Cytaty z tagiem "bezprawie" [35]

Że wśród sześćdziesięciu pięciu milionów ludzi mogą znaleźć się gwałciciele, ubodzy duchem, to zrozumiałe; ale że można obwieścić amoralność i bezprawie człowieka pierwotnego jako cel i normę dla narodu i ująć to w formę ustaw państwowych, to jego, jako Niemca, przejmuje wstydem.

Zły plon bezprawia nowym się tylko bezprawiem poprawia.

Nieustanne bezprawie łatwiej znajduje przebaczenie niż rzadka i niezwykła nikczemność.

Istotą prawa jest utrzymanie sprawiedliwości. Jest naturalne w umysłach ludzi uważanie prawa i sprawiedliwości za jedno i to samo. Istnieje u nas wszystkich silna skłonność do wierzenia, że cokolwiek jest legalne jest także prawnie uzasadnione [słuszne]. Ta wiara jest tak szeroko rozpowszechniona, że wiele osób uważa błędnie, że sprawy są „sprawiedliwe” ponieważ prawo czyni je takimi. Zatem w celu uczynienia grabieży wyglądającej na sprawiedliwą i świętą, dla wielu sumień, jest konieczne tylko wydać dekret i prawnie to usankcjonować. Niewolnictwo, ograniczenia, i monopole znajdują obrońców nie tylko między tymi co korzystają z nich, ale wśród tych co cierpią z ich powodu.

Najlepiej, gdy prawo jest pokrętne i niejednoznaczne. To daje większe możliwości tym, którzy je tworzą i egzekwują, a znacznie ogranicza pole do obrony tym, wobec których jest stosowane.

Można więc powiedzieć, że rozdziały 3 i 4 rosyjskiego kodeksu karnego z 1845 roku są dal totalitaryzmu tym, czym Magna Charta Libertatum dla swobód obywatelskich.

Ten chaos prawny panował w Rosji aż do lat 60. XIX wieku. CO gorsza, do lat 60. przepisy nie musiały być podane do wiadomości publicznej, aby wejść w życie; znajdowały się często w poufnych memoriałach znanych tylko urzędnikom odpowiedzialnym za ich egzekwowanie.

Aż do lat 60. XIX wieku prawodawstwo rosyjskie nie rozróżniało nawet ustaw, dekretów i przepisów administracyjnych, które po zatwierdzeniu przez władcę traktowano jednakowo i które w 1830 roku weszły w porządku chronologicznych do "Pełnego zbioru praw".

Korupcja urzędników, wszechobecna w Rosji moskiewskiej i imperialnej, była objawem głębszego schorzenia - bezprawia, które zawsze jej wiernie towarzyszyło.

To jest mój świat, świat małych nieszczęśników, którym nic się nie udaje, którzy błądzą w nadziei na poprawę swojego losu, wiecznych marzycieli wierzących, że karta się odwróci, a ja, który im w tym przeszkadzam, który ich ścigam i tępię, przynależę jednak do nich, mówimy tym samym językiem, rozpoznają mnie zawsze i wszędzie jak kogoś z rodziny.