Czytanie to rozmowa, impreza, towarzystwo.

Jeśli przyszedłem na ten świat w jakimś określonym celu, wierzę, iż celem tym było pokochanie jej w pełni, całkowicie i zdecydowanie.(...) Rzecz, że byłbym skłonny oddać dla niej swe życie, to za mało. Ja chciałbym dla niej żyć, żyć, by ją kochać, być z nią do końca swoich dni.

Jeśli przyszedłem na ten świat w jakimś określonym celu, wierzę, iż celem tym było pokochanie jej w pełni, całkowicie i zdecydowanie.(...) Rzecz, że byłbym skłonny oddać dla niej swe życie, to za mało. Ja chciałbym dla niej żyć, żyć, by ją kochać, być z nią do końca swoich dni.

Miłość przybiera niekiedy postać żądzy niszczenia.

Miłość przybiera niekiedy postać żądzy niszczenia.

Tego lata żył w stanie, którego dotąd nie znał - czyjejś miłości dla siebie. Zdumiewający stan ducha! Można by go określić jako poczucie nieustającego błogostanu, gdyż siła jego zawierała się w trwałości, w tym, że trwał tygodniami, miesiącami i nie przestał istnieć nawet wtedy, gdy wszystko już się skończyło.

Tego lata żył w stanie, którego dotąd nie znał - czyjejś miłości dla siebie. Zdumiewający stan ducha! Można by go określić jako poczucie nieustającego błogostanu, gdyż siła jego zawierała się w trwałości, w tym, że trwał tygodniami, miesiącami i nie przestał istnieć nawet wtedy, gdy wszystko już się skończyło.

Ludzie, powiedzmy turyści, którzy fotografują podziwiane widoki, wydają mi się przyjmować postawę defensywną wobec życia. Jakby usiłowali uśmiercić rzeczywistość, zamknąć ją sobie w ten sposób - jakby tylko dwuwymiarowa przeszłość miała realny (historyczny) byt". Dodaje, że ,,pierwszym podstawowym kłamstwem fotografii" jest zdanie: ,,Fotografia nigdy nie kłamie" albo inne: ,,Obraz wart jest tyle, co tysiąc słów". Fotografia, wytwór cywilizacji materialistycznej, oddaje tylko powierzchnię rzeczy ,,usytuowanych w przestrzeni i czasie" (Whitehead)... Język natomiast ciągle odsyła do tajemnic rzeczywistości, do niewidzialnego, będąc tworem raczej relacji niż rzeczy. Aparat - czy to w ręku reportera, czy naukowca, czy detektywa - żeruje na tajemnicy, chce wszystko e k s p o n o w a ć, w y j a w i a ć... Fotografia chce w i e d z i e ć. ,,Jeśli moja hipoteza jest słuszna, ta wiedza przez dialektyczną determinację musi być niewystarczająca: nie ma końca robieniu zdjęć (...) Wszystko staje się obiektem, niesatyfakcjonującym (...) traktowanym z pogardą, [skazanym] na zapomnienie, bo już, w dreszczu podniecenia, robimy następne zdjęcie".

Ludzie, powiedzmy turyści, którzy fotografują podziwiane widoki, wydają mi się przyjmować postawę defensywną wobec życia. Jakby usiłowali uśmiercić rzeczywistość, zamknąć ją sobie w ten sposób - jakby tylko dwuwymiarowa przeszłość miała realny (historyczny) byt". Dodaje, że ,,pierwszym podstawowym kłamstwem fotografii" jest zdanie: ,,Fotografia nigdy nie kłamie" albo inne: ,,Ob...

Wielki Boże! Kimże ja się stałem? Jakie macie prawo, wy tam, zaśmiecac moje życie, kraśc mój czas, szperac w zakamarkach mojej duszy, wysysac moje myśli, traktowac mnie jak kompana, powiernika i informatora? Za kogo wy mnie macie? Czy jestem komediantem na etacie, od którego wymaga się, by codziennie odgrywał intelektualną farsę na waszych durnych oczach? Czy może niewolnikiem zakupionym na targowisku, bym na brzuchu czołgał się przed wami - nierobami, i składał u waszych stóp wszystko, co zrobię, i wszystko, co wiem? Czyż jestem panienką z lupanaru, której każe się unosic spódnicę albo zdejmowac bieliznę jak na licytacji, na skinienie pierwszego lepszego faceta, którego stac na garnitur od krawca?

Wielki Boże! Kimże ja się stałem? Jakie macie prawo, wy tam, zaśmiecac moje życie, kraśc mój czas, szperac w zakamarkach mojej duszy, wysysac moje myśli, traktowac mnie jak kompana, powiernika i informatora? Za kogo wy mnie macie? Czy jestem komediantem na etacie, od którego wymaga się, by codziennie odgrywał intelektualną farsę na waszych durnych oczach? Czy może niewolnikiem ...

Obraz, żyje tylko dzięki temu, kto nań patrzy, a to, co oglądający widzą, to legenda otaczająca ten obraz.

Obraz, żyje tylko dzięki temu, kto nań patrzy, a to, co oglądający widzą, to legenda otaczająca ten obraz.

Pieniądze szczęścia nie dają! Wiadomo! Pieniądze nie! Zakupy tak!

Pieniądze szczęścia nie dają! Wiadomo! Pieniądze nie! Zakupy tak!

Pieniądze dają ludziom przestrzeń na miłość i nadzieję. Brak pieniędzy całkowicie wypełnia ich myśli i nie zostawia miejsca na nic innego.

Pieniądze dają ludziom przestrzeń na miłość i nadzieję. Brak pieniędzy całkowicie wypełnia ich myśli i nie zostawia miejsca na nic innego.

Forsa; to był ich argument.(...)Jak można sprzedać to czym się jest? Nie rozumieli

Forsa; to był ich argument.(...)Jak można sprzedać to czym się jest? Nie rozumieli