Ideałem staje się silna jednostka, która zna siebie, stawia siebie (i swoją jaźń) w centrum, potrafi wsłuchiwać się w siebie, a także używać swoich osobowych i emocjonalnych kompetencji, zarówno w kontekście zawodowym, jak i w życiu prywatnym – w tym również w miłości
– aby osiągnąć zamierzone cele. Ta jednostka jest osamotniona w poszukiwaniu kierunku dla swojego życia, a także w poszukiwaniu kryteriów oceny udanych przedsięwzięć – bo wszystkie odpowiedzi pochodzą z wnętrza i właśnie dlatego możliwe jest zakupienie terapii, coachingu czy doradztwa, które mają na celu nauczyć nas lepiej odczuwać siebie samego, bycia pozytywnym
i realizowania pełnego potencjału. Szereg
technologii samorozwoju przybrało zinstytucjonalizowaną formę i funkcjonuje w różnych społecznych kontekstach, takich jak okresowa ocena pracownicza czy kursy rozwoju osobistego, nie wspominając już o ogromnym rynku promującym samorozwój.

- Nie jestem dziewczyną twojego ojca - rzekła lekko.
- Żadna nie była - odrzekł ponuro Albert.
- Co masz na myśli? - spytała dociekliwie kobieta. Widelec zastygł w jej ustach.
- Żadne z gołych kobiet, które widziałem w domu nie były jego dziewczynami - objaśnił, spoglądając na nią z powagą. - Chociaż... – musiał przerwać, gdyż jego sztućce szykowały mu kolejną dokładkę. - Chociaż sprzątaczka przychodzi do nas co dwa tygodnie, więc to chyba stały związek.

- Nie jestem dziewczyną twojego ojca - rzekła lekko.
- Żadna nie była - odrzekł ponuro Albert.
- Co masz na myśli? - spytała dociekliwie kobieta. Widelec zastygł w jej ustach.
- Żadne z gołych kobiet, które widziałem w domu nie były jego dziewczynami - objaśnił, spoglądając na nią z powagą. - Chociaż... – musiał przerwać, gdyż jego sztućce szykowały mu kolejną...

Wtedy zwać go mogłem człowiekiem, dzisiaj zaś mówię nieczłowiek. Wtedy wolność odczuwał beztroską, dzisiaj kajdany przywdział i klucz wyrzucił od kłódki, którą przymknął usta swoje.

Wtedy zwać go mogłem człowiekiem, dzisiaj zaś mówię nieczłowiek. Wtedy wolność odczuwał beztroską, dzisiaj kajdany przywdział i klucz wyrzucił od kłódki, którą przymknął usta swoje.

Tak bardzo uważam, będąc przy niej, tak bardzo staram się nie dopuścić do tego, by cała siła moich uczuć do niej wypłynęła na zewnątrz. Nie chcę jej naciskać. Nie chcę zniszczyć tego, co mamy, ale teraz mam wrażenie, jakbyśmy balansowali na szczycie góry; jeśli za mocno przechylimy się na bok, wpadniemy w coś cudownego, czego pragnąłem chyba od lat. Jednak jeśli dla niej to tylko przyjaźń, a ja uczynię fałszywy krok, spadnę w próżnię: pozostanę bez jej przyjaźni i bez jej miłości.

Tak bardzo uważam, będąc przy niej, tak bardzo staram się nie dopuścić do tego, by cała siła moich uczuć do niej wypłynęła na zewnątrz. Nie chcę jej naciskać. Nie chcę zniszczyć tego, co mamy, ale teraz mam wrażenie, jakbyśmy balansowali na szczycie góry; jeśli za mocno przechylimy się na bok, wpadniemy w coś cudownego, czego pragnąłem chyba od lat. Jednak jeśli dla niej to tyl...

Człowiek nigdy nie wie, jak mocno naprawdę w coś wierzy, póki prawda tego lub fałsz nie staje się dla niego sprawą zasadniczą. Łatwo powiedzieć, że wierzysz w moc sznura dopóki używasz go jedynie do obowiązania skrzyni. Ale przypuśćmy, że masz zawisnąć na tym sznurze nad przepaścią. Czy nie sprawdziłbyś wtedy czy naprawdę jesteś go pewny? Tak samo jest z ludźmi. Przez lata całe mógłbym zapewniać, że mam całkowite zaufanie do B. R. Potem przyszła chwila, gdy musiałem zdecydować, czy powierzyć mu ważną tajemnicę. W zupełnie innym świetle ukazało mi się wtedy to, co nazywałem moim "zaufaniem" do niego. Odkryłem, że coś podobnego w ogóle nie istniało. Jedynie realne niebezpieczeństwo jest sprawdzianem prawdziwości wiary.

Człowiek nigdy nie wie, jak mocno naprawdę w coś wierzy, póki prawda tego lub fałsz nie staje się dla niego sprawą zasadniczą. Łatwo powiedzieć, że wierzysz w moc sznura dopóki używasz go jedynie do obowiązania skrzyni. Ale przypuśćmy, że masz zawisnąć na tym sznurze nad przepaścią. Czy nie sprawdziłbyś wtedy czy naprawdę jesteś go pewny? Tak samo jest z ludźmi. Przez lata całe...

