rozwińzwiń

Rodzina Borgiów

Okładka książki Rodzina Borgiów autora Mario Puzo, 9788376590189
Okładka książki Rodzina Borgiów
Mario Puzo Wydawnictwo: Albatros powieść historyczna
400 str. 6 godz. 40 min.
Kategoria:
powieść historyczna
Format:
papier
Tytuł oryginału:
The Family
Data wydania:
2009-01-01
Data 1. wyd. pol.:
2009-01-01
Liczba stron:
400
Czas czytania
6 godz. 40 min.
Język:
polski
ISBN:
978-83-7659-018-9
Średnia ocen

7,1 7,1 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Posłuchaj fragmentu
00:00 /00:00
Reklama

Kup Rodzina Borgiów w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Opinia społeczności i

Rodzina Borgiów



książek na półce przeczytane 314 napisanych opinii 314

Oceny książki Rodzina Borgiów

Średnia ocen
7,1 / 10
90 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Rodzina Borgiów

avatar
2140
1614

Na półkach:

Wasza ulubiona postać historyczna to...? Jedną z moich ulubionych bohaterek jest Lukrecja Borgia, owiana bardzo złą sławą, zrehabilitowana przez historiografię na długo po swojej śmierci. Lukrecja jest jedną z bohaterek książki, o której chcę Wam dzisiaj opowiedzieć.

Rodrigo Borgia został w 1492 roku wybrany na papieża, przyjął imię Aleksander VI. Był człowiekiem opętanym żądzą władzy. Jego dzieci - Cezar, Juan, Lukrecja i Jofre - stały się pionkami w grze o wpływy. Grze bardzo brutalnej, której zasady były pisane krwią.

Historia była mi już dobrze znana, całkiem niedawno oglądaliśmy z mężem serial na motywach tej powieści, który polecam, genialna obsada (Cezar... François Arnaud... och... ale żeby nie było, gość jest wizualnie podobny do mojego męża, co ten sam zauważył, więc czuję się usprawiedliwiona, jeśli chodzi o wzdychanie do niego ;)). W sumie serial zachęcił mnie do sięgnięcia po tę powieść. Byłam ciekawa, jak Mario Puzo podszedł do tematu.

Kompletnie nie podeszła mi papierowa wersja tej powieści, porzuciłam ją w momencie, gdy Lukrecja miała wyjść po raz pierwszy za mąż. Nie przemawiał do mnie sposób narracji, nie umiałam nawiązać jakiejkolwiek więzi z bohaterami. Sytuację uratował audiobook czytany przez Wiktora Zborowskiego, dzięki niemu poznałam historię Borgiów w tej interpretacji.

Trudno było mi nie patrzeć na tę powieść przez pryzmat serialu, oczekiwałam, że będzie się sporo działo, tymczasem akcja rozwija się powoli, trzeba poczekać, aż się rozkręci. Jednak moim zdaniem całość jest utrzymana w dość surowym stylu, miałam momentami wrażenie, że słucham podręcznika do historii. Według mnie historię Lukrecji i jej rodziny zdecydowanie lepiej przedstawił Christopher Gortner w "Księżniczce Watykanu".

Doceniam jednak to, w jaki sposób Mario Puzo przedstawił kulisy watykańskiego świata. To skandaliczne, jak w tamtych czasach wyglądało życie wysoko postawionych urzędników kościelnych, którzy w hipokryzji nie mieli sobie równych. Gotowała się we mnie krew, gdy widziałam, jak Rodrigo decyduje za swoje dzieci o tym, jaka ma być ich droga w życiu.

Miałam spore oczekiwania, jeśli chodzi o tę powieść, ale niestety, obeszłam się smakiem. Zabrakło dla mnie emocji, nie czułam niemal żadnych emocji, jeśli chodzi o bohaterów. Na palcach jednej ręki mogę policzyć te chwile, które sprawiły, że moje serce szybciej zabiło.

Wasza ulubiona postać historyczna to...? Jedną z moich ulubionych bohaterek jest Lukrecja Borgia, owiana bardzo złą sławą, zrehabilitowana przez historiografię na długo po swojej śmierci. Lukrecja jest jedną z bohaterek książki, o której chcę Wam dzisiaj opowiedzieć.

Rodrigo Borgia został w 1492 roku wybrany na papieża, przyjął imię Aleksander VI. Był człowiekiem opętanym...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
25
18

Na półkach:

Akcja pędzi na złamanie karku, co nie pozwala nam dostatecznie wsiąknąć w świat przedstawiony. Postacie, poza świetnie "napisanymi" (to życie pisze najlepsze scenariusze, hehe) głównymi bohaterami, nie zapadają w pamięć, bo poznajemy jedynie ich działania, ale nie charaktery. Przydałoby się wyważyć tempo, poświęcić więcej czasu wrogom rodziny, i byłby cycuś glancuś. Pozostaje niedosyt...

