Mega Marvel #13: Ghost Rider 2099

NOT SO INCREDIBLE HULK Jeśli „Hulk”, to Peter David. To nazwisko jest tak mocno związane z przygodami szmaragdowego olbrzyma, jak z „X-Men” związane jest nazwisko Chrisa Claremonta. Nic dziwnego, bo to właśnie on stworzył jedne z najlepszych komiksów z serii. Tym bardziej więc żal, że „Mega Marvel” poświęcony Hulkowi zawiera słabsze historie jego autorstwa, które co prawda pokazują nam różne oblicza bohatera, ale stawiają głównie na niezobowiązującą akcję, którą często trudno uznać za szczególnie porywającą. Choć nadal czyta się to naprawdę przyjemnie. Hulk. Zielony olbrzym. Naukowiec, niszczyciel, napromieniowana bestia. Bohater. Tym razem trafia do ogarniętego konfliktem Trans-Sabalu, uzbrojony w wielką giwerę i królicze kapcie. Ale to dopiero początek! Przed nim nie tylko ta walka, ale też spotkanie z X-Force, Punisherem, Doc Ockiem i wiele więcej! A wszystko przez jego przynależność do Pantheonu, która może odbić mu się czkawką... http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2023/10/the-incredible-hulk-peter-david-dale.html

Dan i Brab to rodzeństwo. Pewnej nocy wybierają się na cmentarz Cypress Hills, na grób celebryty, i trafiają w sam środek pojedynku pomiędzy ludźmi Kingpina, a wojownikami Deathwatcha, którzy chcą przejąć walizkę tych drugich. Walizka wpada w ręce okolicznych dzieciaków, Barb zostaje postrzelona, a Dan znajduje motor, który przemienia go w Ghost Ridera. Od teraz szukał będzie zemsty… Przeciętny komiks. Tyle mogę o nim powiedzieć. Nieźle narysowany, nie szczególnie dobrze napisany… Czyta się go lekko, szybko i… i tak samo szybko się o nim zapomina. Anie to najgorsza pozycja, ani najlepsza, ale jeśli chcecie wydać na coś pieniądze, wybierzcie raczej inny tytuł, wart więcej niż moje 5,5 gwiazdki.

Sabretooth jest najbardziej znanym przeciwnikiem Wolverine'a. Nic więc dziwnego, że w 1993 r. doczekał się własnej miniserii "Sabretooth: Death Hunt" pisanej przez Larry'ego Hamę, scenarzystę znanego z komiksów "G.I. Joe". Jak wypada samodzielny komiks z udziałem tego łotra wydany po polsku w 1997? Sabretooth zostaje porwany przez ludzi, którzy przyczepiają bombę do jego serca. Tajemniczy mężczyzna nazywający siebie Tribune daje Victorowi zadanie schwytania mutantki Mystique inaczej wszczepiona bomba wybuchnie. Sabretooth podejmuje się zadania. Zarys fabuły brzmi brzmi jak typowy film sensacyjny klasy B. Po części komiks rzeczywiście taki jest. Sabretooth bez mrugnięcia okiem wyrzyna tabuny wrogów, ściga się szybkimi pojazdami i rzuca tekstami podkreślającymi jak bardzo jest bezwględny. Przy czym jednak czytelnik dostaje też wgląd w szokującą przeszłość tego złoczyńcy, która pozwala zrozumieć czemu stał się takim potworem, chociaż jednocześnie fabuła nie stara się go usprawiedliwiać. Świetnie zostaje tutaj wykorzystana Mystique przybierająca postać osób z historii Sabretootha Niestety nie wszystko tutaj wyszło. Zupełnie niepotrzebne są tutaj retrospekcje z jednej z poprzednich misji Sabretootha. Nie wybrzmiewa też szokujące w zamierzeniu ujawnienie tożsamości Tribune'a, która w pewnym momencie staje się bardzo oczywista. Za rysunki odpowiada tutaj Mark Texeira znany już z drugiego numeru "Mega Marvela". Sceny akcji w jego wykonaniu są bardzo spektakularne, ale niestety nie udaje się uniknąć pewnego chaosu. Nie podobało mi się również nadużywanie czarnego tuszu. Historia ta mogła być wybitna, ale jest jedynie dobra. Wielka szkoda, że zamiast na akcji nie skupiono się w większym stopniu na portrecie psychologicznym złoczyńcy.