Ludzie silni godzą się z tym, co nieuniknione, akceptują nową sytuację i próbują wykorzystać traumę do wzmocnienia samych siebie.

Ludzie silni godzą się z tym, co nieuniknione, akceptują nową sytuację i próbują wykorzystać traumę do wzmocnienia samych siebie.

Myślę, że we wszystkich ludziach jest taka wielka potrzeba, żebyśmy mówili bliskim to, co czujemy, o naszych zranieniach, bo to pozwala zrozumieć, co się dzieje w naszych relacjach. Nie mamy prawa wymagać od innych zrozumienia, jeśli nie zrobiliśmy nic, by inni nas zrozumieli. Bo potem na lata tworzy się taka blokada, piętrzą się konflikty, jakieś żale, i wiele spraw, które można by dość prosto rozwiązać, jest nie do rozwiązania. (...) To działa w dwie strony. Bo kiedy zamykasz się przed bliskimi ze swoimi uczuciami, oni też się zamykają.

Myślę, że we wszystkich ludziach jest taka wielka potrzeba, żebyśmy mówili bliskim to, co czujemy, o naszych zranieniach, bo to pozwala zrozumieć, co się dzieje w naszych relacjach. Nie mamy prawa wymagać od innych zrozumienia, jeśli nie zrobiliśmy nic, by inni nas zrozumieli. Bo potem na lata tworzy się taka blokada, piętrzą się konflikty, jakieś żale, i wiele spraw, które mo...

- Oficjalnie, pani redaktor piękna, to oczywiście mój klient jest niewinny, nie przyznaje się i składa wyjaśnienia, w których obciąża dwóch pozostałych, po równo w zasadzie, bo mój klient samego zdarzenia nie widział (...). No, ale współudział jest, nie ma rady. Do ukrycia zwłok też się przyznamy, a gdyby było już bardzo źle, to i do planowania, bo przecież jeździł ten mój klient z pozostałymi podejrzanymi szukać głębokiego jeziora, co jest poza sporem, na co są i esemesy, i inne takie świadectwa, ale do samego zabójstwa, jak już mówiłem, przyznać się nie zamierzamy i nie przyznamy.
- A nieoficjalnie?
- To ile pani zapłaci?

- Oficjalnie, pani redaktor piękna, to oczywiście mój klient jest niewinny, nie przyznaje się i składa wyjaśnienia, w których obciąża dwóch pozostałych, po równo w zasadzie, bo mój klient samego zdarzenia nie widział (...). No, ale współudział jest, nie ma rady. Do ukrycia zwłok też się przyznamy, a gdyby było już bardzo źle, to i do planowania, bo przecież jeździł ten mój klie...

- A zatem sądzi pan, że pieniądze są źródłem zła? [...] - A czy zapytał pan kiedykolwiek, co jest źródłem pieniędzy? Pieniądze są narzędziem wymiany, która nie może istnieć, jeśli nie istnieje produkcja towarów i ludzie, którzy je produkują. Pieniądze są materialną formą zasady mówiącej, że ludzie, którzy chcą załatwiać ze sobą interesy, muszą to robić w formie handlu, płacąc wartość za wartość. [...] Pieniądze są tworzone - zanim będzie można je zagrabić lub wyłudzić - wysiłkiem każdego uczciwego człowieka, wysiłkiem na miarę jego możliwości. [...] Pieniądze pozwalają panu otrzymać za swoje towary i swoją pracę tyle, ile są one warte dla ludzi, którzy je kupują, ale nie więcej. Pieniądze nie pozwalają na żadne transakcje z wyjątkiem tych, które obie strony dobrowolnie uznają za korzystne.

- A zatem sądzi pan, że pieniądze są źródłem zła? [...] - A czy zapytał pan kiedykolwiek, co jest źródłem pieniędzy? Pieniądze są narzędziem wymiany, która nie może istnieć, jeśli nie istnieje produkcja towarów i ludzie, którzy je produkują. Pieniądze są materialną formą zasady mówiącej, że ludzie, którzy chcą załatwiać ze sobą interesy, muszą to robić w formie handlu, płacąc w...

- Nic, ktoś się buduje na miejscu dworu - mówię to jak najspokojniej; nikt by się nie domyślił teraz po moim głosie, że kiedy zobaczyłem betonowe fundamenty tam, gdzie jeszcze kilka lat wcześniej widziałem ogryzki murów, pokryte gdzieniegdzie tynkiem z resztkami farb w pastelowych kolorach, rzuciłem jedno z tych słów, które Basia opatruje niezmiennie komentarzem: „Ups, nawet za sto złotych bym tak nie powiedziała”.

- Nic, ktoś się buduje na miejscu dworu - mówię to jak najspokojniej; nikt by się nie domyślił teraz po moim głosie, że kiedy zobaczyłem betonowe fundamenty tam, gdzie jeszcze kilka lat wcześniej widziałem ogryzki murów, pokryte gdzieniegdzie tynkiem z resztkami farb w pastelowych kolorach, rzuciłem jedno z tych słów, które Basia opatruje niezmiennie komentarzem: „Ups, nawet za...