Do dziś ciężko znaleźć w literaturze postać tak złożoną a równocześnie odpychającą jak Raskolnikow. Nie da się go polubić, w zasadzie do samego końca jego sposób rozumowania i usprawiedliwiania się był dla mnie niezrozumiały. Z drugiej strony to właśnie jest najjaśniejszy punkt tej powieści. Mamy młodego mężczyznę który uważa się za lepszego od innych, za jednostkę wybitną, rozumiejącą więcej - na równi z wielkimi przywódcami tego świata. Ja, czytając jego przemyślenia, widziałam jedynie smutnego, żałosnego człowieczka z kruchym ego. Skrzywdzonego przez los, przez biedę i brak możliwości, ale jednocześnie okrutnego i cynicznego, przez co od początku ciężko było mi z nim sympatyzować, nawet jeszcze przed tytułową zbrodnią.
Pierwsza połowa powieści jest absolutnie genialna - znakomitym zabiegiem jest to, że punktem startowym jest Raskolnikow przymierzający się do już wcześniej zaplanowanego morderstwa. Ma gotowy plan, wszystko przemyślał, jest zimny i kalkulujący. Możemy domyślać się, co go do tego popycha, ale nie widzimy specjalnie jego rozterek, strachu, nie widzimy momentu desperacji. Dopiero później dowiadujemy się o artykule który opublikował wcześniej bohater, w którym szczegółowo opisał to, jak widzi świat. I to jest naprawdę przerażające, bo dzieli w nim ludzi na silnych i słabych, na nadzwyczajnych, którzy burzą porządek świata i dokonują rewolucji - oraz zwyczajnych, których głównym celem jest rozmnażanie się i posłuszne, spokojne życie. Nietrudno się domyślić, za członka której grupy Raskolnikow sam siebie uważa...
I ten rozdział chyba najwięcej mówi mi o głównym bohaterze. Ostatecznie zbrodni dokonał, lecz choć w zasadzie od razu odczuwa psychiczne konsekwencje - majaki, gorączkę, paranoję, to w zasadzie do końca nie widzi w swoich poczynaniach niczego złego. Ba, przy każdym starciu z Porfirym który jest głównym śledczym w tej sprawie, wychodzi z niego ego i cynizm, kpi z niego prosto w twarz a także narasta w nim coraz większa nienawiść. Na szczęście Porfiry szybko widzi z kim ma do czynienia i w moment rozpracowuje Raskolnikowa pomimo braku dowodów, co doprowadza bohatera do białej gorączki. Porfiry to zresztą chyba mój ulubiony bohater - cudownie radzi sobie z Rodionem, potrafi sprawić, że tamten wpadnie w szał, a jednocześnie nigdy nie daje zbić się z tropu. Mimo że pojawia się zaledwie w kilku scenach, to każdą kradnie.
Jedyne co mnie nie do końca przekonuje, to finał historii, ostatnie strony epilogu. Dopiero wtedy Raskolnikow ulega przemianie. Dzieje się to jednak tak nagle, że niezbyt mnie to przekonało. Nie czułam, że łzy które wypłakuje bohater w kolana Sonii są szczere. Nie było wcześniej momentów które sugerowałyby że ich relacja rozwinie się w ten sposób. Ba, większość czasu Sonia wydawała się przerażona Rodionem a ich spotkania zarówno przed odbywaniem kary jak i po wydawały się dla niej męczące i toksyczne. Sonia jest tutaj niestety bardziej symbolem, niż pełnoprawną kobiecą postacią. Ostatecznie to ona podsuwa Raskolnikowowi ewangelię, a my dostajemy sugestię, że w tym momencie dopiero rozpoczyna się jego droga do zmiany. I chyba dzięki temu nie jest to dla mnie duży problem - mogę przyjąć, że tak wygląda nowy początek dla naszego bohatera, a my sami musimy zdecydować, czy uwierzymy w to, że mu się to uda, czy nie.
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Patronat LC
Szukamy ofert...
4892 
1342 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Wielki Gatsby
Nie zachwycił mnie film ( żadna z ekranizacji),nie zachwyciła mnie książka. Próżniactwo i blichtr... "oby to była dziewczynka, śliczna, głupiutka dziewczynka"... zdanie, mało ważne w danej sytuacji, pomyślane przez jedną z kobiet, tuż po informacji, że spodziewa się dziecka...odbijało mi się czkawką przez całą książkę, niemniej jednak świetnie oddaje tamtejszy świat...
