Skłonka i Wielka Wojna Jeżynowa

Druga książki z serii Wróżek Disneya jaką udało mi się w końcu przeczytać. Tym razem bohaterką jest Bryłka, jedyna wróżka odwiedzająca ląd klaszcząco utalentowana. Bohaterka cały czas zgadza się na pomoc innym elfom, bowiem nie potrafi mówić ,,nie” i stawiać granic… jak wielu dorosłych (dlatego uważam, że książka jest świetna nie tylko dla dzieci). Jedno małe kłamstewko dotyczące tytułowych motyli wplata bohaterkę w zakłopotanie, ale wyzwanie przyjmuje w milczeniu. Jak Bryłka sobie poradzi z wyznaczonym zadaniem? I czy nauczy się w końcu asertywności? Książkę mogę polecić zarówno dorosłym miłośnikom Disneya czy samych wróżek, ale i dzieciom. Czyta się ją szybko, a piękne grafiki tylko uprzyjemniają chwile spędzone z lekturą.

Czasami w życiu trzeba podjąć trudną decyzję, niejasną i wpływającą na resztę życia, przed takim właśnie wyborem stanęła złotowłosa Rani wodna wróżka, lecz to zupełnie inna historia, ta książka opowiada jak wygląda jej życie znacznie później, gdy emocje opadły, adrenalina wystygła, a bohaterski czyn stał się elementem codzienności. W tym tomie płaczliwa (trzeba pamiętać, że wszystkie wodne wróżki są bardzo emocjonalne i zawsze noszą przy sobie kilka liścianych chusteczek) wróżka prowadzi dzieci przez bardzo trudny temat jakim w pewnym sensie jest niepełnosprawność, jako jedyna elfa nie ma skrzydeł, nie może już brać udział w tańcu wróżek tak jak dotychczas czy wykorzystać swój talent, aby zrobić najpiękniejsza wodną fontannę, ponieważ aby latać musi korzystać z pomocy brata Gołębia, który nie jest w stanie tak szybko latać, jednocześnie nie burząc formacji. W wyniku wypadku i ostrych słów Widi, Rani wybucha płaczem i ucieka z przystani elfów, bowiem szybkolotna wróżka potwierdziła jej najgorsze myśli, czując się samotna, nie rozumiana i pozbawiona talentu, decyduje się na szaloną podróż, jeszcze nie wie, że to początek drogi do zrozumienia i pogodzenia się ze sobą. Dziecko poznając historię Rani ma szansę, zobaczyć jak wyglądają myśli i uczucia osoby, która chce bardzo pasować do towarzystwa, ale z uwagi na niezależne od niego/niej rzeczy nie potrafi lub nie może być już taką samą osobę jak wcześniej. Książka przekazuje dwie cenne wartości zrozumienie i empatia, zarówno do siebie jak i osób postronnych.

Wracam do tej książki po raz kolejny. Cudowny styl pisania, dość prosty, bo to książka dla dzieci, ale wciąż ładny, który zadowoli również starszych czytelników. Uwielbiam świat przedstawiony w tej serii, bohaterów, fabułę, prześliczne ilustracje... Ma tej bardzo fajne przesłanie, które nawet nieświadomie trafia do ludzi - uczy akceptacji, pogody ducha, wiary w siebie i przypomina, że każdy ma talent i nie musi znać się na wszystkim. Cudowne :).

