Kowboje i obcy

Taka se. W opisie powieści było info, że jest podobna do Bastoniu, dlatego ją kupiłam ojcu na święta, no ale ktoś chyba słono zapłacił za taką uszlachetnioną recenzję.Książka na początku była naprawdę całkiem dobra, jednak w pewnym momencie zrobiło się gorzej, treść stała się jakaś taka strasznie chaotyczna, jestem uważnym czytelnikiem ale w pewnym momencie to się nawet poczułam zagubiona,a wręcz pogubiona. Było tez parę momentów, w którym pisarz był niespójny i niekonsekwentny co mnie osobiście przeszkadzało, bo tak na odwal się to i ja mogę pisać książki...temat był interesujący i na początku książką wydała mi się dosyć nowatorska i zaskakująca ale im dalej tym było gorzej. Koniec też jakiś taki urwany, nie wiadomo co z generałami, jednym i drugim, nie wiem czy miała powstać druga część czy nie, jednak jeśli nie to można było pokończyć wszystkie zaczęte watki. Oczywiście w paru miejscach było ciekawie, i parę rzeczy było dobrze wymyślonych dlatego tez ocena dobry :) Jednak do "Bastonu" to tej książce jest baaaardzo bardzo daleko.

Wciągająca lektura. Dla mnie nawet z gatunku tych, które czyta się do późnej nocy, mimo że rano powinno się wstać, być w miarę przytomnym i mniej więcej funkcjonować. Teorie autorów są momentami 'zabawne', a całość książki otacza nieco sztucznie nadmuchana (w mojej opinii) atmosfera grozy. Mimo wszystko jednak, 'Wrota...' dają do myślenia...

Akcja rozkręca się dosyć szybko. Jest to książka z dwoma wątkami pozornie niezwiązanymi ze sobą. Pierwszy, to historia porwania dziewczyny glownego bohatera, zaś drugi - życiorys, droga kariery Jana Gutenberga, wynalazcy czcionki. Oba wątki początkowo odległe od siebie, zaczynają się w miarę czytania zbliżać a miejscami nawet przenikać. W książce jest wszystko: morderstwq, pościgi, tajemnica, zdrada, miłość (dotyczy obu wątków). Czyta się miło i przyjemnie

Świadectwo Judasza to wciągająca książka przygodowo - kryminalna z wątkami historycznymi. Jeśli ktoś lubi klimat Indiana Jones'a, to ta książka jest idealna. Mamy tutaj 4 głównych bohaterów (kryptolog, ateista szuler karciany, fałszerz/złodziej oraz akrobatka cyrkowa) różnej osobowości, doświadczeniach życiowych i umiejętności, którzy dostają zlecenie odnalezienia ewangelii Judasza. Fabuła jest konkretna, trzymajaca w napięciu do ostatniej strony, gdzie zostaja rozwiązane wszystkie tajemnice. Bardzo przypadły mi do gustu świetnie opisane miejsca przygód bohaterów (8 podróży, rożnych krain). Dialogi, opisy, bohaterowie, przedstawieni w konwencji XIX wiecznej Anglii, co nadaje właściwy klimat tej książki. Dialogi ze wzgledu na różne osobowości bohaterów, są zgrabnie napisane, niekiedy z nutą przyjacielskiej uszczypliwości, a nawet nacechowane wiedzą, lekką filozofią życia. Ale największym atutem tej książki jest to, że czytelnik może wraz z bohaterami uczestniczyć w rozwiązywaniu zagadek, gdyż na stronach umieszczone są odnajdywane przez bohaterów zagadki/wskazówki/szyfry, oczywiście zgrabnie tłumaczone na końcu książki. Polecam bardzo przyjemna lektura.

