Zamknąć za sobą drzwi

Czeska książka :) Bardzo hermetyczna, to ten typ kryminału, gdzie mamy do czynienia z suchymi faktami, bez emocji, bez napięcia, bez szybkich akcji. O policjantach prowadzących śledztwo nie dowiadujemy się niczego, inne postacie są nieco bardziej opisane, ale równie płaskie, fabuła jest lekko zawiła, ale bez przesady. Generalnie bez szału. Dużym plusem jest świetny język, którym napisana jest książka, dziwaczne poczucie humoru i zupełnie inny styl, niż współczesne kryminały. Książkę polecam, jak najbardziej, bo czyta się przyjemnie i można zapoznać się z zupełnie innym stylem pisania.

Pobyt w więzieniu i resocjalizacja Drzewieckiego spełniła swoją rolę – Drzewiecki planuje właśnie... kolejne włamanie. Tym razem jest to willa pewnej staruszki, a sprawa ma być z tych łatwych. Zleceniodawca stawia tylko jeden warunek – staruszce nie może spaść włos z głowy. Wkrótce włamywacz przekona się, że ktoś ułożył inny scenariusz dla tego przestępstwa: na miejscu znajduje zwłoki staruszki, a po łupie ani śladu. Pozostaje mu jedynie ucieczka i ukrycie, bo „mokra robota” to już nie zabawa i kilka lat więzienia. Śledztwo podejmuje Mazurek wraz ze Stefańskim, to śledztwo dwutorowe w środowisku narkomanów i zwykłych włamywaczy i paserów. Przybywa też ofiar, choć czy bezpośrednio ze sprawą związanych czas pokaże... Choć fabuła wydaje się dość chaotyczna, bo i mnogość postaci niezwykła i samo śledztwo ciągle meandruje to finał wyjątkowo udany i zaskakujący. Autor świetnie obrazuje środowisko zarówno narkomanów jak i środowisko złodziei. Szczególnie to drugie dobrze jest ukazane, gdzie granica między lojalnością, a chęcią ratowania własnej skóry jest niezwykle cienka.

Andrzej Kakiet w Tory donikąd serwuje czytelnikom mroczny, realistyczny kryminał milicyjny z lat 80., osadzony w klaustrofobicznej scenerii nocnych pociągów. Autor buduje atmosferę paranoi i zagrożenia, tworząc opowieść, w której podróż koleją staje się śmiertelną pułapką. Historia zaczyna się od dramatycznej sceny pościgu w pędzącym pociągu. Tajemniczy mężczyzna ucieka przez przedziały, zostawiając za sobą chaos i strach. Wkrótce potem, w okolicach Drawskiego Młyna, odnalezione zostają zwłoki kobiety, wyrzucone z jadącego składu. To już czwarta ofiara brutalnego sprawcy, który atakuje samotne kobiety w nocnych pociągach, gwałci je, a następnie dusi i wyrzuca z wagonu. Do akcji wkraczają major Ostrowski i porucznik Jastrzębski, którzy próbują znaleźć jakikolwiek trop prowadzący do seryjnego mordercy. Śledztwo ujawnia, że zbrodniarz działa metodycznie i bez pośpiechu – wybiera puste przedziały, zaczepia swoje ofiary, buduje fałszywe poczucie bezpieczeństwa, a potem uderza. Jedynym śladem są rozrzucone wzdłuż torów rzeczy osobiste ofiar oraz kilka mglistych zeznań pasażerów. Sprawa staje się coraz bardziej paląca, gdy prasa zaczyna nagłaśniać temat. W artykułach pojawiają się nagłówki: „Strach jeździć PKP” i „Tory donikąd”. Milicja jest pod presją – jeśli nie złapią sprawcy, kolejna kobieta może zginąć. Ostrowski i Jastrzębski próbują wytypować potencjalnych podejrzanych, ale tropy są niejednoznaczne. Czy morderca pochodzi z Warszawy lub Łodzi, skąd wyruszają nocne pociągi? Czy wybiera ofiary przypadkowo, czy kieruje nim ukryty motyw? W tle pojawia się także postać Katarzyny Wardas, artystki i graficzki, która podróżuje nocnym pociągiem, nieświadoma, że trafiła na śmiertelnie niebezpiecznego towarzysza podróży. Czy uda jej się ujść z życiem, czy też stanie się kolejną ofiarą?