EX POST FACTO to pojedynek nowych Mścicieli (w składzie Black Knight, Crystal, Sersi, Vision, Quicksilver, Black Widow, Hercules, Swordsman) z zupełnie nowym przeciwnikiem - Proctorem i jego The Gatherers. I jest to prawdziwa wojna światów (która aż się prosi o ekranizację!). No i są to Mściciele, którzy wreszcie mają... narządy! Którzy kopulują, mają dzieci... Niezwykła jak na Marvela, zdumiewająco dojrzała rzecz.

"Cierpienie" to obok historii "Maski" kolejny pokaz kunsztu graficznego Todda Mcfarlane'a. Tym razem Todd jest sam sobie sterem i okrętem i tworzy całkowicie autorską historię, ukazują szczyty swoich możliwości graficznych. Rysunki skakającego na linie Spider-Mana, pięknych kobiet jak Mary Jane czy też kusząca kształtami wiedźma, jak i dzikiego i krwiożerczego potwora jakim jest tutaj Lizard, są pokazem umiejętności i gustu autora. Pięc zeszytów tej niespiesznie toczącej się opowieści pozwala ukazać cały kunszt McFarlena. Jego wizjonerstwo i niesamowite przywiązanie do szczegółów, o jakie dziś już coraz trudniej. Pod tym względem "Torment" to arcydzieło. Gorzej jest natomiast z scenariuszem. Co prawda otrzymujemy mroczną opowieść w klimatach psychodeliki, ale jednocześnie można odnieść wrażenie że autor dopiero zaczyna z pisaniem scenariuszy. Widać to szczególnie po tekstach czy chyba nie do końca przemyślanym zakończeniu, które niczego nie wyjaśnia w kwestii historii, a przynajmniej pozostawia więcej pytań niż odpowiedzi. Fabuła jest jednak całkiem niezła i przy lekkiej modyfikacji mogłaby posłużyć nawet jako podkład pod mroczny, psychodeliczny film. "Cierpienie" to jednak przede wszystkim rysunek. Jest to pozycja która aż prosi się o to, żeby ją wydać w większym formacie. "Torment" na taki szczególny format zasługuje, bo oglądać ten komiks to czysta przyjemność. Rysunki 10/10 Fabuła 6/10

ŚWIETNI SYNOWIE NOCY Dwa lata musieliśmy czekać na wydanie tego tomu. Dwa lata po tym, jak Mucha wypuściła na rynek album „Ghost Rider: Danny Ketch” zbierający pierwsze 20 numerów serii i szczerze powiedziawszy zwątpiłem w pewnym momencie, czy ten komiks w ogóle będzie kontynuowany. Ale nadszedł rok 2025, minęło parę miesięcy i mamy go. Akurat z okazji 30-lecia pierwszego wydania „Świtu synów nocy” po polsku (i 35-lecia startu serii o Ketchu w ogóle). Tamto wydanie sprzed lat, choć fajne i mam sentyment, było koszmarnie zmasakrowane przez wydawcę. TM-Semic wycięło wtedy mnóstwo materiału – wiele plansz, całe zeszyty, byle zmieścić się w wyznaczonej ilości stron i to się czuło – Mucha teraz nie dość, ze wydaje w całości, to jeszcze opierając się na „Spirits of Vengeance: Rise of the Midnight Sons” dorzuca masę materiału, którego nie miało oryginalne wydanie, dzięki czemu dostajemy nie tylko event (i ciąg dalszy znany też w Polsce z „Amazing Spider-Mana”), ale i zeszyty wypełniające lukę między tomem „Danny Ketch” a „Świtem synów nocy”. Kompleksowo jest i pięknie. To raz. Dwa, że to wyśmienity komiks, lepszy nawet niż pierwszy tom i absolutnie warto znać go i posiadać. A ci, którzy mają semicowy sentyment, to już w ogóle będą wniebowzięci, stawiając tę cegłę na półce. Ghost Rider szuka zemsty i nie spocznie, póki jej nie dokona. Poluje zatem na Snowblinde'a i Deathwatcha, którzy wyrządzili już wiele krzywd, ale wciąż pozostają na wolności. Problem w tym, że policja coraz bardziej się na niego zawzięła, a do polowania na Czachę wziął się pewien bezwzględny glina. Co gorsza na horyzoncie czai się coś większego, straszniejszego: powrot Lilith - matki potworów. W obliczu takiego zagrożenia Ghost Rider postanawia skorzystać z pomocy Johnny’ego Blaze’a. Problem w tym, że sami mogą nie dać rady. Tak zaczyna się wspólna szalona przygoda mrocznych bohaterów Marvela, której stawką są losy, jakżeby inaczej, świata! Na tym, oczywiście, nie koniec. Bo zaraz potem Spider-Man znów chwyta Hobgoblina, przez którego znów niemal doszło do tragedii. Szybko jednak obaj trafiają na celownik Demogoblina i towarzyszącego mu doppelgangera. A tymczasem Ghost Rider i Johnny Blaze polują na Dethspawny. W kanałach spotykają Venoma, który też poszukuje morderców, kontynuując swoją wendettę przeciw złym. Wkrótce drogi wszystkich spotykają się i… https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2025/07/ghost-rider-duchy-zemsty-swit-synow.html

