Perseidy

Klasyczne, sentymentalne, piękne, ciepłe (nie w pedalskim znaczeniu tego słowa),wzruszające, wesołe, smutne, a przede wszystkim prawdziwe opowiadania tego wybitnego jak dla mnie śp. pisarza - p. Marka Nowakowskiego. Kto miał z tym autorem styczność to wie o czym piszę i z pewnością się ze mną zgodzi. Marek Nowakowski to mistrz krótkiej formy - opowiadania właśnie. Nie wiem nawet czy napisał cokolwiek w "dużej formie". "Powidoki. Chłopcy z tamtych lat". Wspomnienia prawdziwego Warszawiaka jakim był ten autor. Lata przed wojenne, wojenne, czas wczesnego komunizmu, trochę z lat '70, '80 XX wieku oraz lata '90. Świetnie się to czyta. To jest takie właśnie prawdziwe. Bardzo polecam! P. S. W ogóle unosi się nad tymi opowiadaniami taki bardzo romantyczny duch, bardzo to polskie, specyficzne, jedyne i niepowtarzalne. I to wszystko już nie wróci. To "bije" od tych opowiadań.

Ten zbiór luźnych szkiców, wywiadów i esejów pana Redlińskiego pomimo swoich lat, absolutnie nic nie stracił na swojej aktualności. Czyta się to niewielkie dziełko rewelacyjnie, szybko i bardzo przyjemnie z pewną zadumą w tle. Autor odczarowuje amerykański sen, ukazując losy Polaków i swoje własne po pobycie na emigracji w Ameryce. Mamy tu dużo ostrych, ale jakże celnych i wartościowych, bezkompromisowych wypowiedzi, które ukazują prawdziwe oblicze polskiej emigracji i naszej niezrozumiałej fascynacji Stanami Zjednoczonymi. Polacy w Ameryce, ich smutna dola emigranta a jednocześnie zachłyśnięcie się amerykańską wolnością, brak zahamowań i szaleństwo w postępowaniu to główne kwestie poruszane w Bumtararze. Co nas gubi? Bycie Amerykaninem na siłę, chęć przypodobania się za wszelką cenę, brak poczucia własnej wartości. Przegrywamy, bo narzekamy, biadolimy - specyfika polskiej mentalności. Nie potrafimy się trzymać razem na obczyźnie, organizować, wyznaczać celów. Zero samodyscypliny, umiejętności panowania nad własnymi nastrojami, nerwami. Intrygi i podkładanie rodakom przysłowiowej świni, to nasze cechy. Blokadą jest brak znajomości języka i podejście, że jakoś to będzie. Pan Redliński mówi o różnych rodzajach emigracji, politycznej, zarobkowej, przygodowej. Mówi, że są Polacy ambitni, mający ogromne samozaparcie, dla których motywacją są pieniądze i uznanie, a konkurencja ich dopinguje. Ameryka jawi się nam jako dostępność wszystkiego, czego w Polsce brakuje (autor wyjechał w 1984 roku i przebywał tam 8 lat),daje wielkie możliwości, które trzeba umieć wykorzystać. Ciekawe wywiady z Kazimierzem Pułaskim i Tadeuszem Kościuszką, już nieżyjącymi, ale jakże inspirującymi. Taka słodko-gorzka opowieść o Polakach na emigracji. Polecam

Wciagajacy zbior kilkudziesieciu felietonow, ktore ukazywaly sie w prasie na przelomie XX i XXI wieku. To jest siegajaca lat 60-tych ubieglego stulecia, pozbawiona chronologii barwna opowiesc o losach naszego spoleczenstwa i jednostki w trybach czasow absurdalnych. O dziecinstwie pisarza i niezwyklych ludziach, ktorych spotykal w zyciu. Pelne humoru i anegdot, smutku tez, opowiesci Andermana eksponuja nasza swojskosc, ludzkie przywary i nieprzewidywalnosc czlowieka w sytuacjach zwyklych i skrajnych (stan wojenny, korupcja). Kawal solidnej prozy. Czyta sie z nieklamana przyjemnoscia.

