Cytaty z tagiem "elfy" [58]

Jest piękna, urocza! Czasem jak ogromne drzewo w kwiatach, czasem jak biały narcyz, drobny i smukły. Twarda jak diament, łagodna jak światło księżyca. Ciepła jak promień słońca, zimna jak gwiazda. Dumna i daleka jak szczyt w śniegach, wesoła jak wiejska dziewczyna, która wiosną wplata stokrotki w warkocze.

Elfy są piękne. Mają styl. Urodę. Grację. Tylko to sie liczy. Gdyby koty wyglądały jak żaby, zdawalibyśmy sobie sprawę, jakie to paskudne, okrutne, małe dranie. Styl. To pamiętają ludzie.

Stwierdzić, że Bilbowi zaparło dech w piersiach, to stanowczo za mało. Odkąd ludzi zmienili język, którego nauczyli się od elfów w dniach, gdy cały świat był jeszcze cudowny i piękny, nie znamy odpowiednich słów, by wyrazić podobne oszołomienie.

(...)nie zmienisz kogoś, bo ci się nie podoba jego ubranie czy włosy. Ludzie i inne istoty stąpające po tej ziemi to indywidua, rozumiesz? Każdy jest inny i to czyni go lub ją takimi interesującymi.

Erin nie spuszczał z niej oczu - pod wpływem tego hipnotycznego spojrzenia rozum odmawiał Megeli posłuszeństwa.
- Jesteśmy do siebie tak podobni -powiedział.
- A jednocześnie tak bardzo różni, Jakbyśmy żyli w dwóch całkiem odmiennych światach. Ja w mojej krainie elfów, a ty w świecie...
- Ludzi - dokończyła Mageli.
- Ludzi - potwierdził Erin, jakby dla niego ten świat był równie dziwny, co dla niej kraina elfów. - Utracona ojczyzna - wymruczał tak cicho, że dziewczyna nie
była pewna, czy w ogóle to usłyszała.

Ty i ty jesteście mile widziani. Lecz tamto jest z elfiej krwi. Mero świsnął przez zęby, a Lorryn sięgnął odruchowo po miecz, którego nie miał. - Pewnie, że jest ty głupku - rozległ się ironiczny, zmęczony głos, na dzwięk, którego Lorrynowi podskoczyło serce. A skąd biorą się półelfy, jak sądzisz, bocian je przynosi? Shana roztrąciła łuczników i stanęła przed nimi. - Na ogień i deszcz, już myślałam, że nigdy nie wrócicie!

To była jedyna odpowiednia chwila, by uciąć narastające uczucia, zgniatając je w zarodku. Skrytobójca nie może sobie na to pozwolić.

Gil-Galad królem elfów był:
sMUTNY ŚPIEWAJĄ O NIM RYM-
Ostatni to, co wolny kraj
W swej władzy aż po góry miał


Przy włóczni ostrej- długi miecz;
Z dala widziano srebrny hełm;
Niebiańskich pól gwiaździsty siew
Na lustrze tarczy jarzył się.

- Wiesz, o co oni walczą, Solyssie?
- Nie, Ojcze.
- O to, żeby pewnego dnia ich dzieci mogły być wolne. Walczą za ideały, których spełnienia nie doczekają, gdyż ich życie jest krótkie, a ciało łatwo ulega ciosom czasu...

- Nie chcę litości. Odbierz mi życie i skończmy z tym.
- Na śmierć trzeba zasłużyć.