Ranira ze Słonego Jeziora

Znalezione w rodzinnym domu i przeczytane ze względu na dziecięce wspomnienia i sentyment. Kilka baśni jest naprawdę ciekawych. Dwie to w zasadzie to samo tylko nieco inaczej opisane. Warto przeczytać, bo polskie baśnie nie są gorsze od zagranicznych. Dodatkowym smaczkiem jest język sprzed prawie stu lat.

Jakie prawdy o świecie przekazywano w baśniach w czasach i miejscach, gdzie życie było ciężką walką o przetrwanie wśród groźnej przyrody? Jaką moralność przekazywano w społecznościach religii animistycznych, sprzed kontaktu ze zorganizowanymi religiami, nie mówiąc o monoteizmie, czy chrześcijaństwie, którym przeniknięte są wszystkie baśnie naszego kręgu kulturowego? Warto wejrzeć w ten prymitywny, często mroczny, często niesamowity świat myśliwych, szamanów i zwierząt, dla zrozumienia. A propos zwierząt - około połowa tych przekazów to w istocie proste historyjki tłumaczące taki czy inny wygląd albo zachowanie zwierzęcia, a wiele tych motywów powtarza się (baśnie podzielone są ze względu na pochodzenie od różnych ludów dalekiej północy).

Po ocenie książki Wandy Markowskiej " Mity Greków i Rzymian " i ujawnieniu przeze mnie fragmentów jej biografii cała opinia została przez Redakcję z platformy LC usunięta. Mając nadzieję, że rekomendowane " Baśnie narodów Związku Radzieckiego " bardziej wpiszą się w apolityczny charakter Redakcji LC z przyjemnością polecam te nie mające nic wspólnego z polityką baśnie !!! Nawet skrótowe podanie biografii autorki jest istotnym elementem dotyczącym książki, jej tematyki i zainteresowań pisarki. Jestem przekonany, że może tylko wzbogacić wystawioną opinię. Redakcja LC robi to samo w przynajmniej 30 % swoich rekomendacji !!! Autorka ( 1912-1999 ),podczas okupacji była współautorką radzieckiego szkolnego podręcznika literatury polskiej (Kijów 1940). Debiutowała w 1945 r. jako publicystka w łódzkiej gazecie partyjnej " Głos Ludu ". W latach 1951/63 wykładowczyni w Szkole Partyjnej przy KC PZPR [sic !]. 22. 08. 1980 r podpisała tzw. Apel 64, wzywający władze PRL do podjęcia rozmów ze strajkującymi robotnikami. Dokument ten przywieziony do Stoczni Gdańskiej przez Mazowieckiego i Geremka, był istotnym wsparciem dla strajkujących ( ? ). Jak to się dalej potoczyło, to już jest inna historia. Tytuł książki wprowadza w jej tematykę. Istotny jest cel adaptacji i wydania tych baśni... wzbudzenie sympatii wśród okupowanych państw Bloku Wschodniego do okupanta. POLECAM !!!

Bajka o królewnie Śnieżce w wersji Marii Krüger to oczywiście wielce pouczająca bajka dla dzieci, a właściwie dla grzecznych małych królewien, aby takimi były zawsze. Ileż się tam kryje klasycznych stereotypów. Pozytywna królewna/księżniczka (często zastanawiałem się nad tym, jaka jest różnica między nimi) to blondynka, która nie roztaje się ze swoją złotą koroną (gotuje z nią, a nawet z nią śpi). Jest grzeczna i dobra niemal dla wszystkich. Jest uwielbiana przez wszystkich. Ta dobroć jest potem źródłem jej problemów. Ciągle pouczana, mimo wszystko notorycznie ufa nieznajomym. Zła królowa, też może być piękna, tyle że jest brunetką. Jej uwielbienie samej siebie jest wręcz chorobliwe i obsesyjne. Nie wystarcza jej, że jest bardzo, bardzo piękna. Ona musi swoją urodą przyćmiewać wszystkich. Biedne dziewczynki karmione są wizją kanonu piękna à la Barbi, gdzie królewnom o talii osy nie szkodzi nawet regularne opychanie się ciasteczkami z kremem i kakao z bitą śmietaną. Na koniec pojawia się przypadkowy piękny i młody królewicz na białym koniu. Szkoda, że tak mało lub wcale nie ma, młodych pięknych królewiczów. Drogie, przyszłe piękne królewny, bądźcie dobre i miłe dla wszystkich, aby w przyszłości zasłużyć sobie na księcia z bajki.

