Krzywe zwierciadło

Zastanawiam się czy ta powieść nie jest popularniejsza w Polsce, niż w ojczyźnie pisarza (USA),a może nawet, niż w reszcie świata. Takie to były czasy: w latach osiemdziesiątych XX wieku wszystko zachodnie, co się u nas ukazywało oficjalnie, a szczególnie na łamach Fantastyki, mogło zyskać status powieści kultowej... WIĘCEJ: https://seczytam.blogspot.com/2024/04/c-c-macapp-zapomnij-o-ziemi.html

Świetna. Połączenie fantastyki naukowej i alternatywnej historii militarnej. Czytałem już kilka książek Harry'ego Turtledove'a i były szanse, że i ta będzie dobra. nie zawiodłem się. Autor świetnie dawkuje napięcie, dzieląc akcję pomiędzy głównych bohaterów, pokazując najazd z kilku perspektyw. Wplata realne fakty i postacie do wymyślonej fabuły. Robi to bardzo zręcznie i ciekawie. Nie może zabraknąć oczywiście wątku polskiego ale wolałbym (oczywiście) by go nieco rozwinął. Rola AK powinna być niepomiernie większa niż ŻOB... ale autorowi bardziej pasowało do snutej opowieści. To czego brakuje fabule to realizmu... nie, no wiem, ze to fantastyka. Chodzi o realizm wojenny. W zasadzie nigdzie nie pojawiła się sytuacja, ze badano zdobyty sprzęt Rasy. Jakieś przebąkiwania, ze analizowano ich czołgi by wiedzieć gdzie trafić... no ale na Einsteina! Każda drobinka zniszczonego sprzętu byłaby badana, nie mówiąc o broni piechoty Rasy! No ale dobra, autor jakoś to pominął, drobne potknięcie. Eh, i jak zwykle grzechy Amberu. Największym grzechem tego wydawnictwa było wydawanie po kilka (przeokładkowanych) wersji chłamu... i zbrakło na wydanie serii do końca. No i co teraz? Zostały jeszcze trzy tomy. Może ktoś to wyda... proszę :) Jeśli lubisz fantastykę przemieszaną z alternatywną historią, do tego historie II wojny światowej - ta książka jest dla Ciebie.

Słowa: stare ale jare idealnie pasują do tej powieści. Na kartach książki poznajemy losy załogi statku „Gwiezdny Ogar”, który wyrusza aby zbadać obce galaktyki. Głównym bohaterem jest Elliot Grosvenor – specjalista z zakresu nowej dyscypliny naukowej - neksjalizmu. Pozwala ona łączyć wnioski wynikające z poznania pozostałych gałęzi wiedzy, aby szybko znaleźć optymalne rozwiązania i zapobiegać licznym niebezpieczeństwom, jakie mogą zagrozić ekspedycji. Powieść składa się z czterech części, w każdej z nich załoga musi zmagać się z innym zagrożeniem ze strony obcych. Muszę przyznać, że poszczególni kosmici zostali wykreowani w naprawdę ciekawy i oryginalny sposób. Same opowiadania także są jak najbardziej interesujące, szkoda że powieść liczy troszkę ponad 200 stron, moim zdaniem spokojnie był potencjał na dłuższą historię. Misja międzyplanetarna to powieść, która ma już 74 lata. Zupełnie tego nie czuć, ta pozycja zestarzała się wyjątkowo dobrze, zarówno jeśli chodzi o pomysły jak i język. Dodam też, że trakcie lektury miałem liczne skojarzenia z Fundacją Asimova. Powieść od van Vogta zupełnie dobrze sprawdza się jako niezobowiązująca rozrywka, ale jednocześnie niesie z sobą pewne przesłanie, autor krytykuje pęd do władzy i egoizm poszczególnych ludzi, przeciwstawia im natomiast zdolność do współpracy i gotowość do poświęceń dla dobra ogółu. Od siebie jak najbardziej polecam. 7,5/10.

Trudno opisać odczucia po przeczytaniu całej trylogii. Z jednej strony, kapitalny pomysł całej intrygi - 1000letnia wojna, galaktyka ogarnięta konfliktem itd. Z drugiej strony bzdury, jakie opisał Yababold ( zwłaszcza ten pojedynczy kontynent ). Szukam w space operze dużych, szczegółowych opisów, batalii, obcych światów i koncepcji obcych ras - tu mamy tylko ten ostatni punkt. Autor pisze lekko, tłumacz stanął na wysokości zadania - ale nie tego oczekiwałem po tej lekturze. Zresztą - część pierwsza wydaje się i tak najbardziej rozwinięta jeśli chodzi o militaria. Dwójka i trójka - zdecydowanie, więcej polityki, mniej militariów, mniej kosmosu. Ogólnie - mniej wszystkiego.

