Duchowi przewodnicy człowieka

Czy można za życia opuścić swoje ciało fizyczne? Czy człowiek jest zdolny – myślą, duszą, ciałem astralnym czy jakkolwiek byśmy to nazwali zależnie od naszych przekonań – wyzbyć się z uwikłania w materię, wydobyć na dłużej lub krócej z własnej fizyczności, czy jest w stanie przebyć setki kilometrów, odwiedzić najbliższych i komunikować się zupełnie bez kiwnięcia palcem? W swojej pracy – znakomitej i popularnonaukowej (tak, „naukowej”, to bardzo istotna tutaj cząstka!) – Roman Bugaj stara się niemal wszelkimi możliwymi sposobami przekonać czytelnika, że na każde z powyższych pytań istnieje odpowiedź twierdząca. Autor, pisząc z autentyczną pasją, polotem i bezspornym znawstwem tematu, prowadzi nas przez fascynujące meandry eksterioryzacji, tytułowego zagadnienia, które najkrócej można zdefiniować – jak czyni to Bugaj – jako „migrację świadomości poza obręb organizmu fizycznego”. Na przestrzeni ostatnich lat upowszechnił się również skrótowiec OOBE (Out-of-the-Body Experiences) i dotyczy on tego samego zagadnienia, które naukowo stara się badać dziedzina zwana psychotroniką. Dzieło Bugaja jest niejako dwuczęściowe: z jednej strony autor prezentuje rzecz od strony teoretycznej (a czyta się to naprawdę z zapartym tchem!),wymieniając aktualne typologie, obecny stan badań, dotychczasowe osiągnięcia psychotroniczne i przyszłe cele tej nauki, z drugiej wchodzi w dziedzinę „praktyczną”: podaje nam fakty, zdjęcia, przytacza i opisuje relacje i doświadczenia poszczególnych osób, które z ciała rzekomo zdołały się wydobyć albo które zetknęły się z zagadnieniem pokrewnym, tj. materializacją (a więc np. gdy podczas eksterioryzacji jesteśmy w stanie komuś fizycznie się ukazać). Bugaj stwierdza, że fenomen istnienia poza ciałem opisywany był od najdawniejszych czasów i we wszystkich zakątkach świata: jego obecność notuje „Biblia”, eksterioryzację praktykować miał Hermes Trismegistos, wspomniał o niej Heinrich Heine w wierszu „Sobowtór”, interesowali się nią dogłębnie tacy cenieni badacze jak Ochorowicz, Świtkowski czy William Crookes, a nawet… Maria Skłodowska-Curie i jej mąż Piotr! Autor nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że eksterioryzacja jest po prostu faktem: i jego zaciętość, jego siła wywodu, przekonywający i energiczny dyskurs prawdziwie inspirują czytelnika. Polecam tę pozycję wszystkim zainteresowanym rzeczoną tematyką, bo jest to dzieło przygotowane prawdziwie rzetelnie, a przy tym – mimo swojego naukowego charakteru – bardzo przystępne i interesujące.