Ostatnia z powiastek o poruczniku Borewiczu. Dwóch zachodnich killerów poluje na Henryka Moderskiego. Nie tak łatwo go znaleźć. Ale dwójka profesjonalistów nie cofnie się przed niczym, by wykonać zlecenie. Czy polska milicja pokona ich? Niestety, zmieniono końcową scenę... z panią Stalińską:)

Złoto! I takie sztabki: "- Co mówi o niej ten zaopatrzeniowiec? - Brzydko! - Mianowicie? - Stara kurwa. - Rzeczywiście nieładnie…" "(...) wdzięk miała nieco przyciężki." "(...) no i jak ja teraz żyć tutaj sama jedna będę w tych pustych landarach, a wieczorem? Jezusie Nazareński! Nic, tylko przyjdzie ze strachu za mąż wyjść…" " - Często pan umiera? - Tylko w stanie najwyższej konieczności. - Nie nadużywa - przerwał sierżant. - Za mojej całej kadencji chyba tylko ze trzy razy. - Dwa! Panie Zawiślak, tylko dwa - z godnością sprostował dziadek." " (...) pani Nela łgała tyle bezczelnie, co i naiwnie, być może na skutek sytuacji przerastającej jej możliwości intelektualne, a być może dlatego, że improwizowała (...)" "(...) pierwszy raz zdarzył mi się facet przywłaszczający sobie cudze doniesienie. Okazuje się, że nawet to może być przedmiotem kradzieży."

"czy po rozwodzie utrzymywała pani jakieś kontakty ze swoim byłym mężem Karolem Brodzkim? A cóż to, mojej dupy milicja będzie pilnować? -warknęła-Co pana to obchodzi? Tak się składa że obchodzi, chociaż pasjonować na pewno nie będzie w tak precyzyjnie określonym przez panią zakresie..."

Akcja tego opowiadania z cyklu "Ewa wzywa 07" toczy się na Górnym Śląsku. Przestępcy przez dwa dni więżą dziewczynę, która zbiegiem okoliczności sama urzędowała na poczcie. Każą jej wpisać i podstemplować wpłaty do kilkuset książeczek oszczędnościowych, a później jeżdżą po okolicznych miejscowościach i wypłacają po 2 - 3 tysiące posługując się skradzionym dowodem osobistym. Prosty sposób na zdobycie w krótkim czasie sporej jak na owe czasy sumy. Śledztwo prowadzi Kapitan Bula, który szybko przekonuje się, że sprawa jest dość skomplikowana.

Przeczytać ku relaxowi. Seria 'Z labiryntem' jest staroświecko urocza. Szybkie zawiązanie akcji - morderstwo na 10 stronie i choć śledztwo ciągnie się przez następne 200, to jest konkretnie, bez rozwlekania, żadne słowo nie jest zbędne i żadnego nie brakuje. Akcja w tempie umiarkowanym a intryga i wątki rozwijają się wprost perfekcyjnie. Wciągająco. Jedyny zgrzyt - nachalne wypytywanie Anny oraz niepotrzebny temat wojenny. I końcówka (30 stron) przeprowadzona z prędkością dźwięku - widać autorom zabrakło cierpliwości. Bez sprawdzania daty wydania książki poznać z jakiego to okresu - z okresu nagannej (z punktu widzenia udręczonego państwa) chęci zysku, najlepiej w twardej walucie i sprzyjającym temu delegacjom zagranicznym. Plus wpleciony w to kontrwywiad. Czyli dekada '80.

