(...)nie zmienisz kogoś, bo ci się nie podoba jego ubranie czy włosy. Ludzie i inne istoty stąpające po tej ziemi to indywidua, rozumiesz? Każdy jest inny i to czyni go lub ją takimi interesującymi.

-W takim razie chciałbym o coś zapytać. Myśli pan, że muzyka ma siłę mogącą zmienić człowieka? Chodzi o to, że kiedyś usłyszy się jakąś muzykę i od tego coś się w człowieku tak jakby mocno przestawi?
Pan Oshima kiwnął głową.- Oczywiście. To się zdarza. Doświadczamy czegoś i od tego coś się w nas zmienia. To jak reakcja chemiczna. Potem sprawdzamy swój własny stan i odkrywamy, że wszystkie podziałki przesunęły się o jedno oczko. Nasz świat się poszerzył. Ja tez tego doświadczyłem. Nie zdarza się to często, ale zdarza. Jak z miłością.

-W takim razie chciałbym o coś zapytać. Myśli pan, że muzyka ma siłę mogącą zmienić człowieka? Chodzi o to, że kiedyś usłyszy się jakąś muzykę i od tego coś się w człowieku tak jakby mocno przestawi?
Pan Oshima kiwnął głową.- Oczywiście. To się zdarza. Doświadczamy czegoś i od tego coś się w nas zmienia. To jak reakcja chemiczna. Potem sprawdzamy swój własny stan i odkryw...

- Kochanie i niekochanie powinny być jak kawa i herbata. Trzeba mieć wybór. Bo jak inaczej mielibyśmy przeboleć stratę tych, które umarły, albo tych, których straciliśmy?
- Może wcale nie powinniśmy.
- Tak myślisz? Nie boleć nad ich stratą, tylko co? Co w zamian? Jakie powinności mamy wobec tych, których utraciliśmy?
- Mamy nosić ich w sobie. To nasza powinność. Zachować w sobie wszystkich naszych zmarłych i wszystkie nasze nieszczęśliwe miłości. Dopiero wraz z nimi tworzymy całość. A gdybyśmy zaczęli zapominać albo odpychać to od siebie, wtedy my sami przestaniemy istnieć.
- Cała miłość. Wszyscy umarli. Wszyscy, z którymi zetknęliśmy się w życiu. Oni są jak rzeki wpadające do oceanu naszej duszy. Jeżeli nie będziemy o nich pamiętali, ocean wyschnie.

- Kochanie i niekochanie powinny być jak kawa i herbata. Trzeba mieć wybór. Bo jak inaczej mielibyśmy przeboleć stratę tych, które umarły, albo tych, których straciliśmy?
- Może wcale nie powinniśmy.
- Tak myślisz? Nie boleć nad ich stratą, tylko co? Co w zamian? Jakie powinności mamy wobec tych, których utraciliśmy?
- Mamy nosić ich w sobie. To nasza powinnoś...

..bo gdy nas nie stać na miłość, stać nas zawsze na zazdrość

..bo gdy nas nie stać na miłość, stać nas zawsze na zazdrość

Człowiek potrafi wywrócić swoje życie do góry nogami, to prawda, ale od czasu do czasu zdarza mu się też zrobić dokładnie to, co trzeba.
Cała sztuka polega na tym, żeby dojść, co jest słuszne, a co było porażką.

Człowiek potrafi wywrócić swoje życie do góry nogami, to prawda, ale od czasu do czasu zdarza mu się też zrobić dokładnie to, co trzeba.
Cała sztuka polega na tym, żeby dojść, co jest słuszne, a co było porażką.

Dobrze i pięknie jest tu, gdzie jesteśmy, ale nie umiemy tego dostrzec, docenić ani polubić, bo coś gna nas tam, gdzie nas nie ma.

Dobrze i pięknie jest tu, gdzie jesteśmy, ale nie umiemy tego dostrzec, docenić ani polubić, bo coś gna nas tam, gdzie nas nie ma.

(...) człowiek sam dla siebie nie może być wystarczającym źródłem nieomylnych kryteriów.

(...) człowiek sam dla siebie nie może być wystarczającym źródłem nieomylnych kryteriów.

Pieniądze nie decydują o tym, czy ktoś jest lepszy czy gorszy".

Pieniądze nie decydują o tym, czy ktoś jest lepszy czy gorszy".

W 1988 roku Ne Win za radą swoich astrologów wycofuje z obiegu monety o nominałach dwadzieścia pięć, trzydzieści pięć i siedemdziesiąt pięć kyatów, wprowadzając w zamian banknot dziewięćdziesiędziokyatowy. Ludzie w ciągu jednej nocy tracą oszczędności.

W 1988 roku Ne Win za radą swoich astrologów wycofuje z obiegu monety o nominałach dwadzieścia pięć, trzydzieści pięć i siedemdziesiąt pięć kyatów, wprowadzając w zamian banknot dziewięćdziesiędziokyatowy. Ludzie w ciągu jednej nocy tracą oszczędności.

człowiek nie może nauczyć się wartości pieniądza, zanim nie nauczy się go przepuszczać.

człowiek nie może nauczyć się wartości pieniądza, zanim nie nauczy się go przepuszczać.