Mam do tej powieści ambiwalentny stosunek. Nie traktowałem jej jako historii o tragicznej miłości, ale raczej interesowały mnie tu wątki filozoficzne, a tych trochę tu było. Czasami Werter mnie irytował; ta przesadzona, sentymentalna miłość do Loty była dla mnie poprostu mdła, chociaż młoda dziewczyna, która ceni sobie klasyków literatury i uwielbia spędzać czas na łonie natury musiała na pewno pociągnąć młodego bohatera, ale potem ta gorączkowa chęć pozyskania Loty była upierdliwa. Jak można wysyłać służacego, aby jej wzrok spoczął na nim, żeby Werter miał kogoś na co ona dzisiaj patrzyła?
Z drugiej jednak strony często utożsamiałem się z głównym bohaterem. To ogromne zamiłowanie do natury, które daje mu nieograniczoną rozkosz, czytanie w ogrodzie Homera są naprawdę czymś wspaniałym, bo takie nietrudno osiągalne rzeczy są dla niego z początku źródłem szczęścia. Nie przejmuje się przeszłością, czy przyszłością, żyje tu i teraz czytając swoich klasyków literatury.
Werter dążył do odczuwania tego co szczere, dlatego dzieci są mu wzorem, krytykuje wszelkie teorie estetyczne, lekceważy zdobycia nauki, które nie przynosą mu żadnego spełnienia; pochwała wieku młodzięczego jest również czymś ponadczasowym, zwłasza w świecie gdzie wszystko jest zbiurokratyzowane, sztywne i często bezuczuciowe.
Niestety, wraz z poznaniem Loty, wszystko sie zmienia.
Werter zdaje sobie powoli sprawę, że wszystko jest marnością, on sam nie bierze czynnego udziału w życiu. Rozumiem indywidualny pesymizm Wertera, jest on przecież wybitną jednostką, oczytaną, emocjonalną, często przejmuje się każdą drobną sprawą. Inni, tak jakby nie zdawali się rozumieć głębi istnienia. To nie tak, że Werter nie potrafi sobie znaleźć zajęcia, tylko nie widzi w tym żadnego spełnienia, jest to mu obojętne, to wszystko jest przemijające.
Werter cierpi na Weltschmerz, ból istnienia, i właśnie to interesuję mnie w tej książce najbardziej. Często młodzi ludzie popadają w melancholię, depresję, czy smutek, ponieważ zdają sobie sprawę z niedoskonałości świata, a z drugiej strony nie są w stanie podjąć żadnych działań, aby zmienić w jakiś sposób otaczającą ich rzeczywistość. Główny bohater również czuje się nie zrozumiany, widać tutaj dysonans pomiędzy jego wrażliwością, a jego otoczeniem.
Długa zabierałem sie za tą powieść epistolarną. Słyszałem różne opinie na jej temat, w większości przypadków negatywne, ale jak czytałem, czy słychałem o postaci Wertera, jego bólu istnienia, idealizmie to nawet mnie to zaciekawiło. W końcu przeczytałem tą książkę i nie żałuję.
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Zdążyć przed Panem Bogiem
Nie wiem czemu, ale z opowieści Edelmana zapamiętałem nie tyle rzeź powstania w getcie warszawskim, ile to, jak sobie radził po wojnie (świetny fragment o tym, jak koledzy ze studiów medycznych przyklejali mu nad głową plakaty anatomiczne, żeby zdał). Tak czy inaczej bardzo przystępny reportaż.
Nie wiem czemu, ale z opowieści Edelmana zapamiętałem nie tyle rzeź powstania w getcie warszawskim, ile to, jak sobie radził po wojnie (świetny fragment o tym, jak koledzy ze studiów medycznych przyklejali mu nad głową plakaty anatomiczne, żeby zdał). Tak czy inaczej bardzo przystępny reportaż.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo tobardzo mi się podobała napisana przystępnie dla czytelnika tylko musiałam się z nią spieszyć i czuję że nie zrozumiałam jej do końca
bardzo mi się podobała napisana przystępnie dla czytelnika tylko musiałam się z nią spieszyć i czuję że nie zrozumiałam jej do końca
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to“Cóż to za piękne życie i piękna śmierć. Prawdziwie estetyczna śmierć. Tylko tak należy umierać. Ale tak żyją i umierają piękni i jaśni ludzie. Czarni i brzydcy żyją i umierają nieefektownie: w strachu i ciemności.”