Świetna wizja autora! Jakby najazd z kosmosu na naszą Ziemię naprawdę się kiedyś wydarzył. Przecież mamy tajemnicze piramidy, artefakty, malowidła na ścianach, znaki, symbole, mity, legendy itp. itp.. To ponoć są pozostałości po obcych. Ale wracając do książki podoba mi się walka człowieka o nasze przetrwanie. Przykładem jest tu główny bohater Jonnie Goodboy Tyler w którym budzi się iskierka nadziei i podejmuje walkę z najeźdźcą. Autor przedstawia nam to, że my ludzie dzięki inteligencji, sprytowi, sile i kierowaniu się sercem mamy przewagę od innych ras z kosmosu. Dobra książka!

Duet Colina Kappa to kawał solidnej, twardej science fiction z początku lat 70., która mimo upływu lat wciąż potrafi wciągnąć. To powieści krótkie jak na dzisiejsze standardy, ale zwarte, intensywne i oparte na mocnym, nośnym pomyśle. Największą siłą obu książek jest koncepcja chaosu i entropii jako realnej broni – narzędzia pozwalającego przewidywać, a nawet kształtować przyszłość. Kapp bierze na warsztat pytanie: skoro entropia rośnie, ale inteligencja potrafi lokalnie wprowadzać porządek, to czy istnieją jednostki zdolne robić to w sposób wyjątkowy? Czy można „czytać” wzory chaosu i wykorzystywać je strategicznie – w skali międzygwiezdnej wojny? Ten filozoficzno-naukowy rdzeń nadaje historii ciężar i sprawia, że to coś więcej niż zwykła space opera.