Książka dość ciekawa, intrygująca, ale nie nazwałabym jej jakąś wybitną czy pozostającą w pamięci na długo. Wstawki komediowe co chwila pojawiające się w narracji głównego bohatera na pewno bardzo ubarwiły całą powieść w typowym stylu noir. Detektyw nie jest płaski, ma swoją historię i charakter. Zlecenie, które dostaje już na początku powieści na pewno zachęca do czytania dalej, gdyż wydaje się bardzo osobliwe. Detektyw odwleka je jak najdłużej może, przyjmując inne zlecenia i chcąc nie chcąc dowiadując się coraz więcej o tajemniczej hrabinie, która kazała mu szukać kota. Końcówka nie zawodzi, ale też nie pozostawia niedosytu. Ot, takie czytadełko na raz.

Akcja książki odbywa się w Niceville, małej mieścinie na południu Stanów Zjednoczonych u stóp tajemniczej i złowróżbnej formacji skalnej. W Niceville liczba porwań, jest o wiele wyższa od przeciętnej. Pewnego wiosennego dnia dziesięcioletni Rainey Teague nie wraca ze szkoły do domu. To całe śledztwo zaczyna prowadzić były żołnierz sił specjalnych Nick Kavanaugh, który obecnie jest detektywem wydziału kryminalnego. Dni mijają, a rodzina traci już nadzieję, jest załamana, zdesperowana na powrót chłopca, że powróci cały, szczęśliwy, zdrowy do swojego domu. A gdy odnajdują już chłopca, jest żywy, lecz zapada w śpiączkę. I nie wiadomo czy kiedykolwiek on odzyska przytomność. Książka wywiera bardzo ciekawe wrażenia na mnie i wzbudziła dreszczyk grozy, mnóstwo emocji było, wrażeń niesamowitych, wzruszyła mnie nie niezmiernie, zszargała moje nerwy, mocną fabułę posiada, wciągająca akcja, pędzi nie zwalnia. Budowała napięcie doskonałe, natomiast mnie zaciekawiła, zaintrygowała, że ciężko oderwać oczy mogłam od lektury. W świetnym stylu autor stworzył ten znakomity horror, oddał wszystko to co powinien. Takie horrory to lubię czytać, co coś się dzieje, nie nudzi, a tu działo się dużo, rzecz mówiąc nie nudziłam się przez ani moment. To kawał dobrej roboty, włożył w napisanie tak rewelacyjnego, świetnego horroru.

Mimo, że nie czytałem pierwszej części, to bardzo szybko się wciągnąłem. Powieść fantasy z elementami historii, troszkę przeraża, intruguje i trzyma w napięciu. Sam pomysł też jest niezwykle interesujący w mojej ocenie. Carski pułkownik musi zmierzyć się z dawnymi kompanami i dokończyć to, co nie zostało zakończone w I tomie... Wszystko to w scenerii XIX wiecznej Rosji. Sam klimat książki urzeka i powoduje, że staje się ona jeszcze bardziej mroczna, a chłód zimy może dodatkowo mrozić krew w żyłach czytelnika... Podobno powieść ta ma aż 5 tomów, albo miała mieć... W Polsce spotkałem się tylko z tym i wcześniej powstałym - "Dwunastu"

Kiedyś kupiłam tę książkę gdzieś w jakieś taniej księgarni, przeleżała trochę czekając na swoją kolej. Do kupna zachęciła mnie okładka powiązana z Egiptem. Swego czasu interesowałam się starożytnym Egiptem. Teraz nadszedł czas na jej przeczytanie. Szczerze nie oczekiwałam niczego wielkiego, tym bardziej zdziwiłam się jak dobrze ją się czyta. A czyta się naprawdę przymnie. Może nie powala na kolana, ale jest wszystko co trzeba, tajemnica, niezłe wyjaśnienia, ciekawostki, magia, dość dobra historia, która ma ręce i nogi ;). Zapewne można się przyczepić, że za dużo na raz, że czemu tak a nie inaczej, no ale dzięki temu, że tak dużo na raz to sporo się dzieje, nie jest nudno, chce się dowiedzieć co było dalej :) Przy tej książce spędziłam całkiem miłe chwile, przyjemnie zaskoczona, że dobra okazała się książka. Polecam szczególnie teraz by oderwać się od szarej rzeczywistości.

