytuacja..." Pewien czas temu recenzowałam książkę "O wilku, który chciał zmienić kolor", którą kupiłam dla córki na stoisku Adamada na Nadmorskim plenerze czytelniczym w Gdyni. Lenka była zachwycona, prawie zaczytała "Wilka.." i zna go już chyba na pamięć ;) Dlatego z radością podjęłam współpracę z Wydawnictwem Adamada. W jej ramach otrzymałam między innymi kolejne pozycje z przygodami Wilka. Tym razem tytułowy bohater musi się zmierzyć ze swoimi lękami. No jak to możliwe, żeby groźny wilk bał się wszystkiego? Nawet własnego cienia! Przecież to nie przystoi leśnej bestii, by bała się wejść między drzewa i chowała się pod łóżkiem. Rodzice Wilka postanawiają posłać syna w świat, by dojrzał i przestał się bać. I choć przychodzi mu to z trudem, z pomocą napotkanych stworzeń pomału zyskuje pewność siebie. A by uratować jedno z nich dokonuje naprawdę niezwykłego aktu odwagi i stawia czoło myśliwemu! Podróż Wilka zaprowadziła go do niezwykłego Dalekiego Lasu, gdzie wśród innych wyjątkowych postaci odnalazł swoich przyjaciół. Bo nie każdy musi być groźny, silny i odważny. Najważniejsze to być sobą i mieć wsparcie w innych. "O wilku, który bał się własnego cienia" to świetna pozycja nie tylko dla dzieci borykających się z niedostatkami odwagi. To też piękna pozycja ucząca tolerancji i akceptacji. Wilk jest przesympatyczną postacią – nie irytuje, nie jest też cukierkowy. Za to jest bardzo pozytywny i nienachalnie moralizatorski. Ilustracje przyciągają wzrok, ale nie dominują. Całość jest zabawna i zgrabna. To książeczka, którą można czytać przed snem, w podróży czy w ramach relaksu. Idealna dla dzieci od 4 lat wzwyż.

#Wyzwanie LC 2024 na listopad: przeczytam książkę z pomarańczową okładką. W dzieciństwie wilk był ukazywany jako zła postać tu jest przedstawiony od dobrej strony. Świetnie wplecione postacie z bajek (świnki, królewna Śnieżka, Czerwony Kapturek, Baba Jaga).

napiszę to przy każdej z serii - rewelacja! uśmieliśmy się niesamowicie, oczywiście akcentując każdego z bohaterów i dorzucając swoje 3 grosze przy rysunkach :) polecam każdemu przedszkolakowi i każdej mamie która co wieczór staje się misiem, kurczakiem, calineczką czy innym stworem ;)

Troszkę motoryzacji, troszkę historii, techniki i ciekawostek – to znajdziemy w książce „Człowiek z czerwoną chorągiewką. O początkach motoryzacji” Pawła Beręsewicza. Ta niewielkich rozmiarów książka wprowadzi małych czytelników w realia XIX wieku, początków motoryzacji i kolejnych postępów, które doprowadziły do powstania obecnych szybkich samochodów i cichych pojazdów. Dzieci dowiedzą się, że pierwsze „wozy bez koni” wcale nie były szybkie i ciche. Potrzeba było wielu lat obserwacji i doświadczeń, aby luksusowy towar stał się dostępny, wygodny i szybki. Bohaterem książki jest chłopiec, który opowiada o niezwykle poważnej pracy swego ojca, który chodzi z czerwoną chorągiewką przed pojazdem Lorda Archibalda. Poza prostą historią o dziecięcym spojrzeniu na nowości i pomysłami ich ulepszenia mali czytelnicy dowiedzą się, że ludzi ograniczają tylko ich umysły. Dzieci ze względu na nieświadomość wielu przeszkód snują niezwykłe plany, które udaje się niektórym zrealizować. Tak jest w przypadku ulepszania automobilów, nadawania im indywidualnej nazwy i marzeniach kolejnych pokoleń. Książka ta jest też dobrą nauką dla nas dorosłych. Odkrywamy, że tłamszenie dziecięcej wyobraźni stwierdzeniami, że coś jest bez sensu, że nie warto sobie czymś zawracać głowy, że wykracza poza nasze możliwości jest destrukcyjne, ponieważ nasze pociechy tracą wiarę we własne możliwości. Mało tego: przekazują to nasze podejście kolejnym pokoleniom. „Człowiek z czerwoną chorągiewką” jest dobrym pretekstem do dyskusji nad wynalazkami i dziecięcymi pomysłami na przyszłość. Proste słownictwo, nierozbudowane zdania, interesująca opowieść i ciekawe ilustracje sprawią, że po książkę sięgną również przedszkolaki. Książkę polecam szczególnie chłopcom, ale myślę, że wiele dziewczynek znajdzie tam historię, która pozwoli im rozwinąć skrzydła i dowiedzieć się troszkę historii na temat wynalazków i ich ulepszania. Jak we wszystkich książkach ze serii :Czytam sobie” i tu znajdziemy naklejki oraz dyplom do własnoręcznego uzupełnienia. Na końcu książki znajdziemy też notatnik, który pozwoli dziecku ćwiczyć umiejętność pisania oraz uczyni tę jedną z pierwszych książek bardziej osobistą.