Zanim przestawiłem się głównie na military science fiction miałem okres pewnej fascynacji fantasy. Dawno zaciekawiła mnie kwestia co jest lepsze – magia czy technologia? I czy jest prawdą powiedzenie technomagów, iż „nie da się odróżnić odpowiednio zaawansowanej techniki od magii”. Próbę odpowiedzi na to pytanie podjął David Weber wraz Lindą Evans w Cyklu Multiversum. Fabuła Piekło rozpętało się przez pomyłkę. Zarówno Arkana jak i Sharona zbadały już dziesiątki wszechświatów, z których każdy był praktycznie kopią poprzedniego. Na żadnym z nich jednak nie natrafiły na inną ludzką cywilizację. Pewnego dnia jednak to się zmieniło – w chłodnym cieniu jesiennego lasu natrafiły na siebie dwie ekspedycje badawcze. Nie wiadomo kto otworzył ogień, ale obie strony poniosły ciężkie straty, i każda wini za to drugą. Teraz obie cywilizacje dążą do opanowania Wrót Piekieł, skupiska portali umożliwiających podróże między wszechświatami. Teraz obie strony płacą za ten świat krwią… i żadna nie zamierza ustąpić. Wsparte magią smoki i gryfy Arkany szykują się do stanięcia naprzeciw sharoniańskim karabinom, działom i moździerzom. Smoki transportowe staną do zawodów z lokomotywami. Jedynym co dowódcy obu stron wiedzą o nadciągającej zawierusze jest fakt, że takiej wojny nie toczyli jeszcze nigdy. Magia kontra technika Najciekawszym motywem tej serii jest konfrontacja dwóch gruntownie różnych od siebie cywilizacji. Sharonanie opracowali technologię, która w przybliżeniu odpowiada poziomowi krajów uprzemysłowionych z początku 20 wieku, mają też psioniczne “Talenty”, które pozwalają danym jednostkom komunikować się mentalnie, oglądać wydarzenia dziejące się w dużej odległości, poznawać historię przedmiotów po prostu je trzymając w rękach, et cetera. Z kolei arkananie opanowali magię, którą stanowi u nich substytut zaawansowanej technologii – choć ich technologia jest w zasadzie na poziomie średniowiecza, posiadają oni nawet pseudo systemy komputerowe oparte na działaniu magii. Brak zrozumienia Wybuch całego konfliktu jest spowodowany, jak to często bywa, pomyłką i strachem przed nieznanym. Wystarczy niespodziewane spotkanie dwóch ludzi, z których jeden spanikuje, by wywołać lawinę. Lawinę, którą trudno zatrzymać, gdy po obu stronach są ludzie myślący bardziej o własnych korzyściach niż o porozumieniu. Cywilizacjom tak różnym trudno też zrozumieć przeciwnika, Arkana jest przerażona obcością broni swoich przeciwników – broni, której zasady działania ich czarownicy nie potrafią ani zrozumieć, ani zduplikować. Ale Sharona jest równie przerażona “magicznością” broni i sił Arkany. Polityka Gdyby wojnę pozostawić żołnierzom, być może szybciej doszliby oni do porozumienia i wniosku, że walka ta właściwie nie ma sensu. Niestety po obu stronach mamy do czynienia z polityką i walką wewnętrznych stronnictw, z których każde próbuje coś ugrać na konflikcie. Despota z Sharony widzi szansę na osłabienie szlachetnego monarchy, zaś mroczne, wyklęte bractwo Arkany chce odzyskać dawno utraconą świetność. Po obu stronach mamy więc spiski i politykę, która komplikuje sytuacje. Archetypowe postacie Tym, co najbardziej kuleje w Multiversum, są postacie; przy czym nie chodzi tyle o fakt, że są one słabo zarysowane, ale o zbytnią ich archetypowość. Mamy czerń i biel – o ile gnidy i szlachetne osoby są po stronach barykady, o tyle jeśli ktoś jest “dobry”, to ma charakter wprost idealny, jeśli jest „zły”, to do szpiku kości. Ta jednowymiarowość sprawia, że bohaterowie są przewidywalni i trochę nudni. Epickie bitwy Sam motyw konfrontacji dwóch tak różnych cywilizacji jest ciekawy, a w momencie gdy konfrontacja ta robi się stricte militarna i to na masową skalę – wtedy dopiero jest interesująco! W początkowych tomach cyklu mamy małe starcia graniczne, jednak w miarę rozwoju akcji bitwy nabierają tempa i rozmachu, i tak aż po regularne oblężenia ciężko bronionych fortów. Starcie magii z techniką jest ciekawie opisane, szczególnie gdy kogoś już wcześniej interesowało praktyczne sprawdzenie wyniku starcia czerwony smoka ogniowego z ciężkim karabinem maszynowym. Dokończenie po latach Bez wątpienia największą wadą serii był, do niedawna, cliffhanger kończący 2 tom – to w nim akcja ruszyła z kopyta, zaś wojna przestała być jednostronna. Na szczęście tym roku, po 9 latach od wydania 2 tomu, pojawił się tom 3 wraz z zapowiedzią kontynuacji serii. Być może nowa współautorka – Joelle Presby – wniesie nową jakość w uniwersum. Pierwotnie opublikowano http://solaris7.pl/2016/08/10/zapomniane-opowiesci-7-multiversum-webera-starcie-nauki-z-magia/

„Hekate” to solidne, klasyczne SF o ludziach wyrzuconych na margines, których system wysyła w kosmos pod pretekstem kolonizacji. Początkowo miałem mieszane uczucia, ale z każdą kolejną minutą audiobooka coraz bardziej lubiłem tę brygadę wariatów lecących statkiem Hekate w głęboki kosmos. Humor - czasem ordynarny, ale szczery - pojawia się tu często i nadaje całości charakteru, nie pamiętam już kiedy się uśmiałem tyle podczas czytania. A gdy dochodzi jeszcze motyw kontaktu z obcą cywilizacją na odwiedzonej planecie, robi się naprawdę ciekawie. Surowe, konsekwentne i z dobrym klimatem. Dla fanów fantastyki to naprawdę udana lektura.

Dobra część sagi, która zasługuje na ekranizację. I chociaż jest tu więcej sporów politycznych, to temat ciekawy, bo to spór na skalę wszechświata!. Pojawia się tu Rada Galaktyczna, przedstawiciele z 16 Wszechświatów, Bank międzygalaktyczny, kredyty, obca technologia itp.. Uwielbiam ten temat, ponieważ jest wiele teorii spiskowych, że coś podobnego na naszej planecie Ziemia kiedyś się wydarzyło. Saga jest napisana dość prostym językiem i posiada także wiele wad, to mimo to, tematyka mnie wciągnęła! Do tych książek z pewnością jeszcze powrócę.