Nie tak dawno temu pisałam na temat powieści Tess Gerritsen „Studentka”. Tamtą książkę, napisała Ona właśnie we współpracy z Garym Braverem. Jako że historia bardzo mi się podobała, postanowiłam poznać bliżej twórczość Bravera. Jak podobała mi się powieść, którą napisał sam? Zapraszam do zapoznania się z moją opinią…. https://taka-jest-agata.blogspot.com/2024/07/gary-braver-tunel.html

Skuszona tytułem sięgnęłam tym razem po książkę o piratach. Nawiązanie do filmów z serii "Piraci z Karaibów"też zrobiło swoje😉 chociaż bardziej powinno się powiedzieć, że to film nawiązuje do książki, bo ona była pierwsza i stała się inspiracją. To taka przyjemna przygodówka o morskich wyprawach, pirackich podbojach i zwyczajach, mamy też klasycznie damę w opałach i trochę magii czyli wszystko się zgadza.

Niezwykle lekka i zabawna przygodowa opowieść o niezłomnym awanturniku i poszukiwaczu skarbów Ethanie Gage’u, który lubi pakować się w kłopoty… Tym razem na zlecenie Napoleona Ethan wyruszył wraz z grupką naukowców-przyjaciół na poszukiwanie starożytnej superbroni – Zwierciadła Archimedesa. Oczywiście zostaje wplatany w szereg niezwykłych i niebezpiecznych przygód, ale też nieoczekiwanie dowiaduje się, że został (o nie, musicie dowiedzieć się sami)… Powieść jest niezwykle zabawna i wciągająca. Potrafi też wzruszyć. Jako żywo przypomina przygody Indiany Jonesa z domieszką niezwykłej brawury i humoru. Szkoda, że to już ostatnia z wydanych w Polsce części o tym niezwykłym awanturniku. Są jeszcze trzy kolejne, ale nasi wydawcy milczą. Znów nie mogę zrozumieć takiej polityki… Z uwagi na kontynuowane wątki z poprzednich tomów zachęcam do czytania tej serii od pierwszego tomu, czyli „Piramid Napoleona”… Polecam nie tylko miłośnikom przygód!

"Fragment" opowiada o grupie ludzi, którzy odkrywają na niezbadanej dotąd wyspie na Pacyfiku zupełnie nowe gatunki zwierząt i roślin, głównie zabójczych dla człowieka. Brzmi jak zapowiedź wspaniałej i wciągającej przygodówki, niestety 2/3 książki to klapa. Początek i środek tej książki były dla mnie tak słabe, że miałam ochotę pierwszy raz w tym roku nie dokończyć czytania. Naukowe opisy były tak nudne, że muszę się niestety przyznać do tego, że kilka stron przy czytaniu pominęłam. A dodam tylko, że od zawsze wzmianki na temat fauny, flory i ewolucji mnie ciekawiły. Niestety w przypadku tej książki autor tak nijak to poprowadził, że po prostu nie byłam w stanie tego czytać. Wyobraźcie sobie więc moje zdziwienie, kiedy nagle ostatnie 150 stron wciągnęło mnie bez reszty. Pojawiła się niesamowicie ciekawa postać, która skradła moje serce i do ostatniej kartki czytałam z zapartym tchem. Chyba jeszcze nigdy w życiu nie miałam tak różnej gamy odczuć w stosunku do jednej książki :)

Wszyscy znamy historie Remusa i Romulusa - założycieli pięknego Rzymu. Ale czy tak naprawdę ja znamy? co jesteśmy w stanie powiedzieć ponad to, że zostali wychowani przez wilczyce. Skąd się wzięli? kim była ich matka? czy ich los został ukształtowany przez fatum? dla tych którzy lubią tajemnice świata antycznego pozycja obowiązkowa.