NOWI WOJOWNICY NA DZIELNICY Jak mówili przedstawiciele TM-Semic, „Mega Marvel” to seria, gdzie obok dojrzałych i mocnych dziel typu „Weapon X”, oferowała prostsze historie skierowane do młodszych odbiorców. I jedną z nich był właśnie tom, „The New Warriors”. Z tym, że nawet jeśli wiek docelowego odbiorcy był tu stosunkowo niski, same zeszyty zebrane w albumie pozostawiały po sobie dobre wrażenie i nawet po latach wypadają całkiem nieźle, oferując nam komiksowy odpowiednich kinowych blockbusterów wypełnionych gwiazdami. Niejaki Night Thrasher zaczyna zbierać ekipę bohaterów. Rekrutuje Novę, pozwalając mu odzyskać moce (czym prawie go zabija), Marvel Boya, którego Avengers nie chciało w swoich szeregach, Firestar, Speed Balla i Namoritę. Ich pierwszą akcją będzie starcie z Terraxem, dawnym wrogiem Fantastycznej Czwórki. Tak na scenie pojawia się nowa ekipa superbohaterów, Nowi Wojownicy, którzy na swojej drodze spotkają zarówno wiele zagrożeń, jak i herosów! A z czasem ich ekipa się powiększa. I wszystko to po to, by stawić czoła siłom mroku, które atakują miasto, a do których powstrzymania nie wystarczy siła naszych Nowych Wojowników... http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2022/08/the-new-warriors-fabian-nicieza-tom.html

Nie kojarzę komiksów z udziałem Srebrnego Surfera publikowanych po polsku przed 1994 r. Mogę więc założyć, że omawiany „Mega Marvel” zawierający w sobie przedruki „Silver Surfer” v3 70-75 jest polskim debiutem tej postaci. Czy jest przystępny dla czytelników nieznających tej postaci? Pożeracz planet Galactus decyduje się na zrekrutowanie nowego herolda po tym jak zawiodła go Nova. Nowym heroldem staje się brutalny Morg. Srebrny Surfer uznaje, że nowy herold Galactusa jest zbyt brutalny i postanawia zebrać innych byłych heroldów w celu powstrzymania Morga. Fabuła polega w głównej mierze polega na zbieraniu drużyny przez Srebrnego Surfera. Pozwala to czytelnikom lepiej poznać poszczególnych bohaterów. Reprezentują różne typy charakterów, a najbardziej z nich zapadł mi w pamięć Terrax, który do tej pory był złoczyńcą i cały czas nie można mu ufać. Niestety nie udało się tutaj uniknąć pewnych klisz fabularnych jak chociażby pretekstowe walki pomiędzy przyszłymi towarzyszami broni. Również wątek Morga nie jest zbyt pomysłowy. Ma bardzo prostą motywację, a rozwiązanie problemu jaki stanowi okazuje się zaskakująco łatwe. Udało się jednak tutaj wpleść parę emocjonujących scen, które sprawiają, że lektura nie nuży. Za warstwę graficzną odpowiada tutaj Ron Lim. Kosmiczne sceny akcji w jego wykonaniu są bardzo spektakularne i robią wrażenie. Należy jednak pamiętać, że to kreska typowa dla lat 90. z kobietami zaokrąglonymi w odpowiednich miejscach i mężczyznami o idealnej budowie ciała. W tym numerze „Mega Marvela” wykorzystane są sprawdzone chwyty, które pozwalają opowiedzieć wciągającą historię. Przy czym dzięki odpowiedniej struktury fabuły również nowi czytelnicy nie powinni czuć się zagubieni. Nie jest to może zbyt oryginalna historia, ale jest dobrze opowiedziana.