Autorka jest Amerykanką, której rodzina pochodzi z Polski. We wstępie do książki z wielkim szacunkiem i nostalgią wspomina swoją polską babcię. Od 1988 roku prowadzi ona tak zwany channeling, czyli jest de facto przekaźnikiem wiadomości od istot pozaziemskich. Istoty te nazywają siebie Plejadianami. W stosunkowo niewielkiej objętościowo książce zawarty jest bogaty przekaz i historia ludzkości oraz naszej planety według tychże Plejadian. Wielokrotnie jest wymieniony Najwyższy Stwórca, który stwarzał świat samodzielnie oraz przy pomocy innych, super inteligentnych istot, genetyków. Są w tej książce zapowiedzi wielkich zmian na skalę ogólnoświatową, które wystąpią w ciągu najbliższych dwóch dekad: zachwianie ładu politycznego, migracje ludności czy anomalie pogodowe. Przypominam, że książka została wydana w 1992 roku, kiedy to ład miał się dobrze, nie było kryzysu uchodźców, a klimat nie wariował. Trochę więc daje do myślenia. Autorka, czy też raczej Plejadianie za jej pośrednictwem nawołują do okazania szacunku i miłości naszej planecie, przyrodzie oraz położenie nacisku na wyciszenie się i wgląd w siebie. Powinniśmy więcej czasu spędzać na medytacji, być świadomymi siebie i kochać siebie. Niejako zawrzeć pokój z samymi sobą zamiast ciągle gonić za dobrami materialnymi i żyć w iluzji. Powinnyśmy się uspokoić, uduchowić co ma nas doprowadzić na wyższe stany świadomości i w bardziej zaawansowany byt. Co ciekawe, teraz często można spotkać różne inspirujące memy o tym jak to nie powinnyśmy żyć pod dyktando innych osób, czy przejmować się ich krytyką, bo krytyka ta odzwierciedla ograniczenia i ułomności krytykujących, a nie nasze. To też jest jeden z przekazów tej książki. Zawiera ona również ostrą krytykę kościołów i hierarchów kościelnych. Nie wymienia jakichś konkretnych religii, ale przestrzega przed ślepym słuchaniem się zakazów i nakazów zorganizowanych grup religijnych. Nawołuje de facto do uwolnienia się od wielu religijnych i społecznych norm. Na kartach książki pojawia się wątek Świetlanej Rodziny, która ma za zadanie przebudzić siebie i resztę świata. Ma spowodować wejście na wyższy szczebel ewolucji, częstotliwości i globalnej świadomości. To nasze zadanie. Zdaję sobie sprawę, że jest to pozycja niszowa i że do sporego grona czytelników tego rodzaju publikacje nie przemawiają. Na stronach anglojęzycznych wylano mnóstwo jadu pod adresem pani Marciniak odsądzając ją od czci i wiary. Tak na dobrą sprawę, to jest mnóstwo niezbadanych zjawisk na świecie i my po prostu nie wiemy co jest, a co nie jest prawdą. Ci co twierdzą, że jest to jedna wielka ściema, też tego nie wiedzą. Naukowo udowodniony był talent jasnowidztwa naszego rodaka Stefana Ossowieckiego, o którego książce też tu kiedyś zamieściłam opinie. Ezoteryką i niewytłumaczalnymi zjawiskami interesuję się od dawna, więc i do tej książki podeszłam z otwartym umysłem. Myślę, że w ogólnym rozrachunku jest to wartościowa lektura, która zachęca do samorozwoju duchowego i zastanowienia się nad sobą i swoją rolą w świecie i nie tylko. Książkę mogę polecić czytelnikom o szerokich horyzontach i otwartych na idee będące w sprzeczności z tym, co my obecnie uważamy za rzeczywistość i niepodważalne fakty. Nie oznacza to oczywiście, że każde słowo należy uważać za prawdę objawioną i wierzyć w zawarty w tej książce przekaz. Jedni uwierzą we wszystko, inni tylko w część, a jeszcze inni całkowicie odrzucą zamieszczoną w niej treść. Ja w niej znalazłam wartościowe aspekty dla siebie, ale zdaję sobie sprawę, że jest to sprawa bardzo indywidualna. Zachęcam jednak do poszukiwań.

Jest to kompendium wiedzy na temat Astrologii. Pozycja z jednej strony zawierająca bardzo przydatne wiadomości z drugiej rozwleczona aż w nieskończoność. Dla czytelników o mocnych nerwach:) lub miłośników tej dziedziny. Można wyłuskać świetne informacje mogące naprowadzić nas na lepsze poznanie i zrozumienie siebie. Oczywiście jeśli ktoś ominie niektóre niepotrzebne opisy oraz zbyt długie rozdziały (polecam ominąć rozdział drugi i przejść od razu do trzeciego)

Wartościowa pozycja dla szukających wiedzy duchowej. Rudolf Steiner konkretnie przedstawia wymagane warunki do poznania wyższych światów, a także drogę do tego prowadzącą. Brak tutaj zbędnych dywagacji czy przeskakiwania na tematy zbyt ogólne. Mnie ta książeczka pchnęła w nową stronę, zatem polecam.

Stefan Ossowiecki (1877–1944) to postać pełna sprzeczności: inżynier technolog o ścisłym umyśle, a zarazem człowiek o głębokiej religijności i niezłomnej wierze w ludzi. Pierwsze zdolności telepatyczne odkrył u siebie już jako czternastolatek; z czasem ewoluowały one przez talenty medialne i telekinezyjne, by ostatecznie przybrać formę czystego jasnowidzenia. Spora część publikacji to tzw. „protokoły doświadczeń” – listy potwierdzające umiejętności autora. Drobiazgowe relacje z odczytywania zawartości zamkniętych kopert bywają jednak nużące i z powodzeniem mogłyby zostać skrócone. Archaiczny, momentami niemal naiwny język nie jest tu wadą – przeciwnie, przydaje opowieści szlachetnej patyny. Dopełnieniem lektury są archiwalne fotografie z prywatnych zbiorów; to dzięki nim postać wizjonera staje się czytelnikowi bliższa, a klimat przedwojennego świata wręcz namacalny.