“Cóż to za piękne życie i piękna śmierć. Prawdziwie estetyczna śmierć. Tylko tak należy umierać. Ale tak żyją i umierają piękni i jaśni ludzie. Czarni i brzydcy żyją i umierają nieefektownie: w strachu i ciemności.”
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka nie potrzebuje komentarza ani recenzji.
Książka nie potrzebuje komentarza ani recenzji.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toIm częściej wracam, tym wydaje się lepsza i lepsza.
Im częściej wracam, tym wydaje się lepsza i lepsza.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZnakomita książka.
Znakomita książka.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzeczytałam reportaż Hanny Krall prawie za jednym zamachem. Być może dlatego, że wcale taki długi nie jest, ale kolejnym tego powodem było to, że całkowicie przykuł moją uwagę - nie tylko poruszoną tematyką, ale też wyjątkowym sposobem przekazu informacji. Dla mnie jest to ten rodzaj literatury, który aż się prosi o rozgłos czy nawet wyniesienie na książkowe ołtarze. Zresztą jest też lekturą dla szkół średnich (i bardzo słusznie).
„Zdążyć przed Panem Bogiem” to opowieść Marka Edelmana o wydarzeniach getta warszawskiego – powstaniu w getcie w 1943 roku; jego życiu po zakończeniu wojny; pracy kardiochirurga i ciągłej walce, nieustannym wyścigu z Panem Bogiem o życie człowieka. Czytając ma się wrażenie, jakby śledziło się wywiad, ale nie w takim wydaniu, jakie znamy np. Z telewizji. W rozmowie Hanny Krall z Edelmanem nie ma żadnej wzniosłości, patosu. Nie ma mowy o wielkości wydarzeń wojny. Jest to po prostu relacja niby zwykłego człowieka, a jednak jednego z dowódców żydowskiego powstania, który musiał zmierzyć się ze światem, w jakim się znalazł. Który razem z innymi zamkniętymi w getcie musiał podjąć ryzyko, aby nie dać się obedrzeć z resztek godności.
Uważam, że jest to dzieło, z którym warto się zapoznać. Mogłabym jeszcze więcej o nim pisać, ale czuję, że bierze mnie przygnębienie, więc na tym zakończę.
Przeczytałam reportaż Hanny Krall prawie za jednym zamachem. Być może dlatego, że wcale taki długi nie jest, ale kolejnym tego powodem było to, że całkowicie przykuł moją uwagę - nie tylko poruszoną tematyką, ale też wyjątkowym sposobem przekazu informacji. Dla mnie jest to ten rodzaj literatury, który aż się prosi o rozgłos czy nawet wyniesienie na książkowe ołtarze....
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJedna z najlepszych książek jakie w życiu przeczytałam. Historia jest dość tragiczna ale napisana w bardzo przystępny sposób.
Jedna z najlepszych książek jakie w życiu przeczytałam. Historia jest dość tragiczna ale napisana w bardzo przystępny sposób.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRecenzja,, Zdążyć przed Panem Bogiem" to kolejna książka zapadająca w pamięci na lata. Piękna opowieść o życiu ludzi po II wojnie światowej. Książka choć nie zbyt długa potrafi zaszokować na długie godziny. Czytając nie mogłam uwierzyć w ogron okrucieństwa i w siłę ducha walki bohaterów. Warto przeczytać choćby tylko po to by przypomnieć sobie ile poświęcili nasi przodkowie dla naszego bezpieczeństwa i spokoju ducha. Doceniajmy życie póki trwa.
Recenzja,, Zdążyć przed Panem Bogiem" to kolejna książka zapadająca w pamięci na lata. Piękna opowieść o życiu ludzi po II wojnie światowej. Książka choć nie zbyt długa potrafi zaszokować na długie godziny. Czytając nie mogłam uwierzyć w ogron okrucieństwa i w siłę ducha walki bohaterów. Warto przeczytać choćby tylko po to by przypomnieć sobie ile poświęcili nasi przodkowie...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toStraszne, co ludzie zrobili ludziom. Mam dużo szacunku dla Pana Edelmana za to, że znalazł w sobie na tyle siły by nadal ratować ludzi po tym co przeszedł
Straszne, co ludzie zrobili ludziom. Mam dużo szacunku dla Pana Edelmana za to, że znalazł w sobie na tyle siły by nadal ratować ludzi po tym co przeszedł
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to