Kolejna wróżka, kolejną pouczająca historia dla młodszych i nieco starszych dzieci. Lila to elfka z darem, darem skupiającym się na roślinach, potrafi niemal słyszeć ich szepty, wie czego potrzebują w danym momencie, czego się boją, co im pomaga, a co szkodzi. Od towarzystwa innych elfów woli swój ogród, kocha w nim absolut wszystko! Nawet trawę, potrafi godzinami leżeć i obserwować jak rośnie. Niezwykle zaangażowanie, czyż nie? Lila podchodzi do wszystkiego w swoim życiu na 100% Dlaczego? Z bardzo prostej przyczyny kocha to co robi! Wierzy, że najlepiej jak może wykorzystuję swój talent, a to co robi ma sens nie tylko dla niej, ale również elfów, które chętnie spędzają czas, przechadzając się po jej ogrodzie, oglądając kwiaty, czy robiąc pikniki. Jednak co gdy droga, którą do tej pory kroczyła zrobi się wyboista i pełna cierni? Ciekawość i determinacja, a także własne przekonanie stanął na szali, aby zmierzyć się z poważnymi oskarżeniami, a to wszystko przez jedno małe nasionko. Chyba, każdego z nas spotkał moment, gdy miał dość, gdy cel drogi był bardzo odległy, niewidoczny i sam/a do końca nie byłeś/aś pewny jak wygląda, co przyniesie i czy będzie do dobre dla ciebie czy złe. Kiedy droga jaką pokonywałeś/aś była długa, ciągnęła się i ciągnęła, przynosiła ból, nerwy, wiele przekładanych dni. Wahanie, czy napewno dobrze robisz, czy to ma sens? Ta konkretna książka właśnie o tym mówi. Lila musi się zmierzyć z całą gamą emocji, przejść walkę wewnętrzna o to co słuszne, o to co wierzy i to co będzie bezpieczne dla niej oraz otoczenia. To bardzo ciężkie tematy, które dopiero z czasem dziecko pojmie w większym wymiarze. Jednak jest to ważne dla rozwoju, Lila podczas opieki nad niezwykłym nasionkiem, które może symbolizować cokowiek mierzy się z całym światem, oraz sobą. Uważam, że to piękne jak jak autorka podeszła do tematu, mimo delikatności i kierowanie książki do najmłodszych uchwyciła tak wiele ważnych wartości. Nie pomijała przy tym rozterek bohaterki, pokazywała też różne opinie i spojrzenia jakie mogą padać na ten sam obiekt, te samą decyzję, trudności w trwaniu przy przyjacielu, gdy ten jest obiektem nienawiści wszystkich wokół. Tak wiele rzeczy do przekazania w zaledwie kilku stronach. Tak wiele przemyśleń, bo czy można winić kogo kolwiek za odczuwanie emocji? Czy można winić elfy o strach i złość, gdy są w niebezpieczeństwie? Czy można winić Lile o posiadanie zasad i trzymanie się ich? Wiarę, iż wszystko jest w jakimś celu? Że to nie koniec? A z małego nasionka wyrośnie jeszcze coś wspaniałego. Cudowna różnorodność, ale i szczęśliwe zakończenie, mówiące że ciężka praca i wiarę w siebie popłaca. Jednak czy to faktycznie rozwiązało wszystkie kwestie?

Wracam do tej książki po raz kolejny. Cudowny styl pisania, dość prosty, bo to książka dla dzieci, ale wciąż ładny, który zadowoli również starszych czytelników. Uwielbiam świat przedstawiony w tej serii, bohaterów, fabułę, prześliczne ilustracje... Ma tej bardzo fajne przesłanie, które nawet nieświadomie trafia do ludzi - uczy akceptacji, pogody ducha, wiary w siebie i przypomina, że każdy ma talent i nie musi znać się na wszystkim. Cudowne :).

Początkowo byłam trochę sceptycznie nastawiona do tej książki, dość opornie szło mi jej czytanie. Wydaje się być taką bardziej realną, bardziej rzeczywistą baśnią. Ze względu na parę brutalniejszych scen raczej nie czytałabym jej młodszym dzieciom. Bardzo fajnie otwiera i wprowadza w książkowe uniwersum wróżek :)