Akcja pędzi na złamanie karku, co nie pozwala nam dostatecznie wsiąknąć w świat przedstawiony. Postacie, poza świetnie "napisanymi" (to życie pisze najlepsze scenariusze, hehe) głównymi bohaterami, nie zapadają w pamięć, bo poznajemy jedynie ich działania, ale nie charaktery. Przydałoby się wyważyć tempo, poświęcić więcej czasu wrogom rodziny, i byłby cycuś glancuś....

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
97
74

Na półkach:

Audiobook jest świetnie zrobiony przez aktora Wiktora Zborowskiego.

Historia rodziny Borgio w którą trudno uwierzyć, gdyż zepsucie jej członków mocno szokuje. Nie cofali się oni bowiem przed niczym w walce o tron papieski. Szczególnie bezwzględny był ojciec Borgio będący papieżem, który za wszelką cenę chciał utrzymać stanowisko w swojej rodzinie. Ma żonę, syna i córkę, których stara się dobrze ustawić.
Naprawdę bardzo trudno jest zrobić przerwę w odsłuchu tej książki, gdyż historia Borgiów bardzo wciąga.
Kiedy współczesna prasa donosi o ekscesach kleru w Polsce warto porównać sobie jak prowadziła się ówczesna rzymska "elita".

Audiobook jest świetnie zrobiony przez aktora Wiktora Zborowskiego.

Historia rodziny Borgio w którą trudno uwierzyć, gdyż zepsucie jej członków mocno szokuje. Nie cofali się oni bowiem przed niczym w walce o tron papieski. Szczególnie bezwzględny był ojciec Borgio będący papieżem, który za wszelką cenę chciał utrzymać stanowisko w swojej rodzinie. Ma żonę, syna i córkę,...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

13978 użytkowników ma tytuł Rodzina Borgiów na półkach głównych
  • 9 156
  • 4 598
  • 224
2907 użytkowników ma tytuł Rodzina Borgiów na półkach dodatkowych
  • 2 334
  • 305
  • 65
  • 51
  • 51
  • 51
  • 50