WALKA SIĘ ZACZYNA Trzydzieści lat minęło dokąd na polskim rynku debiutował… Nie, Alien jeszcze wtedy nie miał okazji gościć w komiksach nad Wisła, ale ściśle z nim powiązany łowca, czyli Predator, już tak. Obcy pojawił się rok później w albumie „Aliens versus Predator”, a choć chyba wszyscy pokochali ten tom – bodajże najgrubszy, jaki TM-Semic wydało, bo liczący 148 stron, co było wyjątkiem: Semici cięto tak, by nie przekraczały 132 stron – na kolejne komiksy z Alienami czekać musieliśmy potem dobrych pięć lat. Predator miał więcej szczęścia, ale też rzadko się pojawiał. Nie zmienia to jednak faktu, że wydanie „AvP” stało się wielkim sukcesem TM-Semic i do dziś komiks ten wymieniany jest jako jeden z najlepszych z ich oferty. No i słusznie, bo to serio świetna rzecz, nastrojowa i intrygująca. I o niebo lepsza od dwóch filmów, które inspirowała. Predatorzy sprowadzają na planetę Ryushi Obcych, by urządzić sobie na nich polowanie. Pech chce, że na tej samej planecie znajdują się ludzie, którzy wyeksploatowali już swój świat i szukają kolejnych, do pozyskiwania dóbr naturalnych. Wplątani w walkę dwóch morderczych kosmicznych ras ranczerzy, będą musieli przetrwać, tylko czy to możliwe? I jak poradzi sobie z tym wszystkim młoda Machiko Noguchi, która stoi na czele osadników? http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2023/05/aliens-vs-predator-randy-stradley-phill.html

W Gotham zjawia się Judge Death, gdzie natychmiast zaczyna zabijać każdego, kto się napatoczy. Powstrzymuje go Batman i przypadkiem przenosi się do Mega-City I. Tam wdaje się w bójkę z Sędzią Dreddem a następnie wraz telepatką Judge Anderson wraca do Gotham. W jego mieście tymczasem Judge Death znalazł sobie nowe ciało i nawiązał współpracę z mistrzem strachu Scarecrow. Ścigając zarówno Judge Death jak i Batmana do Gotham przybywa także Judge Dredd. Każdy z bohaterów jest mniej lub bardziej odmóżdżony i działa tylko dla zasady. Judge Death zabija jak leci, Paskudna Maszyna uderza każdego z główki, Judge Dredd chce każdego aresztować. Ich wypowiedzi są równie prymitywne jak zachowania. Opowieść niczym nie zaskakuje i trudno się przy niej dobrze bawić, jeśli ma się choćby najmniejsze wymagania. Zupełnie inaczej prezentuje się warstwa ilustracyjna, która podnosi wartość komiksu o kilka poziomów. Bisley to artysta oryginalny i jest tutaj w dobrej formie (choć nie każdemu jego styl może się podobać). Eksperymentuje z bryłą i konturem nadając postaciom wyrazisty efekt przestrzenny. Niestety oprócz szczegółów, które wyglądają genialnie są też takie, które się nie sprawdzają. Kobiety nie wypadają zbyt urodziwie, w zasadzie brak drugiego planu a jeśli pojawia się Gotham to nie da się go rozpoznać (a nawet odróżnić od futurystycznego Mega-City I). Dzieło zasłynęło również z tego powodu iż to chyba jedyny komiks wydany przez TM-SEMIC tak elegancko na grubym śliskim papierze.

