Komórkowa miłość

książka zdecydowanie którą polecam dla nastolatek która ma swój morał i poucza która wciąga od pierwszych stron.Styl pisania autorek jest naprawdę lekki przyjemny i łatwy do zrozumienia. Moim zdaniem książka warta przeczytania spędziłam z nią miłe chwile :) polecam na pewno przeczytam ją kiedyś ponownie ! :D

Zabawna. Dla mnie nowe spojrzenie na bycie jedynakiem. Nie rozumiem, skąd te głupio niskie noty - książka jest naprawdę dobra, zabawna, napisana niezłym, młodzieżowym językiem. I jest umiejscowiona w ABSOLUTNIE ZŁEJ KATEGORII. To POWIEŚĆ dla MŁODZIEŻY, a nie literatura dziecięca 🙄

Z racji, że cierpię ostatnio na chęć wrócenia do dawnych lat, stwierdziłem, że jakiś tytuł od Sabine Both może być lekkim czytadełkiem, z którym się ot tak zapoznam, na godzinkę, czy dwie. Może jestem nieco za stary na takie książki już, ale główna bohaterka, zresztą jak i inne były takie strasznie... płaskie. Jakoś mimo tych pozornych udziwnień i różnic między nimi, w rzeczywistości żadna niczym specjalnym się nie wyróżniła. Ale okej, to luźna książka dla młodszych czytelników, więc rozumiem. Co jest minusem? Pewnie to, że od początku wiedziałem jak się skończy, mimo tego przeczytałem to ot tak. Szczerze mówiąc, szału nie było, ale jako lekki "odmóżdżacz" nadało się idealnie. I w sumie młodszym osobom mogę to z czystym sumieniem polecić też jako coś bardzo lekkiego, z prostym językiem i niewymagającą historią.

Poczytałam o niej trochę na jakimś blogu i nie da się ukryć zainteresowała mnie. Chodziła za mną i cieszę się, że zdecydowałam się ją wypożyczyć. Niby klasyczne romansidło dla młodzieży, ale sprawi , że choć na chwile wyrwiesz się z realistycznego świata :)

Przygody Isy i Amandy na pewno spodobają się szczególnie wielbicielom kryminałów!!! Tym razem feralne laski wraz z Tannchauserem i Gumisiem będą odkrywać przyczyny dziwnych wypadków w zoo. :D Przyjaciele wygrają też konkurs, w którym główną nagrodą jest wyjazd do Filadelfii... Polecam dla relaksu i na poprawę humoru zwłaszcza w taką pogodę jak dziś + obowiązkowo ulubiony deser i/lub gorąca czekolada. ;)

Pierwsza część przygód Henri i Toma... ;) Opisuje, jak wiele muszą przejść aby się do siebie zbliżyć... :D Uważam,że niesłusznie ta powieść jest zaliczana DO SERII DLA NASTOLATEK, PONIEWAŻ KAŻDY BEZ WZGLĘDU NA WIEK MOŻE SIĘ WIELE NAUCZYĆ, CZYTAJĄC POWIEŚCI Z TEJ SERII!!!!!!!! :) POLECAM DLA RELAKSU, NA POPRAWĘ HUMORU ZWŁASZCZA W TAKĄ, POGODĘ JAK DZIŚ + KONIECZNIE GORĄCA CZEKOLADA Z ULUBIONYM DESEREM!!!!!!!! ;D ;* :* <3

Kolejna świetna powieść!!!! <3 3 przyjaciółki zakładają Klub Czarownic!!!! ;) Do Kati przyjeżdża z Bawarii kuzyn Florian... Dziewczyna na początku go nie lubi, ale pod koniec pobytu zostają parą... <3 Flori dwukrotnie uratował Kati życie... :D Gorąco polecam zwłaszcza na relaks i poprawę humoru!!!:D :) <3 :* ;* ;)

Świetna książka dla młodych i odważnych dziewcząt. Czytałam ją 10 lat temu i nadal pamięta, co u mnie raczej się nie zdarza. Wciągająca, dość realistyczna jak na "nastolatkowe lekturki". Z chęcią obejrzałabym ekranizację. Obie części bardzo dobre.

