Pogranicza. Historia amerykańskiego Zachodu

Nieco powierzchowna, ale dająca niezłą perspektywę na tworzenie się szwedzkiej machiny militarnej w XVII i XVIII. Książka z perspektywy szwedzkiego historyka. Ogólnie dobry materiał wyjaśniający sukcesy Szwedów w walce z teoretycznie silniejszą z Rzeczpospolitą Obojga Narodów w XVII wieku. Osoby liczące na szczegółowe opisy działań wojennych w czasie wojny o Inflanty i podczas Potopu mogą się zawieść.

Świetna opowieść jak wyglądały różne etapy odkrywania i zdobywania zachodniej strony Ameryki Północnej. Od pierwszych podróżników wytyczających szlaki, przez pionierów osiedlających się na dzikich terenach i gorączkę złota oraz gorączkę bydła, aż po mordowanie przeszkadzających Indian.

Książka jest ceniona za przedstawienie wyprawy w oparciu o kroniki z epoki, co czyni ją realistyczną i szczegółową, bo opartą na historycznych faktach. Rok 1541 i wyprawa F. Orellany, który jako pierwszy Europejczyk przepłynął Amazonkę. El Dorado nie znaleźli, ale głód, choroby, konflikty z tubylcami i wiele niebezpieczeństw, to już... tak !!! Książka wciągająca, prawie powieściowa relacja, dlatego... POLECAM !!!

Książka wchłania czytelnika jak herbata kostkę cukru. Wybitnie poczytny styl narracji, który intryguje, zaskakuje, momentami przeraża lecz nigdy nie nuży. Oderwać się od niej równie trudno jak od magnesu neodymowego. Niezaprzeczalnym atutem książki jest również to, że traktuje o małoznanych epizodach historycznych. W szczególności dla nas, dla których historia skupia się na husarii, drugiej wojnie i Grunwaldzie, natomiast Sycylia zwykle kojarzy się z mafią i cytrynami, Wenecja z gondolami, Malta z wakacjami i nauką angielskiego a Cypr z piaszczystymi plażami i tłumami Rosjan.

Książka ciekawa, wyważona, obiektywna. Autor, pomimo wyraźnych sympatii dla Unii, nie waha się wspominać o niekonstytucyjnych działaniach Lincolna czy usuwaniu Żydów z całych stanów przez Granta. Trochę brakuje mi tu militariów, tym bardziej, że sam Smith przyznaje, iż batalie wojny secesyjnej miały przemożny wpływ na jej ostateczny wynik (poprzez wpływanie na opinię publiczną Północy),ale ostatecznie lojalnie ostrzega on, że bardziej interesuje go całościowy obraz podzielonego narodu. Znakomite moim zdaniem są rozdziały "Konfederacja w opałach" i "Ostatnia nadzieja świata": przedstawiają one postawy jankesów i południowców w obliczu wojny. To zdecydowanie najsilniejszy punkt tej książki, chyba najbardziej oryginalny. Generalnie, dobra podstawa dla poznania zarysu tego niebywałego konfliktu. Dla szukających czegoś więcej, polecam dwa wspomniane rozdziały, reszta nic nowego Wam nie wniesie.

