Demian. Dzieje młodości Emila Sinclaira

Jak to się dobrze czytało! Filozoficzno-duchowa powieść, która potrafi zostawić wiele pytań w głowie czytelnika po zakończonej lekturze. Czy białe zawsze jest tylko białe, a czarne tylko czarne? Niektóre cytaty można uznać za fundamentalne przy poszukiwaniu własnych wartości i wierzeń.

Jak to się dobrze czytało! Filozoficzno-duchowa powieść, która potrafi zostawić wiele pytań w głowie czytelnika po zakończonej lekturze. Czy białe zawsze jest tylko białe, a czarne tylko czarne? Niektóre cytaty można uznać za fundamentalne przy poszukiwaniu własnych wartości i wierzeń.

Rewelacja, strasznie żałuję że nie przeczytałem jej jako nastolatek. Ta pozycja powinna się znaleźć na wykazie lektur w liceum. To pozycja uniwersalna...nic nie tracąca na aktualności.
Pierwsze kilka stron...nie są łatwe do przebrnięcia...ale potem łapie się rytm i sama się czyta.

Rewelacja, strasznie żałuję że nie przeczytałem jej jako nastolatek. Ta pozycja powinna się znaleźć na wykazie lektur w liceum. To pozycja uniwersalna...nic nie tracąca na aktualności.
Pierwsze kilka stron...nie są łatwe do przebrnięcia...ale potem łapie się rytm i sama się czyta.

Najlepsza reklama dla junga jaką mogę sobie wyobrazić. Mega ciekawe połączenie jungowsko-nietcheansko-buddyjskie i pewnie wiele jeszcze innych. No i w jakże piękny sposób tu skrytykowano nacjonalistów. Czy zgadzam się z wszystkim co mówił daimon albo co robił Emil? Nie, ale i tak uważam że wiele z tego można wynieść dla siebie. I kurwa ten styl pisania jest niesamowity. Bardzo przypomina mi gonczarewa albo turgieniewa z jakiegoś powodu choć pewnie to kompletnie nietrafione porównanie.

Najlepsza reklama dla junga jaką mogę sobie wyobrazić. Mega ciekawe połączenie jungowsko-nietcheansko-buddyjskie i pewnie wiele jeszcze innych. No i w jakże piękny sposób tu skrytykowano nacjonalistów. Czy zgadzam się z wszystkim co mówił daimon albo co robił Emil? Nie, ale i tak uważam że wiele z tego można wynieść dla siebie. I kurwa ten styl pisania jest niesamowity....

Trafiła w mój gust. Ciekawa i ambitna proza.

Trafiła w mój gust. Ciekawa i ambitna proza.

Chyba najciekawsza z dotychczasowych pozycji autora. Zastanawiające się jak małe kłamstwo może wpływać, przez swoje konsekwencje na naszą kondycję szczególnie w młodym wieku.

Chyba najciekawsza z dotychczasowych pozycji autora. Zastanawiające się jak małe kłamstwo może wpływać, przez swoje konsekwencje na naszą kondycję szczególnie w młodym wieku.

Bardzo ciekawa i pouczająca literatura. O dorastaniu i postrzeganiu świata. O głębokiej samotności. O ludzkich próbach wypełnienia tej pustki, którą być może na pewnym poziomie czuje każdy. Bardzo ciekawy był mistycyzm wpleciony w książkę, który bardzo pasował do subiektywnej natury narracji.

Bardzo ciekawa i pouczająca literatura. O dorastaniu i postrzeganiu świata. O głębokiej samotności. O ludzkich próbach wypełnienia tej pustki, którą być może na pewnym poziomie czuje każdy. Bardzo ciekawy był mistycyzm wpleciony w książkę, który bardzo pasował do subiektywnej natury narracji.