Emma jest wychowywana przez tatę i dziadków ( jej mama nie żyje;(). Tato ma dla córki wiadomość: ponownie bierze ślub!!!! Emma jest jednocześnie zadowolona,zaskoczona i zdenerwowana. Dziewczyna bardzo lubi swoją przyszłą macochę Irene, natomiast mimo najszczerszych chęci nie może się dogadać z jej córką Mają, swoją rówieśnicą, która na domiar złego,będzie nową uczennicą w klasie...... I jest jeszcze Sasha, najlepszy przyjaciel Emmy, do którego (z wzajemnością) dziewczyna zaczyna czuć coś więcej..... ;) Jak rozwinie się akcja?... Jeżeli jesteście ciekawi dalszych losów Emmy, gorąco zachęcam do tej krótkiej, aczkolwiek bardzo pouczającej i poruszającej lektury!!!!!!!! ;) :D

Kiki aby spodobać się Meikowi bierze udział w pokazie mody... ;) Okazuje się,że jej główną rywalką jest nowa w ich klasie uczennica: MONA!!!!!!! Dziewczyna przyciąga spojrzenia wszystkich chłopaków, nie tylko w szkole!!!!!!! Na szczęście Meik prawdziwie KOCHA KIKI!!!!!!! ;) ;* <3 <3 Gorąco polecam szczególnie na szare, zimne i wczesne jesienne wieczory + kanapa i gorąca czekolada!!!!!! <3 :D :)

Dawno nie przeczytałam tak bogatej i wyrazistej w motywach książki. Myślę, że doskonale był pokazany aspekt rywalizacji między dziewczynami, które całkowicie porzuciły naukę i zaniedbały relację z Laurą na rzecz organizacji Słodkiej Szesnastki. Sophie i Whitney zraniły ją, zapominając, że też jest tylko człowiekiem o wrażliwej duszy i sercu. Tak jak one. Wątek miłosny myślę, że też dobrze został poruszony i przeprowadzony. Laura nie wierzy w siebie. Bo to, że nie ma na sobie najnowszej kolekcji Prady, a jej rodzice nie mają znajomości w Hollywodzkim świecie kina, nie oznacza, że nie ma szansy na miłość. Coś, nie musi być tylko skromnym marzeniem w jej głowie. Aspekty, jakie porusza "Słodko-gorzka szesnastka" znalazłam w cytacie Małego Księcia. „Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu." "Słodko-gorzka szesnastka", to pozycja z jednej strony wymagająca, a z drugiej, na spokojnie można się delektować danymi wątkami :) Ta książka zdecydowanie dołącza do grona tych, które zostawiły we mnie najwięcej emocji i wrażeń :)

Kolejne przygody 13 Henri i jej przyjaciółki Tani... ;) Oczywiście dziewczyny mają problemy miłosne... ale na szczęście wszystko skończy się happy endem!!!! ;* :) <3 Gorąco polecam szczególnie dla relaksu, na poprawę humoru i wieczorną, jesienną pogodę!!!!!!!!!! <3 ;*

Książka opowiada o tym jak różne osoby mogą się zakochać pomimo tak wielu różnic, ale i tak zawsze jest jakieś podobieństwo. Punkt widzenia zakochanego chłopca. Tim grający w drużynie piłkarskiej, zakochuje się w pięknej baletnicy Ruby, ale żeby go polubiła musi zrezygnować z piłki nożnej i tańczyć w balecie. Tim nie rezygnuje z gry w piłkę, robi obie rzeczy naraz. Niedługo ma mieć mecz piłki ale i występ taneczny. Czy Tim zrezygnuje z meczu, czy weźmie w nim udział? Przeczytajcie i przekonajcie się sami :)

