Bilans wstępny. Długie pożegnania

Odniosę się do drugiego opowiadania, gdyż pierwsze „Bilans wstępny" Pani (NATANNA) świetnie skomentowała.

Natomiast "Długie pożegnania" to długie zmagania się dwojga ludzi, które kończy się rozstaniem. Lala jest aktorką - która pragnie sławy, pieniędzy, Grisza młodym pisarzem, ciągle poszukującym: formy w sztuce, sensu w życiu...bardzo zakochany w Lali. Lata ich trudnej miłości pozostaną po rozstaniu najlepszym wspomnieniem w ich życiu, bo - jak mówi Trifonow - "do szczęścia potrzeba tyle samo szczęścia co nieszczęścia" Oba opowiadania mi się podobały, ale to drugie - najbardziej.

Jestem miłośnikiem rosyjskiej literatury, nie wszystko jednak do mnie trafia, niektóre pozycje wymagają ponownego czytania, zwłaszcza te trudne w odbiorze. Polecam oba opowiadania

Odniosę się do drugiego opowiadania, gdyż pierwsze „Bilans wstępny" Pani (NATANNA) świetnie skomentowała.

Natomiast "Długie pożegnania" to długie zmagania się dwojga ludzi, które kończy się rozstaniem. Lala jest aktorką - która pragnie sławy, pieniędzy, Grisza młodym pisarzem, ciągle poszukującym: formy w sztuce, sensu w życiu...bardzo zakochany w Lali. Lata ich...

Bohaterem "Bilansu wstępnego" jest tłumacz poezji, który po prawie dwudziestu latach małżeństwa ze swą drugą, młodszą od siebie żoną, czuje się tak niedoceniany przez nią a także przez swego prawie dorosłego syna, że postanawia opuścić na jakiś czas domowe ognisko i to okazuje się być dobrym pomysłem dla uzdrowienia ich wzajemnych relacji.
Całą historię poznajemy z jego punktu widzenia, bo to on, intelektualista, bardziej z natury wrażliwy a przez to mało dostosowany do realiów życia i środowiska w jakim żyje a wręcz tym życiem, w którym główną rolę odgrywają pozory, zdegustowany jest narratorem rodzinnego bilansu, który powstaje w czasie jego pobytu poza Moskwą, w Tochirze, gdzie tłumaczy monumentalny poemat swego przyjaciela.
"Być bliskim dla bliskich" - tego bohater nie znajduje w swojej rodzinie a ciągłe kłopoty finansowe, dla których chałturzy i utrata szacunku u bliskich doprowadza go do frustracji i pozornie wyzwalającej ucieczki.
Jednak słowa poznanej w Tochirze prostej pielęgniarki, Wali :

"- Wie pan co? - powiedziała. - Niech pan się nie martwi. Nadciśnienie, wielka mi rzecz.
- Tak bardzo znów się nie martwię.
- Niech pan się wcale nie martwi! Syn pana kocha. Żona też pana kocha. Co zrobią bez pana? Nic nie zrobią. Tak jak ja z Miszą, rozeszliśmy się, ale....".
Dobrze, że było ciemno. Poczułem się nieswojo.
- Ale co? - zapytałem.
- Dokąd niby mam jechać, skoro on jest tu niedaleko w Bachardenie? Prędzej, czy później wrócę do niego, prawda?"

sprawiają, że wraca.... odmieniony.

Lubię literaturę rosyjską, gdyż jest specyficzna; mówi dużo o człowieku, o głębi jego przeżyć i pozwala poznać mentalność naszych wschodnich sąsiadów. I u Trifonowa również to znalazłam.

Bohaterem "Bilansu wstępnego" jest tłumacz poezji, który po prawie dwudziestu latach małżeństwa ze swą drugą, młodszą od siebie żoną, czuje się tak niedoceniany przez nią a także przez swego prawie dorosłego syna, że postanawia opuścić na jakiś czas domowe ognisko i to okazuje się być dobrym pomysłem dla uzdrowienia ich wzajemnych relacji.
Całą historię poznajemy...