Ciekawa w formie satyra na kulturę masową serwowaną przez telewizję, Internet i prasę bulwarową. Dużym atutem jest dynamiczna narracja. Główny bohater to mężczyzna pragnący wyrwać swojego trzydziestoletniego syna z teleholizmu, sam jest jednak uzależniony od popkultury. Autor z dużą dozą humoru traktuje swoich bohaterów, przezabawne są zwłaszcza opisy sesji spotkań anonimowych telemaniaków, gdzie nasz bohater próbuje szukać ratunku. Ale jest to też opowieść o nieśmiałym samotniku żyjącym w świecie fantazji.

Zaczynając czytać nie miałem zielonego pojęcia kim był Stanisław Dygat. Po książkę sięgnąłem trochę z braku laku, skuszony korzystną opinią, gdzie pojawiła się fraza ,,relacje z kobietami”. Lektura opisuje właśnie te pierwsze zażyłości, 20-paroletniego krakowianina w latach 60-tych, który jest sportowcem i architektem zarazem. Prześledzenie życiorysu autora wskazuje wyraźnie, że główna postać jest jego alter ego. Chłopak da się lubić i, pisząc szczerze, mocno się z nim zżyłem. Niektóre historie z jego życia mocno przypominały mi moje perypetie (Jowita, Helena). W zasadzie wielu może się w nim przejrzeć. Któż bowiem z nas nie zauroczył się jakimś przelotnym uśmieszkiem, czułą, epizodyczną sytuacją, z której rozkręciliśmy sobie w głowie cały film, którym jeszcze długo żyliśmy? Narrator jest pierwszoosobowy. Język książki jest w pewnym sensie dwojaki. Z jednej strony mamy tu nieskomplikowane wynurzenia prostego chłopaka z dużą ilością powtórzeń (np. słowem łamaga). Z drugiej strony jego sentymentalizm przechodzi czasem w egzaltację, tak charakterystyczną dla naiwności młodego człowieka. Czasem ta dwojakość robi się nieco niespójna i to chyba jedyna wada. Autor serwuje nam losy osiłka, który czyta najwyżej felietony, a nagle okazuje się, że jest nostalgicznym fanem Remarque’a i Hemingway’a. To książka z której bije młodość. Miałem wrażenie, że bohater próbuje zrozumieć świat, antylogikę kobiet, pytając w nieskończoność ,,O co ci chodzi?”. Pewnie za 10, kilkanaście lat zrozumie, że pewne rzeczy trzeba po prostu przyjmować bez zrozumienia. Matko, jakie to prawdziwe, tak samo jak ukazane lęki i wątpliwości towarzyszące pierwszemu, stałemu związkowi. Na uwagę w książce zasługują też relacje rodzinne, retrospekcje, egzystencjalny i wspomnieniowy charakter przemyśleń. Bardzo, bardzo dobra literatura, choć nie porwało mnie melodramatyczne (filmowe?) zakończenie. Książka przeczytana w ramach wyzwana LC na marzec – przeczytać zekranizowaną książkę. Mocne 8.

Książka kupiona za jakieś 5 złotych na targach książki, ale czym jest to 5 złotych kiedy środek wciąga bardzo mocno.Zdarzały się momenty które trochę budziły we mnie obraz prymitywnych ale zachęcam bardzo.( ps. Jeśli jesteś osobą która czytając bardzo przeżywa kiedy się wkręci możesz liczyć na to że uaktywni się multum emocji)

Lekka, wartka, dynamiczna, ciekawie skonstruowana (spieta jakby klamra) i opowiedziana (na przeplatajacych sie wartstwach),nie pozbawiona refleksyjnosci melancholii i codziennej prostoty, pelna impresji, odniesien warszawskich, symboli biblijnych i nawiazan do swiata pokolenia lat 80-tych

Wspomnienie o Januszu Korczaku (właśc. Henryk Goldszmit),który był polsko-żydowskim lekarzem, pisarzem, działaczem społecznym. Można również powiedzieć, że był głównie społecznikiem, człowiekiem służącym dzieciom, nawet jeszcze więcej, że poświęcił się dzieciom. Własnych dzieci nie miał, a te z sierocińca traktował jak swoje. Miał trochę niedobrych doświadczeń z dzieciństwa, głównie ze szkoły, dlatego chciał, żeby dzieci miały lepsze wspomnienia. Wspaniała lektura dla dzieci i dorosłych (rodziców, a zwłaszcza wychowawców),bardzo pouczająca.