Rudolf Steiner, urodzony w 1861 roku, wszechstronnie wykształcony geniusz, filozof, matematyk, architekt, reformator społeczny, pedagog, przyrodnik, gnostyk i twórca antropozofii. Autor wielu książek, z których „Kronika Akasza” jest pierwszą, która trafiła w moje ręce. Rudolf Steiner wnika w niej w świat ponadzmysłowy, który nas otacza, a pozwala mu na to jego dar jasnowidzenia. Przedstawia antropozoficzną wersję powstania naszej planety i życia na niej. „Kronika Akasza” to 160 stron fascynującej wędrówki, sięgającej czasów jeszcze sprzed powstania naszej matki Ziemi.

Książka merytorycznie dobra, i fajne ćwiczenia do refleksji, ale grafomiania i manieryzmy językowe autora sprawiają, że wzbudza rozbawienie. Zdecydowanie skierowana do wąskiej grupy potencjalnych odbiorców, którzy będą potakiwać zachwytom autora, a nie rozumujących indukcyjnie, których, jak u Gombrowicza, nie zachwyca. Ale strukturalnie wywód spójny, krótki, a treść zgodna z faktem rzeczywistym, dlatego 7 gwiazdek a nie mniej.

Przy wstępie utrzymałem pewien dystans, gdyż wylewała się z niego niewiedza autora, arogancja w temacie postawionych przez siebie tez, odnośnie starożytnych cywilizacji. Dalsza treść to już inna bajka. Spójna, treściwa, nienachalna. Nie tyle przekonująca, co inspirująca. Treść rzeczywiście brzmi jak stworzona przez trzy osoby, ale to przeczucie. Może po prostu autor miał całość dobrze przemyślaną i nie potrzebował redakcji. Całość oceniam jako ekstremalnie wartościową. Prawa hermetyczne swoją precyzją i intelektualnym poziomem biją na głowę inne wytwory tej kategorii, jak faktyczny owoc wysokiej cywilizacji. Zdaje wrażenie wiedzy użytecznej, a w owych prawach gołym okiem można zauważyć potwierdzenie choćby w nowoczesnej nauce (prawo pierwsze tu pomińmy). Podczas lektury mnie natychmiast przyszedł choćby do głowy Nikola Tesla utrzymujący za swojego życia, że świat opiera się na wibracjach - prawo hermetyczne nr 3. Tu nie ma nowej religii. Jest propozycja nowego spojrzenia na świat. Mamy tu spojrzenie na świat w niemal naukowy sposób ale bez wchodzenia w ślepe, wąskie teorie, przez które książka mogłaby stracić. Mamy tu spojrzenie na świat wprowadzające do umysłu świeżość, spokój i zgodę z wszechświatem.

Ciekawa książka, wciąga ale po czasie. Osobę niezainteresowaną tematem szamanizmu i śnienia może początkowo znużyć. Po przeczytaniu książki staram sobie poukładać wszystko w głowie, choć pewne fakty są dla mnie nie zrozumiałe :) Co ciekawe wierzenia autora sięgają, aż do nauk Lamaizmu :)