Interesujący crossover, który co zaskakująco dodaje trochę głębi do monolitu Supermana, a także jego mitologii. Ale nie wybiegając w przód, na Ziemi ląduje statek z prośbą o pomoc. Superman rusza na ratunek! Z zaskakującą pomocą Lexcorpu, bo Lex jest nieobecny, więc go nie nienawidzą, a tylko nie cierpią. Chcą tylko technologię, jak to korpo. No i Superman rusza w statku, z dala od jakiejkolwiek gwiazdy. Ten początek dobrze podbudowuje historię i wykorzystując znany raczej wszystkim horror, eksploruje naturę Supermana. Jego moralność i wstrzemięźliwość do zabijania zostaje wystawiona na próbę, a jego dobroć okazuje się niebezpieczna dla samej Ziemi. Czy uda mu się przeżyć? Czy Ziemia zostanie zniszczona? To pytania, które podnoszą nam ciśnienie czytając komiks. A to wszystko w dość wiarygodnym wydaniu. Oczywiście pewnie w niektórych wersjach Superman potrafiłby lecieć samemu w kosmos, ale zostajemy z basicowym Supermanem. Ba, tam gdzie leci, nie ma żółtego słońca, co generuje nowe problemy. Z innej strony Superman wraca nawet w pewnym momencie do korzeni i skacze, zamiast latać. Sam komiks jest interesujący i fajnie eksploruje potencjalną dynamikę między Supermanem a Obcymi. Wychodząc od ciekawych założeń świata Supermana idzie trochę w kierunku wyjaśniania midichlorianami albo w stylu hipno-okularów. Nie jest to straszna wada, ale z pewnością dziwna. Jeśli ktoś kocha crossovery, jest fanem którejś z tytułowych postaci lub jest po prostu ciekaw tego zestawienia to nic tylko czytać! Na pewno się nie zawiedzie.

Lobo to komiks antybohaterski, bo nazwać człowieka który niszczy i zabija wszystko co mu stanie na drodze, trudno nazwać bohaterem. Jednak Lobo ma swój urok. A to głównie dzięki temu, że opowieść o Lobo jest totalnie abstrakcyjna. Daje to autorowi całkowite pole do popisu. Lobo bluźni, wyrywa innym ręce, zjada głowy, umiera i zmartwychwstaje. Tutaj wszystko jest możliwe. Najwięcej jest jednak w tym komiksie krwi i i flaków. Jest jednak coś, co sprawia, że ta krew i flaki nie wzbudza odrazy, nie odrzuca, nie powoduje mdłości. To karykaturalna kreska Simona Bisleya, która powoduje że komiks bardziej śmieszy niż odrzuca. Co by nie powiedzieć o samym artyście, to pasuje do tego komiksu w stu procentach. Sama opowieść jest dość interesująca. Lobo umiera i idzie do Nieba, po czym robi tam taki rozpi..., że mają go już dosyć. Nie jest to dzieło wybitne, ale zasługuje z pewnością na uznanie. Mimo już trochę wiekowej historii, wciąż czyta się to dobrze.

