Warszawa w starej fotografii

Uważam, że książka jest naprawdę fajnie zrobiona- pięknie zrobiona graficznie i fajnie umieszczone informacje- wszystko bardzo przejrzyście. Zdecydowanie jest to książka dla ludzi "trochę" się tym interesujących- mimo pięknych grafik, informacji mało, chodź dla mnie wystarczająco. Fajnie jest ją mieć na półce i od czasu do czasu po nią sięgać i dowiedzieć się/ zobaczyć coś nowego.

Jeden z tomów serii o Warszawie w XX wieku. Pokazuje miasto w latach 40. Wstępem książki są wspomnienia Danuty Szaflarskiej dotyczące jej powrotu do miasta po wojnie. Album zawiera bardzo ładne zdjęcia (jak wszystkie z tej serii)z bardzo ciekawymi opisami. Podzielano na trzy główne tematy: Odbudowa, Od nowa, Życie. Książka ciekawa, której można wiele wywnioskować o losie miasta w pierwszej powojennej dekadzie. POLECAM ten album oraz wszystkie z serii.

Ocena moja, jak i słowa tutaj zawarte, dotyczą albumu w wersji dość miniaturowej, sześćdziesięcioczterostronicowej. Ot, taka wersja tegoż dla ubogich, tudzież przemiła zapowiedź tego, czego spodziewać się możemy w albumie pełnowymiarowym! Wybór 74 czarno-białych/w sepii zdjęć, sprzed ponad już 100 lat, niezwykle smacznie pokazuje, jak wyglądały początki turystyki górskiej w Tatrach, jak wyglądało wtedy samo Zakopane, jak i pierwsi, lokalni przewodnicy tatrzańscy. Na zdjęciach tych zobaczymy też zamrożone w czasie, surowe piękno Tatr, które jest niby takie samo, jak ich piękno teraźniejsze, acz tutaj zdecydowanie dopiero co poznawane na szerszą, turystyczną skalę. Ciekawy, mocno nostalgiczny albumik, z szokującą fotką Giewontu z Równi Krupowej A.D. 1876 (łąka, dosłownie kilka chałup i... góry),oraz wieloma innymi - nie mniej ciekawymi!

Uwielbiam takie perełki. Życie w międzywojennej Polsce, praktycznie we wszystkich aspektach, od każdej strony i w każdym środowisku. Od narodzin, po śmierć. Nauka, praca, rozrywka, bieda i bogactwo. A to wszystko w cudownych, czarno-białych fotografiach sprzed wielu lat. Polecam gorąco.

,Dobre maniery w przedwojennej Polsce” Marii Barbasiewicz to ciekawa pozycja. Pokazuje kontakty międzyludzkie w latach przed wojną i poznajemy wymogi dotyczące zachowania w tych czasach. Czasem potrafi być śmiesznie, ale myśle że są też rzeczy które spokojnie możemy wykorzystywać i dzisiaj Wszystko poparte przykładami z życia i ilustracjami. Czyta się przyjemnie i szybko.

Serdecznie polecam wszystkim miłośnikom Krakowa. Książka wydana bardzo elegancko - każde 2 strony książki to osobna historia związana z obiektem utrwalonym na widokówce sprzed wieku, jest też współczesne zdjęcie. Dzięki temu łatwo jest sobie nie tylko wyobrazić, ale również zobaczyć to co autor opisuje, na dodatek wszystkie opisywane szczegóły są zaznaczone strzałeczkami dla ułatwienia. Niby niewielkie historie, ale jednak treściwe, ponieważ tekst jest drobny i zwięzły. W książce tej znajdziecie również dużo ciekawostek, a przewodnikom pomoże urozmaicić spacery z turystami.

Książka jest kolejnym tomem serii opowiadającym historię Warszawa w XX wieku. Tym razem Autorzy prezentują lata 70. Zdjęcia są ładne jednak w nieodróżnieniu od wcześniejszych tomów nie są tak ciekawe. Głównie prezentowani są mieszkańcy miasta oraz sprzęty popularne w lach 70. Książka podzielona na rozdziały: Wielkie inwestycje, Propaganda sukcesu, Puls Stolicy, Warszawski dzień oraz Jan Paweł II w Warszawie. Całość opatrzona jest wstępem Anny Seniuk

Mimo że kolejność występowania grafik nie pokrywa się z ich występowaniem w tekście, sprawia to, że każda strona jest niezwykle barwna i nie ubierając w słowa - przepiękna. Przy pierwszym czytaniu może być to faktycznie uciążliwie, jednak gdy do książki będzie się wracać dla walorów stricte wizualnych, może to być jej zaletą. Pośród publikacji o twórczości Muchy (nieproporcjonalnie nielicznych w porównaniu do jego geniuszu) niewątpliwie ta warta jest uwagi.