napiszę to przy każdej z serii - rewelacja! uśmieliśmy się niesamowicie, oczywiście akcentując każdego z bohaterów i dorzucając swoje 3 grosze przy rysunkach :) polecam każdemu przedszkolakowi i każdej mamie która co wieczór staje się misiem, kurczakiem, calineczką czy innym stworem ;)

Świetnie napisana, pięknie zilustrowana i niezwykle ciekawa historia o tym co dzieje się w nocy. Jestem nią tak samo mocno zauroczona jak mój 5-letni chrześniak. Mojej 3-letniej bratanicy również bardzo spodobał się ten tytuł. Kiedyś usłyszałam, że dobra książka dla dzieci to taka, przy której dobrze będzie się bawić również dorosły, i "Miasto nocą" to potwierdza. Gorąco polecam ten tytuł!

Książeczka traktująca o poczuciu osamotnienia i odtrącenia. W prosty, zrozumiały dla dziecka sposób ukazuje różnicę między samotnością a byciu samemu. Autorka zwraca uwagę, że równie ważne jak obecność przyjaciół jest zaspokojenie potrzeby autonomii. Czerpać przyjemność można zarówno z obcowania z innymi, jak i ze spędzania czasu samemu. Minimalistyczne ilustracje doskonale współgrają z treścią, ukazując towarzyszące bohaterom emocje. Pozycja zdecydowanie godna uwagi.

Książeczka, w której pokazane są przygotowania do imprezy i urodziny Franka tym bardziej wyjątkowe, bo pierwsze. Trzeba przygotować zaproszenia, dekoracje,ciasto i oczywiście prezenty, i świetną zabawę. Na samym końcu zawsze są 4 zabawy związane z historią. To fajny sposób, aby sprawdzić, co dziecko zauważyło. Przejść labirynt, dopasować puzzle, znaleźć różnice między obrazkami i postacie z bajki. ☝️

Stara willa "Nad Modrym Stawem" przechodzi ciężkie chwile. Pogoda nie dopisuje, turystów brak, dach przecieka, a tata siedzi za granicą. Dlatego kiedy pojawia się starsza pani i zostaje na wakacje, mama się cieszy i dzieciaki się cieszą. Wraz ze starszą panią przychodzą też nieprzespane noce. Powód? Hałasy i stuki. Dzieci, jak detektywi, postanawiają rozwikłać zagadkę. I udaje się! Nie tylko znaleźć rozwiązanie zagadki, ale też uratować starszej pani życie. Ciekawa książeczka do trenowania czytania na poziomie 2, polecam!