Książki Grzegorza Kasdepki często wybieram do zakupu do szkolnej biblioteki, ponieważ autor ma niesamowity dar opowiadania, a właściwie gawędzenia – dowcipny, lekki, a jednocześnie inteligentny. Jest też autorem o niekończących się pomysłach fabularnych i potrafi je dobrze „ugryźć”. Z takim nastawieniem zaczęłam czytać "Przyjaciół". Na początku dałam się ponieść cudownej, urzekającej narracji trzecioosobowej, gawędziarskiej, łobuzerskiej, po prostu pięknej. Ale gdzieś w 2/3 opowieści czar prysł. Zupełnie niepotrzebnie wprowadzono dodatkowe kontrapunkty, koniec został zastrzelony serią karabinu problemowego. Wielka szkoda, bo „Przyjaciele” mają naprawdę wiele dobrych momentów, wciągających, dających do myślenia. To jest już któraś powieść polska dla dzieci z fatalnym zakończeniem. A dzieje się to za sprawą poruszanych problemów, a właściwie z ich zmasowanym atakiem i brakiem czasu na ich rozwiązanie. Jeden problem wystarczy w literaturze dla dzieci i młodzieży. Będą starsi, będą mogli czytać bardziej skomplikowane książki. PS Nie podobało mi się również "wyzywanie" bohaterów. Książka tworzy światopogląd. Co to za świat, w którym się wyzywa? Nie tędy droga do przemiany "zwykłych zjadaczy w chleba" w aniołów ;) Więcej na: https://bookwszkole.blogspot.com/2021/08/przyjaciele-powrot-pieknej-narracji.html

Bawiłam się świetnie przy tej książce. Ciekawie było poznać tę wersję historii, ponieważ znałam jedynie kreskówkę. I muszę przyznać, że książka jest bardziej konkretna i... hm... mroczniejsza? To chyba będzie dobre słowo. Postaci są fajnie przedstawione. Jakub, Maurycy, Tyrania i Świrus są idealni w byciu sobą. Moim największym chyba rozczarowaniem było to, że Pan Pędrak serio nie był robalem jak w bajce xD no nie mogłam tego przeżyć. Reszta wyszła super. Autor się nie patyczkuje w ubarwienia tudzież cenzurę i wali prosto z mostu co mu w duszy gra.

Uniwersum wróżek z przystani elfów poznałam jeszcze w podstawówce, kiedy to wraz z koleżankami bawiłyśmy się wcielając się w postacie różnych elfek. Przygodę z nimi zaczęłam dzięki koleżance, która opowiadała mi i reszcie dziewczyn historie o elfach z Nibylandii i tak zachęciła mnie do sięgnięcia do źródła jakim były właśnie te książki. Seria książek zawiera pojedyncze opowieści o przygodach danej wróżki. W przypadku tej pozycji poznajemy historię Widii - wróżki o talencie szybko-lotnym oraz niezbyt przyjaznym usposobieniu. Bohaterka jest złośliwa i stroni od innych elfów, toteż nie jest zbyt lubiana. Któregoś dnia znika korona królowej Ri a winą obarczona zostaje właśnie Widia. Wróżka ma 2 dni na znalezienie korony albo zostanie posądzona o zdradę i wygnana. Książka wzbudziła we mnie ogromną nostalgię i tęsknotę za dzieciństwem, które niestety już nie wróci. Bardzo przyjemnie było mi wrócić do przygód wróżek, zwłaszcza, że pomimo tego jak nieprzyjemna potrafiła być Widia, była ona moją ulubioną bohaterką. Na pewno postaram się nadrobić również pozostałe historie. Polecam każdemu dziecku, które chce zacząć przygodę z czytaniem. Książka przeznaczona raczej dla dzieci z klas 1-3 jeśli chodzi o samodzielne czytanie, ale polecam rodzicom też czytać dziecku np. do snu.

Bardzo dobrze napisana książeczka, głównie dla małych dziewczynek, chociaż i ja przeczytałem ją z dużą dozą przyjemności i zadowolenia. Dobrze skonstruowana przygoda, ponadczasowe wartości i lekki i przyjemny styl sprawiły, że już nie możemy się doczekać, aż przeczytamy kolejny tom tej pięknej historii.