Tagi i tematy do książki Rodzina Borgiów

Inne książki autora

Mario Puzo
Mario Puzo
Prozaik amerykański urodzony w Nowym Jorku w niezamożnej rodzinie włoskich imigrantów. Debiutował w 1955 roku powieścią Mroczna arena. Jego najbardziej znaną książką jest wydany w 1969 roku Ojciec Chrzestny – saga o amerykańskiej rodzinie mafijnej, sprzedana w USA w nakładzie ponad 20 milionów egzemplarzy, przetłumaczona na kilkadziesiąt języków. Głośną, nagrodzoną Oscarami, filmową adaptację powieści z wielkimi kreacjami Marlona Brando i Ala Pacino, zrealizował Francis Ford Coppola. Na kanwie książki powstały także filmy Ojciec Chrzestny II i Ojciec Chrzestny III, do których Puzo napisał scenariusze. Dorobek literacki pisarza obejmuje ponadto powieści Dziesiąta Aleja, Czwarty K, Głupcy umierają, Sycylijczyk, Ostatni don, Sześć grobów do Monachium, wydane pośmiertnie książki Omerta i Rodzina Borgiów oraz scenariusze do cyklu filmów o Supermanie. W latach 2004 i 2006 ukazały się dwie kontynuacje Ojca Chrzestnego: Powrót Ojca Chrzestnego i Zemsta Ojca Chrzestnego, napisane przez Marka Winegardnera w uzgodnieniu ze spadkobiercami pisarza. W 2012 roku na listy bestsellerów weszła powieść Rodzina Corleone, powstała na kanwie odnalezionego scenariusza autorstwa Maria Puzo.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Klub Dantego Matthew Pearl
Klub Dantego
Matthew Pearl
Boston to miasto w którym powstał klub Dantego, klub czterech przyjaciół mających jeden wspólny cel - przetłumaczenie dzieł Dantego z włoskiego na angielski. Jednak szybko się okazuje, że niewinne cotygodniowe spotkania w prywatnym gronie, są dla zewnątrz czymś więcej niż tylko gronem tłumaczeniowców. Jedni im kibicują, jedni twierdzą, że te spotkania nie powinny mieć miejsca, a jeszcze niektórzy - no cóż... W tym samym czasie w Bostonie pojawia się morderca. Sprytny, kreatywny i nieuchwytny zabójca. Zabija w specyficzny sposób, a jednocześnie w zaskakująco różny. Giną "niby" przypadkowe osoby. Nie radzi sobie policja, nie radzą detektywi... Uczeni zaczynają zauważać zależności. I to, że być może to przez nich po mieście grasuje morderca. Ale co ma wspólnego prywatny i zamknięty w czterech ścianach kącik tłumaczeniowy zajmujący się dziełami Dantego, i nieuchwytny morderca? Jak powstrzymać zabójcę by nie zginęło więcej osób? - Mimo średnich ocen i bardzo różnorodnych opinii, postanowiłem, że spróbuję swoich sił w przeczytaniu tej książki. No i... nie jest tak źle jak niektórzy piszą. Prawda, początek był dość nużący - mimo że zaczęliśmy mocno - to większość czasu czytamy rozważania o poezji. Ciężko było mi nawet zapamiętać kto jest kim, bo raz był wymieniany z imienia, a raz z nazwiska. Ale później, wraz z rozwojem wydarzeń akcja przyśpieszyła. Zaczął się wyrównywać czas przeznaczony na filozoficzne czy literackie rozważania, z czasem przeznaczanym na wymagające śledztwo. Przyjemnie, że akcja nie była tylko z jednej perspektywy. Poszlak było mało, więc każdy dorabiał swoje wyjaśnienia. Ciekawe właśnie było to że autor nadał akcji taki bieg, że sprawiał, że każdy zaczynał być w jakiś sposób podejrzany. Powiązanie tego wszystkiego z twórczością Dantego i powolne ale skuteczne rozwikływanie zagadki i motywów też na plus. Fajnie, że została przywołana retrospekcja wspomnień sprzed Bostonu. Nie uznam książki za wybitną ale jest bardzo dobra. Nie byłem też nigdy zaznajomiony z "Boską komedia" więc to też mogło mieć wpływ na moją ocenę.
szymon879 - awatar szymon879
ocenił na71 rok temu
Imprimatur Rita Monaldi
Imprimatur
Rita Monaldi Francesco Sorti
Rzym. Rok 1683 roku. W pewnej gospodzie w tajemniczych okolicznościach zapada na dziwną chorobę jeden z gości. Trucizna czy dżuma? W obawie przed epidemią podróżni zostają poddani kwarantannie. Jeden z podróżnych opat Melani, wraz z karłowatym posługaczem wszczynają śledztwo. A tymczasem Wiedeń zostaje oblężony przez Turków, i czeka na odsiecz króla Polski Jana III Sobieskiego. Czy powieść mi się podobała? Czy klimat epoki nowożytnej był wyczuwalny? Czy zagadka kryminalna napędzała fabułę powieści? I czy kreacja głównego bohatera przypadła mi do gustu? Chciałbym więc zacząć od otoczki powieści. Bowiem jest wiele do opisania i poruszenia, w tym aspekcie. Mroczna czeluść katakumb. Relikwie niewiadomego pochodzenia. Ciemne podziemia. Strach spotęgowany, groźbą wybuch epidemii dżumy. Wróg u bram, chrześcijańskiego świata. To wszystko powoduje, że czytelnik może odczuć strach i napięcie jakie towarzyszyło gościom gospody. To wszystko jest okraszone atmosferą klaustrofobii…- syndromem zamkniętego pomieszczenia. Grozę potęguje grasujący morderca, który okazuje się nieuchwytny, groźny i diabelnie inteligentny. Ale to co interpretujemy się na pierwszy rzut „poznawczy”, może się jednak okazać mirażem, fałszem i kalumnią. Czytelnik z rozdziału na rozdział dostaje więcej „danych”. Ale zagadka przez to nie okazuje się łatwiejsza do rozwiązania i zinterpretowania. Właśnie motyw zbrodni, w niniejszej powieści jest dość zgrabnie zagrany, wykreowany i wykorzystany. Jest to niewątpliwie zaleta powieści. Chociaż w tej kwestii mam pewne zastrzeżenia. Odbiorca, bowiem zostaje „zalany” informacjami dotyczącymi epoki. Przez co główny wątek zostaje nieco „rozcieńczony” i, w pewnym momencie fabularnym, nie co wieje nudą. Ale z drugiej strony rozumiem ten zabieg wykorzystany w powieści przez autorów. Bowiem poprzez wstawki historyczne, które notabene mogą czasami nużyć i męczyć okazują się nieodłącznym elementem książki. Może to niektórych czytelników, odstraszyć, ale ja to wszystko wziąłem za „dobrą monetę” i zanurzyłem się z przyjemnością w meandry epoki. Niniejsza lektura, to swoiste kompendium wiedzy na temat ówczesnego Rzymu, pontyfikatów głowy apostolskiej, oraz spisków na najwyższym szczeblu władzy. Można zarzucić powieści pewną schematyczność. Wielki wpływ na duet pisarski, miało niewątpliwie dzieło włoskiego erudyty Umberto Eco „Imię Róży”. Ale pomimo tego dość widocznego i trochę przeszkadzającego w czytaniu „faktu”, powieść, a zwłaszcza w późniejszej „fazie” bardzo mi się dobrze czytało. Niewątpliwie mam słabość do takiej tematyki. A co jeśli chodzi o rozwiązanie szarady. W pewnym stopniu może nie okazała się widowiskowa, oszałamiająca ani frapująca, ale na tyle zadowalająca, że powieść całościowo odbieram pozytywnie. Na deser sobie zostawiłem istotę powieści, czyli jej bohaterów. Historia jest opisana z perspektywy karłowatego posługacza, który pomaga rozwikłać zagadkę, kryminalną. Każdy z nas ma plany, marzenia i prawo do szczęścia. Jednak los zazwyczaj spłata nam figla. Ale pomimo wszystko, warto walczyć o swoje , i dążyć do wytyczonego celu. Bowiem to nas definiuje jako istoty myślące, szukające swojej drogi i ścieżki w tym nieprzyjaznym miejscu jakim czasami okazuje się nasze najbliższe otoczenie. I tą właśnie postawę reprezentuje nasz główny narrator. Którego marzeniem jest zostać kronikarzem. Jego dar obserwacji, empatia i wrażliwość to nie tylko atrybuty, które są nieodłącznym elementem przyszłego zawodu, ale również pomagają mu w rozwiązaniu szarady, oraz w zrozumieniu pobudek mordercy. Summa summarum, powieść dobra zwłaszcza, jej druga część. Miałem nieodparte wrażenie, że w pewnym momencie, fabuła złapała drugi oddech, a akcja ruszyła z kopyta. Powieść powinna się spodobać fanom zagadek kryminalnych, o mocno zarysowanym tle historycznym. Ale również tym, czytelnikom, którzy są bardzo dociekliwi, i pragną swoją spostrzegawczość wystawić na duży wysiłek intelektualny. Polecam.
MinasTirith - awatar MinasTirith
ocenił na72 lata temu
Cmentarz w Pradze Umberto Eco
Cmentarz w Pradze
Umberto Eco
Trudna, aczkolwiek niezwykle potrzebna powieść, obnażająca mechanizmy sterowania ideami, kreowania wrogów, kierowania opinią publiczną. Autor z perspektywy bohatera, angażującego się do wykonywania różnych trudnych zadań w XIX wiecznej Europie ukazał z precyzją zegarmistrza sposób rozgrywania polityki przez różne grupy ludzi, za pomocą osób, które współcześnie nazywamy szpiegami, czy też agentami. Bohater ma dar do zjednywania sobie ludzi i zaczepiania im idei, których propagowanie mu zlecono, opłacając jego usługi. Zręcznie porusza się wśród różnej maści przedstawicieli poszczególnych władców i rządów, kapłanów, salonów towarzyskich, bractw, tajnych stowarzyszeń i redakcji, a także zwykłych ludzi, których krew jest zwyczajowym paliwem zmian. Dzięki temu Autor szczegółowo przedstawia przeróżne doktryny polityczne i echa zmian zachodzących w ówczesnych społeczeństwach. Całość ubrana jest w formę chwilami sensacyjno-łotrzykowską. Brnąc od zadania do zadania, bohater włącza się w stworzenie fikcyjnego manifestu, zwanego pod nazwą Protokołów Mędrców Syjonu. Kulisy jego powstania, jak i powody zamówienia odpowiadają temu, co udało mi się znaleźć w żródłach historycznych, przy czym Umberto Eco po mistrzowsku ukazał cynizm, podłość i nikczemność osób, które pozostając płatnymi zbirami napędzały propagandę nienawiści, traktując to niemal wyłącznie w kategoriach merkantylnych, bezrefleksyjnie i nie bacząc na pozostawiane po drodze ofiary. Nienawiść, którą wówczas zasiano, niczym kula śnieżna przetoczyła się przez kolejne stulecie i do dziś dnia nie traci impetu w zależności od tego, na jaki teren akurat trafi. Mistrzowsko zdemaskowany mechanizm siania nienawiści i pogardy, sterowania opinią publiczną i sprawowania rządów dusz, jak i wykorzystywania ludzi, pragnących działać i poświęcać siebie dla określonych idei.
Marton - awatar Marton
ocenił na87 dni temu

Cytaty z książki Rodzina Borgiów

Więcej
Mario Puzo Rodzina Borgiów Zobacz więcej
Mario Puzo Rodzina Borgiów Zobacz więcej
Mario Puzo Rodzina Borgiów Zobacz więcej
Więcej