http://www.nieperfekcyjnie.pl/2019/09/trzy-najnowsze-tytuy-z-serii-czytam.html Dobrze wiemy, że co za dużo, to niezdrowo, dlatego robi się niewesoło, gdy do śmietnika trafiają wszystkie odpadki. Nie chcą leżeć obok siebie, zatem awanturują się od świtu do nocy, aż w końcu wpadli na pomysł osobnych kubłów. Ta krótka opowiastka w subtelny sposób uświadamia o konieczności segregowania śmieci. Do tego informuje, do jakiego kosza należy wrzucać poszczególne przedmioty, dzięki czemu maluchy mają okazję zaangażować się w coś, za co nasza planeta podziękuje zarówno teraz, jak i w przyszłości. 'Czytam sobie' to trzypoziomowy program wspierający naukę czytania dla dzieci w wieku 5-7 lat. Pierwszy z nich polega na składaniu słów, drugi na składaniu zdań, a trzeci nazywa się "połykam strony" - zawiera dłuższe i bardziej złożone zdania, jak również większą ilość wyrazów w tekście. Cała seria ma bardzo dużą czcionkę, a także kolorowe ilustracje idealnie dopasowane do treści. Dodatkowym atutem są naklejki znajdujące się na ostatniej stronie - to świetna nagroda za przeczytanie całej historii.

Reporter brukowca w poszukiwaniu afery. Spotyka różne osoby, ale niczego konkretnego się nie dowiaduje, za to tajemniczy parasol dostarcza mu mnóstwo informacji... i tak też jest w życiu codziennym.. dużo nieistotnych informacji, często wyssanych z palca.. ops.. przyniesionych przez parasol..

Książka ta jest na pewno inna niż wszystkie. Wydaje mi się jednak, że do mnie przemówiłą ona bardziej niz do mojego 5-letniego synka. Możliwe, że był na nią jeszcze za mały, żeby umieć docenić jej wyjątkowość. Mi osobiscie najbardziej podobało się opowiadanie "Mapa". Hmmm, jest duzo ciekawych, wartościowych książek, więc chyba nie kupiłabym drugiego tomu z tej serii. Przeczytac z ciekawości, na pewno tak. Ale do tego musiałabym móc wypożyczyc ją w bibliotece. P.S. Wróciłam do lektury tej książki, gdy synek skonczył 6 lat i tu odbiór okazał sie już bardzo pozytywny. Tak więc chyba dorósł juz do tej ksiązki ;-)

Jaś ma bardzo mocno kręcone, czarne włosy, przez co staje się przedmiotem drwin w szkole. Inni uczniowie, jak to zwykle bywa, zaczynają go przezywać. Daniel, kolega z klasy, wymyśla mu przezwisko "Czarny Baran". Pewnego dnia Jaś tworzy rysunek swojego zaczarowanego przyjaciela. Nazywa go - Kumpelek. Jest to wyimaginowany przyjaciel, lecz Jaś słyszy jego głosik dochodzący spor szafy, karmi go ciasteczkami a Kumpelek odwdzięcza się, pocieszając Jasia w trudnych chwilach. W klasie pojawia się nowy chłopiec - Romek. Jaś się szybko z nim zaprzyjaźnia i zaprasza go do domu. Czy Jaś opowie Romkowi o Kumpelku? Przeczytajcie. Życiowa lektura dla młodszych o konfliktach i przyjaźniach w szkole.

Historia o piłkarzu - Lewym, który doprowadza drużynę Bayernu do remisu a następnie zwycięstwa. Odkrycie trenera:). W tej pozycji występują trudne słowa np. Bayern, Wolfsburg. Młoda się zaciekawiła okładką:) To jest pozycja z serii :"Czytam sobie". Bardzo fajna książka do początkowej nauki czytania dla 5 latków. Mała, poręczna, kolorowa, ładne ilustracje, duże litery. Krótkie zdania. Na każde dwie strony, są wyróżnione pojedyncze słowa np. r-o-z-g-r-y-w-k-a do nauki literowania. Dodatkowo na okładce są pytania, 3 zagadki do treści książki, które sprawdzają uważność dziecka. Na końcu są ładne naklejki i dyplom młodego czytelnika. Na każdej także duże numery stron, których dziecko się uczy. Fajnym elementem są także zdjęcia autora tekstu oraz ilustracji z bio oraz komentarzem dotyczącym książki. Dziecko może zobaczyć, kto ją napisał oraz zilustrował. Czasami pojawia się komentarz merytoryczny od profesora czy też Pani doktor ze zdjęciem i krótkim bio. Zdecydowanie polecam do nauki czytania!