Alex Scarrow jako brytyjski pisarz, urodził się 14 lutego 1996 w Hertfordzie. Jest twórcą powieści młodzieżowej, thillerów oraz literatury science fiction i fantasy. Wyróżnił się swoją powieścią „Time Riders. Jeźdźcy w czasie”, otrzymał za nią nagrody literackie: Hampshire Book Awards i Red House Children's Book Award. Obecnie zamieszkuje w Norwich. Przenosimy się w czasie, rok 1856. Grupa osadników wyrusza szlakiem przez góry Sierra Nevada. W niewyjaśnionych okolicznościach cała grupa znika bez śladu. Zostaje po nich jedynie dziennik. Teraźniejszość, rok 2008. W leśnych ostępach poznajemy Juliana Cooke, dokumentalistę tworzącego kolejny film. Podczas kręcenia własnego dzieła, odnajduje szczątki drewnianego wozu. Okazuję się, że są to pozostałości Wyprawy Prestona. Idąc dalej za swoim przeczuciem, znajduje dziennik opisujący drastyczne wydarzenia podczas wyprawy. W skład wyprawy znajdował się między innymi przywódca religijny, Preston. Ukrywając swoją mroczną tajemnicę, bierze ze sobą grupkę wiernych prowadząc ich do obiecanego, nowego świata. Niestety, zaskoczeni wcześniejszym nadejściem zimy zmuszeni są osadzić się w górach. Przetrwać zimę to tylko jeden z wielu problemów, z którymi muszą się zmierzyć. Niewyobrażalne są moce, z którymi staną twarzą w twarz. Powieść pokazuje nam głębsze znaczenie szaleństwa w ludzkim umyśle. Akcja dzieje się w dwóch poziomach czasowych. Niestety, ale w moich przypadku okładka ma zdecydowane znaczenie. Jeśli przyciągnie, wtedy zainteresuję się opisem danej książki. Tak stało się z tą książką. Lekki kryminał na tle historycznym, zaspokaja duszę w dwóch znaczeniach. Poznajemy całkiem nowe spojrzenie na osadników w Ameryce. Thriller, odpowiednie budowanie nastroju i to co najważniejsze fenomenalne zakończenie. Tylko książka, która posiada zaskakujące zakończenie może czuć się ważną pozycją na tle innych. eliwerka.blogspot.com

Wielu czytelników zastanawia się skąd biorą się tytuły „bestseller”, „najlepsza książka” i inne, oraz kto je nadaje, lub na jakiej podstawie. Jednych przyciąga taka reklama, innych odpycha – tym bardziej kiedy okazuje się, że mija się ona z prawdą. Czy w przypadku książki „Opactwo” Chrisa Culvera hasło „bestseller” jest tylko sprytnym acz nietrafnym zabiegiem marketingowym, czy też doskonale oddaje wartość książki? Ash Rashid jest byłym detektywem i praktykującym muzułmaninem, któremu jednak daleko do ortodoksyjnego podejścia do doktryn swej religii. Został mu tylko rok do odsłużenia w policji. Rok, który miał upłynąć bohaterowi spokojnie, jednak boski plan był zupełnie inny… Nagła wiadomość o śmierć jego siostrzenicy oraz nieudolność z jaką policja prowadzi śledztwo w tej sprawie doprowadzają do tego że Rashid postanawia zbadać sprawę na własną rękę. Prywatne śledztwo sprowadza na niego nie tylko gniew jego przełożonych, ale także uwagę bardzo niebezpiecznych osób. Na domiar złego okazuje się, że na szali postawił nie tylko swoje życie, ale i członków swojej rodziny. „Opactwo” otwiera cykl książek o nietypowym detektywie muzułmaninie. I to właśnie on jest skarbem tej lektury. Autor stworzył wielowymiarową i bardzo rzeczywistą postać. Nie bał się nadać jej kilku złych cech i zrównoważyć je kilkoma dobrymi co sprawiło, że bohatera nie da się polubić bez dalszego poznawania go. Rashid szybko wspiął się na listę najbardziej charakterystycznych i ciekawych detektywów literackich i choćby przez wzgląd na jego osobę jestem ciekawa kolejnych tomów cyklu. Drugą wartościową rzeczą, która charakteryzuje „Opactwo” jest styl autora. Łatwość z jaką przelewa on na papier swoje myśli jest niebywała. Dodatkowo ciekawe jest to, że żadne chaotyczne wydarzenia nie burzą konstrukcji fabularnej książki. Innymi słowy znajduje się w niej tylko to co wpływa na rozwój fabuły. To plasuje powieść w kategorii nieskomplikowanych czytadeł, które pozwalają głowie odpocząć. Nie znaczy to jednak że książka nie wymaga od czytelnika żadnego wysiłku intelektualnego bo wymaga. Po prostu „Opactwo” jest lekturą napisaną ku uciesze i dla rozrywki. Wracając do pytania postawionego na początku tego wywodu stwierdzam z całą stanowczością, że ta książka nie jest bestsellerem ale nie zmienia to faktu, że wciąga i spełnia swoją rolę, więc polecam!