Oryginalna forma tekstu w postaci dialogów w komunikatorze internetowym trzech przyjaciółek ze szkolnej ławki, przeniesionych na papier, kryje za sobą osobowości: "Zoe dobra jest, Maddie szalona, a słodka Angela łagodność wcielona". Trzy lata „blablania” amerykańskich nastolatek, obejmuje czas całej szkoły średniej. Raj zaspokajania ciekawości o czym plotkują rówieśniczki zza oceanu, ale i dla rodziców o czym i jak mówią, co myślą i co czują ich dorastające dzieci, bo „zaufanie zaufaniem, ale kontrola musi być”, jak mawia moja znajoma, mama trójki nastolatków. Nie byłam ciekawa, nie miałam ochoty zaglądać przez ramię autorce i pewnie nie sięgnęłabym po te nietypowe, zwariowane tytuły, gdybym nie przeczytała, że znajdują się na liście książek Stowarzyszenia Bibliotek Amerykańskich umieszczanych na niej wtedy, gdy podejmuje się wobec nich najwięcej prób cenzury. W tym momencie poczułam lodowy oddech ostracyzmu społecznego, bo niedawno kupiłam wszystkie części zaprzyjaźnionej młodzieży. Sprawa stała się poważna. Wręcz wagi państwowej. Niepostrzeżenie przechwyciłam ten dowód przestępstwa i zaczęłam go nie czytać, a wręcz wnikliwie studiować, uczulając wszystkie zmysły na jakiekolwiek oznaki odstępstwa od normy, dewiację i inne patologie zagrażające prawidłowemu rozwojowi psychicznemu i moralnemu nadziei naszego narodu. Od tej pory Czujność stała się moim drugim imieniem. I… w pierwszej części nie znalazłam nic. Wszystko było jakieś takie obrzydliwie poprawne. Problemy jak każde inne tyle, że odpowiednie do grupy wiekowej: pierwsze zauroczenia, leń do nauki, zwariowane pomysły, łańcuszki szczęścia, co na siebie włożyć, wiecznie niedobrzy i nierozumiejący rodzice, legendarny i nieśmiertelny pryszcz na twarzy czy terminy zaliczania prac przedmiotowych. Aż nudno! Przeszłam jednak do następnych części, żeby nikt nie zarzucił mi, że właśnie tam było to, co z takim zacięciem tropiłam. I było! Tyle, że dużo ciekawiej! Nareszcie działo się! A to za sprawą samej młodzieży, która po ukazaniu się części pierwszej, pomogła autorce w napisaniu następnych, podsuwając jej tematy, pomysły, fakty z życia, dialogi i gwarowe słownictwo. I mimo, że doszły pierwsze kontakty erotyczne, inicjacja seksualna, homoseksualizm, kontakt z narkotykami i alkoholem, spotkania z policją, ucieczka z domu, to jednak wszystko zostało utrzymane w konwencji najwyższej, metodycznej poprawności wychowania z umoralniającymi wnioskami, choć muszę przyznać, że dobrze ukrytymi. Autorka dokładnie wiedziała, że młodzi nie lubią sztuczności, spoufalania się, dydaktyzmu, „rycia garów i ględzenia”. Więc w czym rzecz? Jedyną instytucją, świętością, autorytetem, wobec której dokonano zarzucanych książkom „bluźnierstw” był Kościół. Otworzyłam oczy na fakty, których nie dostrzegałam, skupiając uwagę na dobru moralnym młodzieży. A nie o dobro młodzieży tutaj chodziło, a o szeroko pojęte dobro Kościoła. Bo nieważne, że Zoe tylko dzięki czujności koleżanek nie staje się ofiarą pedofila w wieku piętnastu lat. Ważne jest to, ze pedofil jest głęboko religijnym nauczycielem, wykorzystującym ruch oazowy i swoją pobożność do tego celu. Nieważne, że Maddie radzi sobie, przy wsparciu przyjaciółek, z nałogami, zrywając z nimi. Najważniejszy jest afront uczczenia urodzin Chrystusa woreczkiem trawki. Nieważne, że inicjacja Zoe jest (niespełnione marzenie polskiej pedagogiki) przemyślana, zaplanowana, z kochanym chłopakiem, w wieku osiemnastu lat i z podwójnym zabezpieczeniem antykoncepcyjnym. Ważniejsze jest to, że odbywa się w podziemiach kościoła. Nieważne, że Zoe jest wierzącą, praktykującą katoliczką, otwartą na inność, próbującą zrozumieć ludzi innej wiary. Ważne jest to, że rozmawia ze Świadkami Jehowy i broni ich prawa do własnego światopoglądu, mówiąc: "jakie to musi być trudne; wiesz – to chodzenie od drzwi do drzwi (…) uważam, że są dzielni. Ani ty, ani ja nie wybrałybyśmy takiego sposobu na życie, ale to nie znaczy od razu, że to zły sposób". Mimo, że takich przykładów mogłabym wymienić więcej, to ograniczę się do tych czterech. Wystarczy. Już wszystko wiem. Mogę spać spokojnie. Moje zaufanie do Wydawnictwa Nasza Księgarnia nie zostało naruszone. W tej pewności utwierdził mnie absurd umieszczenia na tej liście Chłopca z latawcem Khaleda Hosseiniego za niedostosowanie do grupy wiekowej. I słusznie, bo to nie jest książka dla dzieci i nie wiem co ona w takim razie w ogóle robi na tej liście z tym groteskowym zarzutem? Proponuję za to umieścić na niej Kubusia Puchataka za grzech łakomstwa. Brak miodu może doprowadzić do frustracji powodującej mordercze instynkty. Ktoś się bawi metodami Stalina, który eksterminował ludzi za pomocą zasady: dajcie mi człowieka, a znajdę paragraf. Tylko, że na tej liście zasada brzmi: dajcie mi książkę, a znajdę powód. A z boku stoi młodzież i śmieje się z nas, kłócących się dorosłych, tak jak Zoe, Maddie i Angela: "SnowAngel: Jesteśmy dla niej „małymi przyjaciółkami Maddie”. Zoegirl: małymi przyjaciółkami Maddie, które wybierają się do poradni planowania rodziny… SnowAngel: które nie mają pojęcia, prawda? Że przecież dorastamy. Zoegirl: ale my o tym wiemy…i któregoś dnia oni też do tego dojdą. SnowAngel: miejmy tylko nadzieję, że nie dopiero po maturze." http://naostrzuksiazki.pl/