Zbiór mitów greckich adresowany do dzieci, który powstał w pierwszej połowie XIX w. (1840 to.),gdy literatura pisana dla najmłodszych czytelników dopiero raczkowała. Zawiera mity w łagodnej wersji z misją poznawczą oraz dydaktyczną, które były pisane z najlepszymi intencjami i okraszone dawką serdecznych uczuć, ponieważ pisarz stworzył ten zbiór dla swojego syna. Podobno kiedyś ta książka była lekturą w klasie III szkoły podstawowej. Aż trudno uwierzyć, że uczniowie nauczania początkowego bez szemrania czytali kiedyś książki liczące ponad 300 stron, a ich rodzice nie zarzucali nauczycieli komentarzami typu: "Czy dziecko naprawdę ma przeczytać CAŁĄ książkę?", "To zbyt długie, moje dziecko tego nie przeczyta." itp. "Opowieści z Zaczarowanego Lasu" są wciąż obecne w świadomości starszego pokolenia, w antykwariatach, na portalach sprzedażowych, czasami w bibliotekach lub prywatnych zbiorach. Pomimo tego, że książka niedługo będzie obchodziła dwusetne urodziny, nadal ma oddane grono czytelników. Obecnie to zwykle starsze pokolenia zapoznają z nią dzieci lub wnuki. I to jest bardzo dobry pomysł, bo do rodzinnego czytania w długie zimowe wieczory ta lektura nadaje się doskonale. Można dzięki tym opowieściom zaszczepić w najmłodszych fascynację mitami greckimi, oderwać dzieciaki od ekranów smartfonów. Czasem może wydawać się, że jest to książka nieco anachroniczna, ale stwarza niepowtarzalny klimat a humor i celne spostrzeżenia narratora nie zestarzały się ani trochę. Narrator to świetny gawędziarz, który nawiązuje i podtrzymuje relacje z młodymi czytelnikami, trudno go nie polubić za jego komentarze: 🔸a to porówna dzieci smoczych zębów do jarzyn, bo były zabrudzone ziemią jak marchewki wyrwane z grządki w ogrodzie; 🔸w innym miejscu o woskowych figurach Pigmejów powie, że były "naturalnej małości"; 🔸z kolei za chwilę nie będzie mógł sobie przypomnieć, jak wyglądała czwarta służka Cyrce; 🔸na widok okrutnego mitologicznego monstrum dobrotliwie podsumowuje swą opowieść: 🔰"Mam nadzieję, że ani ja, ani wy nigdy nie natkniecie się na Chimerę." 🔸a w innym miejscu kapitalnie podsumuje wyrocznię w Delfach mówiąc, iż problem z nią polegał na tym, że przemawiała z otworu w skale dość mętnie: 🔰"Słowa te były tak zagadkowe, że równie dobrze mogły pozostać na dnie dziury." Zupełnie nieoczekiwana była dla mnie, przedstawiona w tym zbiorze wersja mitu o puszce Pandory. Kiedy lekkomyślna i ciekawska piękność otworzyła zakazaną puszkę, wypuściła na świat troski i nieszczęścia, te niewdzięczne, pokraczne stwory otoczyły ją i zaczęły bezlitośnie kłuć swoimi żądłami. W ten sposób powabna Pandora od razu i na własnej skórze przekonała się co nabroiła. "Ukłucie troski" - to poetyckie i niezwykle sugestywne określenie, a przy tym doskonały temat na wiersz konfesyjny. Do mnie ta metafora bardzo przemawia... ;) Interesujące jest to, że mity greckie zawarte w tym zbiorze pokazują w znacznie gorszym świetle nie bogów, a ludzi. Mamy tu pełną obfitość: spiskujących krewnych, macochy wysyłające pasierbów z misjami na pewną śmierć, ojców porzucających dzieci i pierwsze żony za podszeptem nowych kochanek. Bogowie nie są w tych opowieściach kapryśni, zapalczywi czy okrutni, nie mają humorów, starają się ludzi wspierać. Najbardziej zaangażowani w pomoc ziemskim śmiertelnikom są "Żywe Srebro", czyli Hermes i Atena. "Opowieści z Zaczarowanego Lasu" to łagodna i przyjazna wersja mitów greckich adresowanych do dzieci, jakże inna od krzykliwych, nachalnych kreskówek kreujących miałki, głupawy humor, brutalność i przemoc.