Nie zachwycił mnie film ( żadna z ekranizacji),nie zachwyciła mnie książka. Próżniactwo i blichtr... "oby to była dziewczynka, śliczna, głupiutka dziewczynka"... zdanie, mało ważne w danej sytuacji, pomyślane przez jedną z kobiet, tuż po informacji, że spodziewa się dziecka...odbijało mi się czkawką przez całą książkę, niemniej jednak świetnie oddaje tamtejszy...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMuszę przeczytać jeszcze raz (może w nowym tłumaczeniu "Ten wielki Gatsby") i wtedy coś więcej napiszę...
Muszę przeczytać jeszcze raz (może w nowym tłumaczeniu "Ten wielki Gatsby") i wtedy coś więcej napiszę...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo tofitzgerald z jednej strony opisał historię starą jak świat, z drugiej stworzył coś, co przyczepia się do czytelnika i zostaje z nim już na zawsze. jest lekko, trochę onirycznie i bardzo ulotnie. każdy żyje w bańce swojej klasy, wyobraża sobie, że jest lepszy niż w rzeczywistości i każdy żyje swoimi marzeniami, wypierając rzeczywistość i bojąc się konfrontacji z nią - zarówno jej zmiany jak i zaakceptowania. może, jak pokazuje końcówka, dość słusznie.
to wszystko jest tak ludzkie, że aż boli.
fitzgerald z jednej strony opisał historię starą jak świat, z drugiej stworzył coś, co przyczepia się do czytelnika i zostaje z nim już na zawsze. jest lekko, trochę onirycznie i bardzo ulotnie. każdy żyje w bańce swojej klasy, wyobraża sobie, że jest lepszy niż w rzeczywistości i każdy żyje swoimi marzeniami, wypierając rzeczywistość i bojąc się konfrontacji z nią -...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAmerykańska klasyka lat 20 XX wieku. Czyli Wielki Gatsby F. Scotta Fitzgeralda. Opowieść o amerykańskim śnie, utraconej miłości, blichtrze i niekończącej się zabawie i dwuznacznej moralności. Nie brak w tej historii pięknych poetyckich opisów świata i ludzkich przeżyć. Gł bohater będący narratorem a pośrednio także i my kibicujemy tytułowemu Gatsby'emu w spełnieniu jego najskrytrzego marzenia. Poznajemy jego życie, motywy i dążenia. Zostajemy z nim do samego końca i jeszcze dalej. Ze stron czuć autentyczny żar letniego słońca i emocji które zalewają bohaterów w ich nie kończącej się zabawie. Nie jest to zbyt długa opowieść jednak autorowi udało się wspaniale wypełnić jej karty, nie pozostawiając niedosytu.
Nie widziałem żadnej ekranizacji ale książka zachęciła mnie by ją poznać w niedalekiej przyszłości .
Amerykańska klasyka lat 20 XX wieku. Czyli Wielki Gatsby F. Scotta Fitzgeralda. Opowieść o amerykańskim śnie, utraconej miłości, blichtrze i niekończącej się zabawie i dwuznacznej moralności. Nie brak w tej historii pięknych poetyckich opisów świata i ludzkich przeżyć. Gł bohater będący narratorem a pośrednio także i my kibicujemy tytułowemu Gatsby'emu w spełnieniu jego...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDługo zabierałem się do przeczytania tego klasyka literatury amerykańskiej, głównie ze względu na mieszane opinie na temat tej książki. Jednak jej krótka treść przekonała mnie, aby spróbować. Niestety, pomimo że książka jest niedługa, i tak z trudem dobrnąłem do końca.
W sumie trudno mi nawet dokładnie powiedzieć, o czym była ta powieść. Ameryka lat 20., niekończące się bankiety, pieniądze, blichtr, Nowy Jork i mnóstwo płaskich bohaterów z ich nieciekawymi życiorysami. Nawet postać dorobkiewicza Gatsby’ego została przedstawiona niejednoznacznie i w sposób mało pociągający.
Rozumiem, że kiedyś ta pozycja mogła się podobać, ale teraz, przy tak ogromnej konkurencji bogatej literatury amerykańskiej, ta książka po prostu się nie broni.
Długo zabierałem się do przeczytania tego klasyka literatury amerykańskiej, głównie ze względu na mieszane opinie na temat tej książki. Jednak jej krótka treść przekonała mnie, aby spróbować. Niestety, pomimo że książka jest niedługa, i tak z trudem dobrnąłem do końca.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toW sumie trudno mi nawet dokładnie powiedzieć, o czym była ta powieść. Ameryka lat 20., niekończące się...