Fritz Leiber, uznany mistrz science fiction i fantasy, w "Wędrowcu" stworzył niezwykłą opowieść, która zachwyca rozmachem i głębią. To nie tylko klasyczna powieść z gatunku science fiction, ale także fascynująca podróż przez filozoficzne rozważania o naturze wszechświata i ludzkiej egzystencji. Akcja książki rozpoczyna się, gdy tajemniczy obiekt - tytułowy Wędrowiec - pojawia się nagle w pobliżu Ziemi, wywołując chaos i panikę. Historia jest opowiadana z perspektywy różnych postaci, zarówno ludzi, jak i istot pozaziemskich, co nadaje jej wielowymiarowości i pozwala czytelnikowi spojrzeć na wydarzenia z różnych perspektyw. Leiber doskonale buduje napięcie, łącząc wątki katastroficzne z intymnymi historiami bohaterów. Jego narracja jest barwna i pełna detali, co sprawia, że świat przedstawiony wydaje się niezwykle realistyczny. Jednocześnie autor zadaje pytania o granice ludzkiej wiedzy, miejsce człowieka we wszechświecie i relacje między różnymi formami życia. "Wędrowiec" to książka, która łączy w sobie wartką akcję, emocje i intelektualne wyzwania. Leiber udowadnia, że literatura science fiction może być czymś więcej niż tylko rozrywką – jest tu przestrzeń na głębokie refleksje i poruszające obrazy. Polecam tę powieść zarówno miłośnikom klasycznej fantastyki naukowej, jak i tym, którzy szukają książki skłaniającej do myślenia. "Wędrowiec" to prawdziwa perełka, która z pewnością zapadnie w pamięć na długo. Nie przegapcie tej niezwykłej przygody!

Literatura science fiction w latach 90's często charakteryzowała się dość skomplikowanymi opisami wymyślonych przez samych autorów maszyn, obawiałem się, że ten zbiór też taki będzie, ale na szczęście odetchnąłem z ulgą. Opowiadania są mniej lub bardziej dobre, ale wszystkie mogą czegoś nauczyć. Pierwsze, najlepsze i najdłuższe opowiadanie pt. Miasto ciemności jest trochę postapokaliptycznym wyobrażeniem przyszłości, a dzięki temu, że przyjemnie się je czyta można nabrać rozpędu. Smok Vince'a jest przyjemnym krótkim, baśniowym opowiadaniem, na pewno każdemu się spodoba. Brillo Ben Bova napisał wspólnie z Harlanem Ellisonem (jednym z najlepszych pisarzy sci-fi),antagonistyczny odpowiednik robocopa. Poza czasem może skojarzyć się z filmem Człowiek Demolka, ale jest opowiadaniem ciekawszym niż pełnym akcji. Akcja trzech kolejnych historii odbywa się w kosmosie, co na szczęście nie sprawia, że są takimi opowiadaniami jakich się obawiałem. Ostatnie, drugie z najlepszych, opowiadań pt. Uciekaj! jest wizją naprawdę skutecznego poprawczaka. Na początku można nie lubić głównego bohatera, ale później to się zmienia. Polecam tym, którzy lubią lekkie sci-fi.