Do moich ukochanych książek z dzieciństwa należał zbiór baśni "Miedziana lampa" Kornelii Dobkiewiczowej. Genialnie (acz mrocznie) zilustrowany przez Antoniego Boratyńskiego, stanowił świetne wprowadzenie do podziemnego świata kopalń, gdzie rządy sprawował tajemniczy duch podziemi - Skarbnik. Nie umiem powiedzieć ile razy wracałam do tej lektury - co jakiś czas nachodzi mnie potrzeba, aby ją znów przeczytać i wzruszyć się losami ludzi, którzy szczęście zdobywają kosztem ciężkiej pracy. Baśnie, zawarte w tym zbiorze, niosą mocne przesłanie - że zło wymaga ukarania, a możliwość czynienia dobra może być okupiona wielkimi ofiarami - zaprzeczeniem swojego osobistego szczęścia czy nawet oddaniem życia. I jest tu jeszcze jedno, niezwykle ważna przesłanie: nie wolno gnębić zwierząt! Nigdy i pod żadnym pozorem, bo gnębiciel braci mniejszych, to kanalia pierwszego sortu i człowiek niegodny pod każdym względem. Kto by pomyślał, że opowieści o wydobyciu węgla będą tak dogłębnie poruszające?

Same legendy są bardzo ciekawe. Mam tylko wątpliwość czy to są autentyczne podania ludowe czy raczej są to (W całości lub przynajmniej w części) dzieła propagandy PRL, które miały udowodnić trwanie polskości na Pomorzu Zachodnim aż po rok 1945. Bo przetrwanie autentycznych słowiańskich tradycji na terenie praktycznie całkiem zgermanizowanym (A takim było Pomorze Zachodnie aż do końca drugiej wojny światowej) wydaje się dość podejrzane, i to tym bardziej że te tradycje miałyby być mocno antyniemieckie.