Po przeczytaniu tej pozycji naszła mnie pewna refleksja, zdałem sobie sprawę, jak skostniałe i wymagające progresu są nauki humanistyczne. A szczególnie historia. Taka analogia z naszego podwórka - od kilku lat widzimy progres na polu badań nad religią i mitologią Słowian. Pomijając antynaukowych szurów pokroju Kosińskiego czy Bieszka (dla których narzędzie krytyki źródeł nie istnieje, jeśli tylko pasuje im do tezy wyssanej z d***),udało się wyjść poza sztywny gorset sceptycyzmu narzuconego przed laty przez Łowmiańskiego, przede wszystkim dzięki językoznawcom i etnologom (Łuczyński) oraz archeologom (Szczepanik). Jest tych nazwisk oczywiście więcej, ale konkluzja też jest oczywista - historia MUSI opierać się na interdyscyplinarności! Wszystko co miało zostać poddane analizie, zostało już dawno zweryfikowane po tysiąckroć! Kupując kolejną biografię czy syntezę dziejową nie znajdziemy w niej nic, co nie zostało już wcześniej napisane. Ba! To wszystko bez problemu znajdziemy na Wikipedii lub dowolnej innej stronie internetowej! Postęp jest możliwy tylko dzięki bardziej holistycznemu podejściu do historii jako nauki. Dlatego już na studiach powinny być zajęcia z nauk pomocniczych, a studenci historii bardzo szybko powinni podejmować się konkretnych specjalizacji – historyk ekologii, etnolog-religioznawca itd. I w tej interdyscyplinarności leży siła tej książki. Z jednej strony uczciwie argumentuje źródłami (relacje odkrywców i misjonarzy, bardzo bogata bibliografia i polemika w przypisach),daje dojść do głosu różnym rozbieżnym opcjom naukowym no i posiłkuje się wynikami badań geologów, botaników, chemików, astronomów i jeszcze wielu innych specjalistów. Co z tego wychodzi? Bardzo odważny, bynajmniej nie foliarski, obraz prekolumbijskiej Ameryki. Mann doskonale punktuje, jak bardzo badania nad historią Ameryk „ewoluowały” na przestrzeni wieków. Zadufani konserwatyści swoich szkół musieli ustąpić przed nowoczesną nauką (jak datowanie radiowęglowe) i dziś już prawie nikt nie neguje starszej metryki pierwszych „Amerykanów”, czy osiągnięć agrotechnicznych cywilizacji Nowego Świata. A jednak nadal pozostaje tyle do zbadania! Wzgórza Beni, osady typu Cahokia i kultury Missisipi czy Hopewel, kultury andyjskie i amazońskie… Co jeszcze w tej książce jest fascynujące? Że rozwija horyzonty, że wskazuje nowe ścieżki warte podążenia, daje pole nowym zainteresowaniom i uzmysławia, że nawet przy czterdziestce można się sporo nowego dowiedzieć o świecie. Dowiedziałem się z niej np. że kukurydza to pierwsze GMO w historii i nie chodzi tutaj o jakiś dobór naturalny jak było w przypadku „naszych zbóż”, nie, kukurydza to twór sztuczny! Albo że „wynalazek” Indian jakim jest terra preta (amazoński czarnoziem) może być użyteczny do walki z jałowieniem gleb i zwiększeniem areałów rolniczych na terenach z ich deficytem! I to jest dopiero niezaprzeczalny argument na potrzebę większej interdyscyplinarności nauk historycznych! Na koniec kilka wad (w większości subiektywnych). Czuć amerykański rodowód autora. Przejawia się to w jego sposobie postrzegania świata (rewolucja amerykańska dała ŚWIATU demokrację. CO? XD),ale też w samej formie książki, która jest wzorowana na reportażu. Naprawdę nie interesują mnie anegdotki z podróży autora. Tym bardziej, że większość z nich nic nie wnosi do lektury. Druga wada, to zbytnia apoteoza rdzennych Amerykanów. Ja wiem, że należy rozwiewać mit „dzikusa”, ale żeby od razu popadać w drugą skrajność? Dwa przykłady – autor usprawiedliwia rytualne mordy Azteków tym, że w Europie równie wielu ludzi wieszano lub ścinano toporem za przestępstwa. Znowu – CO XD? Albo, w przypadku wspomnianej już „demokracji” – Mann oczywiście jako „indianofil” - szuka genezy tej demokracji użyczonej światu właśnie w ludach Pn. Ameryki, a dokładnie konfederacji Irokezów. Sek w tym, że podobne, „demokratyczne”, czy protoparlamentarne formy powstawały niezależnie w różnych miejscach świata. Sorry Charles, ale taka na przykład polska demokracja ma swoje korzenie w słowiańskich wiecach i szlacheckim sejmie, a dopiero później w republikańskiej Francji czy amerykańskiej rewolucji.

