Ta, która słyszała smoki

"Przysłuchiwałam się ich rozmowie, nie odzywając się. Kiedy dziewczyna wysiadła w Seattle, zapytałam go o pogodę w Fairbanks. Był dość uprzejmy, ale najwyraźniej chciał wrócić do lektury - czytał coś z science fiction. Zapytałam, czy lubi ten gatunek, a on na to, że lubi fantastykę, ale nudzi go fantasy. Z grzeczności zapytał, po co lecę na Alaskę, więc powiedziałam mu, że jestem plantatorem ziemniaków."

Jestem niesamowicie zadowolony, że autorka napisała co nieco, jak wyglądają jej spotkania z fanami. "A więc to pani jest Annę McCaffrey?" Nie sądziłem że będzie to moje jedno z ulubionych... opowiadań. Naprawdę miło i przyjemnie było się o niej czegoś więcej dowiedzieć.

"Przysłuchiwałam się ich rozmowie, nie odzywając się. Kiedy dziewczyna wysiadła w Seattle, zapytałam go o pogodę w Fairbanks. Był dość uprzejmy, ale najwyraźniej chciał wrócić do lektury - czytał coś z science fiction. Zapytałam, czy lubi ten gatunek, a on na to, że lubi fantastykę, ale nudzi go fantasy. Z grzeczności zapytał, po co lecę na Alaskę, więc powiedziałam mu, że...

A McCaffrey to autorka znana głównie z cykli powieściowych, przede wszystkim z serii noszącej ogólny tytuł „Jeźdźcy smoków”. Nie przypadkiem więc tytuł obecnemu zbiorowi opowiadań nadał tekst osadzony w świecie tego właśnie cyklu i zamieszczony tutaj jako pierwszy w kolejności. To zrozumiały zabieg marketingowy. Trzeba jednak stwierdzić, iż ani pod względem fabularnym, ani emocjonalnym opowiadanie to niczym szczególnym nie zachwyca, po prostu odcina kupony od dawnego sukcesu. Ogólnie rzecz biorąc, cały zbiór okazuje się bardzo nierówny. Trafiają się teksty dobre, w szczególności opowiadania stanowiące nowoczesną („kosmiczną”) wersję znanych baśni i mitów (nawiązujące do historii Kopciuszka, Śpiącej Królewny czy Pigmaliona i Galatei) oraz kilka innych, zabawnych albo poruszających, napisanych żywym językiem, często w klasycznym stylu romantycznych. Ponad połowa utworów to jednak teksty znacznie niższych lotów, gdzie trudno doszukać się jakiegoś znaczącego pomysłu, ciekawych rozwiązań fabularnych czy porywającej akcji. A gdy już taki pomysł się pojawia (np. historia zagubionych w czasie rozbitków),nie zostaje szerzej rozwinięty Najgorzej wypada opowiadanie najdłuższe, całkowita ramota, poświęcona medycznym, moralnym i prawnym problemom związanym z metodą in vitro oraz zastępczym macierzyństwem. To kwestie ważne i istotne, nabierające w naszych czasach szczególnego znaczenia oraz aktualności. Niestety, Autorka trafiła tym tekstem przysłowiową „kulą w płot”, a opisywane rozwlekle przypadki bohaterów nijak się mają do problemów ich dzisiejszych, realnych odpowiedników, mogą wzbudzić co najwyżej irytację albo rozbawienie, w zależności od stosunku czytelnika do poruszanych kwestii. Nic dziwnego, że redaktorzy zbioru uznali za wskazane zaznaczyć, iż utwór ten powstał w 1956 r. W takim razie jednak, po co taką staroć zamieszczono w prezentowanym zbiorze? Nie świadczy ona najlepiej o zdolnościach przewidywania Autorki.
Ponieważ polska edycja powiela w istocie zbiór wydany w 1985 r. w USA, można przypuszczać, iż przygotowano go przy akceptacji samej A. McCaffrey i wybrano teksty uznane przez nią samą za istotne dla jej twórczości. Albo więc popularna Autorka powieści nie ma w dorobku zbyt wielu udanych opowiadań, albo nie potrafiła dokonać ich selekcji.

A McCaffrey to autorka znana głównie z cykli powieściowych, przede wszystkim z serii noszącej ogólny tytuł „Jeźdźcy smoków”. Nie przypadkiem więc tytuł obecnemu zbiorowi opowiadań nadał tekst osadzony w świecie tego właśnie cyklu i zamieszczony tutaj jako pierwszy w kolejności. To zrozumiały zabieg marketingowy. Trzeba jednak stwierdzić, iż ani pod względem fabularnym, ani...

Ciekawe, lekkie, wszechstronne. Niestety nie przepadam za opowiadaniami jak człowiek zdąży polubić bohaterów, wciągnąć się w fabułę to nagle koniec. Pierwsze opowiadanie "A więc to pani jest Anne McCaffrey?" powala. To właśnie esencja tego za co lubię tę autorkę, humor i dystans do siebie. Oczywiście wielki "+" za wszechstronność i niepowtarzalność.

Ciekawe, lekkie, wszechstronne. Niestety nie przepadam za opowiadaniami jak człowiek zdąży polubić bohaterów, wciągnąć się w fabułę to nagle koniec. Pierwsze opowiadanie "A więc to pani jest Anne McCaffrey?" powala. To właśnie esencja tego za co lubię tę autorkę, humor i dystans do siebie. Oczywiście wielki "+" za wszechstronność i niepowtarzalność.

Takie sobie czytadełko. Lubię taki styl a poza tym także z sentymentu dla serii przeczytałam. Dobry warsztat. Akcja też jest. Czyta się łatwo i przyjemnie. Nie rozczarowuje.

Takie sobie czytadełko. Lubię taki styl a poza tym także z sentymentu dla serii przeczytałam. Dobry warsztat. Akcja też jest. Czyta się łatwo i przyjemnie. Nie rozczarowuje.

"Ta, która słyszała smoki" składa się z 15 krótkich opowiadań oraz historii z życia pisarki.
Lubię takie listy skierowane od pisarza do nas czytelników, przybliżają nam samego autora. Możemy choć trochę bliżej go poznać, jako człowieka z krwi i kości. W tym wypadku dowiadujemy się o paru ciekawych spotkaniach autorki z fanami, jej odczuciami, jak odnosili się jej bliscy do jej twórczości czy co było inspiracją.
Dalej mamy 15 krótkich opowiadań, krótkich ale treściwych. W tych opowiadaniach podróżujemy po Ziemi jak i po całej galaktyce. Poznajemy między innymi kosmicznego Kopciuszka, zaglądamy w przyszłość, poznajemy nowe rasy itd.
Opowiadania są ciekawe, choć krótkie jest w nich zawarta sama esencja.
Gorąco polecam.

"Ta, która słyszała smoki" składa się z 15 krótkich opowiadań oraz historii z życia pisarki.
Lubię takie listy skierowane od pisarza do nas czytelników, przybliżają nam samego autora. Możemy choć trochę bliżej go poznać, jako człowieka z krwi i kości. W tym wypadku dowiadujemy się o paru ciekawych spotkaniach autorki z fanami, jej odczuciami, jak odnosili się jej bliscy...