"Powstanie człowieka" Sat-Okh to legenda indiańska wyjaśniająca pochodzenie ras człowieka. O czym opowiada? Zaczyna się, gdy Gichy Manitou (najwyższy bóg Indian) siedział na skale, palił fajkę i oglądał piękny świat. Był pełen zwierząt, które sprzeczały się między sobą o to, które z nich jest najpotężniejsze. Bóg posłuchał tego i postanowił stworzyć istotę, która będzie potężniejsza od wszystkich zwierząt i będzie budzić strach w nich wszystkich. Zapowiedział to zwierzętom, po czym skończył palić fajkę i przystąpił do pracy. Zbudował z kamieni wielki piec, po czym cztery dni zbierał opał – suche gałązki i nawóz bizonów. Gdy zebrał wystarczająco, zmęczony położył się spać, a wtedy podpełzł grzechotnik, spryskał chrust swoim jadem i zostawił w nim swoją starą skórę. Wielki duch obudził się, ulepił z gliny figurkę człowieka i włożył ją do pieca. Jednak gdy wyjął człowieka, okazało się, że piekł go za krótko, bo człowiek był blady, słaby i mało wytrzymały, a jad grzechotnika sprawił, że do tego także zły, podły i kłamliwy. Gichy Manitou nie chciał takiego człowieka, więc wyrzucił go za Wielką Wodę i zabrał się ponownie do pracy. Tego człowieka piekł na opale wyłącznie z gałęzi sosnowych, który zbierał kolejne cztery dni. Piekł go jednak za długo i człowiek wyszedł całkiem czarny. Miał mocne mięśnie, ale był lękliwy i niezdecydowany. Takiego człowieka Manitou również nie chciał, więc i jego wyrzucił za wielką wodę. Potem przystąpił do trzeciej próby. Opałem były tym razem brzoza (by człowiek szybko i lekko biegał),dąb (by był silny),modrzew (by miał silne mięśnie),a smoła i żywica miały zapewnić człowiekowi odporność na warunki atmosferyczne i poczucie jedności z naturą. Ten człowiek udał się doskonale – miał brązową skórę, był piękny, silny i mądry. Zadowolony bóg darował mu cały stworzony przez siebie świat, ale ostrzegł, by żył w zgodzie z naturą i swoimi braćmi, gdyż jeśli tak się nie stanie, powrócą biali ludzie, których wyrzucił za Wielką Wodę, i zniszczą prerie i puszcze, razem z którymi zginą także wszyscy Indianie. Legenda opowiada o stworzeniu przez Wielkiego Ducha ludzi trzech ras. Każdy z nich zostaje upieczony na innym opale i piecze się przez inny czas. Biały człowiek piekł się za krótko, więc jest słaby i mało wytrzymały, a jad grzechotnika sprawił, że stał się fałszywy i kłamliwy – Manitou nie chciał takiego człowieka i wyrzucił go za Wielką Wodę. Czarny człowiek piekł się za długo, wyszedł silny, ale tchórzliwy. Takiego człowieka Wielki Duch również nie chciał i też go wyrzucił. Dopiero czerwony człowiek piekł się odpowiednio długo i okazał się być mądry i silny. Legenda zawiera nakaz dla Indian, by żyli w zgodzie z naturą i szanowali ją, a także nie walczyli między sobą, ponieważ mogą trwać tylko tak długo, jak trwa przyroda wokół nich, prerie i puszcze pełne wilków i bizonów. Manitou ostrzegł, że jeśli złamią nakaz, zza Wielkiej Wody powrócą biali ludzie i zniszczą świat Indian, a samych Indian razem z nim. Dałem 10 gwiazdek, gdyż spodobała mi się oryginalność tej legendy. Gorąco polecam wszystkim miłośnikom legend indiańskich. Dla nich jest to pozycja obowiązkowa. Książkoholicy szukający urozmaicenia, czegoś nowego w literaturze i chcący uzupełnić swoją wiedzę o wierzeniach Indian również znajdą w niniejszej książce coś dla siebie. Miłej lektury! :) :) :)

Iwan Kryłow - „Bajki dla dzieci”, wydanie 1987 r. (Nasza Księgarnia). zbiór 17 bajek, które pod postacią zwierząt, pokazują ukryte ludzkie znaczenie - niestety nasze wady i słabości. Tym samym, jest to idealna lekcja empatii i zrozumienia dla najmłodszych czytelników. Krótka forma, uczy najlepiej. Szybko trafia do naszej pamięci a jeśli jest spersonalizowana ze zwierzątkiem, to tym bardziej zasługuje na naszą uwagę.