"Dawniej wszystko, co istnieje we wszechświecie znało Kwiat Życia jako wzór stworzenia, wykres geometryczny wiodący do egzystencji fizycznej i wyprowadzający z tej egzystencji...Sekret Kwiatu Życia przetrwał tysiące lat wyryty na ścianach starożytnych budowli na całym świecie, wpisany w żywe komórki wszelkiego istnienia... Objaśnia w nich tajemnice początków naszego istnienia, tłumaczy, dlaczego świat wygląda tak, a nie inaczej, jakie subtelne energie pozwalają naszej świadomości rozkwitnąć jej prawdziwym pięknem." 1. Jak przypomnieć sobie naszą odległą przyszłość, Czyli jak upadek Atlantydy odmienił naszą rzeczywistość. 2. Uchylenie rąbka tajemnicy Kwiatu. Święta geometria, Nasienie Życia, Tetraedr Gwieździsty, Wszechświat w formie fali, Zmiana Biegunów na ziemi. 3. Ciemniejsza strona naszej teraźniejszości i przyszłości. Zagrożenie dla ziemi, Epoka lodowcowa, Historia świata. 4. ... 5. Rola Egiptu w ewolucji świadomości. ... 6. Znaczenie struktury i kształtu. Torus, Labirynt, Jajo Życia, Bryły platońskie, Żywe kryształy. 7. Geometria ludzkiego ciała. Kanon Leonarda da Vinci, Tajemnica rysunków masońskich, Złoty Środek, Spirale, Szereg Fibonacciego, Boski współczynnik Fi.

Niesamowita z ciekawymi interpretacjami kart i oryginalnymi analizami w oparciu o datę urodzenia: symbol życia, symbol rozwoju i inne. Brak negatywnych znaczeń kart, można je znaleźć w "Sekretnym języku tarota" Laury Tuan. Przejrzysty układ i piekna szata graficzna, na końcu skrócony opis kart.

Warto sięgnąć jeśli ktoś jest rozeznany w technikach medytacji i stymulacji własnego mózgu. Osobiście byłem na kursie więc mam też trochę inną wersję bardziej jak podręcznik, ale w tej książce znajdziemy wiele ciekawy rzeczy, których uczy autor. Szczególnie zawsze pamiętam o obrazowej technice zapamiętywania, czy wewnętrznego budzika. Chętnie wracam co jakiś czas do technik Jose Silvy.

Jak do tej pory jest to najlepsza książka na temat numerologii jaką czytałam w języku polskim. Autorka w przystępny sposób opisuje wibracje liczb. Wyjaśnia również jak samodzielnie obliczyć swoje liczby życia. Książka zawiera bardzo dużo praktycznej oparte o wieloletnie doświadczenie autorki wiedzy. Myślę, że jest to pozycja zarówno dla osób początkujących jak i zaawansowanych, gdyż każdy znajdzie w niej coś ciekawego dla siebie. Polecam

''Numerologia jest nauką usiłującą wydobyć, nazwać i uporządkować za pomocą obiektywnych metod naszą wewnętrzną, intuicyjną wiedzę. Może stać się magicznym kluczem do naszego wnętrza, ale jest nim także każda inna wiedza ezoteryczna, przeżycie mistyczne lub technika medytacyjna, pod warunkiem że jest w nas Wewnętrzny przymus poznania prawdy, zrozumienia, a więc — rozwoju. Że jest on silniejszy od strachu przed śmiercią, która zawiera się w każdej głębokiej przemianie wewnętrznej, wystawiającej na próbę nasze uczuciowe, rodzinne i zawodowe związki.'' Jedna z dobrych książek o numerologii. Przyznam, że czytało mi się ją bardzo przyjemnie. Wciąga, co najważniejsze. Napisana w bardzo lekki sposób. Dzięki znajomości numerologii i znaczeń samych wibracji, możemy dowiedzieć się bardzo dużo o sobie. Liczby są istną wskazówką do odkrycia naszych potencjałów ale nie tylko. A to wszystko jest zawarte w naszym indywidualnym kodzie energetycznym zwanym datą urodzenia. Dzięki poznaniu i przyswojeniu numerologicznej wiedzy, możemy bardziej zrozumieć siebie ale i innych, nauczyć się żyć w zgodzie z samym sobą, zrozumieć swoje wnętrze i co najważniejsze - zrozumieć swój los, przeznaczenie i to co nas spotyka. Dzięki tej książce zrozumiemy iż w życiu nic nie dzieje się przypadkowo.Każdy z nas ma swoją, niepowtarzalną drogę, którą podąża, korzystając również z tego, co nazywamy wolną wolą. A no i książce z całego serducha polecam, tym, którzy jeszcze nie zdążyli się z tematem poznać. Zdecydowanie warto. :)

Niewielka książeczka przedstawiająca to samo na kilka różnych sposobów. Jeśli czytać uważnie to można wyłapać zdania, które są odpowiedzią na pytanie "po czym poznam, że idę we właściwym kierunku?" Przedstawione mapy wewnętrznego rozwoju opowiadają o drodze, jaką należy podążyć, jeśli faktycznie szukamy własnego JA.