Całkiem niezła książka dla tych wkraczających w nastoletniość. Porusza problemy, z którymi boryka się obecnie wiele dzieci. Główna bohaterka musi poradzić sobie z uczuciami niechęci do ojczyma i dużo starszej, przyrodniej siostry. W szkole też wcale łatwo nie jest, ale na wszystko można znaleźć sposób. Również dlatego, że z pomocą przychodzą...wyżej wspomniani ojczym i siostra.

Hania Humorek to nieźle zakręcona uczennica podążająca za określonymi tymczasowymi zainteresowaniami i wyzwaniami. Jej codzienność obfituje w wiele prób, wyzwań i konfliktów z bratem oraz koleżankami i kolegami. Pomysły bohaterki potrafią zaskakiwać i rewelacyjnie przykuwają uwagę mojej małej słuchaczki. Właśnie z tego powodu książki Megan McDonald z ilustracjami Petera H. Reynoldsa już od kilku lat cieszą się w naszym domu sporym powodzeniem. Serie o przygodach Hani Humorek to wciągające, pouczające, przemycające sporo wiedzy oraz humoru lektury dla dzieci. Przez lata seria obrosła w książki, po które mogą sięgać także młodsi czytelnicy, pokazujące przygody przyjaciół tytułowej bohaterki oraz doczekała się wznowień. W nowej szacie graficznej, czyli z nową okładką i w nowym wydawnictwie. Od dwóch lat seria pojawia się Wydawnictwie HarperKids. Plusem każdej książki jest to, że ma temat przewodni i (bardzo ważne) stanowią autonomiczną opowieść, która nie wymaga znajomości wcześniejszych, dlatego można czytać je w dowolnej kolejności. Owszem posiadają numerację tomów, ale nic się nie stanie jeśli sięgniemy po późniejsze, a później po wcześniejsze. Grunt żebyśmy dobrze się bawili, a raczej, żeby nasze pociechy skutecznie zachęcić do czytania. Wznowienie ułatwiają dotarcie do wszystkich tomów. Skorzystałam z okazji i postanowiłam przypomnieć sobie wcześniejsze przygody. Z tego powodu zachęcę Was do sięgania z dziećmi po lektury z tej serii. Zwłaszcza, że są wśród publikacji i takie dla przedszkolaków. Znajdziecie w nich proste zdania, niewielką ilość tekstu, interesujące opowieści, przyciągające wzrok kolorowe ilustracje. Książki dla starszych czytelników zawierają już mniej obrazków i do tego są one czarno-białe. Ponad to zawarte w nich historie są dużo dłuższe, ale niedługie rozdziały sprawiają, że sprawdzają jako czytania przedszkolakom. Wszystkie łączy główna bohaterka, jej brat i przyjaciele oraz duża czcionka. Czytanie serii książek to zawsze możliwość zaprzyjaźniania się z jednym bohaterem i jego przygodami. To bardzo ważny element w edukacji dzieci oraz kształtowania ich postaw, kształtowania koncentracji, systematyczności i nawiązania emocjonalnej więzi. Nie bez przyczyny nasze pociechy mają swoje ulubione bajkowe postaci. Tu owa bajkowość została zastąpiona rówieśnikami i ich codziennością, przez co stają się bliższe starszym dzieciom, a ich niezwykłość polega na odmiennych doświadczeniach, możliwości otwierania pociech na nowości, tłumaczenie świata, poszukiwanie swoich dróg. Kolejne tomy opowieści o przygodach Hani Humorek to oddzielne książki, ale co jakiś czas w Wydawnictwie Egmont ukazywały się wielkie księgi przygód. Ciekawa jestem czy w nowym też pojawią się w takiej formie. Zwłaszcza, że miała ono sporo plusów, ponieważ dostawaliśmy solidną książkę z dobrze zszytymi stronami w nieco