......Kiedy oskarżony spotkał mnie wieczorem w parku na Petrzynie i przewrócił na ziemię, nie wołałam o ratunek, przypuszczałam bowiem, że żywi wobec mnie poważne zamiary...... Oprócz miłości i erotyki jest przypomnienie życia z dawnych lat .... zakupy w ulicznych kramach, olśniewające stosy brzoskwiń i winogron, które u nas można dostać zaledwie przez parę dni w roku, i fig, których u nas w kraju nie widzieliśmy już od wielu lat, nawet na Boże Narodzenie..........

Napisał tę książkę, by dać świadectwo swojemu życiu i ocalić je od zapomnienia. Aby ją napisać i wydać przeszedł istną drogę przez piekło. Patrząc na imponującą liczbę DWÓCH komentarzy na LC chyba nie do końca mu się udało. Może najpierw garść faktów. Chyba faktów, bo w życiu Jerzego Nasierowskiego niewiele było rzeczy pewnych. Pochodzący z bogatej rodziny intelektualista. Aktor, gej, bandyta. Chyba nie morderca, choć za morderstwo został skazany na 25 lat więzienia. W więzieniu zaczął pisać, odsiedział 11 lat. Zwolniony za wstawiennictwem zachwyconego jego twórczością, a mającego co nieco do powiedzenia w kręgach władz PRL-u, pisarza Romana Bratnego, tego od 'Pokolenia Kolumbów'. Trudno Nasierowskiego polubić. Arogant, egoista, snob. Bycie złodziejem chyba sprawiało mu przyjemność, sam porównuje to to 'zabawy w Indian'. Kombinował też na inne sposoby, a pieniądze przeznaczał na życie w luksusie. Ale nie o lubieniu jego jest ta książka. Poza tym został skazany, bo sam na siebie doniósł, gdy dowiedział się, że o to morderstwo oskarżono niewinnych ludzi. No i trudno nie szanować go za to, że przetrwał 11 lat więzienia. Inteligent, artysta, bogacz i 'pedał' wśród prawdziwych chamów i bandziorów. Zakładając oczywiście, że mu wierzymy. Ja uwierzyłem. Chyba mam podstawy. Najlepsze w książce są opisy więziennego życia i opowieści więźniów. Są bardzo ostre i bardzo wulgarne. Uprzedzam wrażliwców. Opisy gwałtów zbiorowych i znęcania się nad innymi są naprawdę mocne. Niby wiemy o brutalnych przestępcach i więziennych cwelach. Ale inną rzeczą jest wiedzieć, a inną słuchać o tym z perspektywy osoby, która tam była. Właśnie autentyzm tych opowieści jest jednym z powodów, dla których Nasierowskiego wierzę. Coś takiego trudno zmyślić. Druga fajna cecha to apolityczność Nasierowskiego. Głęboki PRL, Solidarność, Stan Wojenny. Egoista Nasierowski nie staje po żadnej ze stron. Cieszył się, gdy po jego stronie staje komunista Bratny, a z drugiej strony ostro atakuje fikcje i zakłamanie PRL-owskiego sądownictwa. Niby każdy więzień mówi, że jest niewinny, ale autor porządnie odtwarza szczegóły własnej sprawy, jakby sam dla siebie tą sprawę analizował. Są szczegóły śledztwa, fragmenty z protokołów, z akt, jest czasowy przebieg wydarzeń. Jest przyznanie się do własnych win przy jednoczesnym podkreśleniu niewinności w sprawie morderstwa. Dość oględnie przedstawia Nasierowski szczegóły gejowskiego życia w więzieniu i poza nim. Więc jeśli kogoś książka zaciekawiła pikantnością homoseksualnego romansu to będzie zawiedziony :) Więcej dowiedzieć się można o specyfice więziennego seksu. 'Nie ma dla więźnia nic bardziej zboczonego, co równoprawna miłość dwóch mężczyzn'- mówi nie bez żalu Nasierowski. Zasady relacji między cwelem, a gitczłowiekiem są znacznie bardziej restrykcyjne niż te z wolności! To też jest duża zaleta książki. Pamiętacie film 'Symetria'? 'Zbrodnia i...' jest tematycznie podobna, ale znacznie mniej delikatna. Może na koniec zniszczę komuś dzieciństwo. Pamiętacie smerfa Ważniaka z popularnej bajki? Ważniak jest gejem :) 'Robaczek' z książki Nasierowskiego to Mieczysław Gajda, głos Ważniaka ze 'Smerfów', wieloletni kochanek Nasierowskiego, który potem się od niego odwrócił i go okradł, wg autora oczywiście. 7/10. Cenne i ciekawe świadectwo pewnego człowieka i pewnego świata. Warto znać. Wersję audio czyta autor, a ja ponownie przekonuje się do tego rodzaju czytania. Są błędy w intonacji, są literówki i słabości. W zamian dostajemy niepodrabialny nastrój szczerości.