"Predator" z 1987 roku to film dla mnie wyjątkowy, którego widziałem już z 20 razy i który z drapieżnika z kosmosu zrobił postać już niemal kultową. Biorąc się za czytanie "Batman vs. Predator" ponad dwadzieścia lat temu, nie spodziewałem się że komiks o Predatorze może być niemal tak kultowy jak w/w film. Historia napisana przez Dave Gibbons'a i Andy Kuberta spełnia wszystkie wymagania komiksu totalnego. Czytając te komiks po raz kolejny, nie znalazłem w nim w zasadzie żadnego słabego punktu. Historia jest sensowna, ciekawie napisana, wciągająca, mroczna i prawdopodobna. Batman jest człowiekiem z krwi i i kości, nie lata w przestworzach na linie jak Superman, tylko jest człowiekiem, obrońcą Gotham i detektywem. Predator jest natomiast taki, jaki być powinien, odważny, honorowy i waleczny. Prawdziwy łowca, która wykańcza swoich wybrańców jednego po drugim. Jak myśliwy. Kadry są zmontowane po mistrzowsku, odgłosy radia czy komentarze walki bokserskiej opisujące kolejne kroki Drapieżcy to przemyślana i mistrzowska robota. No i późniejsze odzywki Predatora, imitujące usłyszane wcześniej głosy to crem de la crem tego komiksu. Teksty zapadają w pamięć, nawet po latach. Takie "piękny dzień dzisiaj w biurze" do dzisiaj pozostało w mojej pamięci pomimo wielu, wielu lat od czytania tego komiksu po raz pierwszy. Klimatu dodają także czarne strony tego komiksu, no i to co chyba najważniejsze, wspaniała i klimatyczna kreska Andy Kuberta. Ten komiks jest po prostu wizualnie piękny. I niemała tego zasluga drugiego z braci Kubertów, nakładającego tusz. Wszystko jest tutaj dopracowane w najdrobniejszych szczegółach aby było pięknie i klimatycznie. I krwisto. Komiks ten to jedna z najlepszych rzeczy jakie zostały wydane przez TM-Semic i jeśli miałbym go do czegoś porównać to do Daredevilla Franka Millera, który też ma swoj klimat i jest świetnie napisany. Choć poziom rysunku Andy Kuberta cenie sobię znacznie wyżej niż Romity Jr. O ile jednak Daredevil jest dziełem, którym niemal wszyscy się zachwycają, to Batman vs. Predator cieszy się mniejszą popularnością. Zupełnie nie zasłużenie, bo pod pewnymi względami jest to komiks lepszy od Daredevilla. Jak dla mnie to powinno się go oprawić w ramkę i powiesić na ścianie. I pokazywać młodym adeptom sztuki komiksowej jak powinno się pisać komiksy. Jestem zaskoczony trochę, że do dziś nikt nie postanowił zekranizować tego komiksu, bo material jest na to świetny. Ale rozumiem, że nie było łatwo o prawa do DC Comics i Dark Horse Comics jednocześnie. Dzisiaj, gdy Predator należy już prawnie do Marvela, takie połączenie dwóch światów wydaje się być jeszcze bardziej nie do przeskoczenia. Szkoda. Może kiedyś. Pozostaje więc pozostać przy komiksie i wracać do niego co jakiś czas, bo warto. Czyta się go jak najlepszy film. Dla fanów Predatora, zapoznać się z tym dziełem to obowiązek. Szczególnie jeśli jedt się fanem Predatora z udziałem Arniego. Dla fanów Batmana to również powinien być obowiązek, bo Batman jest tutaj w swojej najlepszej wersji.

Miał to być w założeniu epicki one shot. Dwa nazwiska: Stan Lee i Moebius, łączą siły żeby zaserwować nam, w mojej opinii, jeden z najambitniejszych projektów superbohaterskich wszechczasów... zarówno pod względem artu, jak i samej historii, która choć skromna, jest też wystarczająca. Każdy rysunek mógłby spokojnie zostać powiększony i powieszony na ścianie. Przekaz ponadczasowy, bo odwołujący się do ludzkiego fatum. Chyba jest to również moja ulubiona pozycja przy której udział brał Stan Lee, bo tak mało go w tym czuć, a może w końcu zrozumiał przy tej pracy współczesny komiks i narrację jako sztukę, która nie musi zawsze brzmieć jak skierowana do dzieciaków.

Pierwsza część Batman vs. Predator zawiesiła poprzeczkę na samym szczycie, więc trudno było oczekiwać że kontynuacja będzie równie dobra. Ale to nie oznacza że druga część jest zła, wręcz przeciwnie. Fabuła nie jest specjalnie oryginalna: Predator powraca aby zwycieżyć z mistrzem, a Batman musi pokonać kilku przeciwników aby zmierzyć się w finałowe walce z Obcym. Dostajemy więc więcej przeciwników Batmana i też więcej... obcych. Przeciwnicy Batmana są całkiem dobrze scharakteryzowani i poza jednym czy dwoma wyjątkami fabuła jest prawdopodobna. Huntress, która towarzyszy Batmanowi w tym tomie też daje rade, a dzięki szkicowi Paul'a Gulacy wygląda też kobieco i miło dla oka. Rysunek nie jest aż tak nastrojowy jak we wcześniejszej części, ale jest na naprawdę dobrym poziomie, a może nawet i na bardzo dobrym. Ogólnie uważam ten komiks za bardzo dobrze napisaną kontynuację pojedynków Batmana i Predatora. Zasługuje na ocenę 7-8. U mnie przeważyła jednak druga opcja, bo czytam ten komiks po raz trzeci lub czwarty i wciąż robi na mnie dobre wrażenie.