Książka z mojego dzieciństwa, którą odziedziczyły po mnie moje dzieci. Od dwóch lat czytamy z synem co jakiś czas do niej wracając. Jest napisana w fajny, lekki sposób, chociaż niektóre słowa staropolskie muszę przetlumaczac na współczesne:) Syn lubi, ja też, córka za mała ale i na nią przyjdzie czas i podejrzewam, że też lektura jej przypadnie do gustu:))

" Kto czyta książki, żyje podwójnie " Umberto Eco To jedna z pierwszych moich książeczek z dzieciństwa. Byłem niejadkiem, żebym jadł koniecznością było czytanie mi bajek. Naturalnie wszystkie znałem na pamięć, tak że opuszczanie tekstu nie wchodziło w rachubę. Głośno protestowałem. Do teraz wszystkim moim znajomym dzieciom, zamiast zabawek czy słodyczy, kupuję bajki, ale te klasyczne. Na te współczesne nie mogę patrzeć. Nie wiem czy zachęcają, czy bardziej odstraszają do czytania. Truizmem będzie napisanie, że jeśli dziecka nie nauczy się miłości do książek, to potem trudno wymagać, żeby je czytało. O korzyściach i negatywnych skutkach, nie chce mi się pisać. KUP BAJKI, ZRÓB DZIECKU PRZYJEMNOŚĆ !!!

Kolejna moja książka z mojej starej biblioteczki, wnuczki przyniosły ja ze strychu i jak niemal każdy weekend, czytam im różne baśnie, bajki i bajeczki... Tytułowa "Czarownica znad Bełdan" to jedna z osiemnastu baśni warmińsko-mazurskich, w których autor nawiązuje do dawnych wierzeń ludowych. Wszystkie baśnie rozgrywają się nad jeziorami, autor bardzo sprawnie opisuje charakterystyczne krajobrazy. Ja czytałam w dzieciństwie kilka razy tę książkę, więc część historii pamiętam dobrze do dziś. "Było to dawno, bardzo dawno temu. Ci, co widzieli i słyszeli, opowiedzieli drugim, ci z kolei swoim dzieciom i wnukom, a ponieważ nikt w opowieści skąpy nie był, opowieść rosła i rosła." Historia Anny z baśni "Czarownica znad Bełdan" od zawsze mi się podobała, tak jak ona bardzo lubiłam jarzębinę i czekałam na jej owoce, żeby zrobić sobie korale. Co prawda ona dostała swoje korale od czarownicy, lecz inne dziewczęta chcąc mieć takie same, pytały ją o to, skąd je wzięła, bo odkąd je zaczęła nosić, od razu wypiękniała. Wszystkie tak chciały. Lecz Anna nie chciała zdradzić swojej tajemnicy, więc im odpowiadała: "- Byłam w lesie nad strumykiem, tam gdzie rośnie jarzębina. Jarzębinie się skłoniłam, o korale poprosiłam." Co było dalej a nawet to, co było wcześniej to już sami musicie sobie przeczytać. Jeżeli oczywiście macie na to ochotę. Nie może być baśni z regionu mazurskiego bez obecności wszędobylskiego kłobuka oraz snującego się po terenie Warmii i Mazur Smętka... Jeśli chcesz poznać historię o najznaczniejszym z kłobuków, jakie się urodziły w tamtych czasach, lub o dobrym duchu krainy jezior - Smętku, albo o dobrych i złych przygodach parobka Roztropka, o diabłach z Czarciej Wyspy, o Królowej jezior, o królewiczach i królewnach, lecz także o zwykłych ludziach, to musisz przeczytać tę książkę. Moim zdaniem to bardzo cenny zbiór regionalnych baśni, które warto poczytać dzieciom, chociaż nie tylko dzieci mogą się wielu rzeczy z nich nauczyć. Dla mnie dużą zaletą jest również to, że znam wszystkie jeziora i miejsca, o których opowiada autor. To mój region, więc głupio byłoby nie znać... "Ale jeszcze dzisiaj pokazują starzy ludzie w Mikołajkach miejsce, gdzie stała kuźnia. Stoi tam wielki, drewniany król Sielaw. On jeden przechowuje w pamięci wszystko, co tu zostało opowiedziane." Te legendy są może trochę mniej znane, bo tylko trzy razy były wydane, a szkoda. Najbardziej znana jest baśń stanowiąca tytuł całego zbioru a nawet został nakręcony swego czasu animowany film, lecz moim zdaniem niezbyt oddający cały klimat i dramaturgię tej opowieści. Te baśnie są dość oryginalne a nawet intrygujące, dają wiele do myślenia i na dodatek nie wszystkie mają szczęśliwe zakończenia, i pewnie dlatego bardziej się je pamięta.

