Nawet najlepsze plany mogą ulec zmianie w razie nagłego wypadku - Długim, szponiastym paluchem wskazał mosiężną lampę. - A nagle wypadki zdarzają się na każdym kroku.

Strzała Erosa trafia na oślep i nie sposób wytłumaczyć trajektorii jej lotu (...)
Wówczas, w jednej chwili, wszystkie nasze najgłębsze tajemnice, zranienia i kompleksy, nasze pragnienie wiecznego szczęścia, wiecznej młodości wynurzają się na powierzchnię. Witamy je z nadzieją, że zostaną zaleczone, zrozumiane, uznane i rozpuszczone w ciepłej, cudownej miłosnej fali. Ale ta fala, fala miłosnego szaleństwa, zagarnia wszystko. Otwiera zamknięte, pilnie strzeżone pokoje i wypuszcza z nich mityczne postacie, stłumione tożsamości, ukryte pragnienia. A przede wszystkim - otwiera przestrzeń cierpienia. Otwiera przestrzeń zdrady, niezrozumienia, niezaspokojenia.
Wiecznej nostalgii, tęsknoty do prakondycji, stanu poprzedzającego zaistnienie, bezczasowej młodości i szczęścia. (...)
Zamiast pytać, dlaczego się zakochujemy, należałoby więc raczej zapytać: czego chce od nas to szaleństwo, które wraz z miłością, niepytane o zgodę, wkracza w nasze życie?
Otóż szaleństwo chce być jego częścią. Chce nas wytrącić z hipnotycznego transu codzienności.

Strzała Erosa trafia na oślep i nie sposób wytłumaczyć trajektorii jej lotu (...)
Wówczas, w jednej chwili, wszystkie nasze najgłębsze tajemnice, zranienia i kompleksy, nasze pragnienie wiecznego szczęścia, wiecznej młodości wynurzają się na powierzchnię. Witamy je z nadzieją, że zostaną zaleczone, zrozumiane, uznane i rozpuszczone w ciepłej, cudownej miłosnej fali. Ale t...

Wystarczyło słowo: „przyjdź”, a zjawię się, o której tylko zechce - myślał tymczasem Franek, spoglądając na Janeczkę. Wystarczy, że powie „zostań”, a odwołam nasze pożegnanie; wystarczy, że na mnie spojrzy, a gotów jestem dla niej zrobić moje „wszystko”. Bo czuję do niej coś, czego jeszcze nie potrafię określić, to coś, co płynie gdzieś ze środka.

Wystarczyło słowo: „przyjdź”, a zjawię się, o której tylko zechce - myślał tymczasem Franek, spoglądając na Janeczkę. Wystarczy, że powie „zostań”, a odwołam nasze pożegnanie; wystarczy, że na mnie spojrzy, a gotów jestem dla niej zrobić moje „wszystko”. Bo czuję do niej coś, czego jeszcze nie potrafię określić, to coś, co płynie gdzieś ze środka.

Kiedy jestem z tobą, nie chcę tańczyć ze śmiercią. Chcę tańczyć z życiem. Chcę tańczyć z tobą. I cokolwiek będę musiał za to oddać, pragnę spędzić resztę życia z tobą, starając się na ciebie zasłużyć.

Kiedy jestem z tobą, nie chcę tańczyć ze śmiercią. Chcę tańczyć z życiem. Chcę tańczyć z tobą. I cokolwiek będę musiał za to oddać, pragnę spędzić resztę życia z tobą, starając się na ciebie zasłużyć.

(...) to tylko od nas samych zależy, co od siebie dajemy, na co się godzimy i co tak właściwie mamy.

(...) to tylko od nas samych zależy, co od siebie dajemy, na co się godzimy i co tak właściwie mamy.

Ludzie głośni i lubiący na siebie zwracać uwagę w środku są nudni. Nie ma w nich nic ponad podręcznikowy zlepek kompleksów i narcyzmu.

Ludzie głośni i lubiący na siebie zwracać uwagę w środku są nudni. Nie ma w nich nic ponad podręcznikowy zlepek kompleksów i narcyzmu.

Czymże jest człowiek, jeżeli nie ciągiem śladów, które po sobie pozostawia wśród innych ludzi. Nauczyła się stąpać pomiędzy cieniami, lecz pewnych ran nie da się uniknąć: wspomnień, fotografii, imion.

Czymże jest człowiek, jeżeli nie ciągiem śladów, które po sobie pozostawia wśród innych ludzi. Nauczyła się stąpać pomiędzy cieniami, lecz pewnych ran nie da się uniknąć: wspomnień, fotografii, imion.

Przede wszystkim nie tęsknię za przeszłością. Nie żyję nią. To co było, jest dla mnie zamknięte, nie lubię do tego wracać, wspominać. Moje życie nie wiąże się z ustrojem. Nie czułam się kiedyś bardzo ciemiężona, ani teraz nie czuję się bardzo wolna. Po raz kolejny wrócę do tego wątku - moim zdaniem pełną wolność dają człowiekowi pieniądze. Jeśli je mam - mogę robić co chcę, jeśli nie - nie jestem w pełni wolna.

Przede wszystkim nie tęsknię za przeszłością. Nie żyję nią. To co było, jest dla mnie zamknięte, nie lubię do tego wracać, wspominać. Moje życie nie wiąże się z ustrojem. Nie czułam się kiedyś bardzo ciemiężona, ani teraz nie czuję się bardzo wolna. Po raz kolejny wrócę do tego wątku - moim zdaniem pełną wolność dają człowiekowi pieniądze. Jeśli je mam - mogę robić co chcę, jeś...

A złoto potrafiło uczynić z ludzi niewolników. Bo oto wydawało się człowiekowi, że to on ma majątek, a tak naprawdę majątek miał jego i twardymi pazurami trzymał za gardło, i nie wypuszczał już czasem do końca życia. I sądził taki człowiek, że to własne myśli i sądy nim kierują, a to złoto prowadziło go od jednej grząskiej ścieżki do drugiej...

A złoto potrafiło uczynić z ludzi niewolników. Bo oto wydawało się człowiekowi, że to on ma majątek, a tak naprawdę majątek miał jego i twardymi pazurami trzymał za gardło, i nie wypuszczał już czasem do końca życia. I sądził taki człowiek, że to własne myśli i sądy nim kierują, a to złoto prowadziło go od jednej grząskiej ścieżki do drugiej...

- Nieważne, ile zarabiasz (...). Robota nie jest warta żadnych pieniędzy, jeśli nie daje ci szczęścia.

- Nieważne, ile zarabiasz (...). Robota nie jest warta żadnych pieniędzy, jeśli nie daje ci szczęścia.