Kryminał czy thriller to nie są gatunki literatury, po które często sięgam. Tę książkę przeczytałam tylko dlatego, że treść dotyczyła rodu Borgiów, a to już jest jak najbardziej "moja" tematyka. Dodam, że z wątkami z czasów Anglii Tudorów, autor trafił w mój gust. I choć jest to całkiem przyzwoita książka, to raczej nie skuszę się na drugi tom tego cyklu lub podobne książki z tego gatunku. Polecam czytelnikom lubiącym dreszczyk emocji z domieszką historii.

To jest dosłownie scenariusz na film akcji klasy B mocno inspirowany Jamesem Bondem a przerysowany do granic możliwości. I o dziwo naprawdę przyjemnie się to czytało! Przenosimy się tu do Paryża okresu przejściowego między panowaniem Ludwika XV oraz Ludwika XVI. Miasta brudu, biedy i ścieków, które nie omijają nawet okolic Wersalu. Świat przedstawiony naprawdę mi się podobał, bo dało się poczuć klimat przeszłości oraz nawiązanie do powieści płaszcza i szpady. Dzięki autorowi przypomniałam sobie przy okazji wiele świetnych bajek La Fointaine’a. Widać, że bardzo chciał zawrzeć tu sporo znanych postaci, przez co serwuje nam coraz to nowe historyczne nazwiska, z których niestety nic nie wynika. Sam pomysł na modus operandi głównego antagonisty był świetny, choć raczej słabo zrealizowany, gdyż poznajemy go w sumie zaraz na początku książki i nie jest ta postać aż tak tajemnicza jak większość morderców w kryminałach. Ale mimo wszystko polecam, jako „bajeczkę” o XVIII- wiecznym agencie 007 dla niewymagających;)

Robin Hood jako bezwzględny, brutalny, nie mający żadnych zahamowań i ogłady, to nie jest bohater, którego znamy z kart książek innych autorów. Łucznik z sherwoodzkiego lasu jest tutaj postacią, o której opowiada starszy mężczyzna, który przed laty działa w jego bandzie i jako młody chłopak widział wiele zła. Nie przypadła mi do gustu powieść Angusa Donalda, przeczytałam, bo chciałam zapoznać się z kilkoma tytułami, które opisują losy Robin Hooda, jednak "Ojciec Chrzestny z Sherwood" nie przypadł mi do gustu.