"Nie da rady bez czekolady" ma właściwości tej brązowej słodyczy. Świetnie nadaje się jako przekąska, wypełniacz między cięższymi posiłkami. Sprawia, że czujemy przyjemność i zadowolenie. I odbija swe pozytywne skutki na wskaźniku wagi, powoduje wyrzuty sumienia u osób stosujących dietę lub utrzymujących zdrowy tryb życia.

Szesnastoletnia Emily (dla przyjaciół Em) do szkoły jeździ autobusem. Jest on bardzo ważnym miejscem spotkań i dobrą okazją do obserwacji. Em spotyka w nim swoje przyjaciółki- Star oraz Lizzie, a także (jakżeby inaczej) Pana Okropnego, który zna jej wstydliwy sekret i bardzo chce wyjawić go światu, jak również Chłopca z Tubą, Panią z Wózkiem i wiele innych ciekawych postaci. W szkole nadchodzą egzaminy, w weekend impreza, a w nocy ciasto czekoladowe. Czego chcieć więcej?

Ja chciałam więcej.Więcej stron. Wiem, że gdyby ta książka miała kilka kartek więcej, spełniłby się kiczowaty scenariusz zakończenia, jaki przyszedł mi na myśl po przeczytaniu opisu książki. Gdybym spotkała się w niej z tym zakończeniem, odłożyłabym ją na bok bez zastanowienia, momentalnie o niej zapominając, klasyfikując ją jako odmóżdżacz i już. Ale ta pozycja nie mieści się w tej rubryce. Gdzie mogę ją więc zakwalifikować?

Bez wahania mogę powiedzieć, jak zamierzałam ją zaszufladkować: jako lekką, mało ambitną lekturę do przeczytania dla odciążenia zmęczonego szkołą umysłu. Chciałam przy tej pozycji po prostu odpocząć. Udało mi się to. Prawie. Książka wciągnęła mnie na tyle, że nie przerwałam lektury aż do ostatniej strony. Wiąże się to z tym, iż poszłam spać później niż zwykle i nie wyspałam się. A w sumie warto było. Tak myślę. Choć... co właściwie tak mnie urzekło?

Na pewno język powieści. Choć czytało się szybko, irytowało mnie używanie wyrażeń typu 3maj się, xaminy itd. Główna bohaterka też nie. Choć dziewczę było miłe, nie odznaczało się powalającą osobowością, w dodatku większość czasu spędzała na pielęgnacji i medytacji na temat własnych stóp. Podobnie banalnie przedstawiono jej przyjaciółkę Lizzie. Została obdarzona pospolitymi cechami szalenie ładnej podrywaczki. Po 2 dniach od przeczytania książki nie potrafiłam przypomnieć sobie jej imienia. Na pamięć się nie uskarżam, więc to chyba o czymś świadczy.