Książka Królewna Wanda Anny Świrszczyńskiej jest kolejnym moim spotkaniem z autorką, które dotychczas mogę uznać za udane. Ciekawy byłem co dostanę tym razem licząc na interesująca opowieść z dawnych czasów pisaną wierszem. Książka Królewna Wanda bazuje na legendzie o Królewnie Wandzie co Niemca nie chciała jednakże skierowanej do młodego czytelnika. Opowieść o władczyni z Krakowa nie lękającej się niczego i nikogo chcącej rozwijać kraj budując potrzebne drogi, mosty i inne udogodnienia wspierana przez mieszkańców. Za sprawą swojej sławy do uszu księcia za granicy Rytygiera dociera o walecznej i mądrej władczyni jaką postanawia pojąć za żonę. Autorka zręcznie wierszem operując przybliża nam legendę o Wandzie i jej perypetiach tworząc z tego wciągającą mimo sposobu ukazania formy całości wierszem opowieść. Dla swoich podanych jest wzorem do naśladowania, miła, sympatyczna, mądra i potrafiąca zjednać sobie ludzi. Jednak wszystko zmąca oferta od księcia jaką otrzymuje, gdzie musi podjąć ważne decyzje. Przygody bohaterki śledziłem z przyjemnością do samego końca, który zaskoczył mnie i zasmucił jednocześnie. Operując wierszem stworzyła zwartą, ciekawie podaną legendę o wyborach rzutujących na życie, odrzuceniu oferty i ofiarności zapobiegającej wojnie. Pozostawiająca po sobie odczucia od radosnych po smutniejsze jakie miałem w czasie czytania. Autorka świetnie przedstawiła wierszem legendę i przypomniała o niej jednocześnie kierując ją do młodych czytelników, ale również starszych chcących przeczytać lub przypomnieć sobie o niej. Przy tym bardzo dobrze wypada i interesująco od początku zawierając ciekawie podaną fabułę. Zakończenie tym razem nie takie szczęśliwe jak mogłem oczekiwać, ale podane bardzo dobrze wzbudzające wiele emocji po czytaniu. Dlatego finał zamyka wszystko w całość powodując pozostawienie po sobie odczucia smutku po wyborach bohaterki jaką podjęła, aby chronić swój kraj. Książka Królewna Wanda jest oparta o znaną legendę o pięknej władczyni, którą dzięki sławie zainteresował się książę z innego kraju. Autorka posługuje się wierszem w świetny sposób tworząc spójną, ciekawą i wciągającą opowieść. Przemyślaną pod względem rymów, które ze sobą zazębiają się tworząc legendę o wyborach i ich konsekwencjach, a także poświęceniu i decyzjach jakie zostały podjęte. Świetnie wypadają rysunki jakie tutaj zamieszczono ilustrujące toczące się wydarzenia. Pięknie narysowane, urokliwe i oddające ducha legendy jaką w tym przypadku wykorzystano. Razem z wydarzeniami tworzą wspaniała całość uzupełniając się wzajemnie ze sobą. Napisaną wierszem z szybką akcją i lecącymi do przodu wydarzeniami czyta się błyskawicznie. Sięgając po książkę wiedziałem co mogę dostać od autorki z innych przeczytanych przez ze mnie pozycji z jej dorobku. Jednak Królewna Wanda jest trochę lepiej napisana, przystępnie, przyjemnym stylem, bardziej dopracowana i wierszem z rymami powiązanymi ze sobą tworząc ciekawą historie od samego początku jaka wciągnęła mnie do samego końca. Dlatego nie potrafiłem się oderwać od niej i miło spędziłem z nią czas. Bohaterka została zarysowana bardzo dobrze i mimo takiej wierszowanej narracji polubiłem ją i poczułem sympatie do niej. Inna postacie dobrze nakreślone i wraz z relacjami między nimi tworzą ciekawy obraz dawnego świata jaki już przeminął. Autorka wykorzystując legendę o Wandzie co nie chciała Niemca stworzyła przystępną jej wersje skierowaną do młodego czytelnika przy jakiej bawiłem się świetnie podczas czytania i nie zabrakło nieco emocji w końcówce. Kolejna książka od autorki, którą czyta się szybko, przyjemnie i historia mimo ukazania wierszem potrafiła wciągnąć. Jej klimatu dodają rysunki w niej zamieszczone tworząc klimat dawnych czasów w jakich rozgrywa się akcja fabuły. Królewna Wanda jest propozycją nie tylko dla młodszego czytelnika, lecz także starszy znajdzie w niej coś dla siebie. Dlatego ciesze się z przeczytania i chętnie jak tylko będzie okazja kiedyś znów sięgnę po utwory lub książki napisane przez autorkę w ciemno.