Sztuka przybiera różne formy. Od pięknych, które zapierają nam dech w piersiach, po odrażające lub dziwne. Pomału przestają dziwić nas dzieła typu kupa w słoiku. Wywołują śmiech lub niesmak, ale na dłuższą metę są to ekspozycje niegroźne. Jak daleko ma prawo posunąć się artysta w wyrażaniu siebie? Czy tortury lub morderstwo mogą być usprawiedliwieniem dla sztuki? Fabuła Londyn. Sprzątaczka znajduje trupa w galerii sztuki. Morderstwo jest nietypowe bo przypomina raczej ekspozycję, a nie tradycyjne miejsce zbrodni. Śledczy szybko kojarzą to co widzą z obrazem jednego z surrealistów Rene Magritte'a. Dlaczego ktoś zadał sobie tyle trudu w skomponowanie morderstwa? Czy chodzi o zemstę, czy o jakieś wyższe cele? Śladami mordercy rusza inspektor z iście arturiańskim nazwiskiem, Jack Pendragon. Motyw tzw. artysty zbrodni jest widowiskowy i chętnie wykorzystywany przez autorów kryminałów. Jak uporał się z nim Michael White? Powiedziałbym, że przyzwoicie. Książkę czyta się szybko. Śledztwo sprawnie posuwa się do przodu, a i morderca dba o to, żeby akcja nie straciła tempa. Zbrodnie są świetnie opisane. Kiedy sprawdzałam w Internecie obrazy, do których nawiązano, to były dokładnie takie jak je sobie wyobrażałam podczas czytania. Przyznam, że podkręcało to makabryczność tych scen. Akcja powieści toczy się w czasach współczesnych, ale autor przeplata ją historią z przeszłości, a dokładnie 2 połowy XIX w. Historią godną legendy Kuby Rozpruwacza. Uwielbiam, kiedy zbrodnia kryje jakiś sekret z przeszłości, ale też zwracam uwagę, czy wszystko jest płynnie powiązane. Jeżeli chodzi o "Sztukę morderstwa" mam pewien dylemat. Czułam się tak jakbym czytała dwie różne książki i nie chodzi mi tu o to jak te historie się wiążą, bo wiadomo, że w kryminałach wszystko okazuje się na koniec, ale o to jak są napisane. Nie czułam tego, że oba wątki mogą mieć wspólny mianownik. Czytając jeden z nich zapominałam o drugim, a kiedy kończył się rozdział, czułam dezorientację widząc inne miejsce i bohaterów. Być może to kwestia narracji, bo linia współczesna prowadzona jest trzecioosobowo, a ta z przeszłości pierwszoosobowo (w formie listów),albo faktycznie sposób, w jaki autor je połączył jest zbyt słaby. A teraz pytanie do was. Ilu z was kojarzy kim był Rene Magritte i zna jego obrazy? Ja nie znałam i nie uważam tego za powód do wstydu. Nie posądzam nikogo o niewiedzę, ale przypuszczam, że większość z nas ma podstawową wiedzę z zakresu malarstwa. Jak się okazało londyńscy śledczy z książki Michaela White'a są niezłymi ekspertami w tej dziedzinie. Bez wahania, bez narad, bez poszukiwań w jakichkolwiek źródłach, krótko mówiąc w mgnieniu oka, domyślają się co to za obraz (tytuł, autor, a nawet ciekawostki z życia malarzy). Podsumowanie "Sztuka morderstwa" to książka aż albo po prostu ok. Michael White miał dobry pomysł i poprawnie go zrealizował. Powstał z tego taki urlopowy kryminał. Może niczym się nie wyróżnia, ale dobrze się go czyta.