Życie jest za krótkie, żeby przeczytać wszystkie książki, a oni ciągle piszą nowe. ----- ( niecenzuralne ). Po przeczytaniu książki, parę dni temu, pozostał mi duży niesmak. Autor zebrał, nie przeczę, w sposób przystępny i interesujący, wszystkie dostępne informacje, a dużo ich nie ma, i przepisał to co jest w innych opracowaniach. Nie mogę się pozbyć wrażenia, że jedynym celem napisania tej książki było szerzenie lewackich teorii na temat odpowiedzialności rdzennych mieszkańców Europy za masakry, zbrodnie, zniszczenie stolicy Azteków i wszystkie inne nieszczęścia spadające na mieszkańców późniejszego obszaru Królestwa Hiszpanii. Gdzie się da, Cortez opisywany jest jako " rzeźnik ", jego wszystkie działania są zbrodnicze, okrutne, nieludzkie itp. Jego dowódcy i żołnierze są naturalnie nie lepsi. Z takim podejściem do tematu, reklamę i promocję, ma autor w lewackich mediach zapewnioną. Prawda jest inna, wszystkie działani Corteza wpisywały się w przeszłe, ówczesne i OBECNE sposoby walki, zastraszanie i terroryzowanie ludności jak również zniszczenia były naturalnym tego następstwem. Cortez ze swoimi 800 żołnierzami, 8 końmi, armatą, kilkoma falkonetami i nawet z nieznanym Meksykanom uzbrojeniem NIGDY nie byłby w stanie zwyciężyć i podbić Azteków. Ich państwo nie było jednorodne, powstało w wyniku podbojów i siłowego uzależnienia wielu plemion płacących wysokie daniny, a nawet dostarczających ludzi na ofiary. Jak Montezuma opowiadał Cortezowi kilka plemion utrzymywało niezależność, potrzebną wojownikom do treningu i jako ciągły zasób ludzkich " konserw ". Wszystkie te podbite plemiona, od razu przyłączyły się do armii Corteza, to były setki tysięcy wojowników i z jego zwycięstwami stale ich przybywało. Przebieg kampanii znamy tylko z opisów hiszpańskich, jest oczywiste, że aby nie ujmować chwały swojego zwycięstwa pisali raczej o swoich, na pewno, bohaterskich czynach, mniej akcentując udział i ilość sprzymierzeńców. Nie ulega jednak wątpliwości, że były to bitwy dwóch indiańskich przeciwników z silnym poparciem Hiszpanów dla jednej ze stron. Autor zarzuca Cortezowi zniszczenie stolicy i wymordowanie ok. 200 tyś ludzi ( co nie jest zgodne z prawdą, 13. 02. 1258 r. wódz Mongołów Hulagu zdobył Bagdad i jak podają dziejopisowie islamscy z tamtych czasów jego armia wybiła 800 tyś. mieszkańców ),ale sam sobie przeczy, dostępne dokumenty świadczą, że wyburzał tylko budynki na drogach swoich ataków, aby zapobiec ostrzałowi z dachów. Stolicę oblegał i zdobył nie sam, dokumenty wspominają o ok. 150 tyś. sprzymierzeńców ( można przyjąć, że było ich dużo więcej, bo pod koniec kampanii dołączały coraz to nowe plemiona ),rządnych krwi i zemsty na swoich dotychczasowych gnębicielach. Oni to właśnie mordowali i niszczyli miasto przez wiele dni na co Cortez nie mógł mieć wpływu, tak jak na wiele wcześniejszych podobnych sytuacji. Po zwycięstwie ostatni władca Azteków przekazał władzę Cortezowi, a wszystkie plemiona na wyścigi poszły za jego przykładem. Był to więc nie podbój, tylko siłowe przejęcie władzy za zgodą wszystkich, albo dużej części mieszkańców tego regionu. Czy wybór zawsze jest słuszny ? Idź zobacz ceny w sklepie. Cortez zrobił to co 200 lat wcześniej Aztekowie !!! Czuję do niego podziw jako dowódcy, stratega, taktyka... a największy jako niespotykanego w historii szczęściarza. Tak nawiasem mówiąc jestem ciekaw, czy autor ( sądząc po nazwisku, Żyd ) jest taki śmiały w opinii o przywódcy państwa izraelskiego i tego co robi z Palestyńczykami ? Czy w ogóle dał głos na ten temat ? Książce daję 8 gwiazdek, bo jak pominąć lewackie wstawki, dobrze się ją czyta. ODPORNYM POLECAM !!!

Kilka lat zabierałem się za jej przeczytanie i naprawdę było warto. Zawsze interesowało mnie, jak wyglądały próby skolonizowania Ameryki - szczególnie w kontekście mieszkających tam już indian. Książka opisuje ponadto ciekawe losy rozwoju i ekspansji na terenach Azji czy też przede wszystkim wpływu chorób, pasożytów i głodu na poszczególne nacje. Poruszane są również tak kluczowe wątki, jak: historia, niewolnictwo, rozwój rolnictwa czy sam fakt wyścigu poszczególnych państw europejskich w kolonizacji i codziennego ich życia na nowym kontynencie. Książka pod koniec momentami ciut przegadana historiami pojedynczych postaci - moim zdaniem niepotrzebnie. Solidne 8/10

Książka to opis pierwszej morskiej wyprawy Vasco do Gamy ( 1497 - 1499 ) do Indii, której celem miało być odnalezienie drogi, omijającej muzułmańskie pośrednictwo. Przedstawia ją nie tylko jako sukces handlowy, ale religijno - polityczne starcie chrześcijaństwa z islamem, mające na celu szerzenie europejskiej kultury i religii. Intrygi, sztormy, choroby dziesiątkujące załogę i zderzenie kultur to problemy opisywane przez autora w czasie tej historycznej wyprawy łączącej Europę z Azją. Wyprawa zmieniła świat, a autor łączy epokę wypraw krzyżowych z erą wielkich odkryć geograficznych. POLECAM !!!