Wciagający kryminał z nieoczekiwanym zakończeniem. Przestępstwa przedstawione w książce w dzisiejszych czasach nie miały by racji bytu, ale jest to dodatkowy plus, dający możliwość przeniesienia się dzięki fabule do lat 60. Jeśli ktoś ma do tej pozycji dostęp to myślę, że nie będzie zawiedziony.

Abstrahując od treści - trafił mi się wadliwy egzemplarz - 8 kartek, czyli szesnaście stron czystych, niezadrukowanych. Wstyd, że ktoś to w wydawnictwie Iskry przepuścił, że poszło do sprzedaży. Nie dość, ze papier makulaturowy, taniuchno wydane, to jeszcze takie kwiatki. A kryminał wporzo.

Tadeusz Ostaszewski napisał „Kuźnię…” w 1972 roku. Jest to pierwsza z sześciu części cyklu z porucznikiem MO Tomaszem Rajskim. Ostatnia powieść z tej serii została napisana w 1988 roku. Tytuł wydrukowano na okładce książki w ten sposób, że słowo „Szatana” pisane jest małą literą. Jest to błąd, gdyż Szatan to pseudonim bandyty występującego w książce, a kuźnia to jego banda. Zatem nie chodzi o diabła, ale o konkretnego człowieka i jego szajkę. W opisie na tylnej okładce tytuł jest już napisany wielką literą. Porucznik Tomasz Rajski zostaje wezwany do leśniczówki na Mazurach, gdyż w starej nieczynnej studni znaleziono szkielet człowieka, który kiedyś bynajmniej sam się w tej studni nie położył. Razem z kapitanem Karolem Bodo po nitce do kłębka odkrywają, że zamieszany w to może być Szatan, znany, legendarny bandzior. Problemem jest tylko to, że nie wiedzą jak on wygląda i gdzie jest. Jedynie Bodo miał z nim niemiłą styczność po wojnie, więc może go rozpoznać. Zaczyna się szeroko zakrojona akcja, aby go dorwać. Przyjemny kryminał, ciekawie wymyślony, można polubić bohaterów, ale nie obyło się bez propagandy. Szatan to oczywiście bandyta, czyli „żołnierz wyklęty”, który ze swoją szajką (drużyną) grasował po lasach po wojnie napadając na ludzi i posterunki MO. Teraz jest znanym kryminalistą. No cóż, jeżeli się to przełknie, a nie ma tego za wiele, jest radość z lektury. Ale tak naprawdę najlepsza jest w tej książce okładka. Uważam, że jest genialna w swojej prostocie, a jednocześnie wielowymiarowości. W opisie można znaleźć informację, że opracował graficznie Wiesław Wałkuski. Więcej na Dzikiej Bandzie. O tu: http://dzikabanda.pl/…/…/pijac-ksiazki-czytajac-piwa-s03e08/

114/180/2023 Lubię kryminały. Pasjami, jak to się dawniej mówiło. Czasami jednak czuję przesyt pieprzeniem, za przeproszeniem. Popatrzcie na klasyków: Sjowall/Wahloo, Christie, Conan Doyle... Czy oni wielce babrają się w psychice bohatera? Czy mącą wątkami nieistotnymi, czy namnażają postaci drugo-, trzecio- i siedemsetosiemdziesiątpięcioplanowymi? No właśnie. A od dobrych kilku lat dostajemy opasłe tomiszcza, jakby autorom od strony płacili... A może płacą? Długo nie zwracałam na to uwagi, do czasu aż umęczyłam się z dwiema częściami sagi o Lipowie (nie tymi najnowszymi, troszkę wcześniej). I teraz grubaśne kryminały budzą we mnie niechęć. Dlatego lubię sobie na odtrutkę wziąć np. coś z milicyjnych kryminałów z PRL. Dłubanina, rozpytywanie, wertowanie starych dokumentów, powolne dochodzenie do celu. Tego oczekuję od kryminału: kto zabił i dlaczego. A rozterki policjanta czy detektywa, jakieś jego prywatne problemy... sorry, od tego są powieści obyczajowe.