Bardzo ładnie wydany album, jednak niestety za zdjęciami nie idzie zawartość merytoryczna.. Album bardziej nastawiony jest na historię Witkiewicza niż na dokumentację jego stylu. Z pewnością więcej informacji o teoretycznych podstawach Stylu Zakopiańskiego wyciągnąć można z (dostępnej nawet online) publikacji Witkiewicza "Styl Zakopiański, cz. 2 - Ciesielstwo". Ważnym źródłem (na którym bazował sam witkiewicz) jest też praca Matlakowskiego (jej fragmenty można również znaleźć w internecie). Szkoda, bo materiał fotograficzny spokojnie pozwoliłby na omówienie większości cech charakterystycznych tej architektury, a tak - nie wiem czy wielu czytelników tej książki będzie potrafiło powiedzieć co to jest przyłap, wyględ, rysie (te terminy pojawiają się w opisach, lecz bez definicji),pazdur, o - przykładowo - koronce kalenicy w ogólnie nie było słowa. Podobnie o krzyżykach niespodziankach. O psach w konstrukcji drzwi. O proporcjach wspomniana jedynie o krokwi dachu do wysokości, a jest tego dużo więcej, np. występy belek obramujących otwory drzwi, liczbie belek pod i ponad oknami... Z drugiej strony... To daje mi szansę zrobienia takiego przewodnika po Szlaku Stylu Zakopiańskiego, bo też już jakiś materiał fotograficzny mam w kolekcji :)

Album do którego często zaglądam od 1989 roku.Tym razem pod wpływem lektury drugiego tomu Dziennika Julii Hartwig przeczytałem uważnie jej wstęp do pięknych zdjęć jej brata,Edwarda Hartwiga.Mam takie ulubione miejsce w naszych Beskidach ze starymi wierzbami,które często fotografuję i wracam wtedy zawsze do tego albumu.

Siostra Wendy Beckett łączyła przez całe życie działalność zakonną ze swoją wielką pasją jaką była sztuka. Stała się rozpoznawalna dzięki serii BBC poświęconej znanym dziełom sztuki. Miałam okazję zapoznać się z przygotowanym przez nią albumem “1000 Arcydzieł”. “1000 Arcydzieł” to przepiękny album, który pozwala nam poznać wybrane dzieła malarstwa opatrzone krótkimi opisami przygotowanymi przez Siostrę Wendy Beckett. Album robi ogromne wrażenie na czytelniku, ponieważ wydany został bardzo starannie i elegancko, natomiast wysoka jakość papieru sprawia, iż fotografie przedstawiające dzieła sztuki są bardzo dobre jakościowo. Opisy Siostry Wendy są napisane bardzo przystępnym językiem dzięki czemu nawet osoba niezorientowana zbyt dobrze w tematyce sztuki nie będzie miała problemu z zrozumieniem obrazu. Na ogromny plus zasługuje fakt, iż Autorka zamieściła przy każdej ilustracji przedstawiającej dzieło sztuki informację o miejscu eksponowania obrazu. Szczególne wrażenie zrobiły na mnie trzy dzieła, o których chciałabym wspomnieć. Pierwsze z nich to “Trzy etapy życia ludzkiego i śmierć” niemieckiego malarza Hansa Baldunga, które przedstawia w bardzo realistyczny sposób przemijanie ludzkiego życia. Artysta ukazuje nam najpierw maleńkie dziecko, kolejno kobietę dojrzałą oraz sędziwą, a następnie śmierć, która czeka na każdego człowieka. Kolejne dzieło “Narodziny Wenus” Sandro Boticelli miałam zaszczyt zobaczyć w oryginale podczas wizyty w Galerii Uffizi we Florencji. Obraz jest moim zdaniem jednym z bardziej rozpoznawalnych dzieł sztuki na świecie. Trzecie dzieło, które szczególnie wpadło mi w oko to “Panny z Avignon” Pabla Picasso. Bardzo lubię i cenię Pabla Picasso, którego postarałam się nieco bliżej “poznać” podczas ubiegłorocznej wizyty w Barcelonie kiedy to odwiedziłam Els Quatre Gats, której gościem był m.in Artysta, a także miałam okazje przespacerować się Carrer d'Avinyó, na której znajdował się dom rozrywki którego pracownice sportretował Pablo Picasso. Z żalem odkryłam, że Autorka nie zdecydowała się zaprezentować w albumie “Złotej Damy” Gustava Klimta, która jest bezapelacyjnie moim ulubionym dziełem sztuki. Do “Złotej Damy” mam ogromny sentyment przede wszystkim w związku z jej burzliwą historią. Album “1000 Arcydzieł” to zbiór przepięknych znanych i mniej znanych dzieł malarstwa. Zdecydowanie polecam każdemu choć nieco wrażliwemu na sztukę. Uprzejmie dziękuję Wydawnictwu Arkady za możliwość przygotowania recenzji.