Świetna książka dla entuzjastów epoki napoleońskiej przedstawiająca ówczesne wydarzenia z perspektywy Marszałka Davouta. Czyta się bardzo szybko, nie ma w niej ciągłych opisów o liczebności korpusów, armii, itd. Na duży plus zasługuje opis wydarzeń po "100 Dniach" i drugiej abdykacji Napoleona, kiedy to Ludwik Davout był w tym okresie Ministrem Wojny.

Tony Horwitz zabiera czytelnika w fascynującą podróż po Ameryce i jej przebogatej historii. Zderzenie dwóch światów nabiera tu podwójnego znaczenia - z jednej strony tubylczy Indianie i europejscy kolonizatorzy, z drugiej nieoczywista przeszłość i różnie postrzegana teraźniejszość. Wspaniale było przemierzać ten kalejdoskop miejsc, zdarzeń i postaci, mając za drogowskaz komentarz podróżnika-reportera, który z tej lekcji historii czyni wciągającą powieść przygodową, na dodatek okraszoną solidną dawką humoru, gdy sprawy nie zawsze idą tak jak powinny. Duży plus za mapy, ilustracje historyczne i... brak fotografii, dzięki czemu wyobraźnia czytelnika może działać niezakłócona.

Ciekawa książka poruszająca temat bardzo mało u nas znany. A historia jest naprawdę ciekawa, bo to jednocześnie stosunek niemal stuprocentowo katolickiego społeczeństwa słowackiego do Żydów i do faszyzmu, kontrast pomiędzy zniszczoną w czasie wojny Polską i rozkwitającą w tym samym czasie Słowacją (współpracującą z Hitlerem) oraz wolta jaką Słowacy próbowali zrobić, gdy Stalin zyskiwał przewagą nad Hitlerem. I to wszystko pod nadzorem jedynej legalnej partii, której przewodził ksiądz Andrej Hlinka, zastąpiony po śmierci przez księdza Jozef Tiso, który później został prezydentem. Myślę, że niewiele osób wie, że w czasie Powstania Warszawskiego rozpoczęło się także Słowackie powstanie narodowe, którego rocznicę obchodzono w Czechosłowacji, bowiem miało otworzyć Słowację dla Armii Czerwonej. Powstanie oczywiście skierowane było przeciw Niemcom i partii rządzącej. Jakże inna jest ta historia od naszej, choć rozgrywała się przecież tak blisko. Książka porusza te bardzo niszowe na naszym polskim terenie tematy i choć nie jest to jakaś wybitna pozycja, to jednak solidnie przedstawia fakty. Na pewno może zainteresować czytelników szukających danych dotyczących historii, zwłaszcza, że na naszym rynku właściwie nie ma dostępnych innych opracowań skupionych na wydarzeniach słowackich.

Bardzo dobre, kompleksowe ujęcie dziejów cywilizacji muzułmańskiej w epoce jej średniowiecznego rozwoju (VII-XII w.). Wykład jest spójny i dotyka najważniejszych zagadnień. Część pierwsza przedstawia najważniejsze wydarzenia polityczne od powstania islamu aż po rozpad imperium w XII i XIII wieku. W części drugiej Sourdelowie analizują rozwój systemu religijnego i prawnego islamu. Tu można znaleźć wiele informacji o szyizmie, mutazylizmie oraz kształtowaniu się czterech głównych szkół prawa muzułmańskiego. Najciekawsza jest jednak moim zdaniem część trzecia. Tutaj ukazane zostały zagadnienia społeczno-gospodarcze (w swoim czasie we Francji bardzo lubiono takie tematy). Autorzy podjęli więc analizę gospodarczych podstaw kalifatu, zasobów umożliwiających imperium rozwój, przyjrzeli się dworowi kalifa oraz mieszkańcom miast. Stosunkowo niewiele napisali za to na temat kultury, ale o tym akurat można przeczytać w innych pracach, a takie ujęcie społeczne i gospodarcze jest czymś rzadkim, więc i wartościowym. Należy zaznaczyć, że książka obfituje w ilustracje, mapy i plany (choćby różnych budynków charakterystycznych dla cywilizacji islamu). Integralna częścią pracy jest także bardzo obszerny alfabetyczny słownik najważniejszych postaci, terminów oraz toponimów. Znacznie ułatwia korzystanie z publikacji Sourdelów, ale też innych pozycji na temat muzułmańskiego średniowiecza. Co się tyczy porównania "Cywilizacji islamu" z innymi książkami o podobnej charakterystyce, to jeśli idzie o sprawy historii politycznej, to więcej informacji dostarczą "Burzliwe dzieje kalifatu bagdadzkiego" Hauzińskiego, natomiast kulturę tej epoki lepiej naświetlają "Dzieje Arabów" Hittiego i - tu trochę wyrywkowo - "Renesans islamu" Meza. Omawiana pozycja cechuje się jednak bardzo dobrym ujęciem spraw społecznych i gospodarczych, które w tamtych książkach są zmarginalizowane. W sumie praca Sourdelów jest bardzo dobrze skomponowana i pozwala dobrze usystematyzować wiedzę na temat średniowiecznego świata islamu. Tomasz Babnis