http://www.nieperfekcyjnie.pl/2016/10/rikus-rikus-i-anusia-guido-van-genechten.html Guido van Genechten tworzy niezwykle ciepłe, wzruszające oraz wartościowe historie, które pomimo niezbyt dużej objętości potrafią skraść serce oraz ścisnąć za gardło. Po jego książki mogę już sięgać w ciemno, gdyż wiem, że zachwycą nie tylko moje dziecko, ale również mnie, a to bardzo cenię w literaturze dziecięcej. "Rikuś i Anusia" to opowieść o króliczku, którego pragnieniem jest zaprzyjaźnienie się z Anusią. Rikuś marzy o spędzaniu czasu wraz z króliczką, jednak nie ma odwagi odezwać się do niej. Wpada na pomysł zaimponowania jej, zatem zmienia swój ubiór, stara się być zdecydowanym, pożycza okulary od dziadka w celu sprawienia wrażenia mądrzejszego niż jest, nosi ze sobą mnóstwo słodkich marchewek, tapla się w błocie, a na koniec próbuje być tajemniczy. Okazuje się, że Anusia chętnie zaprzyjaźni się z Rikusiem, który wcale nie musi udawać kogoś innego. Starania Rikusia oraz chęć zaprzyjaźnienia się sprawiły, że wzruszyła mnie jego postawa. Motylki w brzuchu, jakie czuje na widok Anusi, uświadamiają, iż każdy potrzebuje drugiej osoby do bycia szczęśliwym. Nieraz spotkałam się z wyśmiewaniem zwierzeń kilkulatków opowiadających o swojej pierwszej przedszkolnej miłości. Dorośli często bagatelizują takie opowieści, robiąc sobie z nich żarty, co bardzo negatywnie wpływa na samopoczucie oraz samoocenę malucha, który w przyszłości będzie bał się mówienia o swoich uczuciach, a tym bardziej przestanie się zwierzać opiekunom. "Rikuś i Anusia" to historia, która powinna uświadomić rodzicom, jak ważne jest szanowanie dziecięcych uczuć, a dzieciom pokaże, że nie warto czuć obaw przed nawiązaniem relacji, co nie wymaga również zmieniania swoich zachowań, ponieważ prawdziwy przyjaciel powinien polubić nas takimi, jakimi jesteśmy. Po raz kolejny zachwyciło mnie wydanie - duży format, twarda oprawa, solidne strony, a także ilustracje, które tym razem wyglądają nieco inaczej niż w innych książkach autora. Obrazki wyglądają jak malowane farbami, gdzieniegdzie widać jeszcze drobną kratkę papieru, na jakim zapewne były tworzone. Jestem przekonana, że to przemyślany zabieg, jakby ta niedokładność i niestaranność miały uświadomić, że to nie wygląd jest najważniejszy, bo przecież istotne to, co niewidoczne dla oczu... Przygody Rikusia mają już specjalne miejsce na półce mojego synka. Na pewno niejednokrotnie powrócimy do jego przygód, szczególnie wtedy, gdy być może Jaś stanie w obliczu wyzwań, jakie niesie życie, a wtedy będziemy musieli porozmawiać o tolerancji, akceptacji czy nawiązywaniu bliskich relacji z innymi. Jestem również przekonana, że owe historie będą wspaniałymi lekcjami dla dzieci, z którymi przyjdzie mi pracować w przyszłości.

Jak w 150-200 wyrazowym tekście opowiedzieć o takiej postaci jak Roman Dmowski? To chyba niemożliwe. Doceniam podjęty trud. W książce skupiono się na udziale Dmowskiego w konferencji pokojowej po zakończeniu pierwszej wojny światowej. I to ciekawy punkt wyjścia. Potem patrzy na drogę z kostki granitowej i ucieka myślami do swojego ojca i Polski - ten fragment już jest słabszy i mniej zrozumiały. Nawiązujący do metafory z tytułu, ale jakoś zbyt wymyślny.