Dobry, krótki kryminał skoncentrowany na pracy milicjantów, którzy krok po kroku dochodzą do rozwiązania zagadki znalezionego przypadkiem szkieletu. Dopiero po lekturze dowiedziałam się, że to powieść z czasów PRL, wcześniej uznałam po prostu, że to współczesna pozycja i jakaś sentymentalna podróż autora w lata młodości. Językowo i literacko książka się broni mimo upływu lat.

To jest taki mini-kryminał, ale ma swój urok i oddaje klimat lat 80. ub. wieku, a zwłaszcza okresu tzw. karnawału "Solidarności". Wtedy rzeczywiście zdarzały się przypadki, kiedy to milicjant zatrzymywał złodzieja czy awanturującego się pijaka, a tłum go uwalniał! Fabuła tej książeczki nie jest porywająca, ale podoba mi się wątek żony kapitana Morawskiego, która męczy biednego męża gderaniem, narzekaniem, wysyłaniem go po zakupy, kiedy wraca zmęczony z pracy... Takie bywają żony! Lubię te stare powieści kryminalne, bo można na chwilę przenieść się w minioną epokę.

" Portier przypominał żonę Lota w chwilę po fatalnym dla niej momencie życia." "Przeważnie mówił „syneczku”, bez przerwy zapalając gasnącą fajkę; inna sprawa, że gdyby Neron tak długo podpalał Rzym - miasto zajęłoby się dopiero teraz." " - A może zawał? - spytałem z nadzieją. - Może i zawał - westchnął lekarz. - Ale przede wszystkim zaostrzony drut do robótek ręcznych wbity prosto w serce. - Dzianiny są teraz modne..." " Ubrana była w ciemną, wieczorową sukienkę z modnej koronki, przez którą można by zobaczyć wszystko, co miała pod spodem, gdyby oczywiście cokolwiek miała." " Za oknem panował hałas jak w ZOO przed karmieniem. Tuż przy komendzie znajdował się osiedlowy ogródek jordanowski i dziatwa korzystała z ostatnich dni lata, demonstrując walory swych strun głosowych." "(...) lepiej być przez pięć minut tchórzem niż przez całe życie trupem." " Zięba popatrzył na mnie wzrokiem, od którego bazyliszek dostałby zawału." "Porucznik Leśniak spełniał w mig każde życzenie sympatycznej barmanki i gdyby zażądała ujęcia zabójcy ojca Hamleta postarałby się podołać i temu zadaniu." "On i Nowak czekają na wasze materiały z większym utęsknieniem niż ja na emeryturę." "Pani Teresa Gawlik istniała od 28 lat." "(...) przez kilka lat próbowała studiować, ale naukowcy trzech uczelni wspólnym wysiłkiem wyperswadowali jej ten zamiar." "Szef popatrzył na mnie jak na ciekawy okaz kwestionujący teorię Darwina (...)". " - Pan sobie życzy? - zapytał barman. - Wszystkiego najlepszego - odparłem dowcipnie. Barman spojrzał na mnie uważniej i rozpromienił się jak szczęśliwy ojciec na wieść o pięcioraczkach." " - Co mi pan dał - ryczał - to ma być befsztyk?! Ten koń jeszcze walczy o życie! - Dlatego dałem ostry nóż - wyjaśniał kelner, (...)" "Dołączył również od siebie kilka wniosków na mój temat, używając przy tym wyrazów jak najstaranniej omijanych w słownikach." "Tylko uprzedzam… jedno niepotrzebne mrugnięcie okiem i zginie pan szybciej. Dałem sobie w myślach słowo honoru, że nie będę mrugać przez następną dobę, jeżeli jej dożyję."