Czy jest ktoś, kto nie zna tej serii ? Nie uwierzę !!! Tzw. seria ceramowska, PIW - go, od nazwiska autora pierwszej książki z dłuuułgiej listy tego cyklu. Wydawana nieprzerwanie od 1958 r. Książki o tematyce historycznej, archeologicznej, z dziejów ludów minionych cywilizacji i ich kultury. Trudno wymienić wszystkie tematy, bo zakres jest ogromny. Od czasu, kiedy wysprzedałem moją młodzieżową biblioteczkę ( czego do teraz żałuję ,) kupuję te książki, dawniej jak się udało to w księgarni, częściej, naturalnie, jak też się udało, to w antykwariatach. Do tej pory jak zobaczę coś dla mnie ciekawego, to oczywiście nie odmówię sobie przyjemności kupna książki i jej przeczytania. Sam nie wiem ile ich już stoi u mnie na półkach, na pewno kilkadziesiąt, jest też mniejszy format tej serii. Możliwe, że niektóre opracowania są " słabsze ", ale pamiętaj, że to odczucie subiektywne. Serię mogę wszystkim polecić !!! Jestem przekonany, że każdy znajdzie temat, który go zainteresuje !!! 10 gwiazdek za całą serię. Inaczej bym nie mógł, dała mi tyle przyjemności. POLECAM !!!

Bardzo dobra książka na temat źródeł wojen w Indochinach. Oczywiście da się wyraźnie odczuć, że autor przyjął jednostronne stanowisko, stawiając się po stronie USA. Mimo to książkę oceniam jako bardzo wartościową - przede wszystkim ze względu na merytorykę oraz bogatą bibliografię. Książka ta uświadamia, jak mało wiemy na temat wojny amerykańsko-wietnamskiej.

Opowieść o niezwykłej rozgrywce imperialnej jaką toczyły między sobą carska Rosja i Wielka Brytania, a stawkę było zdominowanie Azji Centralnej. Największe ówczesne mocarstwa prowadziły przez ponad sto lat zimną wojnę na odludnych pustkowiach Azji. Celem Wielkiej Brytanii było niedopuszczenie aby Rosjanie zanadto zbliżyli się do korony cesarstwa czyli Indii, a zamierzeniem cara dalsze ekspandowanie kraju i powiększanie i tak już największego państwa na świecie. Peter Hopkirk przyjął ciekawy sposób na opowiedzenie tej arcyciekawej historii, a mianowicie relacjonuje przygody najważniejszych z aktorów Wielkiej Gry, zarówno Rosjan jak i Brytyjczyków. Dzięki temu opowieść jest dynamiczna i niczym nie ustępuje najlepszym książkom przygodowym.

Świetnie napisana historia podbojów Portugalczyków na Oceanie Indyjskim. W sumie rzadko poruszany i eksponowany okres, który jest napakowany niesamowitymi wydarzeniami takimi jak przykłady przygniatającej ludzkiej głupoty, agresywności, niekompetencji, braku empatii, czy zrozumienia,. Ponadto możemy zobaczyć jak ludzie małej inteligencji, zaślepieni ideologią/patriotyzmem lub religią czynią rzeczy niemądre oraz haniebne. Z drugiej strony rzadkie (a tym bardziej wpadające w oko) przypadki heroizmu, rozwagi, sprytu i miłosierdzia są często nienagradzane, a nawet karane. Można więcej? Chcę więcej!