"Demian" Hermana Hessego to powieść niełatwa. Niełatwa, ponieważ o wiele bardziej niż pełnego zrozumienia wymaga od czytelnika odczucia treści. Autor przedstawia nam świat oczami bohatera, który odbiera rzeczywistość niezwykle intensywnie, momentami wręcz neurotycznie. Sinclair nie może odnaleźć się w życiu złożonym z paradoksów i niejasności - jest rozdarty między dobrym i czystym światem dzieciństwa, symbolizowanym przez rodzinny dom oraz pomnikowe figury ojca i matki a światem zewnętrznym, ciemnym, na który składają się nie tylko ludzie spoza świętości domowego rytuału, ale też tajemnicze opowieści, odgłosy, sny, czy nawet same myśli. Emil podświadomie poszukuje w sobie głębi, pragnie objąć, czy też może raczej pojąć rzeczywistość w satysfakcjonujący sposób. Te dążenia znajdują swoje odbicie w fascynacji Sinclaira enigmatycznym znajomym ze szkolnych ław - Demianem - człowiekiem, który wydaje się nosić w sobie ogromną, wykraczającą poza ludzkie rozumienie mądrość, a później także i matką Demiana - Panią Ewą. Relacja Emila i Demiana jest rwana, bardzo niepewna. Bohaterowie przez długi czas nie utrzymują ze sobą kontaktu, jednak Sinclair nieustannie czuję, że łączy ich coś nienazwanego - pewne piętno, będące symbolem wyjątkowości, ale również, czy może nawet przede wszystkim - oznaką odrębności, wyobcowania. Momentami książka może przytłaczać przez duże nagromadzenie niezwykłego ładunku emocjonalnego - widać, że Hesse pisał ją w trudnym dla siebie okresie. Uważam, że przedstawiona historia może wydać się niektórym zbyt niewiarygodna, czasami nawet pompatyczna, ze względu na wymienione przeze mnie wcześniej czynniki. Jednakże, tak jak wspomniałem na początku - w dziele Hessego nie tyle chodzi o słowa (choć styl oczywiście - nienaganny),co o towarzyszącego im ducha. Co by nie mówić - Herman Hesse jest tutaj bliski czegoś wyjątkowego - "Demian", mimo dość skomplikowanej formy, nosi w sobie cząstkę duszy. I chyba właśnie dlatego mówi o sprawach dla człowieka fundamentalnych. Polecam.

"Demian" Hermana Hessego to powieść niełatwa. Niełatwa, ponieważ o wiele bardziej niż pełnego zrozumienia wymaga od czytelnika odczucia treści. Autor przedstawia nam świat oczami bohatera, który odbiera rzeczywistość niezwykle intensywnie, momentami wręcz neurotycznie. Sinclair nie może odnaleźć się w życiu złożonym z paradoksów i niejasności - jest rozdarty między dobrym...

książka o stawaniu się sobą. dobra pozycja dla tych, którzy wątpią (nie rozwiąże Waszych problemów, ale przynajmniej na chwilę poczujecie się zrozumiani). w punkt uchwycone rozdwojenie moralności i istnienie świata dobrego, jasnego, pobożnego i tego drugiego, prawdziwego, który - raz przez nas poznany - trzyma nas mocno i nie chce puścić

książka o stawaniu się sobą. dobra pozycja dla tych, którzy wątpią (nie rozwiąże Waszych problemów, ale przynajmniej na chwilę poczujecie się zrozumiani). w punkt uchwycone rozdwojenie moralności i istnienie świata dobrego, jasnego, pobożnego i tego drugiego, prawdziwego, który - raz przez nas poznany - trzyma nas mocno i nie chce puścić

Powieść mistyczno - filozoficzna. Sinclair i otoczenie jak rycerze Jedi trochę.
Autor nie może się zdecydować, czy wychwalać bardziej związki mężczyzn, czy jednak męsko-damskie. To dobra okazja, by zapytać AI o preferencje osobiste autora. Miał 3 żony, ale czy to coś znaczy...
Dla mnie bardziej przekonujący w opisie miłości niż związków opartych na wspólności myśli. W sumie jednak powieść mnie nie przekonała. Choć jestem niby podobny bohaterom, skupiony na sobie itp.
I ciekawa zbieżność. Czytałem poprzednio Lśnienie ( trochę oczywiście inna półka ). Ale idea pokazywania wybrańców ( jaśniejących lub z piętnem ) ponadczasowa. Jak Jedi.

Powieść mistyczno - filozoficzna. Sinclair i otoczenie jak rycerze Jedi trochę.
Autor nie może się zdecydować, czy wychwalać bardziej związki mężczyzn, czy jednak męsko-damskie. To dobra okazja, by zapytać AI o preferencje osobiste autora. Miał 3 żony, ale czy to coś znaczy...
Dla mnie bardziej przekonujący w opisie miłości niż związków opartych na wspólności myśli. W...

No jest to bardzo dobra powieść konfrontująca ze sobą problemy dotyczące amoralności, psychoanalizy, a nawet tropy buddyjskie. Rozważania na temat wiary a logiki też na plus (może nawet serduszko?),szczególnie że stają się one dobrą bazą do refleksji nad późniejszym głosem Miłosza w „Ziemi Ulro”. Tylko momentami na granicy banału. Hesse ma na to sposób – rzuca pod nogi, niczym padlinę, lacanowskie lustro i matkę – yummy…

No jest to bardzo dobra powieść konfrontująca ze sobą problemy dotyczące amoralności, psychoanalizy, a nawet tropy buddyjskie. Rozważania na temat wiary a logiki też na plus (może nawet serduszko?),szczególnie że stają się one dobrą bazą do refleksji nad późniejszym głosem Miłosza w „Ziemi Ulro”. Tylko momentami na granicy banału. Hesse ma na to sposób – rzuca pod nogi,...