Po raz kolejny sięgnęłam po książkę, w której treść zapisana słowem jest minimalna. Strony zapełniają fotografie, bardzo piękne, czarno-białe oraz w sepii. Historia naszego dwudziestolecia w obrazach została ułożona tematycznie. Polityka, społeczeństwo, praca, wypoczynek itp. Pod każdym zdjęciem jest jego opis. Po każdym obejrzanym robiło się bardziej nostalgicznie. Pamiętam przed laty zachwyt nad pierwszą moją barwną fotografią. To było to. Ale dziś widzę, że barwne foto nie ma tego czegoś, nieuchwytnego. Te zdjęcia to także ewolucja polskiej i światowej fotografii. Od zabawnie wystudiowanych póz fotografowanych, którym wydaje się, że uczestniczą w czymś wielkim, poprzez widoczny retusz, po bardziej swobodne formy. Na zdjęciach widać historię mody, ale i zmiany zachodzące w naszym kraju. Gdyby nie wiedza o tym, co wydarzy się po 1939 roku, to chciałoby się powiedzieć: chwilo trwaj!

Kolejny piękny album cieszący oko - choć art deco lubię zdecydowanie mniej niż secesję. Jedyne do czego mogę się przyczepić to brak synchronizacji ilustracji z tekstem. Zwłaszcza na początku trzeba się co trochę cofać o kilka do kilkunastu stron, by zobaczyć ilustrację, o której mowa. Im dalej jednak ta różnica jest mniejsza, więc i mniej przeszkadza w czytaniu. książka zdecydowanie dokładnie przybliża kierunek jakim jest art deco i bogato go prezentuje reprodukcjami i zdjęciami.

Album wydany przez Zenona Żyburtowicza, polskiego artystę, podróżnika i fotografa, prezentuje najpiękniejsze zamki i dwory królewski, magnackie i szlacheckie. Nie można przejść obojętnie wobec przepięknych zdjęć, urzekających ujęć wnętrz polskich rezydencji. Całość wieńczą historyczne opisy polskich najważniejszych zabytków. Książka warta polecenia szczególnie dla osób, które dopiero rozpoczynają swoją przygodę z polską architekturą. :)

Książka jest całkiem dobra, ale jedynie jako pewnego rodzaju przypomnienie, odświeżenie najważniejszych tendencji i ich powiązań. Duża ilość reprodukcji jak na tak małe opracowanie uniemożliwia drobiazgowy opis epok. Każdy dział jest zaopatrzony we wprowadzenie, informacje o najważniejszych twórcach danej epoki, słowa kluczowe (pojęcia/style/kwestie łączące się z omawianym tematem),definicję, główne dzieła, listę kierunków pokrewnych oraz listę kierunków sprzecznych z omawianym. W tym układzie jest to raczej coś w rodzaju "wiedzy w pigułce" niż dokładnego opisu, niemniej jednak i takie książki są przydatne, zwłaszcza że układ jest przejrzysty i przyjemny dla oka.

Książka ta jest skarbnicą wiedzy o historii krakowskich kawiarni, zmianach ich właścicieli, lokalizacjach, wystroju, menu, a także przemianach zachodzących w kawiarnianych obyczajach wraz z upływającym czasem. Można w niej znaleźć wiele nazwisk, zdjęć, a nawet przepisy kulinarne. Minusem jest dla mnie to, że autor bardzo skupił się na zbieraniu tychże nazwisk i faktów, a trochę za mało miejsca poświęcił opisom poszczególnych wyjątkowo ważnych kawiarni. Próbował to zrobić opisując Bisanza czy Esplanadę, ale mimo wszystko tych szczegółów było niewiele. Wolałabym poczytać o mniejszej liczbie kawiarni, ale za to przedstawionych bardziej szczegółowo. Dla przeciętnego czytelnika wciąż zmieniające się nazwy i nazwiska są trochę nużące. Mimo to książka jest warta przeczytania, zwłaszcza dla Krakowianina, bo opisane są tam miejsca, które już dawno nie istnieją.

No to jest książka mebel. Ogromna, efektowna, pięknie wydana. Kupiłam ją w celu, ale i bez celu warto mieć. Bo tak. Bo kiedy się takiej książki dotyka to aż dreszcze przechodzą od ogromu zawartej w niej wiedzy. Dorastałam w środowisku przaśno-szarym. Albumy malarstwa były jedynymi oknami, przez które mogłam zajrzeć do świata koloru i bliskiej mojej wrażliwości estetyki... Czy ja muszę wypruwać się słownie pod każdą książką? Piękna rzecz. Kupcie sobie. Albo nie.