Mega Marvel #17: Thor: Worldengine

W komiksach Marvela wydawanych przez TM-Semic Thor pojawił się zaledwie kilka razy w drugoplanowej roli. Siedemnasty numer "Mega Marvela" był więc pierwszym komiksem po polsku z bogiem piorunów w roli głównej. Przedstawiona tu historia oryginalnie ukazała się na łamach "Thor' v1 #491-494, a za scenariusz odpowiedzialny był początkujący wówczas Warren Ellis znany obecnie z serii "Transmetropolitan".

Poważnie chory Thor zostaje zaatakowany w Nowym Jorku zostaje zaatakowany przez istoty przypominające żywe trupy. Zostaje jednak uratowany przez swoją dawną przeciwniczkę Enchantress. W tym samym czasie wielu mieszkańców Manhattanu zaczyna śnić o drzewie uwięzionym w wielkiej maszynie.

Wyjątkowo ten numer "Mega Marvela" pozbawiony jest stron klubowych, co bardzo utrudnia lekturę. Obecna sytuacja Thora osadzona w konkretnym kontekście, którego nieznajomość powoduje chaos. Jest tu wprawdzie w pewnych fragmentach wyjaśniona geneza Thora i Asgardu, ale to zdecydowanie za mało, żeby nie czuć się zagubionym.

Początkowo byłem bardzo zainteresowany fabułą. Historia jest dwuwątkowo - z punktu widzenia Thora oraz detektywa Curzona. Obaj na swój sposób usiłują rozwiązać zagadkę. Niestety finał jest bardzo rozczarowujący, a udział bohaterów całej tej sprawie był zupełnie zbędny.

Za rysunki odpowiada tutaj Mike Deodato Jr. Jego kreska przedstawia typowy styl lat 90. - niesamowicie umięśnieni mężczyźni i kobiety o wyglądzie modelek. Dobrze udaje mu się pokazać różne spektakularne sceny, ale postacie w jego wykonaniu są zbyt podobne do siebie - przez pewien czas myślałem, że Curzon i Thor to jedna i ta sama postać.

Niestety jest to jeden ze słabszych komiksów ze scenariuszem Warrena Ellisa. Obiecujący pomysł nie zostaje wykorzystany, a pewne zmiany w status quo Thora można łatwo przeoczyć. Ten numer mogę polecić głównie największym fanom rysunków Mike'a Deodato Jr.

W komiksach Marvela wydawanych przez TM-Semic Thor pojawił się zaledwie kilka razy w drugoplanowej roli. Siedemnasty numer "Mega Marvela" był więc pierwszym komiksem po polsku z bogiem piorunów w roli głównej. Przedstawiona tu historia oryginalnie ukazała się na łamach "Thor' v1 #491-494, a za scenariusz odpowiedzialny był początkujący wówczas Warren Ellis znany obecnie z...

Zaczyna się ciekawie, bo od Thora, żegnającego się z życiem, ale potem się pojawia wątek jakiegoś buca, który mnie nie obchodzi i do niczego nie prowadzi. Wszystko robi się nudne i chaotyczne.

Zaczyna się ciekawie, bo od Thora, żegnającego się z życiem, ale potem się pojawia wątek jakiegoś buca, który mnie nie obchodzi i do niczego nie prowadzi. Wszystko robi się nudne i chaotyczne.

THOR: KONIEC I ODRODZENIE

Nie wiem, czy można powiedzieć, że gdyby TM-Semic miało wydać tylko jeden komiks z Thorem w roli głównej – a tylko jeden zresztą wydało – powinna nim być ta historia, ale na pewno „Worldengine” był strzałem w dziesiątkę. Wszystko za sprawą scenariusza Warrena Ellisa, który w swojej bogatej karierze napisał tylko te cztery zebrane tu komiksy z Bogiem Piorunów. I chociaż nie są to prace tak znakomite, jak jego czołowe dzieła z „Authority”, „Planetary”, „Transmetropolitanem” czy „Hellblazerem” na czele, to wciąż kawał świetnej opowieści, która w dzisiejszych czasach mogłaby zostać wznowiona i w niczym nie ustępowałby runowi Jasona Aarona, a niejednokrotnie okazałby się od niego lepsza.

Thor przybył do naszego świata odbudować swoje życie. Teraz umiera. Nigdy dotąd nie był chory, teraz męczy go straszliwy ból, pluje krwią… Szykując się na śmierć, starając się nie zarazić nikogo, spisuje swój pamiętnik i jednocześnie usiłuje znaleźć ocalenie. Ale na horyzoncie pojawia się zagrożenie. Ożywione trupy. Thor zaś będzie musiał, mimo swojego staniu, stanąć do walki i odkryć, co naprawdę się dzieje…

http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2022/03/thor-worldengine-warren-ellis-mike.html

THOR: KONIEC I ODRODZENIE

Nie wiem, czy można powiedzieć, że gdyby TM-Semic miało wydać tylko jeden komiks z Thorem w roli głównej – a tylko jeden zresztą wydało – powinna nim być ta historia, ale na pewno „Worldengine” był strzałem w dziesiątkę. Wszystko za sprawą scenariusza Warrena Ellisa, który w swojej bogatej karierze napisał tylko te cztery zebrane tu komiksy z...

Świetne rysunki: stereotypowo "komiksowe" postacie niczym u Jima Lee: kobiety gibkie i smukłe, mężczyźni z gigantycznymi bicepsami... i te długie włosy zmoczone deszczem... Niestety choć kilka kadrów jest świetnych to cała fabuła delikatnie mówiąc słabiutka, a zagrożenie niegodne Gromowładnego.

Świetne rysunki: stereotypowo "komiksowe" postacie niczym u Jima Lee: kobiety gibkie i smukłe, mężczyźni z gigantycznymi bicepsami... i te długie włosy zmoczone deszczem... Niestety choć kilka kadrów jest świetnych to cała fabuła delikatnie mówiąc słabiutka, a zagrożenie niegodne Gromowładnego.