„To, czego szukasz, spoczywa w białej wodzie. Kamień zamieni się w kamień, bezpiecznie ukryty przed zakusami Nieprzyjaciela, który chce go zniszczyć. Szukaj go na północy i wschodzie, piętnaście i dwadzieścia kroków, za zwisającymi cierniami, w wygięciu łuku, w odgłosach spadającej wody.” Chyba każdy słyszał o przepowiedni majów, mówiącej o tym, że 21 grudnia 2012 roku będzie koniec świata… Data została precyzyjnie określona i jest tylko jeden sposób uniknięcia zagłady. Został on przedstawiona właśnie w „Kryształowej czaszce” Mandy Scott. „Wejdź z odwagą. Idź przed siebie tak daleko, jak pozwolą ciemności. Przekrocz łuk nocy i wejdź do katedry ukrytej we wnętrzu ziemi. Spójrz na wschodzące i zachodzące słońce, przeniknij przez zasłonę do studni wody żywej, aby znaleźć ukrytą perłę.” Stella Cody jest zapalonym grotołazem, dlatego też jej świeżo poślubiony mąż, Kit O’Connor, zabiera ją do Gaping Ghyll, miejsca, którego poszukiwał właśnie po to, by podarować żonie, jako ich wspólny prezent ślubny. Nie jest to byle jaka pieczara. To najgłębsza jaskinia w całej Anglii, a jej korytarze ciągną się kilometrami. Warto wspomnieć, że wiele z nich nie zostało jeszcze zbadanych. Właśnie w tej nieprzebytej jeszcze części jaskini może znajdować się podziemna krypta, do której nie wszedł nikt od czterystu dziewiętnastu lat, a ostatni, który się tam zapuścił, zostawił w niej ukryty skarb. Skarb bardzo niezwykły i tajemniczy. To właśnie ten skarb intryguje Kita najbardziej. Mężczyzna jest naukowcem i większą część życia poświęcił na badanie ksiąg Cedrica Owena, szukając wskazówek o miejscu ukrycia jego „błękitnego kamiennego serca”. „Odkryj mnie i żyj, jestem bowiem twoją nadzieją u kresu czasu. Trzymaj mnie tak, jakbyś trzymał niemowlę. Słuchaj niczym głosu kochanka. Zaufaj tak, jak zaufałbyś swojemu bogu, kimkolwiek jest.” Kiedy Stella znajduje kamienne serce, okazuje się ono być kryształową czaszką, która w jakiś sposób wybiera sobie ją na opiekunkę. Kamień od pierwszej chwili, gdy Stella go dotknęła, pokochał ją i stał się jej częścią. W zamian za opiekę obdarowywał ją dobrymi radami i ostrzeżeniami przed zbliżającym się niebezpieczeństwem. I chociaż wiadomo było, że ktoś podąża jej śladami i stara się pozyskać kamienne serce za wszelką cenę, Stella odwzajemniła uczucie czaszki i nie odrzuciła jej. „Podążaj ścieżką, którą ci wskażę. Staw się wraz ze mną w wyznaczonym miejscu i czasie. Uczyń, jak przepowiedzieli strażnicy nocy. Idź za głosem swojego i mojego serca, stanowią bowiem jedno. Nie zawiedź mnie, ponieważ gdybyś to uczynił, zawiódłbyś samego siebie i wszystkie czekające światy.”* Manda Scott zabiera nas w magiczną podróż, gdzie niemożliwe staje się możliwe, a niewiarygodne staje się wiarygodne. Opisuje wydarzenia z dwóch perspektyw, współczesnej, gdzie mówi o tym, co z czaszką dzieje się w 2007 roku, gdy jej opiekunką jest Stella Cody, oraz przeszłej, w XVI wieku, pokazując historię wcześniejszego właściciela kamienia – Cedrica Owena. To właśnie rozdziały mówiące o przeszłości najbardziej urzekły mnie w tej książce. Pojawia się w nich Katarzyna Medycejska, chociaż to bardzo krótki epizod, Nostradamus, jako nauczyciel Owena, czy też Fernandez de Aguilar, wieloletni, oddany przyjaciel Cedrica. Jedynym minusem książki okazało się zakończenie. Niby był happy end, ale czegoś mi tutaj zabrakło… Uważam, że to, jak Manda Scott zakończyła swoją powieść może wskazywać na jej kontynuacje, wręcz aż się o nią prosi, ale chyba się tego nie doczekam… Zdecydowanie mogę polecić „Kryształową czaszkę” wszystkim miłośnikom thrillerów, a także tym, którzy lubią czytać o astrofizyce jak i o wybrańcach, mających w jakiś określony sposób uratować świat. * Fragment CO78.1.7 z archiwum Cedrica Owena – pierwszy z dwóch zaszyfrowanych tekstów odnalezionych w księgach Owena przez doktorów O’Connora i Cody, wiosną oraz latem 2007 roku. *Cytaty, jak i powyższe wyjaśnienie pochodzą z książki "Kryształowa Czaszka" Mandy Scott.