Czytałam miliony razy w dzieciństwie. Potem książka gdzies przepadła... Jeśli byłoby to mozliwe, to z checia odkupie, gdyby ktos chcial sie pozbyc, ale intersuje mnie tylko pełne wydanie (wiem ze wychodzily tez "odchudzone" miniantologie pod tym tytułem, zawierajace 2-3 opowiadania tylko).

Jest to książka dla dzieci, ale myślę że w końcu znajdę czas, żeby przeczytać ją po kilkudziesięciu latach i zobaczyć jak zostanie odebrana przeze mnie, tym razem już dorosłego. Tytułowe pstroczki to wróble, które, właśnie przez tę książkę, do dzisiaj darzę wielką sympatią, i to ta pozycja sprawiła chyba, że polubiłem również bajkę "Przygód kilka wróbla Ćwirka". Ich przygody tak mnie pochłonęły, że całą książkę pochłonąłem w PKSie, w drodze z urlopu, a miała starczyć na kilka ostatnich dni wakacji. Polecam wszystkim dzieciom, które zaczynają przygodę ze światem książek, lub rodzicom, którzy szukają czegoś, co można poczytać swoim pociechom.

Baśnie, bajki, bajdurki osnute na tematach gawędek ludu polskiego. Zbiór zawiera następujące baśnie: Siostra siedmiu kruków Ptak Cezariusz Szklana Góra Pasterz tysiąca zajęcy Owczaryszek Miała babka pstrą kokoszkę Przyjacielska pomoc Szewczyk Dratewka Ciachu, Ciachu, Ciach Tydyrym Dwie Dorotki Bardzo lubiłam wracać do tych baśni, zwłaszcza do tej o dwóch Dorotkach, z których jedna była pracowita, a druga leniwa. Lubiłam też baśń łańcuszkową „Miała babka pstrą kokoszkę” o tym jak „przyszedł Lisek Wszędysek i jajka wypił”. Jeśli szukacie autentycznych polskich baśni, to jest to naprawdę smakowity kąsek. Zajrzyj do środka: https://mojeksiazeczki.video.blog/2015/09/20/czarodziejska-ksiega

Przygody białego króliczka Groszka i jego przyjaciół – dwóch kotków: Filka i Bamboszka, wiewiórki Barbaszki i jej dzieci, koziołka Truchcika, słonia i paru innych. Groszek zamieszkał w szałasie, niestety – co i rusz ktoś mu zjada dach… Ciekawe ilustracje wykonane techniką kolażu – tych wędlin aż chciałoby się spróbować! Zajrzyj do środka: https://mojeksiazeczki.video.blog/2016/07/24/wesole-lato/