"Podróże w nieznane" to książka jednak niezwykła, bo inna z wielu o tej tematyce. To rozszerzenie i obowiązkowe uzupełnienie do/ i po trylogii Roberta A. Monroa. Zawiera szczegółowe opisy poziomów świadomości, cenne dla takich poszukiwaczy jak ja. To "świadectwo" - dziennik spisanych doświadczeń uczestnika warsztatów przeprowadzonych w Instytucie R.A. Monroa. Można rzec , że prowadzi "za rączkę". Poza tym zawiera syntetyczne i klarowne aneksy co zbiera i porządkuje zdobytą lekturą wiedzę. Podobała mi się.

Z BIBLIOTEKI MOJEGO BRATA Doskonała książka. Może być czytana na różnych poziomach. Zawiera wiele cennych wskazówek, a niektóre odnajduje się w niej dopiero za drugim lub trzecim podejściem, dlatego warto czytać kilka razy. Wspaniałe narzędzie do pracy nad sobą, dające nieoczekiwane "efekty uboczne" w postaci nawet ściśle materialnej (jeśli książka czytana jest "właściwie").

Witajcie Kochani!!! Od kilku lat czytam książki o podobnej tematyce, a ostatnio trafiła mi się ta oto perełka, być może dlatego, że dużo myślałem o śmierci (śmiech). W mojej ocenie, książka napisana prostym językiem, dotyka różnych zagadnień z życia codziennego, bardzo inspiruje i porusza najbardziej zatwardziałe struktury mojego ciała i umysłu. Istota zwana aniołem przemiany (śmierć) z którą autor książki rozmawia, jest bardzo pozytywna i podczas czytania czuje się pozytywną energię (czystą miłość) która napełniła moje serce i umysł, obnażyła moje słabości i ułomności dzięki czemu mogę się im przyjrzeć i spróbować wznieść się w mojej świadomości. Dziękuje Aniołowi Przemiany za tak budujące informacje. Polecam każdemu, zwłaszcza w dzisiejszych czasach!!!

W niniejszej książce Osho podejmuje się wyjaśnienia nam - czytelnikom, pewnych ezoterycznych kwestii. Mowa jest przede wszystkim o naszych siedmiu ciałach: fizycznym, eterycznym, astralnym, mentalnym, duchowym, kosmicznym oraz nirwanicznym. Jasno przedstawia podstawowe problemy i naświetla niejasności. Ocenia rozmaite metody np. przekraczania każdego z tych ciał, tłumaczy sny poszczególnych z nich. Odnosi się przede wszystkim do mistycznej tradycji wschodniej, ale podaje również pewne odnośniki do naszej, zachodniej kultury. Wyjaśnia nam (już nie po raz pierwszy) niezależne ścieżki rozwoju tradycji i kultury Wschodu oraz Zachodu. Podaje najważniejsze czynniki, które na taki stan rzeczy wpłynęły. Pewne wizje odnośnie pojednania i wzajemnych korzyści. Wiele ciekawostek. Dla mnie osobiście pozycja ta stanowi niejako uzupełnienie nauczania Osho. Ten tak jak mistrz Zen podając uczniom do rozwiązania koany, w pewnym sensie manipuluje czytelnikami poprzez irracjonalność oraz absurd, nielogiczność. W pewnym momencie wyjaśnia czemu ma to służyć. Odniosłem wrażenie (już nie po raz pierwszy czytając Osho),że pragnie on nas przywrócić naszej własnej naturze, boskości, terażniejszości, spontaniczności. Abyśmy byli naturalni jak małe dzieci. I to cała jego mistyka. Aby czytający go mogli uświadomić sobie własne z nich wyalienowanie. Aby zacząć żyć pełnią życia w wolności i spontaniczności, za sprawą zrozumienia i świadomości. Bo czy człowiek ze swym racjonalnym umysłem tak naprawdę żyje? Nie, bo za bardzo go od życia oddaliły liczne konceptualizacje, definicje, ramy, interpretacje faktów, doświadczeń i przeżyć, które ze swej natury nie podlegają konceptualizacji ani możliwości przekazu. Człowiek ze swym racjonalnym, logicznym umysłem obładowanym wiedzą nie wie już jak żyć. I cała nauka Osho zmierza ku pojednaniu go na powrót z Życiem.