Wchodząc w świat bohaterów tej niedługiej opowiastki stopniowo, coraz mocniej pogrążamy się w oparach szaleństwa, groteski i absurdu. I nic w tym niezwykłego, albowiem znajdujemy się w zakładzie dla nerwowo chorych, używając języka autora. Jak to u Choromańskiego, jest w opowiadaniu spora dawka erotyki, styl przypomina "Zazdrość i medycynę", wyczuwalna jest ironia oraz dystans do przedstawionych postaci. Autor nie oszczędza zatem również głównego bohatera, który przyjeżdża do zakładu, by zebrać inspiracje do swej nowej książki i na koniec niespodziewanie dostaje "w pysk" od jednego z pensjonariuszy zakładu, co, śledząc akcję książki, wydaje się być całkiem zasadne.

W listopadowe wieczory sięgnąłem po tom felietonów autorstwa Pana Janusza Głowackiego. Było i śmiesznie i refleksyjnie, o życiu w PRL oraz w odległym Nowym Jorku. Przyznam, że lepiej czytało mi się teksty starsze, zwłaszcza z lat 70-tych XX wieku, w których Autor pozwalał sobie na inteligentne żarty ze świata filmu. Jak to zwykle bywa przy okazji takich wydawnictw zbiorczych pojawiają się dwa zastrzeżenia: o nierówny poziom tekstów oraz zarzut o niezrozumiałości niektórych felietonów. Cóż, czas jest nieubłagany, a słowo pisane ma to do siebie, że jest ono ulotne, zwłaszcza jeżeli nie dotyczy kwestii uniwersalnych, a związane jest z konkretnym miejscem i czasem. Ale dla ludzi ciekawych wszystkiego stanowi to zachętę, aby poznać kontekst i okoliczności stworzenia danego artykułu czy felietonu. Szkoda tylko, że nie zamieszczono miejsca i daty publikacji poszczególnych tekstów. Obiektywna „szóstka”.

Domniemywano, że Pucka jest córką samego V. Nabokova, ale wiadomo na pewno tylko tyle, że jej matką jest Fania Kaplan. Ciekawa biografia zagmatwanego życia, które w pewnych momentach doświadcza wielkiego egzystencjalnego lęku. Strach tez jest obecny, zwłaszcza gdy ma się dwadzieścia parę lat i żyje podczas największej hekatomby. Poznajemy jej fascynacje, obsesje już od wieku młodzieńczego. Z matką Sonią od zawsze miała napięte stosunki, obie miały dominujące osobowości. zadziorna, łamiąca konwenanse córka nie była potulnym ludzikiem. Pełna optymizmu, wierzy w ludzką dobroć, łatwo zaprzyjaźnia się z innymi. Otacza się ludźmi sztuki, malarzami, flirtuje z Janem. Potem duży wpływ Szymona. Tło historyczne dość chaotycznie przedstawia powojenną rzeczywistość, trudny w odbiorze jest też specyficzny styl pisania. Z racji na żydowskie korzenie dziewczyny, kwestia polskiego antysemityzmu jest widoczna, roztrząsana w praktycznie każdym rozdziale. Niestety PRL ma coraz gorszy stosunek do swoich żydowskich obywateli, a przyjaciele kobiety wyjeżdżają na fali wydarzeń. Nostalgiczny portret lat 50-tych i 60-tych.