Znałem dotychczas Nika Pierumowa jako autora niezbyt udanych, rozwlekłych i przegadanych powieści fantasy, toteż sięgając po „Czaszkę na rękawie” nie spodziewałem się zbyt wiele. A tu proszę, przyjemne zaskoczenie – w twardej, militarnej SF Autor czuje się o wiele lepiej. Zwłaszcza początkowe partie książki potrafią wciągnąć: dynamiczne opisy scen batalistycznych, żywe scenki z życia koszarowego (trochę oklepane, ale w sumie koszary podobne są w każdej chyba epoce),jędrne, żołnierskie dialogi. Do tego odrobina tajemnicy (ukryta i w zasadzie nieujawniona czytelnikom misja głównego bohatera, obcy o zadziwiających właściwościach, z którymi walczy ludzkość) oraz smaczki historyczne (nawiązania do III Rzeszy i komunistycznej Międzynarodówki). Czyta się dobrze i szybko. Zwroty fabularne wydają się początkowo nie zawsze logiczne, z czasem znajdują jednak w miarę satysfakcjonujące wyjaśnienie (albo znajdą takowe w tomie drugim dylogii - na co liczę i co Autor zdaje się zapowiadać). Z czasem ujawniają się pewne mankamenty powieści. Kolejne opisy bitew stają się zbyt podobne do siebie, strategia i taktyka działania wzięte wprost z XX-wiecznej sztuki wojennej (to zresztą częsta sytuacja w tego rodzaju utworach),pojawiają się sążniste, pseudonaukowe i w sumie zbędne wyjaśnienia dotyczące szczegółów biologii obcych, a sam główny bohater postępuje w sposób mało prawdopodobny z psychologicznego punktu widzenia (zwłaszcza w końcowej scenie powieści – Autorowi chodziło zapewne o to, by zachować na przyszłość głównych protagonistów, co jednak uczynił w sposób dość toporny). Zdałem też sobie ostatecznie sprawę, że wspomniane wyżej nawiązania do III Rzeszy (nazwy poszczególnych jednostek wojskowych wzięte wprost z Waffen SS, pieśni bojowe tych formacji, instytucje Imperium wzorowane na hitlerowskich Niemczech - z Gestapo na czele) nie pełnią żadnej istotnej funkcji fabularnej i mają tylko epatować Czytelnika (zwłaszcza rosyjskiego). Z punktu widzenia rozwoju fabuły galaktyczne państwo ludzkości równie dobrze mogłoby wzorować się na Imperium Brytyjskim, Imperium Romanum czy choćby imperium asyryjskim. W pewnym momencie Autor przeprasza nawet w przypisie zbulwersowanych ewentualnie czytelników za tak jawne i liczne nawiązania (przy okazji zacytowania pieśni SS: Horst Wessel Lied, śpiewanej przez oddział, do którego należy główny bohater),twierdząc, iż są one absolutnie niezbędne dla fabuły. Jak dotąd, w całym tomie pierwszym zapewnienia te pozostały gołosłowne. W przypadku Brygad Międzynarodowych (równie jawnie wzorowanych na jednostkach walczących po stronie Republiki Hiszpańskiej w latach 30-ych XX w.) na podobne „usprawiedliwienia” nie trafiamy. Pomimo wspomnianych wyżej uwag krytycznych powieść czyta się w sumie dobrze, potrafi wciągnąć i zaciekawić, a końcowy zwrot fabularny wyjaśnia wiele spośród dotychczasowych tajemnic. Oczywiście, nie wszystkie, co zachęca do sięgnięcia po kolejny tom. Podobnie jak pytanie, która z form rządów politycznych ludzkości zwycięży: wzorowane na III Rzeszy militarystyczne Imperium (zapewniające jednak obywatelom znaczny dobrobyt i sporo swobód) czy też świeżo powstała federacja planet niezależnych, rządzona przez Brygady Międzynarodowe i wykazująca sporo cech państw komunistycznych (z brakami w zaopatrzeniu i zamordyzmem włącznie). Zamierzam sięgnąć po tom drugi - „Czaszka na niebie”.

Bardzo ciekawa książka, pierwsze co pomyślałam, to, że przez wieloletnie czytanie sfu, zauważam, że większość pisarzy sf jest bardzo pesymistycznie nastawionych co do wiary w ludzkość. Tutaj jak i nieraz ludzkość mimo, że dostała mocno po dupie nie wyciąga lekcji ze, swojej przeszłości i brnie ślepo dalej w konflikt, jest to naprawdę bardzo smutne, zwłaszcza, że nie jest to żadnym fiksum dyrdum tylko tak jest zawsze i widzimy to ciągle i ciągle i jakże jest przykre, że nawet w odległej przyszłości pisarze sf, dalej nie widzą światła w tunelu dla nas. Na samym końcu pierwszego tomu guru genetyki Avernus ma piękny monolog, który praktycznie mogła bym tutaj umieścić słowo w słowo, na głos zastanawia się skąd to się w nas bierze, czy to jakiś mechanizm wpisany w nasz system ewolucyjny, czy to jest potrzebne, monolog jest wspaniały i naprawdę w punkt. Na razie to tylko seria pytań samej do siebie, które ma zamiar rozłożyć na czynniki pierwsze, przemyśleć i wysnuć odpowiedzi, które mam nadzieję poznać w następnym tomie. Co mnie martwi, już widzę, że tomów jest teoretycznie trzy tylko, że na rynku polskim są wydane dwa i trzeciego ani widu ani słychu mimo, że cykl nie jest nowy, więc moja przygoda urwie się raptownie, co też ma swoje plusy, będą mogła ją w swojej głowie dokończyć jak będę chcieć. Jest to typowe hard sf, napisane z wielkim rozmachem i dużą empatię i troską o losy ludzkie i naszą kondycję jako gatunku, naprawdę szczerze polecam.