Książka jest pełna poetyckich opisów - dla jednych to wada, dla innych zaleta.
Książka jest pełna poetyckich opisów - dla jednych to wada, dla innych zaleta.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążkę przeczytałam trochę przez przypadek, nie obejrzawszy wcześniej filmu.
O amerykańskich fortunach i burzliwych romansach czytało się całkiem nieźle. Nowy York i okolice zanurzone w obrzydliwie bogatych ludziach, którzy mając na ustach miłość, odrzucają moralność bez jakichkolwiek skrupułów. Historia mnie nie zachwyciła, choć na pewno zaskoczyła punktem kulminacyjnym i ostatecznym zwrotem akcji. Czyta się dobrze i myślę, że warto.
Książkę przeczytałam trochę przez przypadek, nie obejrzawszy wcześniej filmu.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toO amerykańskich fortunach i burzliwych romansach czytało się całkiem nieźle. Nowy York i okolice zanurzone w obrzydliwie bogatych ludziach, którzy mając na ustach miłość, odrzucają moralność bez jakichkolwiek skrupułów. Historia mnie nie zachwyciła, choć na pewno zaskoczyła punktem kulminacyjnym i...
„Wielki Gatsby” to znakomita powieść ukazująca życie amerykańskiej elity lat 20. XX wieku. Historia tajemniczego Jaya Gatsby’ego odsłania świat luksusu, marzeń i iluzji związanych z tzw. „amerykańskim snem”. Autor w mistrzowski sposób przedstawia kontrast między bogactwem a pustką emocjonalną bohaterów. Narracja pełna symboliki i subtelnych obserwacji nadaje utworowi głębię i ponadczasowy charakter. To poruszająca opowieść o miłości, ambicji i rozczarowaniu.
„Wielki Gatsby” to znakomita powieść ukazująca życie amerykańskiej elity lat 20. XX wieku. Historia tajemniczego Jaya Gatsby’ego odsłania świat luksusu, marzeń i iluzji związanych z tzw. „amerykańskim snem”. Autor w mistrzowski sposób przedstawia kontrast między bogactwem a pustką emocjonalną bohaterów. Narracja pełna symboliki i subtelnych obserwacji nadaje utworowi głębię...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPodobała mi się. Taki przyjemny dla wyobraźni obraz Ameryki, NY i Long Island lat 20-tych. Jest tajemnica, jest ciekawa historia. Interesujące spojrzenie na świat elit. Napisane urokliwym językiem.
Towarzyszyło mi też mieszane uczucie niewykorzystanego potencjału. Niektóre wątki można było pociągnąć i zrobić z tego panoramę Ameryki tamtych lat. Przykładowo: wspomnienia wojenne, praca narratora Nicka na Manhattanie i jego przeszłość na Zachodzie, prohibicja i kilka innych. To aż się prosi rozwinąć.
Z drugiej strony, nie każdy jest Tomem Wolfe’em, czy Bolesławem Prusem. Niektóre książki są dobre i sławne, bo są krótkie. Rozciągając opowieść, łatwo pisarzowi pogubić wątki, czy przewlec historię. Niektórzy też bardziej cenią niedopowiedzenia i kieszonkowy format.
Doskonały pomysł. Wykonanie już gorsze, ciut powierzchowne. Słabe 7 chciałem dać. Zdecydowałem się jednak na mocne 6, bo zakończenie było dla mnie zbyt melodramatyczne. Tak jakby autor już miał w głowie ekranizację. Zirytowała mnie też koincydencja (akurat ten samochód),która byłaby prawdopodobna w Słubicach, Kole, czy Lubawie. Ale w NY?
Książka przeczytana w ramach wyzwania LC na marzec: przeczytać zekranizowaną książkę.
Podobała mi się. Taki przyjemny dla wyobraźni obraz Ameryki, NY i Long Island lat 20-tych. Jest tajemnica, jest ciekawa historia. Interesujące spojrzenie na świat elit. Napisane urokliwym językiem.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTowarzyszyło mi też mieszane uczucie niewykorzystanego potencjału. Niektóre wątki można było pociągnąć i zrobić z tego panoramę Ameryki tamtych lat. Przykładowo: wspomnienia...
Nie moje para kaloszy.
Nie moje para kaloszy.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to