Niebanalna i wcale nie oczywista miłość. Świat, który odchodzi. Hermetyczny świat ludzi mających się za klasę wyższą staje się groteskowy, sprowadzony do podstawowych potrzeb, a jednak nie potrafiący pozbyć się swojej ułudy. Życie przedwojenne niczym Titanic, przed uderzeniem w górę lodową. Bawmy się. Okupacja bez epatowania okrucieństwem, ale i tak straszna, ale mimo tego sprowdzająca się do tego, aby się przystosować i przeżyć, robiąc interesy z okupantem. I jeszcze jedno, czego brakuje współczesnej prozie, to piękny język.

Łatka porno? Nieco w tym przesady. Jest ostatni rozdzialik w którym poniosło autora, ale należy go traktować jako rodzaj posłowia, klamry która spina całą akcję, bo jedną z zalet tego opowiadania jest zamknięcie tematu, brak niedomówień, co niestety często się zdarza w krótkich utworach, nawet u pierwszoligowych literatów, a czego ja osobiści nie znoszę. Ale zwarta fabuła to oczywiście nie jedyny atut. Rywalizacja dwóch braci o jedną kobietę, temat można rzecz klasyczny, tutaj potraktowany został od strony wewnętrznych przeżyć, głównie Juliusza, bez spektakularnej akcji, ale za to z uwypukleniem wątpliwości moralnych zmagających się z nimi uczestników tego trójkąta. Jednakże to co głównie pociąga w tej książce to wykrojenie małego obrazku z mozaiki tzw. „warszawki” początku XXI wieku, z jej specyficznym językiem, zblazowaniem, cynizmem czy nawet nihilizmem. Jedyny niedosyt jaki pozostawia ta książka jest związany z jej rozmiarem. Cegielski ścisnął wszystkie tematy niczym sardynki w puszce, aż się prosi, by te „sardynki” pływały w pełnym morzu. Jakkolwiek nie oceniać tę książeczkę, zawsze pozostanie ona niezłym materiałem dla etnologów kultury miejskiej oraz językoznawców współczesnego języka. Moim zdaniem autor niedoceniony, przynajmniej na LC.

I opinia dn. 4 czerwiec 2015 Świetna obyczajowa powieść opisująca czas w którym żyjemy. Fabuła realistyczna, może działo się to wczoraj, a może zdarzy się jutro. Ale zdarzyć się może. Bo autor trzymał się mocno realiów. Powieść ciekawa, przemyślana, znajomość środowisk opisywanych przez autora dogłębnie zinfiltrowana. Wartościowa rzecz, a czyta się jednym tchem. II opinia dn. 16 grudnia 2016 Przeczytałem drugi raz. Smakowałem. Znakomite. Psychologicznie. Obyczajowo. Język. Styl. Niezwykły. Ponadprzeciętny. Genialne. Howgh!!!

Och, najwyraźniej bardzo łatwo można mnie kupić neurotyką oraz misz-maszem groteski wraz z metafizycznymi uniesieniami, od których roi się w zbiorze opowiadań Strachoty. Tak jak bohater opowiadania "Reklamacje" składam więc po przeczytaniu zażalenie na swoje życie i żądam wymiany na inne w trybie przyspieszonym.

,,Trismus'' Stanisława Grochowiaka to jedna z perełek wyłowiona gdzieś pomiędzy nowymi, poczytnymi powieściami stojącymi na bibliotecznych półkach. Przyznam, że dopiero końcówka książki spowodowała, że wystawiłam jej taką a nie inną ocenę, ponieważ poruszyła mnie do głębi. Książka opowiada o pewnym esesmanie, komendancie niewielkiego obozu koncentracyjnego w Gluckauf. Człowiek ten jest całkowicie owładnięty ideą nazizmu. Fanatyk czystości rasy, poślubia Nelli Doder- Dunkę o poglądach faszystowskich. Małżeństwo wspólnie prowadzi dziennik, opisując codzienność. Z czasem pojawiają się problemy, a ich drogi zaczynają się powoli rozchodzić . Jeśli nie zachęca was ta recenzja to i tak przeczytajcie, nie chce za bardzo spojlerować, ale sens całej opowieści tkwi w końcówce książki. Polecam, warto przeczytać.