Jak na militarne fantasy/science-fiction czułem za mało tego militaryzmu. Mało odkrywcza fabuła i bohaterowie. To wszystko było przedstawione tak, że każda walka od razu sugerowała mi jaki będzie jej koniec. A zajmowały według mnie za mało czasu w całej książce. Akcja raz pędząca, a raz powolna jak ślimak, gdzie czytamy w kółko praktycznie o tym samym - jak się zachowują poszczególni bohaterowie na co dzień czy co aktualnie piją. Na plus oczywiście perspektywa z kilku stron i dodatkowe postacie, sporo technologii i oddanie warunków na obcej planecie (przynajmniej częściowo).

Jedna z powieści, które sprawiły, że space opera stała się science fiction. Świetna. Świat Unii/Sojuszu nie jest tu tak rozbudowany jak w późniejszych powieściach z cyklu (szczególnie Unia jest potraktowana bardzo jednostronnie),ale obraz Stacyjnych i Kupców, zwykłych ludzi, których nie obchodzi Ziemia i jej wielkie problemy zasługuje na uwagę. Świetna rzecz o Zimnej Wojnie, ale i o tym, jak warunki w jakich żyjemy kształtują nasze potrzeby i charaktery i jak dramatycznie mogą się one od siebie różnić. I jest Signy Mallory, która robi to co słuszne i ma dupie, co inni sobie o tym pomyślą. Wspaniała postać <3

Łatwo i przyjemnie się czyta, za długie nie jest. Proste spojrzenie na alternatywne początki cywilizacji rodem ze "Starożytnych Astronautów". Postaci nakreślone wystarczająco dobrze, że przejmuje się ich losem. Czasem nazwy i imiona, nawiązujące do rzeczywistej historii, są zbyt prostackie, ale można na to przymknąć oko.

Początek zapowiada się bardzo obiecująco: intrygujący koncept, tajemnica, skala konstrukcji robiąca ogromne wrażenie i kilka naprawdę ciekawych pomysłów science fiction. Niestety im dalej, tym bardziej książka traci tempo i skupienie. Po dotarciu na Pierścień fabuła wyraźnie siada — dużo jest latania, oglądania i zapowiedzi wydarzeń, które rzadko prowadzą do czegoś konkretnego. Najciekawsze elementy to same idee: skala świata, zasady funkcjonowania Pierścienia, manipulowanie rasami czy koncepcja szczęścia jako cechy. Problem w tym, że są one porozrzucane i rzadko pogłębiane, a całość zbyt często skręca w stronę lekkiej przygodówki zamiast koncepcyjnego SF. Postacie są raczej nośnikami fabuły niż czymś, co angażuje emocjonalnie. To nierówna, momentami nużąca lektura, ciekawa głównie jako klasyka gatunku i zapis dobrego pomysłu, który nie został w pełni wykorzystany.

No jak większość Webera nie jest to zła ksiażka, mimo że cokolwiek odbiega od pierwotnej linii z poprzednich dwóch tomów. W skrócie - dzieci głównych bohaterów znajdują się na planecie odciętej od cywilizacji i technologii przez zarazę. I żyją sobie na tej planecie w chwili obecnej we względnym spokoju. Od 40 000 lat. To główna wada całej serii. Weber przegiął z tymi tysiącami lat. Choćby nie wiem jak cywilizacja była leniwa i trzymana pod butem to przez 40 000 by zajęła całą planetę. Ale nie. Tu siedzą na jednym małym kontynencie. Są nawet komputery działające po 40 000 latach stania na stole (bez serwisu, chociażby hipotetycznego). Pardalanie (mieszkańcy planety Pardal) żyli sobie w zasadzie dobrze, do czasu jak 4 rozbitków postanowiło dotrzeć do głównego komputera żeby wysłać synał. W tym celu sprokurowali konflikt kosztujący życie, jak z grubsza policzyłem przynajmniej pół miliona ludzi. No ładnie. Saną książkę czyta się ok, ale Weber słynął z realizmu i realistycznych detali. Tu dał jednak trochę d... (łoni).

Nowela, która pokazuje umiejętności autora. Poul Anderson nie był tak nagradzany jak Asimov, Clarke czy Heinlein, ale wg mnie obok Silverberga i Zelaznego jeden z najciekawszych pierwszych pisarzy sci-fi XX wieku. W tej mamy do czynienia z grupą osób posiadających dar przemieszczania się w czasie, świetna historia i ciekawi bohaterowie oraz niezłe zakończenie. Szkoda, że tak krótka /fajny pomysł na scenariusz filmowy/. Cieszę się, że ukazują się nowe, piękne wydania tego pisarza w Polsce - dla wszystkich, którzy lubią taką prozę: pozycje obowiązkowe