Rozglądnęła się po znajomych twarzach. Biedne poprzebierane żuczki. Nawet gdy chcą poszaleć i się zabawić, muszą podejść do tego jak do maskarady. Oderwać się od komputerów, książek, dodatkowych zajęć i udawać młodzieńczą spontaniczność. Wszystkie te wpajane od dziecka zasady, szukanie im odpowiednich hobby i zainteresowań, które miały zapobiec zejściu na złą drogę, a przynajmniej przynależności do intelektualnej średniej krajowej, doprowadziły jedynie do tego, że nie zadowalają się zwykłymi rozrywkami młodzieży w tym wieku: piciem, eksperymentami z seksem (bez ograniczeń), robieniem burd czy choćby ćpaniem. Sięgali dużo dalej w poszukiwaniu ciekawych stymulatorów. Co nie oznacza, że robili coś innego. Dorabiali tylko do tego wszystkiego odpowiednią ideologię, upajali się, analizując własne zachowania i z ciekawością próbowali, jak daleko mogą się posunąć. Oczywiście, wszystko w ramach zdrowego rozsądku — nikt nie zaryzykowałby swojej zaplanowanej od dawna
przyszłości, wstępu na dobrą uczelnię, a co najważniejsze — porównania do młodzieży statystycznej. Czyli tej wirtualnej grupy, którą stworzyli, prawdopodobnie najarani niezłym zielem, socjolodzy, twierdząc, że młodzież jest tępa, odporna na wiedzę, zaniedbana wychowawczo i agresywna. Grupy, która słucha popu i lubi kolor różowy.

Usycham z tęsknoty, marzę, żeby go zobaczyć, a kiedy go widzę, zapominam języka w gębie. Boję się zakochać, to bez sensu, nie chcę kolejnego rozczarowania.

Usycham z tęsknoty, marzę, żeby go zobaczyć, a kiedy go widzę, zapominam języka w gębie. Boję się zakochać, to bez sensu, nie chcę kolejnego rozczarowania.

U mnie proces zamrażania uczuć nastąpił już jakoś wcześniej. Nigdy nie mówiłam rodzicom o sobie, jeśli już, to zmyślałam. Nie mówiłam o złych ocenach w szkole, tylko o dobrych, nie przyznawałam się do porażek, tylko do sukcesów, bo taką woleli mnie widzieć. Miałam być tą superdziewczynką z czerwonym paskiem, no to byłam. Tylko gdzieś się odkładał ten nieutulony żal, poczucie braku zrozumienia. Nie wiedziałam wtedy, że to skrywanie uczuć, tłumienie ich w sobie, w przyszłości spowoduje, że nie będę umiała kochać. Wtedy tego nie wiedziałam, a teraz już za późno.

U mnie proces zamrażania uczuć nastąpił już jakoś wcześniej. Nigdy nie mówiłam rodzicom o sobie, jeśli już, to zmyślałam. Nie mówiłam o złych ocenach w szkole, tylko o dobrych, nie przyznawałam się do porażek, tylko do sukcesów, bo taką woleli mnie widzieć. Miałam być tą superdziewczynką z czerwonym paskiem, no to byłam. Tylko gdzieś się odkładał ten nieutulony żal, poczucie br...

Serce może być pełne miłości albo pełne nienawiści, ale nigdy jednocześnie. Te dwa uczucia nie mogą współistnieć – jak światło i cień, jedno zawsze przegoni drugie.

Serce może być pełne miłości albo pełne nienawiści, ale nigdy jednocześnie. Te dwa uczucia nie mogą współistnieć – jak światło i cień, jedno zawsze przegoni drugie.

Jesteśmy tylko piachem pierwiastków, trzymających się razem, jak powietrze i drewno, jak ziemia.

Jesteśmy tylko piachem pierwiastków, trzymających się razem, jak powietrze i drewno, jak ziemia.

Nawet w spokojnym mieście w ludzkich głowach budzą się demony.

Nawet w spokojnym mieście w ludzkich głowach budzą się demony.

Kiedy taka ohyda ciąży na człowieku, nie ma on prawa dzielić jej z innymi bez ich wiedzy, nie ma prawa zarażać ich swoją chorobą, wpychać ich niepostrzeżenie w swoją przepaść, okrywać ich swoim czerwonym kaftanem, nie ma prawa podstępnie zakłócać swoją nędzą szczęścia innych. Zbliżać się do zdrowych i dotykać ich swym niewidzialnym wrzodem - to rzecz wstrętna.

Kiedy taka ohyda ciąży na człowieku, nie ma on prawa dzielić jej z innymi bez ich wiedzy, nie ma prawa zarażać ich swoją chorobą, wpychać ich niepostrzeżenie w swoją przepaść, okrywać ich swoim czerwonym kaftanem, nie ma prawa podstępnie zakłócać swoją nędzą szczęścia innych. Zbliżać się do zdrowych i dotykać ich swym niewidzialnym wrzodem - to rzecz wstrętna.

W mojej rodzinie zawsze panowała taka zasada, że nie trzeba oszczędzać, trzeba zarabiać. [...] czarna godzina jest właśnie dziś. Co będzie jutro, to się zobaczy. Może nic, a może milion w lotto.

W mojej rodzinie zawsze panowała taka zasada, że nie trzeba oszczędzać, trzeba zarabiać. [...] czarna godzina jest właśnie dziś. Co będzie jutro, to się zobaczy. Może nic, a może milion w lotto.

Niech tam filozofowie mówią, co chcą, ale człowiek praktyczny wie doskonale, że pieniądz pociesza w niejednym wypadku. (s.245).

Niech tam filozofowie mówią, co chcą, ale człowiek praktyczny wie doskonale, że pieniądz pociesza w niejednym wypadku. (s.245).

Gdyby ktoś mnie zapytał, czego nie może zabraknąć gangsterowi...pewnie odpowiedziałbym tak: po pierwsze: głowy na karku (żeby móc robić pieniądze). Po drugie: przedsiębiorczości (żeby móc robić pieniądze). Po trzecie: godności osobistej (czytaj: honoru). Po czwarte: wpływów (bez nich nie ma szans na awans). Aczkolwiek... nawet ktoś, komu brakuje tego, czego gangsterowi zabraknąć nie powinno, i tak jest w stanie nim zostać. Podsumowując... każdy może nim zostać.

Gdyby ktoś mnie zapytał, czego nie może zabraknąć gangsterowi...pewnie odpowiedziałbym tak: po pierwsze: głowy na karku (żeby móc robić pieniądze). Po drugie: przedsiębiorczości (żeby móc robić pieniądze). Po trzecie: godności osobistej (czytaj: honoru). Po czwarte: wpływów (bez nich nie ma szans na awans). Aczkolwiek... nawet ktoś, komu brakuje tego, czego gangsterowi zabrakną...