Przeczytać ku relaxowi. Seria z labiryntem jest retrourocza. W tym wypadku wakacyjne przygody w zachodniopomorskim kurorcie: kradzieże, rozboje, zabójstwa i wątek szpiegowski. Choć jak na tę serię kiążeczka jest obszerna (ponad 300 stron: gruba ksiażka - dużo ofiar) to jednak umiejętne stopniowe rozwijanie fabuły - nienachalne ale i nie ślamazarne - podział na krótkie rozdziały a także 'zawieszanie pióra' w odpowiednich momentach powodują, iż powieść się nie nuży. Jeśli dodać do tego konkretne nieprzegadane dialogi wyjdzie całkiem udana powiastka sensacyjna. Jedynie te naiwnie przerysowane, szybkie uleganie 'urokowi' władzy przez element półświatka. I pretensjonalne anglojęzyczne wstawki.

Książka jest dosyć specyficzna - takie skrzyżowanie Agathy Christie z Mrożkiem. Dramat w trzech aktach. Groteska miesza się z kryminałem. Ciekawa jest główna postać emerytowanego sierżanta i jego różne przemyślenia, często filozoficzne. Również dialogi często to czyste złoto, raz śmieszne, cyniczne, groteskowe. Mimo wszystko polecam.

en kryminał Kazimierza Koźniewskiego z 1968 roku wydany w serii „Ewa wzywa 07” opatrzony został numerem 2. Jest więc to pozycja otwierająca tę najpopularniejszą w PRL serię kryminalną. Skoro autora zaproszono do napisania książki na samym początku to znaczy, że był człowiekiem godnym zaufania a książka spełniła pokładane w niej nadzieje. Ale zanim przejdziemy do kwestii politycznych najpierw zajmijmy się na kryminałem. W pewnym hotelu, w portowym mieście pokojówka natrafia na zwłoki mężczyzny. Gość został zabity ciosem w serce a narzędziem zbrodni jest sztylet a dokładniej poniemiecki kordzik SS, o czym świadczy ślad po nazistowskim orle wydłubanym niegdyś z rękojeści. W pokoju hotelowym popielniczka pełna niedopałków i Gazeta Poznańska na blacie stolika. Czyli facet musi być z Poznania domyśla się szybko porucznik Lewandowski, a pety świadczą o tym że ktoś go odwiedzał. I rzeczywiście, okazuje się że miewał gości a każdy z nich może być podejrzanym. Kto i dlaczego zamordował Andrzeja Koszucha zaopatrzeniowca z Zakładów Cegielskiego? – na to pytanie muszą odpowiedzieć milicjanci, ale szybko okazuje się że to nie będzie takie proste, bo sprawa jest dość skomplikowana. To nie jest zwykłe przestępstwo spowodowane machlojkami w sektorze państwowym, ale grubsza sprawa sięgająca swoimi korzeniami czasów wojennych. Mam wrażenie, że w części narracyjnej opowieść jest nieco przegadana. Za dużo dialogów a za mało akcji. No ale przecież nie o to chodziło autorom milicyjnych kryminałów, by karmić czytelników czystą rozrywką, ale by pokazać jak żmudna i czasami nawet mało ciekawa jest praca milicjantów śledczych. Za to zawsze monotonię śledztwa i samej opowieści rekompensuje śledczym i oczywiście czytelnikom rozwiązanie zagadki kryminalnej. Wszak sprawiedliwość socjalistyczna zawsze powinna zatryumfować, choć w tym wypadku ten tryumf nie jest taki jak byśmy mogli sobie życzyć, bo zbrodnia choć ukarana, to jednak ta kara nie taka jak by się chciało a i morderca wcale nie taki zły jak powinien. Autorem tego kryminału jest Kazimierz Koźniewski, prozaik i publicysta, żołnierz podziemia i członek Szarych Szeregów a po wojnie przez wiele lat tajny współpracownik UB, donoszący na swoich kolegów literatów. Nic więc dziwnego, że mając takie zasługi dla tajnej służby został wytypowany do grona najbardziej zaufanych autorów, którym dano szansę wykazania się w kreowaniu pozytywnego wizerunku milicjanta w serii kryminalnej „Ewa wzywa 07” wymyślonej przez dwóch funkcjonariuszy Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej. Ale to już zupełnie inna historia.