Przewagę zyskują nie ci, którzy mają największy budżet, ale ci, którzy lepiej rozumieją potrzeby organizacji, pracowników czy klientów. Takie firmy szybciej wdrażają technologie i szybciej na nich zyskują.

Wobec błyskotliwej oryginalności innego nigdy nie czuję się atopos, czuję się raczej poukładany (niczym zbyt dobrze znane akta). Niekiedy udaje mi się wszak powstrzymać grę nierównych sobie obrazów (Że też nie mogę być równie oryginalny, równie silny jak on!); domyślam się, że prawdziwym miejscem oryginalności nie jest ani ten inny, ani nie jestem ja, lecz nasz związek. I to do oryginalności tego związku należy dotrzeć. Większość moich ran pochodzi ze stereotypu: muszę być zakochany w taki sam sposób jak wszyscy: być zazdrosny, porzucany, sfrustrowany jak wszyscy. Ale kiedy związek jest oryginalny, stereotyp zostaje zburzony, przełamany, usunięty i na przykład zazdrość nie znajduje już dla siebie przestrzeni w tym związku bez miejsca, bez topos, bez „topo” - bez dyskursu.

Wobec błyskotliwej oryginalności innego nigdy nie czuję się atopos, czuję się raczej poukładany (niczym zbyt dobrze znane akta). Niekiedy udaje mi się wszak powstrzymać grę nierównych sobie obrazów (Że też nie mogę być równie oryginalny, równie silny jak on!); domyślam się, że prawdziwym miejscem oryginalności nie jest ani ten inny, ani nie jestem ja, lecz nasz związek. I to do...

Płacząc, chcę wywrzeć na kimś wrażenie, presję („Zobacz, co ty ze mnie robisz”). Być może – tak dzieje się najczęściej – inny zmuszany jest w ten sposób do jawnego wzięcia odpowiedzialności za swoje współczucie czy swoją nieczułość; ale być może ja również: wyciskam z siebie łzy, aby udowodnić sobie, że mój ból nie jest złudzeniem: łzy są znakami, a nie środkami wyrazu. Łzami opowiadam pewną historię, wytwarzam mit bólu, po czym się do tego mitu dostosowuję: mogę żyć z bólem, gdyż płacząc, stwarzam sobie emfatycznego rozmówcę, który odbiera „najprawdziwsze” z posłań, posłanie mojego ciała, a nie mojego języka: „Czymże są słowa? Łza opowie więcej”.

Płacząc, chcę wywrzeć na kimś wrażenie, presję („Zobacz, co ty ze mnie robisz”). Być może – tak dzieje się najczęściej – inny zmuszany jest w ten sposób do jawnego wzięcia odpowiedzialności za swoje współczucie czy swoją nieczułość; ale być może ja również: wyciskam z siebie łzy, aby udowodnić sobie, że mój ból nie jest złudzeniem: łzy są znakami, a nie środkami wyrazu. Łzami o...

Serce, jak wierzę, jest tym, co daję. Za każdym razem, gdy dar mi odsyłają, nie dość jest powiedzieć za Werterem, że serce jest tym, co ze mnie pozostaje, kiedy już odsunę od siebie całą zmyślność, o jaką się mnie posądza i jakiej nie chcę; serce jest tym, co ze mnie pozostaje, i to serce, które leży mi na sercu, jest sercem ciężkim: ciężkim od odpływu, który je wypełnił nim samym (tylko zakochany i dziecko mają ciężkie serce).

Serce, jak wierzę, jest tym, co daję. Za każdym razem, gdy dar mi odsyłają, nie dość jest powiedzieć za Werterem, że serce jest tym, co ze mnie pozostaje, kiedy już odsunę od siebie całą zmyślność, o jaką się mnie posądza i jakiej nie chcę; serce jest tym, co ze mnie pozostaje, i to serce, które leży mi na sercu, jest sercem ciężkim: ciężkim od odpływu, który je wypełnił nim sa...

Tylko życie w zgodzie i w harmonii z Nią przynosi ludziom szczęście i dobrobyt. Wszystkie zaś niepowodzenia zaczynają się od zakłócenia tej harmonii. Próba niszczenia lub zmieniania Matki Natury przynosi ludzkiemu gatunkowi jedynie klęski.

Tylko życie w zgodzie i w harmonii z Nią przynosi ludziom szczęście i dobrobyt. Wszystkie zaś niepowodzenia zaczynają się od zakłócenia tej harmonii. Próba niszczenia lub zmieniania Matki Natury przynosi ludzkiemu gatunkowi jedynie klęski.

Starzejemy się po to aby zmądrzeć".

Starzejemy się po to aby zmądrzeć".

-Chcę, żebyś przyszedł...nie jako sługa, ale jako mój przyjaciel.
-TO NIEDOPUSZCZALNE! Gdyby służący, jak ja, miał zostać przyjacielem panicza, stałby się panicz pośmiewiskiem całej arystokracji!
- Oni mnie...zupełnie nie obchodzą.

-Chcę, żebyś przyszedł...nie jako sługa, ale jako mój przyjaciel.
-TO NIEDOPUSZCZALNE! Gdyby służący, jak ja, miał zostać przyjacielem panicza, stałby się panicz pośmiewiskiem całej arystokracji!
- Oni mnie...zupełnie nie obchodzą.

Jasne, gdyby życzenia były dolarami, już dawno dorównałabym Billowi Gatesowi.

Jasne, gdyby życzenia były dolarami, już dawno dorównałabym Billowi Gatesowi.

Dobrze jest, myślał, samemu zakosztować wszystkiego, co człowiek powinien wiedzieć. Że światowe uciechy i bogactwo nie są dobrem, to wiedziałem już jako dziecko. Wiedziałem to już dawno, ale przeżyłem dopiero teraz. I teraz wiem, wiem nie tylko umysłem, ale oczami, sercem, żołądkiem. I całe szczęście, że wiem!

Dobrze jest, myślał, samemu zakosztować wszystkiego, co człowiek powinien wiedzieć. Że światowe uciechy i bogactwo nie są dobrem, to wiedziałem już jako dziecko. Wiedziałem to już dawno, ale przeżyłem dopiero teraz. I teraz wiem, wiem nie tylko umysłem, ale oczami, sercem, żołądkiem. I całe szczęście, że wiem!

Bogactwo jest nieuchwytną ideą, która krąży w powietrzu, by od czasu do czasu tu i tam się zmaterializować.

Bogactwo jest nieuchwytną ideą, która krąży w powietrzu, by od czasu do czasu tu i tam się zmaterializować.