Gdybym miał na szybko wymienić dwa komiksy które najbardziej mi utkwiły w pamięci ze starych czasów, to byłyby to Daredevill Franka Millera i właśnie "Sword of Azrael" Dennis O'Neila i Joe Quesady, i dlatego niemal z radością powróciłem do tego wydawnictwa. I cóż, mimo że od pierwszej lektury tego komiksu minęło już prawie 30 lat, to jestem usatysfakcjonowany. Komiks, co prawda, nie zrobił już na mnie takiego wrażenia jak wiele lat temu, ale wciąż czytałem go z dużą przyjemnością. Pozornie nie jest to jakaś wybitna i skomplikowana historia. Jest to opowieść o początkach Jean Paula Valleya Jr. jako Azraela i jego spotkaniu z Brucem Waynem. Opowieść jest pełna akcji i mistycyzmu, a opowieść nie jest skomplikowana, ale to co wyróżnia ten komiks to nastrój, kadry i kreska Joe Quesady. Wizualnie ten komiks jest śliczny, kadry bardzo sensowne a historia opowiedziana ciekawie i co ważne, realistycznie. Nie doszukałem się tu żadnych błędów w przedstawionej historii, wszystko jest sensowne i spójne. Przed ponowną lekturą tego zeszytu spodziewałem się że będzie to ocena 9/10, ale ocena "świetna" to byłoby chyba troszkę za dużo, biorąc pod uwagę fabułę tego zeszytu, która aż tak wybitna nie jest. "Daredevill" Millera przestawił genezę postaci lepiej i zdaje się być lepszym komiksem, ale Miecz Azraela na pewno jest pozycją bardzo dobrą i z czystym sumieniem mogę go polecić jako jedną z najciekawszych pozycji do przeczytania. Tym bardziej że to właśnie Jean Paul Valley zaczął odgrywać główną rolę w Knighquest, za które zabiorę się już wkrótce.

Dzisiaj mam dla Was klasyka nad klasykami — Broń X to komiks, który wchodzi pod skórę i zostaje tam na długo. Ależ to się czyta, ależ to ma mocny klimat, ależ to jest dobre! Zostajemy wrzuceni w klaustrofobiczne korytarze tajnej bazy wojskowej, gdzie w półmroku i sterylnej ciszy rozgrywa się makabryczny eksperyment, który na zawsze odmieni Logana. To opowieść duszna, przeszywająca chłodem, taka, która momentalnie stawia włosy na karku. Body horror jest tu nie tylko dodatkiem, to pełnoprawny element narracji, potęgujący poczucie odrazy i bezsilności. Czujemy zarówno żal i współczucie dla Logana, jak i narastającą pogardę wobec naukowców, którzy na zimno przekraczają wszelkie moralne granice. Komiks skupia się niemal wyłącznie na samym eksperymencie, i właśnie ta koncentracja na jednostkowym cierpieniu sprawia, że historia uderza z pełną mocą. To bardzo intymny, brutalny wgląd w to, jak daleko ludzie potrafią się posunąć dla własnych celów i jak potworne mogą być tego konsekwencje. Wizualnie Broń X jest ciężka, obrzydliwa i bezlitośnie makabryczna, ale w tym dobrym, starym stylu, który nie boi się pokazać, co dzieje się, gdy człowieczeństwo ustępuje miejsca naukowej obsesji. Każdy kadr wygląda jak wyjęty z koszmaru, który jednocześnie fascynuje i odpycha. Krótko mówiąc: Broń X to mocna rzecz — niekomfortowa, intensywna i absolutnie warta przeczytania. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DSPQq4fDCLa/?igsh=MW8wcm8wdTM3aGV0dQ==

BATMAN CZARNO NA BIAŁYM Chociaż na opublikowaną przez TM-Semic listę najlepszych „Batmanów” wydanych po polsku się nie załapał, wydany ćwierć wieku temu „Batman: Black and White” to w rzeczywistości jeden z najciekawszych i najbardziej udanych komiksów o Gacku od wydawcy. Złożony z krótkich historyjek, podanych w czerni i bieli, swego czasu mógł wydawać się niepozorną pozycją, ale nic bardziej mylnego. Poszczególne komiksy stworzyli prawdziwi giganci branży a obecne antologie tego typu, jak „Wolverine: Czerń, biel i krew” nie dorastają mu do pięt. Batman. Człowiek nietoperz. Zamaskowany krzyżowiec. Mroczny Rycerz. Gacek. Obrońca Gotham, walczący ze złem i zbrodnią. Poznajcie jego mniej oczywiste oblicze i przekonajcie się, jak wiele barw skrywać potrafi tylko czerń i biel… http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2022/01/batman-black-and-white-cz-i-i-ii-ted.html