Owszem, miałem na swym sumieniu taki właśnie grzech: chłopaczka z młyna uczyłem śpiewania nie tylko psalmów czy eucharystycznych hymnów, lecz także i pieśni miłosnych, choć nigdy - tyle i ty przyznasz, świetną mając pamięć, nieprawdaż? - żadnych, którym by się należało nieprzystojnych miano. Oto było - ale nie jest już. Wyspowiadałem się z tych win. Nie inaczej jednak - ktokolwiek bądź z nas sprzeniewierzył się kiedyś ślubom zakonnym - czy
posłuszeństwa właśnie, czy innym jeszcze - lub inaczej jakoś majestat Boży znieważył, łaskę uświęcić
władną, odzyskał, także i za wszelkie inne żałując grzechy, spowiadając się z nich, rozgrzeszenie
otrzymując. Co zaś Bóg sam poprzez moce sakramentalne Kościoła przebaczył - tyś śmiał to znów wyciągnąć przed sąd niby tu jakiś; śmiałość to grzeszna, bluźniercza, świętokradcza, a skoro taka, to
oczywiście samemu tobie tysiąckroć bardziej jeszcze niż nam zagrażająca znalezieniem się w świecie
nieskończenie olbrzymich liczb - że ci teraz zawtórują - ujemnych, czyli wiekuistych mąk pozgonnych...

(...) dla zakochanych wszystko jest interesujące i wszystko może stać się wstępem do poruszenia spraw bliższych sercu.

(...) dla zakochanych wszystko jest interesujące i wszystko może stać się wstępem do poruszenia spraw bliższych sercu.

- Wierzysz w miłość? - spytał nieoczekiwanie, będąc już prawie za drzwiami.
Pomyślałam o córkach, za którymi skoczyłabym w ogień piekielny.
Pomyślałam o ojcu, któremu wybaczyła po dwudziestu latach.
Pomyslałam o Grześku, który coraz częściej zajmuje moje myśli.
Pomyślałam o rodzicach, którzy po dwóch dekadach znowu się połączyli.
- Wierzę - odparłam stanowczo.

- Wierzysz w miłość? - spytał nieoczekiwanie, będąc już prawie za drzwiami.
Pomyślałam o córkach, za którymi skoczyłabym w ogień piekielny.
Pomyślałam o ojcu, któremu wybaczyła po dwudziestu latach.
Pomyslałam o Grześku, który coraz częściej zajmuje moje myśli.
Pomyślałam o rodzicach, którzy po dwóch dekadach znowu się połączyli.
- Wierzę - odparła...

- Jesteś tam.
- A tutaj? - Położył rękę na jej klatce piersiowej. Serce jej łomotało. Z gniewu? Ze strachu? Z pożądania? Niespodziewanie się cofnęła.
- Nie zrobisz mi tego po raz drugi.
- Czego?
- Nie wślizgniesz się do mojego serca. Nie omamiesz mnie, bym uwierzyła, że to na zawsze. Zajęło mi całe lato, by się pozbierać po ostatnim razie. Nie wmówisz mi znów, że to na zawsze. Nie obiecuj mi niczego, a ja nie będę obiecywać tobie. Nie przejdą ze mną bzdety typu 'zostań, bo wolałbym, żebyś nie była tylko na chwilę'. Wiesz, o ile byłoby mi łatwiej, gdybyś obiecał mi tylko jedną noc? Tamtą not? Zdajesz sobie sprawę, jak bardzo cię nienawidziłam za to udawanie, że mnie kochasz?

- Jesteś tam.
- A tutaj? - Położył rękę na jej klatce piersiowej. Serce jej łomotało. Z gniewu? Ze strachu? Z pożądania? Niespodziewanie się cofnęła.
- Nie zrobisz mi tego po raz drugi.
- Czego?
- Nie wślizgniesz się do mojego serca. Nie omamiesz mnie, bym uwierzyła, że to na zawsze. Zajęło mi całe lato, by się pozbierać po ostatnim razie. Nie wmówisz ...

Świat jest trudny, a każdy z nas jest kruchy, więc po prostu spróbuj być miły.

Świat jest trudny, a każdy z nas jest kruchy, więc po prostu spróbuj być miły.

Nie ma większych męczarni, nic nie boli bardziej niż niewiedza.

Nie ma większych męczarni, nic nie boli bardziej niż niewiedza.

Nie można ufać ludziom poniżej siedemdziesięciu i powyżej siedmiu lat, o ile nie są kotami.

Nie można ufać ludziom poniżej siedemdziesięciu i powyżej siedmiu lat, o ile nie są kotami.

Bo świat jest dzisiaj tak urządzony, że nikt nie może robić tego, co chce, tylko to, czego chcą inni. Bo zawsze wyłania się sprawa pieniędzy w tym, co robimy, w tym, czym jesteśmy, w tym, czym chcieibyśmy stać się w naszej pracy, w naszych najwyższych aspiracjach, nawet w naszych stosunkach z najblizszymi ludźmi.

Bo świat jest dzisiaj tak urządzony, że nikt nie może robić tego, co chce, tylko to, czego chcą inni. Bo zawsze wyłania się sprawa pieniędzy w tym, co robimy, w tym, czym jesteśmy, w tym, czym chcieibyśmy stać się w naszej pracy, w naszych najwyższych aspiracjach, nawet w naszych stosunkach z najblizszymi ludźmi.

(...) pieniądze, ciuchy i fryzury z nikogo nie czynią damy. Nawet nie pochodzenie. Damą się jest... od środka.

(...) pieniądze, ciuchy i fryzury z nikogo nie czynią damy. Nawet nie pochodzenie. Damą się jest... od środka.

Pieniądze, pieniądze, pieniądze. Oto ciągła potrzeba życia. Pieniądzę i miłość do Rity.

Pieniądze, pieniądze, pieniądze. Oto ciągła potrzeba życia. Pieniądzę i miłość do Rity.