Kto często uchodzi śmierci, równie często rodzi się na nowo i za każdym razem odczuwa głębszą wdzięczność, jeśli tylko pozbędzie się iluzji, że ma jakieś prawo do życia.

-[...] jesteś jedynym chłopakiem, jakiego kiedykolwiek miałam
ochotę polizać.
– To dobrze. Bo ty jesteś jedyną dziewczyną, jaką kiedykolwiek miałem ochotę pokochać.

-[...] jesteś jedynym chłopakiem, jakiego kiedykolwiek miałam
ochotę polizać.
– To dobrze. Bo ty jesteś jedyną dziewczyną, jaką kiedykolwiek miałem ochotę pokochać.

- Uważasz, że powinnam powściągnąć swoje uczucia?
- Nie wtedy, gdy jesteś z nim. Ale radzę Ci, abyś zapomniała o nim, gdy wkraczasz we własną przestrzeń. Musisz mieć swoje życie, w którym przestajesz myśleć o mężczyźnie, choćby najbardziej kochanym; w którym koncentrujesz się na pracy twórczej. W ten sposób mniej się cierpi. - Uśmiechnęła się. - Poza tym tego wymaga sztuka.

- Uważasz, że powinnam powściągnąć swoje uczucia?
- Nie wtedy, gdy jesteś z nim. Ale radzę Ci, abyś zapomniała o nim, gdy wkraczasz we własną przestrzeń. Musisz mieć swoje życie, w którym przestajesz myśleć o mężczyźnie, choćby najbardziej kochanym; w którym koncentrujesz się na pracy twórczej. W ten sposób mniej się cierpi. - Uśmiechnęła się. - Poza tym tego wymaga sztuk...

I czułem, że ona odwzajemnia moje uczucia, choć nigdy nie wypowiedziała tego na głos. Nie czekałem na jej słowa, bo dostrzegałem miłość w jej spojrzeniu, w każdym dotyku mojego ciała. To dla mnie walczyła o siebie, walczyła, by zamknąć przeszłość raz na zawsze. I właśnie to nazywało się miłością. A słowa ... słowa to tylko słowa, wiązanka liter wypuszczona wysoko w powietrze.

I czułem, że ona odwzajemnia moje uczucia, choć nigdy nie wypowiedziała tego na głos. Nie czekałem na jej słowa, bo dostrzegałem miłość w jej spojrzeniu, w każdym dotyku mojego ciała. To dla mnie walczyła o siebie, walczyła, by zamknąć przeszłość raz na zawsze. I właśnie to nazywało się miłością. A słowa ... słowa to tylko słowa, wiązanka liter wypuszczona wysoko w powietrze.

Liczyć nie umie, pisać ani czytać, w życiu nie miała w ręku kalendarza ani telefonu. Śpi sama w dziurawym szałasie z patyków, dwa na dwa metry, na kałuży, w strachu, bo to nie jej kałuża.

Liczyć nie umie, pisać ani czytać, w życiu nie miała w ręku kalendarza ani telefonu. Śpi sama w dziurawym szałasie z patyków, dwa na dwa metry, na kałuży, w strachu, bo to nie jej kałuża.

Każdy człowiek jest wyjątkowy. Nie ma identycznych drobinek kurzu.

Każdy człowiek jest wyjątkowy. Nie ma identycznych drobinek kurzu.

Odkryłem, że wbrew temu, co twierdzą niektórzy filozofowie, osąd moralny o wiele bardziej przypomina ocenę estetyczną niż rozwiązywanie matematycznego problemu.

Odkryłem, że wbrew temu, co twierdzą niektórzy filozofowie, osąd moralny o wiele bardziej przypomina ocenę estetyczną niż rozwiązywanie matematycznego problemu.

Człowiek może mieć, co chce, tylko potem dowiaduje się, że za wszystko trzeba płacić. Pytanie brzmi: czy ciebie na to stać?

Człowiek może mieć, co chce, tylko potem dowiaduje się, że za wszystko trzeba płacić. Pytanie brzmi: czy ciebie na to stać?

Już wiedział, że pieniędzmi nie wynagrodzi żonie braku czasu. Był zbyt mądrym człowiekiem, by dłużej łudzić się tą popularną męską wymówką. Pieniądze są potrzebne, zwykle nawet konieczne, ale pod warunkiem, że ich zdobycie nie grozi utratą czegoś o wiele cenniejszego.

Już wiedział, że pieniędzmi nie wynagrodzi żonie braku czasu. Był zbyt mądrym człowiekiem, by dłużej łudzić się tą popularną męską wymówką. Pieniądze są potrzebne, zwykle nawet konieczne, ale pod warunkiem, że ich zdobycie nie grozi utratą czegoś o wiele cenniejszego.

Czyż można walczyć tak, jak myśmy walczyli, o sześć arów powierzchni na daczę, o mercedesa, o komercyjny kiosk z obcą czekoladą? Tak można walczyć tylko za ojczyznę. Oni nie mają ojczyzny. Mój wnuk uczy się na kucharza. Jego marzeniem jest otworzyć własną kawiarnię. Z ciastkami, z kanapkami. Chce być bogaty, mieć dużo pieniędzy. Słyszy pani? A ja w jego wieku marzyłem, żeby zostać lotnikiem albo czołgistą. Żeglarzem. Bohaterem. A pieniądze były mi potrzebne tylko na to, żeby kupić chleb. Całej reszty, której pragnąłem, nie można było kupić za pieniądze. Nawet za miliony!
Teraz i ja także nie mam ojczyzny. Moją ojczyzną jest moja przeszłość.

Czyż można walczyć tak, jak myśmy walczyli, o sześć arów powierzchni na daczę, o mercedesa, o komercyjny kiosk z obcą czekoladą? Tak można walczyć tylko za ojczyznę. Oni nie mają ojczyzny. Mój wnuk uczy się na kucharza. Jego marzeniem jest otworzyć własną kawiarnię. Z ciastkami, z kanapkami. Chce być bogaty, mieć dużo pieniędzy. Słyszy pani? A ja w jego wieku marzyłem, żeby zos...