Niepochlebnych słów nie znajduję jednak dla drugiej przyjaciółki Em, Star. Jej prawdziwe imię- Amarylis pewnie na długo pozostanie mi w pamięci. Podobnie jak jej charakter. Może i sztampowy, ale taki... znajomy. (tak, Star to książkoholiczka) I naprawdę miły.
Będąc przy bohaterach warto wspomnieć o rewelacyjnym Jono i postaciach epizodycznych- Chłopcu z Tubą czy Pani z Wózkiem- świetni!

Choć akcję dało się przewidzieć, nie była nudna. Miłe urozmaicenie stanowiły przepisy na różne potrawy (choć może lepiej ich nie wypróbowywać?). Zaskoczyła mnie trochę fabuła- nie spodziewałam się po tej książce żadnych poważnych tematów, realnych problemów, tylko samych kłopotów miłosnych. Była to miła niespodzianka i odmiana w stosunku do typowych młodzieżówek, takich jak "Nie da rady bez czekolady" mogłoby być więcej.

Książkę polecam nastolatkom lubiącym takie tematy i dopiero rozpoczynającym przygodę z czytaniem. Doświadczonym czytelnikom- tylko do odprężenia w ciężkie dni. Inaczej cała czekolada może pójść w boczki,a tego byśmy nie chcieli, prawda?

Macie jakieś ulubione książki z dzieciństwa, do których lubicie wracać? Moją jest „Kryminał Spaghetti” - zapewniam, że ta książka skradnie wasze serducha! Cała przygoda zaczyna się od katastrofy! Mianowicie: rodzice, którzy zgłosili się do posprzątania szkolnego ośrodka wypoczynkowego w pierwsze dni ferii jesiennych, padają niczym muchy! Jak nie szkolenie w pracy, to problemy rodzine! Jedyna nadzieja w mamie Isy, która niestety dzień przed wyjazdem ulega wypadkowi, przez który „ląduje” na kanapie z nogą w gipsie. W tym samym czasie okazuje się, że pech dosięgnął również Amandę - najlepszą przyjaciółkę Isy, której tata w wyniku pecha łamie sobie rękę przed biurem podróży, w którym miał właśnie opłacić wycieczkę na Kanary. Spełnia się czarny scenariusz, w którym szkolna wycieczka szóstoklasistów może się nie odbyć… Główna bohaterka Isy wpada na genialny pomysł i wraz z Amandą udaje się pociągiem do Altgrünheide, aby przygotować ośrodek na przyjazd całej szóstej klasy. Od pierwszego dnia ich ratowniczej podróży przeżywają niesamowite przygody! Dziwne odkrycie Isy w piwnicy powoduje szereg niesamowitych zdarzeń, w które tylko „feralne laski” mogły się wpakować! Nieproszeni goście w nocy oraz „włamanie” do ośrodka to tylko początek! I co z tym wszystkim może mieć wspólnego „kuna od seatów” oraz pisarz kryminałów? Tego musicie przekonać się sami! Historia idealna na zastój czytelniczy lub gdy tak jak ja macie dość upałów i wyczekujecie jesieni. Mam do tej powieści szczególny sentyment, gdyż była ona jedną z pierwszych książek niemieckich autorek, które odnalazłam w miejscowej bibliotece - magicznym dla mnie miejscu. Chciałabym też podziękować mojemu mężczyźnie za to, że sprezentował mi ją kilka lat temu w prezencie🧡. Mam nadzieję, że zakochacie się w tej historii tak, jak ja! Oceniam: 5/5🥃 - Marcela

Książka rozbrajająca. Konny i Sanny są tak zabawni, że w niejednej sytuacji nie idzie wręcz opanować śmiechu. Książka lekka, przyjemna, w sam raz jako dodatek między grubymi tomiskami. Jednakże moim zdaniem i tak nie ma lepszej części od "1000 powodów, żeby (nie) cierpieć z miłości"