niższej cenie. Pojedyncze tomy też mają swoje zalety: świetnie sprawdzają się na spacerach. Zwłaszcza, że my lubimy wędrować po lesie z książkami. Do tego dziecko ma wrażenie większej ilości przeczytanych książek, a to naprawdę potrafi na początkowej drodze czytelniczej zmotywować. Pierwszy tom otwiera rozpoczęcie roku szkolnego, a wiadomo, że jest to trudny czas dla dzieci. Zwłaszcza, kiedy wstają z paskudnymi humorkami i wcale nie marzą o tym, aby iść do szkoły. Humorku Hani nic nie jest w stanie poprawić: ani kredki, ani potworki, ani ulubione jedzenie. Wasze dzieci też tak mają? A może Wy także? No to wiecie, w czym problem i jak bardzo potrzebujemy wtedy odpowiedniej motywacji. Do tego odkrywa, że nielubiani koledzy mogą mieć całkiem ciekawe pomysły. Drugi tom zatytułowany „Hania Humorek zostaje gwiazdą” otwiera zazdrość. Nasza bohaterka dowiaduje się, że nielubiana przez nią Julka Wróbel została mistrzynią ortografii. Kolejna osoba z klasy, o której nasza bohaterka nie ma dobrego zdania. Oczywiście do czasu, bo swoje uprzedzenia trzeba weryfikować i otwierać się na innych. Nawet pomimo zazdrości, która zmusi Hanię do poszukiwania drogi do sławy. Zwłaszcza, że szybko okazuje się, że wszyscy w jej otoczeniu mieli swoje pięć minut. Okaże się, że zdobycie sławy nie jest łatwe. A jeśli nawet się uda to nie do końca można się nią cieszyć. Hania jest tak skupiona na celu, że zapomina o ważnych rzeczach. Dopiero poznanie kogoś, kto naprawdę wiele przeszedł w życiu pozwala jej nieco inaczej spojrzeć na sławę. Dziewczynka zauważa, że ważniejsze jest to, aby samemu być dumnym z własnych osiągnięć, działań społecznych. A co takiego zrobi nasza bohaterka, że będą się o niej rozpisywały gazety? Przekonajcie się sami. Trzeci tom poświęcony jest ekologii. „Hania Humorek ratuje świat!” to opowieść o tym, w jaki sposób nasza bohaterka próbuje ocalić naszą planetę. Na lekcji przyrody dowiaduje się jak wiele działań ludzi szkodzi życiu na Ziemi. Nauczyciel pięknie i przekonująco opowiada. Hania Humorek pragnie zmienić swoje otoczenie. Ku rozpaczy domowników zaczyna od własnego domu. Nie ogranicza się do segregacji śmieci. Namawia bliskich, by zrezygnowali z wielu przyjemności. Przy okazji odkrywa zagrożone gatunki, dowiaduje się o niezwykłych działaniach ekologów i przyczynia do ratowania lasów tropikalnych. Świetna opowieść o tym, że w swoich działaniach trzeba zachować umiar i rozsądek oraz mądrze dbać o własne otoczenie. Czwarty tom skupia się na zabobonach, przepowiadaniu przyszłości. Bohaterka w tomie „Hania Humorek przepowiada przyszłość” szuka narzędzi do wróżenia. Jest przekonana, że magiczny pierścień z opakowania płatków śniadaniowych pomoże jej lepiej dostrzec to, co się wydarzy, że da jej super moc jasnowidzenia. To okaże się dużo trudniejsze. Zwłaszcza, że na chwilę jej skarp przejmie brat, a później w szkole przez ten przedmiot wplącze się w tarapaty. Szkolne życie będzie toczyło się wokół kredek, których historię poznają młodzi czytelnicy i wizyty niezwykłej pisarki. Hania Humorek dojdzie do pouczającego wniosku, że nie wszystko da się przewidzieć, ale niektóre rzeczy można wydedukować. Tom piąty poświęcony jest naszemu ciału. „Doktor Hania Humorek” to świetny wstęp do