Cytaty z tagiem "irracjonalizm" [13]

-Bo miłość jest irracjonalna - wyjaśniam Voschowi. - Nie trzyma się żadnych zasad. Nawet własnych. Miłość to jedyna rzecz we wszechświecie, której nie da się przewidzieć.

Z punktu widzenia teorii poznania łatwo podać, co mają wspólnego wszystkie problemy metafizyczne. Wspólna im jest przymieszka irracjonalna, której się pozbyć nie mogą, takie samo w każdym kierunku oddalenie przedmiotu od podmiotu lub jego niedostępność dla podmiotu. Ale trzeba przy tym zawsze pamiętać, że nie chodzi tu o "irracjonalność samą w sobie", lecz tylko o "irracjonalność dla nas".

W chaosie różnorodnych przeżyć, w mrocznym labiryncie naszych doznań otrzymujemy niekiedy w darze, niby jałmużnę, przebłysk poznania, którego ludzki rozum nie pojmie, nie uchwyci. I pogrążony w zadumie, umysł nasz zapala latarnię i niby stary nieudolny stróż nocny szuka na zagmatwanych, zjeżdżonych i krętych drogach tego, czego nie odnajdziemy z kagańcem rozumu. (Georg von Schlieben "Szambelan").

- Ten irracjonalizm religijny niszczy nasze arabskie społeczeństwa od wieków. To zabiło naszą wielką filozoficzną, spekulatywną myśl! Skutecznie. Tutaj imamowie zakazują Woltera czy "Harry'ego Pottera", ale piszą traktaty o konieczności wchodzenia lewą nogą do toalety.

s.73.

Jeżeli działanie jest podejmowane w imię niepodległości, zostaje ono w Polsce wyjęte spod kalkulacji strat i zysków. Absolutyzacja niepodległości nadaje polskiej myśli politycznej charakter irracjonalny i odbiera jej jasność tam, gdzie jest więcej niż jedno wyjście. Odrębnym zagadnieniem jest, czy tę tradycję można uznać za ogólnonarodową, czy jedynie za ideologię partii odradzającej się w każdym pokoleniu, którą charakteryzuje szczególna pasja sprawowania rządu dusz.

Nauka opiera się na założeniu, że świat daje się badań. Gdyby zakładano coś przeciwnego, nie byłoby sensu podejmować badawczego wysiłku. Świat daje się badać, to znaczy posiada pewna cechę, dzięki której jego badanie przynosi rezultaty. Badanie naukowe musi być racjonalne; na nieracjonalne pytania świat nie odpowiada. [...] Ale czy postulat racjonalne uzasadniania twierdzeń można uzasadnić racjonalnie? Oczywiście, jest to niemożliwe bez popadnięcia w błędne koło. A zatem decyzja kierowania się racjonalnością jest swoistym wyborem (100-101).

Pomijając rzadkie i pozbawione wpływu na środowisko akademickie wyjątki, filozoficzny główny nurt niesie dzisiaj do każdej sali wykładowej, do każdej dyscypliny akademickiej i do każdego kształtowanego umysłu jedno przesłanie: epistemologiczny agnostycyzm, zdeklarowany irracjonalizm, etyczny subiektywizm. Nasze czasy są świadkami ostatecznego przesilenia – zbierania pokłosia długiego procesu destrukcji – dokonującego się na końcu drogi wytyczonej przez Kanta [s. 29].

11.
Świadomość. – Świadomość jest ostatnim i najpóźniejszym stadium rozwoju świata organicznego, a przeto tym, co w nim najmniej skończone i najmniej silne.

D a j e obraz wysiłku P l a t o n a w poszukiwaniu rozsądnego realizmu. Gdzie jest „ t r a g i z m " problemu? J e ś l i nasz j ę z y k nie ma sensu, nic nie ma sensu. J e ś l i sofiści mieli rację, świat jest niedorzeczny. Rozwiązanie P l a t o n a nie jest psychologiczne, ale kosmologiczne. Oryginalność stanowiska P a r a i n a : uważa problem j ę z y k a za metafizyczny a nie za społeczny i psychologiczny... itd. itd. Zobaczyć w notatkach.

Zaprawdę, brudną rzeką jest człowiek. Trzeba być morzem, aby móc przyjąć brudną rzekę, samemu się nie brukając.

Oto będę nauczał was nadczłowieka, on jest tym morzem, w którym może znaleźć ujście wasza wielka wzgarda.

Co jest rzeczą największą, jakiej możecie doświadczyć? Jest to godzina wielkiej wzgardy. Godzina, w której obrzydnie wam nawet wasze szczęście, tak samo rozum wasz i cnota.

Godzina, w której powiecie: Cóż mi po szczęściu! Jest to nędza i brud i żałosna przyjemność. Ale moje szczęście powinno usprawiedliwiać samo istnienie!

Godzina, w której powiecie: Cóż mi po rozumie! Czy łaknie wiedzy jak lew pożywienia? Nędzą jest on i brudem, i żałosną przyjemnością!

Godzina, w której powiecie: Cóż mi po cnocie! Nie przyprawia mnie jeszcze o szał.