Dzieje zupełnie zapomnianej duńskiej ekspedycji naukowo-badawczej wysłanej do Jemenu u schyłku wojny siedmioletniej. Mimo wielkich kosztów i wielkich wysiłków jej praca i ustalenia poszły właściwie na marne. Najważniejszym owocem były inskrypcje wykonane przez jednego z bohaterów książki w Persepolis, choć nie one były celem wyprawy. Autor opiera się na zachowanych diariuszach i listach pisanych przez jej uczestników, jak i zleceniodawców, czy dyplomatów. Momentami książka jest genialna i nie można się od niej oderwać, a innym razem nuży niemiłosiernie. Najcięższy do przebrnięcia był dla mnie przydługi opis konfliktu aroganckiego i leniwego duńskiego profesora z resztą członków wyprawy, ciągnący się niczym karawana na pustyni. Trzeba jednak przyznać autorowi, że wiernie i ciekawie oddaje realia ówczesnego podróżowania, jak również kulturę i obyczaje krajów bliskowschodnich.

Wszystkie książki tej autorki to obowiązkowa lektura dla osób interesujących się historią. Przystępnie napisane z taką masą szczegółów, że trudno mi sobie wyobrazić, ile czasu i pracy musiała autorka poświęcić na ich zdobycie. Polecam osobom, które do tej pory nie miły kontaktu z książkami historycznymi, albo się nią nie interesowały, ponieważ: " Historia nie powtarza się nigdy, człowiek powtarza się zawsze" Voltaire. POLECAM !!!

Głównym bohaterem książki „USA w cieniu swastyki” jest właśnie Fritz Julius Kuhn (1896-1951). Urodzony w Monachium, walczył podczas I wojny światowej na froncie zachodnim i został odznaczony Krzyżem Żelaznym Pierwszej Klasy. Po wojnie wstąpił do Freikorpsu, a już w 1921 roku zapisał się do NSDAP. Kilka lat później wyemigrował wraz z żoną do Meksyku, a w 1928 roku przybył do USA. W 1934 roku otrzymał amerykańskie obywatelstwo. Po przybyciu do USA, zaangażował się w działalność stowarzyszenia „Przyjaciele Nowych Niemiec” założonego przez niemieckich imigrantów. Organizacja ta, pod przykrywką promowania niemieckiej kultury, miała na celu promowanie nazizmu w Stanach Zjednoczonych. Kuhn szybko piął się w strukturach władzy tej organizacji, osiągając przysłowiowy „amerykański sen”, który miał ostatecznie się skrystalizować w „Niemiecko-Amerykańskim Bundzie”. „Niemiecko-Amerykański Bund” wywodził się bezpośrednio z „Przyjaciół Nowych Niemiec”. Został założony w 1936 roku w Buffalo (stan Nowy Jork),a na jego czele stanął Fritz Kuhn, którzy przyjął tytuł Bundesführera. Jakie główne cele stawiała sobie nowoutworzona organizacja? "Bund zamierza brać czynny udział w sprawach kraju, wypełniając bezwarunkowo swe obowiązki wobec Stanów Zjednoczonych. Będziemy wpajać Amerykanom przyjaźń dla nowych [czyli nazistowskich – KK] Niemiec. Jako obywatele amerykańscy będziemy promować nasze polityczne interesy, bronić naszego kraju przed kłamstwami i oszczerstwami. Pozostaniemy zawsze lojalnymi obywatelami tego państwa, ze wszystkimi jego powiązaniami z losem rasy naszych przodków" Podobnie jak w nazistowskich Niemczech, Bund posiadał własne siły policyjne w postaci tzw. Ordungsdienst. Formacja ta pełniła przede wszystkim funkcję ochrony na imprezach oraz osobistej obstawy członków kierownictwa. Poza tym powstały również organizacje młodzieżowe wzorowane na Hitlerjugend oraz Bund Deutscher Mädel. Sam Kuhn stojąc na czele BUND-u, podobnie jak Hitler w Niemczech, przyjął Führerprinzip, czyli zasadę wodzostwa. Bund najaktywniej działał w latach 1936-1939. Został rozwiązany w 1941 roku. Teraz dzięki pracy amerykańskiego pisarza, mamy okazję zapoznać się z jego krótką, lecz niezwykle ciekawą historią. Czytaj więcej: https://histmag.org/Arnie-Bernstein-USA-w-cieniu-swastyki-recenzja-11183