rozmów o ludzkim ciele, jego możliwościach, eksperymentach, chorobach, leczeniu, zabiegach, rozwoju, narodzinach, DNA. Lektura zachęci do uważniejszego obserwowania, w jaki sposób działamy oraz dostarczy wielu ciekawostek. Zwłaszcza, że dzieci będą miały okazję odwiedzić szpital i dowiedzieć się, w jaki sposób ratuje się życie ludzi. Do tego tydzień poświęcony ludzkiemu ciału stanie się bardzo pouczający. Uczniowie odkryją, że obserwowanie zwierząt może pomóc także w poznaniu ludzkiego ciała, a Hania Humorek zrozumie, że chorowanie nie jest takie fajne jak myślała na początku. Zabawne przygody uczennicy pozwalają jej odkryć jak ważne jest wyznaczanie celów. W szóstym poznajemy lepiej historię Ameryki, dowiadujemy się o rewolucji oraz znaczeniu niepodległości. Te pojęcia Hania oczywiście przełoży też na własne życie. Czy gotowa jest ponosić konsekwencje wolności i niezależności? W siódmym udajemy się z bohaterami w podróż dookoła świata. Będzie to podróż mentalna. Klasa Hani we współpracy z równoległą klasą ma przygotować projekt przybliżający uczniom poszczególne kraje: ich zwyczaje, barwy narodowe, ciekawostki historyczne i kulturalne. Hani i jej grupie przypadnie prezentacja Włoch. Bohaterka przy okazji nowego wyzwania i nowej znajomości odkryje jak ważna jest systematyczność i umiejętność dzielenia czasu między przyjemności i obowiązki. Ósmy tom to kolejne nowe wyzwanie. Tym razem bohaterka będzie mogła przyjrzeć się jak wygląda zdobywanie wiedzy przez studentów. Nim do tego dojdzie doświadczy porażki, zostanie zapisana na korepetycje. A wszystko przez zmianę nauczyciela. Zastępstwo nie wpływa dobrze na naukę Hani. Autorka pięknie pokazuje, że czasami to, kto nas uczy na niesamowicie duże znaczenie. W dziewiątym tomie Hania będzie miłośniczką powieści detektywistycznych i z tego powodu sama wcieli się w rolę tropicielki zagadek. Niestety w jej otoczeniu można jedynie wytropić osobę podjadającą jej słodycze, a to można zrobić bez specjalnego wysiłku. W szkole odwiedzi ich policjant i pokaże umiejętności psa przygotowywanego do pracy w policji. Kilka dni później trzeba będzie go wytropić, bo zaginął. Bohaterka odkryje, że akcja w książkach niewiele ma wspólnego z życiem. Dziesiąty tom przenosi nas do nieco cieplejszej pory roku. Hania właśnie rozpoczyna wakacje. Ma w związku z tym spore plany, wiele wyzwań, ale niestety szybko okaże się plany planami, a życie życiem, bo nie przewidziała, że wszyscy znajomi wyjeżdżają, aby przeżywać ciekawe przygody. Jakby tego było mało nie jedzie też do babci tylko musi zostać w domu z bratem i ciocią, której nie pamięta i podejrzewa, że jest stara, nudna. Zadziwiające będzie jak wiele cudnych przygód przeżyje z tą zwariowaną i nieco zakręconą kobietą. Zabawne przygody uczennicy pozwalają jej odkryć jak ważne jest wyznaczanie celów. Kolejną bardzo ważną sprawą jest aby owe cele były przemyślane i niekoniecznie krótkoterminowe. Hania odkrywa też, że życie potrafi zaskakiwać i sławni możemy stać się nie tylko z powodu popisów i wygrywania konkursów, ale też przez działania społeczne. Nasza bohaterka jest bardzo zaangażowana we wszystko, co robi. Do tego dziewczynka stawia sobie bardzo ambitne plany, w które wciąga najbliższe otoczenie. Lektura