Życie to nie sprint,tylko maraton,ale nie taki w którym rzygasz z wyczerpania i masz skurcze we wszystkich mięśniach. To taki miły, nieśpieszny truchcik, od przeżycia do przeżycia i od znajomości do znajomości, urozmaicony mnóstwem miłych atrakcji i odrobiną smutku. Tylko co jakiś czas trzeba dodać gazu i popędzić sprintem ''

- Kochanie i niekochanie powinny być jak kawa i herbata. Trzeba mieć wybór. Bo jak inaczej mielibyśmy przeboleć stratę tych, które umarły, albo tych, których straciliśmy?
- Może wcale nie powinniśmy.
- Tak myślisz? Nie boleć nad ich stratą, tylko co? Co w zamian? Jakie powinności mamy wobec tych, których utraciliśmy?
- Mamy nosić ich w sobie. To nasza powinność. Zachować w sobie wszystkich naszych zmarłych i wszystkie nasze nieszczęśliwe miłości. Dopiero wraz z nimi tworzymy całość. A gdybyśmy zaczęli zapominać albo odpychać to od siebie, wtedy my sami przestaniemy istnieć.
- Cała miłość. Wszyscy umarli. Wszyscy, z którymi zetknęliśmy się w życiu. Oni są jak rzeki wpadające do oceanu naszej duszy. Jeżeli nie będziemy o nich pamiętali, ocean wyschnie.

- Kochanie i niekochanie powinny być jak kawa i herbata. Trzeba mieć wybór. Bo jak inaczej mielibyśmy przeboleć stratę tych, które umarły, albo tych, których straciliśmy?
- Może wcale nie powinniśmy.
- Tak myślisz? Nie boleć nad ich stratą, tylko co? Co w zamian? Jakie powinności mamy wobec tych, których utraciliśmy?
- Mamy nosić ich w sobie. To nasza powinnoś...

Miłość to siła pozytywna (...) Miłość to rzucony w wodę kamień i jeśli byłoby dosyć kamieni, a wszyscy kochalibyśmy razem, to kręgi na wodzie stałyby się w końcu tak potężne, że przekroczyłyby morze, zalewając wszystkich nienawistników i cyników (...) Bujdy, co? To bujdy...!

Miłość to siła pozytywna (...) Miłość to rzucony w wodę kamień i jeśli byłoby dosyć kamieni, a wszyscy kochalibyśmy razem, to kręgi na wodzie stałyby się w końcu tak potężne, że przekroczyłyby morze, zalewając wszystkich nienawistników i cyników (...) Bujdy, co? To bujdy...!

(...) miłość do rodziców jest jedyną miłością za którą się nie odpowiada.
Chociaż może nawet i za tę miłość jest się odpowiedzialnym.

(...) miłość do rodziców jest jedyną miłością za którą się nie odpowiada.
Chociaż może nawet i za tę miłość jest się odpowiedzialnym.

Zastanawiam się jednak, czy w pewnym wieku nie traci się prawa do porównania z własną młodością. Czy z odległości tych kilkudziesięciu lat człowiek ma prawo powiedzieć, że jest ten sam, którym był?

Zastanawiam się jednak, czy w pewnym wieku nie traci się prawa do porównania z własną młodością. Czy z odległości tych kilkudziesięciu lat człowiek ma prawo powiedzieć, że jest ten sam, którym był?

Życie mnie nauczyło, że od ludzi zbyt wiele wymagać nie można.

Życie mnie nauczyło, że od ludzi zbyt wiele wymagać nie można.

Człowiek żyje, wznosząc bariery, poza które zakazuje sobie wychodzić: za nimi są wszystkie stworzone przez niego potwory. Wierzymy, że są straszne, niepokonane, tymczasem tak nie jest. Wystarczy znaleźć w sobie odwagę, aby stawić im czoło, a okazują się o wiele słabsze, niż nam się wydawało. Maleją, rozwiewają się wolno. Aż w końcu zastanawiamy się, czy w ogóle istniały.

Człowiek żyje, wznosząc bariery, poza które zakazuje sobie wychodzić: za nimi są wszystkie stworzone przez niego potwory. Wierzymy, że są straszne, niepokonane, tymczasem tak nie jest. Wystarczy znaleźć w sobie odwagę, aby stawić im czoło, a okazują się o wiele słabsze, niż nam się wydawało. Maleją, rozwiewają się wolno. Aż w końcu zastanawiamy się, czy w ogóle istniały.

-Dużo jej jest?
- Czego?
-No, tej emerytury.
- E tam. - Ciabcia machnęła ręką.- Tyle co kot napłakał (...).
- Mam trochę kasy- powiedziała Maja.- Tata mi dał. Prawie stówę.
- Sto złotych?!- wykrzyknęła ciabcia ze zdumieniem.
-No mówię, że trochę. Trochę to niedużo, ale jakby co, mogę ci pożyczyć.
- Sto złotych to bardzo dużo pieniędzy!-ucieszyła się ciabcia. -Wystarczy.
- To ja nie wiem, ile ty masz tej emerytury, jeśli się tak cieszysz z głupiej stówy.- Maja wzruszyła ramionami.

-Dużo jej jest?
- Czego?
-No, tej emerytury.
- E tam. - Ciabcia machnęła ręką.- Tyle co kot napłakał (...).
- Mam trochę kasy- powiedziała Maja.- Tata mi dał. Prawie stówę.
- Sto złotych?!- wykrzyknęła ciabcia ze zdumieniem.
-No mówię, że trochę. Trochę to niedużo, ale jakby co, mogę ci pożyczyć.
- Sto złotych to bardzo dużo pieniędzy!-...

Jeśli chcesz się wzbogacić, skoncentruj się na zarabianiu, utrzymywaniu i inwestowaniu pieniędzy.

Jeśli chcesz się wzbogacić, skoncentruj się na zarabianiu, utrzymywaniu i inwestowaniu pieniędzy.

Od pewnego momentu w historii świata wszystko jest możliwe. Co najmniej od siódmego wieku przed naszą erą, kiedy Fenicjanie wymyślili pieniądze.

Od pewnego momentu w historii świata wszystko jest możliwe. Co najmniej od siódmego wieku przed naszą erą, kiedy Fenicjanie wymyślili pieniądze.