zamknęła oczy, ale wtedy Lęk chwycił ją mocno i zmusii, by je otworzyła. Nie cierpiała luster. Nie cierpiała odbić tego, co już znała - swoich niedoskonałości. Nienawidziła luster, bo one nie mogły kłamać.

Chcieć zapisać miłość to zmierzyć się z zamętem języka: z tą rozkołysaną przestrzenią, gdzie języka jest zarazem zbyt dużo i zbyt mało, gdzie język jest nadmierny (w bezkresnej ekspansji ja, w potopie emocji) i ubogi (ze względu na kody, w które miłość go wpędza i w których go spłaszcza).

Chcieć zapisać miłość to zmierzyć się z zamętem języka: z tą rozkołysaną przestrzenią, gdzie języka jest zarazem zbyt dużo i zbyt mało, gdzie język jest nadmierny (w bezkresnej ekspansji ja, w potopie emocji) i ubogi (ze względu na kody, w które miłość go wpędza i w których go spłaszcza).

To nie jest tylko potrzeba czułości, jest to również potrzeba bycia czułym dla innego: zamykamy się we wzajemnej dobroci, obustronnie sobie matkujemy; powracamy do korzeni wszelkiego związku, tam gdzie potrzeba i pragnienie się spotykają. Czuły gest mówi: poproś mnie o wszystko, co może uśpić twe ciało, lecz nie zapominaj również, że pragnę cię troszeczkę, leciutko, choć nie chcę posiąść cię natychmiast.

To nie jest tylko potrzeba czułości, jest to również potrzeba bycia czułym dla innego: zamykamy się we wzajemnej dobroci, obustronnie sobie matkujemy; powracamy do korzeni wszelkiego związku, tam gdzie potrzeba i pragnienie się spotykają. Czuły gest mówi: poproś mnie o wszystko, co może uśpić twe ciało, lecz nie zapominaj również, że pragnę cię troszeczkę, leciutko, choć nie ch...

Pożądliwość pozbawia nas wewnętrznego widzenia i powoduje, że stajemy się ślepi na to, co tak naprawdę daje nam szczęście. Zamiast dawać się drugiemu i przyjmować drugiego dar, zaczynamy traktować go instrumentalnie, zaspokajając swoje potrzeby wynikające z pożądliwości. Skupiamy się na sobie i swoich potrzebach. Główna walka toczy się w sercu człowieka: właśnie tam zmagają się ze sobą moce miłości i pożądliwości.

Pożądliwość pozbawia nas wewnętrznego widzenia i powoduje, że stajemy się ślepi na to, co tak naprawdę daje nam szczęście. Zamiast dawać się drugiemu i przyjmować drugiego dar, zaczynamy traktować go instrumentalnie, zaspokajając swoje potrzeby wynikające z pożądliwości. Skupiamy się na sobie i swoich potrzebach. Główna walka toczy się w sercu człowieka: właśnie tam zmagają się...

Kochaj go więc jeszcze bardziej. A zwłaszcza kochaj innych, tych którzy ci zostali, i mów im to. Nie zwlekaj. To jedyna rzecz, której śmierć może nas nauczyć: że nie ma nic pilniejszego jak miłość.

Kochaj go więc jeszcze bardziej. A zwłaszcza kochaj innych, tych którzy ci zostali, i mów im to. Nie zwlekaj. To jedyna rzecz, której śmierć może nas nauczyć: że nie ma nic pilniejszego jak miłość.

Czasem człowiek powinien być sam. Sam na sam ze swoimi myślami.

Czasem człowiek powinien być sam. Sam na sam ze swoimi myślami.

Jasne bo na pewno w tej chwili mnie wysłucha.I zostanie przy mnie dłużej niż przez pięć minut po tym jak skończę mówić.
Jaki sens ma dzielenie się z kimś problemami?
Ludzie zawsze odchodzą,a jeśli odejdą z twoimi sekretami,nigdy już ich nie odzyskasz.

Jasne bo na pewno w tej chwili mnie wysłucha.I zostanie przy mnie dłużej niż przez pięć minut po tym jak skończę mówić.
Jaki sens ma dzielenie się z kimś problemami?
Ludzie zawsze odchodzą,a jeśli odejdą z twoimi sekretami,nigdy już ich nie odzyskasz.

(...) pieniądze kto ma, idzie na komedię, a kto ich nie ma, w domu ma tragedię.

(...) pieniądze kto ma, idzie na komedię, a kto ich nie ma, w domu ma tragedię.

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów, którym podporządkowany jest człowiek”. Oto ostateczne stadium ekspansji, która potrzebę obróciła przeciw życiu. „ Potrzeba pieniądza jest więc prawdziwą i jedyna potrzebą, jaką wytwarza ekonomia polityczna”. Hegel scharakteryzował pieniądz jako „poruszające się w sobie samym życie tego, co martwe”. Spektakl dostosował do tego opisu całe życie społeczne.

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów,...

Wszyscy uwielbiają udawać. Zwłaszcza bogaci. A zresztą łatwo jest być tym, kogo ludzie chcą: dać im coś, na co mogą się gapić, kiwać głową i uśmiechać się, mówić im, że są piękni. To trzy kroki do pieniędzy.

Wszyscy uwielbiają udawać. Zwłaszcza bogaci. A zresztą łatwo jest być tym, kogo ludzie chcą: dać im coś, na co mogą się gapić, kiwać głową i uśmiechać się, mówić im, że są piękni. To trzy kroki do pieniędzy.