jak zawsze okazała się zabawna. Żywy język, trzymająca w napięciu akcja i tłumaczenie świata pomagają młodym czytelnikom zdobyć wiedzę oraz zachęcić do działania. Razem z Hanią odkryją też jak ważne są relacje międzyludzkie, życie w małej społeczności i dawanie czegoś od siebie. Każdy tom pozwala na zdobycie sporej dawki wiedzy oraz przemyca zachętę do przyjmowania określonego rodzaju postaw. My jesteśmy wielkimi miłośniczkami Hani Humorek. Na każdy kolejny tom czekamy z niecierpliwością. Główna bohaterka w każdej książce jest uosobieniem realistki, dla której nie istnieje nic poza tym, co namacalne i poznawalne. Z takim nastawieniem podchodzi do każdego tematu. Stąpając twardo po ziemi wie, że bez działania nie ma realizacji zadań, dlatego po wyznaczeniu sobie celów od razu przechodzi do czynów i robi wszystko, aby osiągnąć to, czego chce. Oczywiście nie zawsze jest to rozsądne i dobre, ale po to są błędy, żeby móc się na nich uczyć. I Hania też tak właśnie się uczy. Serię książek o Hani Humorek i Smrodku można z powodzeniem czytać przedszkolakom. Niedługie rozdziały mogą stanowić kolejną czytankę na kolejny dzień. Dzięki ciągłości fabuły pozwoli ona na ćwiczenie pamięci. Wspólne czytanie z rodzicami lub opiekunami pozwoli na budowanie relacji z dziećmi, rozwijanie umiejętności słuchania oraz rozbudzi wyobraźnię. Spora dawka humoru sprawia, że całą serię czyta się bardzo przyjemnie, dlatego Hania Humorek regularnie zagląda do naszego domu. Lekka fabuła żywy język dostosowany do odbiorcy, interesujące ilustracje i coś, na co zwracają uwagę rodzice: dużo ciekawostek pozwalających rozwijać wiedzę i ciekawość światem. Dzieci odkryją, że czytanie może być bardzo przyjemne, poznają odmienną kulturę oraz związane z nią święto i jego pomysłodawczynię. Kolejnym plusem tych lektur jest pokazanie relacji rodzeństwa. Hania i Smrodek nie zawsze świetnie się dogadują. Można powiedzieć, że raczej się nie dogadują, a mimo tego stanowią zgrany, kochający się duet, w którym każdy martwi się o każdego, a kiedy jest taka potrzeba to pomagają sobie w ważnych misjach. Inną zaletą jest silna osobowość bohaterki i jej trzeźwe podejście do życia. Zaangażowana we wszystko, co ją w danej chwili interesuje, rozwijająca swoje umiejętności logicznego myślenia oraz poszerzająca wiedzę staje się idealnym materiałem na przyszłą badaczkę lub podróżniczkę. Chętnie poczytałabym opowieści o dorosłej, stanowczej i jednocześnie zwariowanej Hani z wieloma zabawnymi pomysłami oraz sporą wiedzą. Bohaterka ma w sobie potencjał damskiego Indiana Jonesa.

Druga część pamiętnika Betsaby Klarysy de Trop, tak jak pierwsza część, bardzo mnie rozbawiła. Styl pisania i opis wydarzeń naprawdę brzmiał "Betsabowo" i choć miałam inny pogląd na sprawy, byłam zadowolona, że mogę tak dokładnie poznać punkt widzenia głównej bohaterki. Sądzę, że książka, choć przeznaczona dla młodszych czytelników, jest w stanie zadowolić też starsze mole książkowe.

Nie sądziłem, że kiedykolwiek napiszę opinię do książki dla dzieci. Jednak mój syn Jaś ( lat.8 ),który, oględnie mówiąc do zagorzałych czytelników nie należy, nie może się od serii o Hani oderwać i nie ma wieczoru bez wspólnej lektury, a i ja kiedy mu czytałem bawię się świetnie.